SUNDAY DEEPIKA
‘ഉള്ളിലെ ഒരു ജ്വാല അണയാനനുവദിക്കരുത്. സ്വയം ദരിദ്രനാകാന് നിശ്ചയിച്ച ഒരാള്ക്ക് സ്വന്തം മനസാക്ഷിയുടെ സ്വരം കുറേക്കൂടി ഭംഗിയായി കേള്ക്കാനാവും. അത് തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരാള്ക്ക് അങ്ങനെ ഒടുവില് ഒരു ചങ്ങാതിയെ കിട്ടുകയാണ്. അവസാനത്തോളം പിരിയാത്ത ഒരു ചങ്ങാതി.’
(വാന്ഗോഗ് തിയോക്ക് എഴുതിയ കത്തുകള്)
ഒക്ടോബർ നാലിനാണ് ഫ്രാന്സിസിന്റെ ഓര്മത്തിരുനാള്.
കടന്നുപോയിട്ട് ഇത് എണ്ണൂറാണ്ടായി.
തലേന്ന് സന്ധ്യക്ക് ഞങ്ങളുടെ ആശ്രമങ്ങളില് ഹൃദ്യമായ ഒന്നുണ്ട്, ട്രാന്സിത്തുസ് എന്ന ചരമാനുസ്മരണപ്രാര്ഥന.
ജീവിതം കുറേക്കൂടി ഏകാഗ്രവും ഭാവന നിഷ്കളങ്കവുമായിരുന്ന ഒരു കാലത്ത് ആ മരണത്തേക്കുറിച്ച് ബൊനെവെഞ്ചര് എഴുതി അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് കിളിപേശലുകള്പോലെ കേട്ടിട്ടുണ്ട്: പുണ്യവാന്റെ വിയോഗനേരത്ത് കിളിക്കൂട്ടങ്ങള് ആ ഭവനത്തിന്റെ മേല്ക്കൂരയിലേക്ക് എത്തുകയും വലംചുറ്റി ഇന്നോളം കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ആനന്ദസ്വരങ്ങള്കൊണ്ട് ഫ്രാന്സിസിന്റെ മഹത്വത്തിന് സാക്ഷ്യംപറയുകയും ചെയ്തു.
ഫ്രാന്സിസിന്റെ മരണകാരണം കൃത്യമായി ഡോക്യുമെന്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല; അവസാനവര്ഷങ്ങള് ശാരീരികക്ലേശങ്ങളുടെയും പീഡകളുടെയും ആണെന്നൊഴികെ. പഞ്ചക്ഷതങ്ങള് ഉള്പ്പടെ അതില് പെടുത്താവുന്നതാണ്. കണ്ണുകള്ക്ക് ട്രക്കോമയുടെ പ്രശ്നങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്ധതയില് എത്തിയേക്കാവുന്ന ഒന്നാണത്. പ്രകാശത്തോടുള്ള കടുത്ത സെന്സിറ്റിവിറ്റിയാണ് പ്രധാന പ്രശ്നം. സദാ കണ്ണു നിറഞ്ഞൊഴുകുകയാണ് ലക്ഷണം. സൂര്യവെളിച്ചത്തിലേക്കു നോക്കുമ്പോള് അനേകം കുപ്പിച്ചില്ലുകള് കണ്ണിലേക്ക് പൊട്ടിവീഴുന്നതുപോലെ തോന്നും.
ആ കാലയളവില്ത്തന്നെയാണ് സൂര്യനുവേണ്ടിയുള്ള സ്തോത്രഗീതം എഴുതി ആലപിക്കുന്നത്. കാര്യങ്ങളെ ചിലര് മധുരമാക്കി മാറ്റുന്നത് അങ്ങനെയാണ്. ഈജിപ്ത് യാത്രയുടെ ബാക്കിപത്രമായിരുന്നു ഈ നേത്രരോഗം. അവിടെനിന്നു മലേറിയയും കൊണ്ടുവന്നു എന്ന് കരുതാം. ചോര ഛര്ദിച്ചിരുന്നതായും കേള്വിയുണ്ട്. ഗാസ്ട്രിക് അള്സര്പോലെ ഗുരുതരമായ ഉദരരോഗങ്ങളാവാം കാരണം. രോഗത്തേക്കാള് കഠിനമായ ചികിത്സാരീതികളായിരുന്നു അന്നുണ്ടായിരുന്നത്. ചുട്ടുപഴുപ്പിച്ച ഇരുമ്പുദണ്ഡ് മുറിവിനു മീതെ വച്ച് പൊള്ളിക്കുന്നതുള്പ്പടെയുള്ള പലതിലൂടെയും അയാള് കടന്നുപോയി. 44 വയസ് എത്ര ചെറിയ പ്രായമാണ്!
എന്നിട്ടും കവിതപോലെ മനോഹരമായിരുന്നു അയാളുടെ കടന്നുപോക്ക്. ‘ഇത്ര കാലം നമ്മള് ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല, നമുക്കിനി ആരംഭിക്കാം’ എന്നതായിരുന്നു അന്ത്യമൊഴികളിലൊന്ന്. നഗ്നനാക്കി വെറുംനിലത്ത് കിടത്താന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. പിറവിയിലെന്നതുപോലെ നഗ്നതയുടെ നിഷ്കളങ്കതയില് മടങ്ങിപ്പോയ അയാള് ആരെയൊക്കെയാണ് ഓര്മിപ്പിക്കുന്നത്?
അപരാധത്തിനു മുന്പുള്ള ആദവും ഹവ്വയും, അനുസരണം പൂര്ത്തിയാക്കി കുരിശിന്റെ വക്ഷസില് നഗ്നനായി മടങ്ങിപ്പോയ യേശു, തെരുവീഥിയിലൂടെ ഭക്തിയുടെ ഉന്മാദത്തില് ചുവടുവയ്ക്കുന്ന അക്കമഹാദേവി, ദിക്കുകളെ വസ്ത്രമായി ധരിച്ചു എന്ന സങ്കല്പത്തില് നടന്നുപോകുന്ന നമ്മുടെ ദേശത്തെ ദിഗംബരജൈനര്, പ്രണയത്തിന്റെ ദീപ്തനിമിഷങ്ങളില് ലജ്ജ അനുഭവിക്കാതെ വിവസ്ത്രരാവുന്ന പങ്കാളികള്... അങ്ങനെ നൈര്മല്യത്തെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും അര്പ്പണത്തെയും ആനന്ദത്തെയും ദ്യോതിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു ഫ്രാന്സിസിന്റെ വിവസ്ത്രത. മരണം ഒരു രണ്ടാം പിറവിയാണെന്നുള്ള സൗമ്യമായ ഓര്മപ്പെടുത്തലുമാകാം.
പ്രകാശത്തെ വസ്ത്രമായണിഞ്ഞ നഗ്നതയിലാണ് അയാളുടെ ആന്തരികജീവിതം ആരംഭിക്കുന്നത്. വലിച്ചിഴച്ചുതന്നെയാണ് അപ്പനയാളെ ബിഷപ്പിന്റെ മുന്പിലെത്തിച്ചത്. അവനെക്കുറിച്ച് നിറയെ പരാതിയാണ്. സ്വപ്നജീവിയാണയാള്. കുടുംബത്തിന്റെ വ്യാപാരത്തില് പങ്കുചേരുന്നില്ല. അളവില്ലാതെ ദരിദ്രര്ക്ക് കൊടുക്കുന്നു. തകര്ന്ന് തുടങ്ങിയ കപ്പേളകളെ സ്വന്തം കഠിനാധ്വാനം കൊണ്ട് പണിതുയര്ത്തുന്നു. കുഷ്ഠരോഗികളോടും യാചകരോടുമൊത്ത് സഹവസിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ആരോപണങ്ങള് നീണ്ടു.
കാര്യങ്ങള് അവസാനിക്കണം, ഞാനെന്താണ് ചെയ്തു തരേണ്ടത്?
എന്റെ ധനത്തിലോ വ്യാപാരത്തിലോ അവന് ഇനിയൊരു അവകാശമുണ്ടാവില്ല എന്ന് തീര്പ്പ് കല്പിച്ചാല് മതി.
ചെറുപ്പക്കാരന് എല്ലാറ്റിനും തയാറായിരുന്നു. കൈവശമുള്ള നാണയങ്ങള് കാല്ച്ചുവട്ടില് വച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഓര്ത്തത്, അപ്പന്റേതല്ലാതെ ഒരു നൂലിഴപോലും സ്വന്തമായിട്ടില്ല. പിന്നെ നടന്നത് ചരിത്രസന്ധികളിലെ ഏറ്റവും നല്ല നാടകങ്ങളില് ഒന്നായിരുന്നു. ഓരോരോ വസ്ത്രങ്ങളായി ഊരിയെടുത്തു. മടക്കി അപ്പന്റെ കാൽച്ചുവട്ടില് വച്ചു: ഇതുംകൂടി അങ്ങേക്ക് അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. പിന്നെയിങ്ങനെ തുടര്ന്നു. ഇതുവരെയും ഞാന് അങ്ങയെ, പീറ്റര് ബെര്ണാഡോവിനെ അച്ഛനെന്ന് വിളിച്ചു....ഈ നിമിഷം മുതല് സ്വര്ഗസ്ഥനായ പിതാവാണ് എന്റെ അച്ഛന്.
ബിഷപ് തന്റെ മേലുടുപ്പുകൊണ്ട് ചെറുപ്പക്കാരനെ മൂടി. അതിനിടയില് ഒരു തോട്ടക്കാരന്റെ വസ്ത്രം ആരോ വച്ചുനീട്ടി. അതയാളണിഞ്ഞു. പിന്നെ നിശബ്ദമായി. പുതിയ അച്ഛന്റെ വിശാലമായ വഴികളിലേക്കിറങ്ങി നടന്നു.
സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും ഉള്പ്പടെ വലിയൊരു ആള്ക്കൂട്ടം അരമനയുടെ അങ്കണത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന് വിവസ്ത്രനാവുന്നതുകണ്ട് ഒരാളും കണ്ണുതാഴ്ത്തിയില്ല. സമകാലീനനായ ഒരു ചരിത്രകാരന് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത് പോലെ: ഒരു കുഞ്ഞ് പിറക്കുന്നത് കണ്ട് ഇന്നോളം ഒരു വയറ്റാട്ടിയും കണ്ണു താഴ്ത്തിയിട്ടില്ല.അത്രമേല് നിര്മലനായി ഒരാള് പിറവികൊള്ളുകയാണ്.
വീണ്ടും പിറക്കുക എന്നതായിരുന്നു യേശുദൂതിന്റെ കാതല്. അവനവന്റെ നിഷ്കളങ്കതയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോവുക തുടങ്ങി അനവധി വ്യാഖ്യാനങ്ങള് അതിന് കല്പിച്ചു കൊടുക്കുമ്പോഴും അതിലേറ്റവും സാരവത്തായി തോന്നുന്നത് ഈ പുതിയ പിതൃബോധത്തിലേക്കുള്ള പ്രാണന്റെ ഉണര്വാണ്.അതിനുശേഷം അയാളും ലോകവും ദൈവവുമൊന്നും പഴയതല്ല.
മരണത്തെ ഭയക്കരുതെന്നാണ് അയാള് ഇപ്പോള് പറയുന്നത്. ചുറ്റിനും നില്ക്കുന്ന ദുഃഖിതരായ സഹോദരരെ വിലക്കിക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ മന്ത്രിച്ചു: ‘ഇങ്ങനെയല്ല വേണ്ടത്. പാട്ടു പാടി, നൃത്തച്ചുവടുകളോടെ അവളെ സ്വാഗതം ചെയ്യുക - sister death.
ഇതും പെങ്ങള് തന്നെ!
മടങ്ങിപ്പോകുന്ന ഒരാള് ഉരുവിടുന്ന വാക്കുകള്ക്ക് നാം കരുതുന്നതിനേക്കാള് മുഴക്കവും പ്രതിധ്വനികളുമുണ്ട്. നിക്കോസ് കസന്ദ്സാക്കിസിന്റെ ഫ്രാന്സിസ് കടന്നുപോകുമ്പോള് മന്ത്രിച്ചത് അതാണ് സ്നേഹം, ശാന്തി, ദാരിദ്ര്യം. ആദ്യത്തേത് മനുഷ്യരാശിയില് ആശങ്കയുള്ള ഏതൊരാളില്നിന്നും ഉയരാവുന്നതേയുള്ളൂ. എന്നാല് ആ വാക്ക് ദാരിദ്ര്യം നമ്മുടെ ബോധത്തിന് അത്ര സുപരിചിതമല്ല. ഇത്തിരി നേര്പ്പിച്ചാണെങ്കില്പ്പോലും ആ പദത്തെ ബോധത്തില് നിലനിര്ത്താന് കഴിയുകയാണ് ഏതൊരു കാലത്തിലെയും സാധകര്ക്കുള്ള വെല്ലുവിളി.
തങ്ങളുടെ അരുളുകള് ജീവിതകാലത്തുതന്നെ പാഴാവുകയോ ചിതറിപ്പോവുകയോ ചെയ്തുവെന്നുള്ളതാണ് മിക്കവാറും ആചാര്യന്മാരുടെ ദുഃഖം. അതുകൊണ്ടാണ്, ‘ചിലര് കരുതുന്നതുപോലെ ഞാനൊരു മതത്തിന്റെയും ജാതിയുടേയും ഭാഗമല്ല’ എന്ന് പ്രബുദ്ധകേരളം മാസികയില് ശ്രീനാരായണഗുരുവിന് പരസ്യം കൊടുക്കേണ്ടിവന്നത്. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കോണ്ഗ്രസ് പിരിച്ചുവിടണമെന്ന് ഗാന്ധിജി ശഠിച്ചതും ഇതേ കാരണം കൊണ്ടായിരിക്കണം. തന്റെകൂടി പോരാട്ടത്തില്നിന്നുണ്ടായ ഫിഡലിന്റെ സര്ക്കാരില്നിന്ന് പിന്വാങ്ങി കടുത്ത ആസ്ത്മാരോഗിയായ ചെ ഗെവാര ബൊളീവിയന്കാടു കയറിയത്, ഒരു ദീര്ഘയാത്രയ്ക്കു ശേഷം മടങ്ങിവരുമ്പോള് തന്റെ സമൂഹത്തിന് അത്രമേല് അപരിചിതനായിരിക്കുന്നുവെന്ന് ദുഃസ്വപ്നം കണ്ട് അസീസിയിലെ ഫ്രാന്സിസ് ഞെട്ടിയുണരുന്നത്.
കാല്പാദങ്ങളെ പ്രണമിക്കുന്ന രീതി ലോകമെമ്പാടുമുണ്ട്. ബുദ്ധന്റേതെന്ന സങ്കല്പത്തില് മൂവായിരത്തോളം കാല്പാടുകള് ഇന്നു നമസ്കരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്; പാറമേല് കൊത്തിയുണ്ടാക്കിയതും താനേ പതിഞ്ഞതെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നവയുമായ കാല്പാടുകള്. കാലടിയെന്ന് നമുക്കു പരിചയമുള്ള ഗ്രാമത്തിന് ആ പേരു ലഭിച്ചതുപോലും ബുദ്ധസമൂഹങ്ങള് ഒരു കാലത്ത് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നതിന്റെ സൂചനയായി കരുതപ്പെടുന്നു. അതില് അസാധാരണമായി ഒന്നും കരുതേണ്ട. മലയാറ്റൂര്മലയുടെ വിശ്വാസം ഓര്മിക്കുക.
പാദപത്മങ്ങള് എന്നാണ് ഗുരുക്കന്മാരുടെ ചുവടുകളെ നാം വിളിക്കുന്നത്. താമരയുടെ ഇതളില്നിന്ന് ഇറ്റുവീഴുന്ന പത്മമധു കണ്ണിന് നല്ല ഔഷധമായി ഗണിക്കപ്പെടുന്നു. മിഴികളില് അതു ലേപനം ചെയ്താല് അകക്കാഴ്ചയും ദൂരക്കാഴ്ചയുമുണ്ടാകും.
യേശുവിലെന്നപോലെ ആണിപ്പാടുള്ള പാദങ്ങളായിരുന്നു ഫ്രാന്സിസിനും. അതയാള്ക്ക് ഉപഹാരമായി ലഭിച്ചതാണ്. Brother Francis: The Barefoot Saint of Assisi എന്നാണ് അയാള് അറിയപ്പെടുന്നത്. സ്വാഭാവികമായി അകത്തും പുറത്തും അലഞ്ഞ് പാദങ്ങള് വിണ്ട് കീറിയതുമാവണം. ആ കാല്പാദത്തിലേക്ക് കുറേക്കൂടി ഉറ്റുനോക്കാനാണ് ഈ ഒരു വര്ഷത്തെ സഭ നമുക്ക് സങ്കല്പിച്ചു നല്കുന്നത്. സഭയുടെ ഭാവി ഫ്രാന്സിസിന്റെ ഭാവിയെന്ന് അര്ഥം വരുന്ന ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഫ്രാന്സിസിനോട് നമ്മളെന്തു ചെയ്തു ?
വല്ലാതെ കവിതയാക്കപ്പെട്ട ജീവിതമാണ് ഫ്രാന്സിസ്. എട്ട് നൂറ്റാണ്ടുകളിലും അതങ്ങനെയായിരുന്നു. ലാറ്റിന് അമേരിക്കന് വായനകളായിരുന്നു തെല്ല് വിഭിന്നം. പൂക്കളുടെയും കിളികളുടെയും കളങ്ങളില് തീരേണ്ട നാമമല്ല ഫ്രാന്സിസ്. ഫ്രാന്സിസ്കന് എന്ന വിശാലപദത്തില് പറയുന്ന എല്ലാം പുനപരിശോധിക്കാനോ പുതുക്കിപ്പണിയാനോ നേരമായി.
ഒരു കുമ്പസാരംതന്നെയായിരുന്നു അത്; മൈക്കിളിനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനാണ് കാര്ഡിനല് ലമ്പേര്ത്തോ അതു പറഞ്ഞതെങ്കില്പ്പോലും. നടുമുറ്റത്തുള്ള ജലധാരയില്നിന്ന് ഒരു വെള്ളാരങ്കല്ലെടുത്തുപൊട്ടിച്ച് അയാളോടു പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയാണ്:
'Look at this stone. It has been in the water for a very long time, but the water has not penetrated it. Look... Perfectly dry. The same thing has happened to men in Europe. For centuries they have been surrounded by Christianity, but Christ has not penetrated. Christ doesn't live within them.'
ഗോഡ്ഫാദറില് നിന്നാണ്.
അതില് കഥയൊന്നുമില്ലെന്നാണ് ഫ്രാന്സിസിന്റെ പാഠം. കഠിനമായ പലതിനു മീതെയും എണ്ണൂറു വര്ഷമായി ഒഴുകി ഒഴുകി ഫ്രാന്സിസ് അതിനെ ഈര്പ്പമുള്ളതാക്കി മാറ്റുന്നുണ്ട്. ജലം നമ്മള് വിചാരിക്കുന്ന കണക്ക് അത്ര സാധുവൊന്നുമല്ല. കടല്ത്തിരകള് നിരന്തരം അലച്ചലച്ചാണ് തീരങ്ങളിലെ ക്ലിഫുകള് രൂപപ്പെട്ടത്. തടാകത്തിലെ അലകള്പോലും അതിനെ വലംചുറ്റുന്ന പാറക്കെട്ടില് വ്യതിയാനങ്ങള് സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്. യേശു മരിച്ചപ്പോള് പാറകള് പിളര്ന്നുവെന്ന് ഒരു ചെറുവാക്ക് സുവിശേഷകര് രേഖപ്പെടുത്തിയെന്ന് ഓര്മിക്കണം. നിഷ്കളങ്കതയെയും കാരുണ്യത്തെയും എന്നേക്കുമായി പ്രതിരോധിക്കാനാവാത്ത വിധത്തില് എവിടെയോ ഒരിത്തിരി വള്നറബിലിറ്റിയിലാണ് മനുഷ്യരെന്ന പടപ്പ് രൂപപ്പെട്ടത്.
വെളിച്ചത്തിന് ആ ഇടത്തിലൂടെ ഇന്നല്ലെങ്കില് നാളെ അരിച്ചിറങ്ങാനാവും. അവന്റെ കൊലയ്ക്ക് കാര്മികത്വം വഹിച്ചൊരാള് നെഞ്ചത്തടിച്ച് നിലവിളിച്ച്, ‘സത്യമായും ഇവന് ഈശ്വരചൈതന്യമായിരുന്നു’ എന്നു വിലപിക്കുമ്പോള് നേരത്തേ പറഞ്ഞ പാറ ഭൂപഠനത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലെന്നു വരുന്നു.
പള്ളി വീഴുന്നു എന്ന നിലവിളിയില് നിന്നാണ് ഫ്രാന്സിസിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം ആരംഭിക്കുന്നത്. ചങ്ക് കൈയിലെടുത്തുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യര് അവന് ചുറ്റും കൂടിയത്. എത്ര അപൂര്ണമായിരിക്കുമ്പോഴും, അതിപ്പോഴും ഒരു നല്ല സ്ഥലം തന്നെയാണ്.
പള്ളി വീണാല് നമ്മള് എന്ത് ചെയ്യും?
ഒരു കല്ല് തരാമോ, ഒരു ചെറിയ കല്ല്. അത്ര കരുത്തോ ഭംഗിയോ ഉള്ളതാവണമെന്നില്ല. നമുക്കിതിനെ പുതുക്കണ്ടേ?
ഒന്നും നിലംപതിക്കില്ല.
പുതുക്കിപ്പണിഞ്ഞാല് മാത്രം മതി.
അകത്തും പുറത്തുമുള്ള പള്ളിയെ പുതുക്കിപ്പണിയാനുള്ള ഒരു സവിശേഷശിലയായി ഫ്രാന്സിസ് ഇവിടെ ഇനിയും ഉണ്ടായിരിക്കും.
SUNDAY DEEPIKA
ഒരു രാജ്യത്തിന്റെയോ സംസ്ഥാനത്തിന്റെയോ ഉള്ളിലുള്ള സ്ഥലങ്ങളേക്കാള് കൂടുതല് ചരിത്രം പറയാനുണ്ടാവുക ഒരുപക്ഷേ അതിര്ത്തിപ്രദേശങ്ങള്ക്കായിരിക്കും.അത് വിവിധ സംസ്കാരങ്ങള് കൂടിക്കലര്ന്നതിന്റെയും അധിനിവേശങ്ങളുടെയുമൊക്കെ ചരിത്രമാകും. കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അങ്ങനെയൊരിടമാണ് കാസര്ഗോഡ്.
മഹാശിലായുഗ കാലഘട്ടം മുതല് ജനവാസമുള്ള മേഖലയായിരുന്നു ഇവിടം എന്നതിന് കൃത്യമായ തെളിവുകള് കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. മലയാളികള്ക്കൊപ്പം വിവിധ കാലങ്ങളിലായി കന്നഡ, തുളു, മറാത്തി, കൊങ്കണി, ബ്യാരി, ഹിന്ദുസ്ഥാനി ഭാഷകള് സംസാരിക്കുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങള് ഇവിടെ അധിവസിക്കുകയും ഇവരുടെയെല്ലാം സംസ്കാരങ്ങള് കൂടിക്കലരുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിന്റെ ഇതര ഭാഗങ്ങള് ഭരിച്ച ചേര സാമ്രാജ്യത്തിനൊപ്പം കന്നഡ, മറാത്ത രാജവംശങ്ങളുടെയും ടിപ്പു സുല്ത്താന്റെയുമെല്ലാം അധിനിവേശം ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
ഇത്രയൊക്കെയായിട്ടും കാസര്ഗോഡ് മേഖലയില് ആഴത്തിലുള്ള ചരിത്രാന്വേഷണവും ചരിത്രാവശിഷ്ടങ്ങളുടെ ഉദ്ഖനനവും വളരെക്കുറച്ചേ നടന്നിട്ടുള്ളുവെന്ന് ചരിത്രഗവേഷകര് പറയുന്നു. കുറച്ചെങ്കിലും നടന്നിട്ടുള്ളത് ബേക്കല് കോട്ട കേന്ദ്രീകരിച്ചു മാത്രമായിരുന്നു. മഹാശിലായുഗത്തിന്റെ ചരിത്രശേഷിപ്പുകളായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന ചെങ്കല്ലറകള്, കൊടുംകല്ലറകള്, തൊപ്പിക്കല്ലുകള്, കുടക്കല്ലുകള്, നന്നങ്ങാടികള്, കല്വൃത്തങ്ങള്, ശിലാചിത്രങ്ങള് എന്നിവ ജില്ലയുടെ പല ഭാഗങ്ങളില്നിന്നും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
പലപ്പോഴും നിര്മാണപ്രവൃത്തികള്ക്കായി മണ്ണ് കുഴിക്കുമ്പോഴാണ് ഇവ കണ്ടെത്തിയിട്ടുള്ളത്. ജെസിബിയും മറ്റും ഉപയോഗിച്ച് നിര്മാണപ്രവര്ത്തനങ്ങള് നടത്തുമ്പോള് ഇവയുടെ പ്രാധാന്യം അറിയാതെ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടവയും ഏറെയുണ്ടെന്ന് ഈ വിഷയത്തില് ഏറെ പഠനഗവേഷണങ്ങള് നടത്തിയിട്ടുള്ള കാഞ്ഞങ്ങാട് നെഹ്റു കോളജിലെ ചരിത്രവിഭാഗം മേധാവി ഡോ. നന്ദകുമാര് കോറോത്ത് പറയുന്നു.
ജില്ലയില് ഇപ്പോഴുള്ള കോട്ടകള്ക്കു പുറമേ നീലേശ്വരത്തും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലും മാത്രം പതിനഞ്ച് കോട്ടകൊത്തളങ്ങളെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നതായി 1771ല് എഴുതിയ ‘സെന്ത് അവസ്തേ’ എന്ന ഫ്രഞ്ച് ഗ്രന്ഥത്തില് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതില് പരാമര്ശിക്കുന്ന പല സ്ഥലങ്ങളും ഇപ്പോള് എവിടെയാണെന്നുപോലും അറിവില്ല. ചെറുവത്തൂരിനു സമീപം വീരമലക്കുന്നിന്റെയും മട്ടലായിയുടെയും കാര്യം അതില് പരാമര്ശിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ സ്ഥലങ്ങളില് അടുത്തയിടെ ദേശീയപാത വികസനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കുന്നിടിച്ചപ്പോള് ഫോസിലുകളുടെ സ്വഭാവമുള്ള അവശിഷ്ടങ്ങള് ലഭിച്ചു.
എരിക്കുളം വലിയപാറയിലെ പുല്മേടുകള്ക്കിടയില് പാറപ്പുറത്ത് കോറിയിട്ട മനുഷ്യന്റെയും പരുന്തിന്റെയും പാമ്പിന്റെയും ചിത്രങ്ങള് കാണാം. മഹാരാഷ്ട്രയിലെ രത്നഗിരി മുതല് വയനാട് വരെയുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലെ ചെങ്കല്പാറകളിലും ഇതുപോലുള്ള ശിലാചിത്രങ്ങള് കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. ഇവയ്ക്ക് 12,000 വര്ഷത്തിലധികം പഴക്കമുണ്ടെന്നാണ് പുരാവസ്തു ഗവേഷകരുടെ നിഗമനം. ഇരതേടി പറന്നിറങ്ങുന്ന പരുന്തിന്റെ ചിത്രമാണ് ഇവിടെ വരച്ചിരിക്കുന്നത്. നീലേശ്വരം ആലിന്കീഴിലെ പാമ്പുകൊത്തിപ്പാറയിലും ഇതുപോലൊരു പാമ്പിന്റെ ശിലാചിത്രമുണ്ട്.
കയ്യൂര് ചീമേനി പഞ്ചായത്തിലെ തിമിരിയില് കണ്ടെത്തിയ 22 സെ.മീ നീളവും ഒന്നര കിലോ ഭാരവുമുള്ള കല്ലുകൊണ്ടുള്ള മഴുവും അരിയിട്ടപാറയിൽ കണ്ടെത്തിയ കല്ലുകൊണ്ടുതന്നെയുള്ള മറ്റൊരായുധവും മഹാശിലായുഗത്തിന്റെ കൃത്യമായ ശേഷിപ്പുകളാണ്. ഇത്രയും വലിപ്പത്തിലുള്ള ശേഷിപ്പുകൾ സംസ്ഥാനത്ത് മറ്റൊരിടത്തുമില്ല. ശിലയില് വരച്ച മനുഷ്യന്റെയും മൃഗങ്ങളുടെയും ചിത്രങ്ങളും അറുപതിലധികം പാദമുദ്രകളും ചീമേനി അരിയിട്ടപാറയിലുണ്ട്. മടിക്കൈ കാഞ്ഞിരപ്പൊയിലിലും നാല്പതിലധികം പാദമുദ്രകള് കാണാം. ബേഡകം മോലോത്തുംകാവിലെ ആമക്കുളത്തില് വേനല്ക്കാലത്ത് ജലനിരപ്പ് താഴ്ന്നപ്പോള് മനുഷ്യരുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും പാദമുദ്രകള് കണ്ടെത്തി.
കാസര്ഗോഡ് താലൂക്കിലെ അതിര്ത്തിഗ്രാമമായ മാണിമൂലയില് ജലജീവന് മിഷന് പദ്ധതിയുടെ പൈപ്പ് ലൈന് സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി ജെസിബി ഉപയോഗിച്ച് കുഴിയെടുത്തപ്പോള് 2000 വര്ഷം പഴക്കമുള്ള മഹാശിലായുഗത്തിന്റെ ചരിത്രശേഷിപ്പുകളായ ചെങ്കല്ലറയും മണ്പാത്രങ്ങളും ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള അടുപ്പും കത്തിയും അസ്ഥികളും ലഭിച്ചിരുന്നു. ബിസി അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിനും ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിനുമിടയില് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന നോര്ത്തേണ് ബ്ലാക്ക് പോളിഷ്ഡ് ഇനത്തില്പ്പെട്ട മണ്പാത്രവും നാല് കാലുകളുള്ള അഞ്ച് മണ്പാത്രങ്ങളും നന്നങ്ങാടിയുടേതെന്ന് കരുതുന്ന ഭീമന്പാത്രത്തിന്റെ അടപ്പും ഇരുമ്പവശിഷ്ടങ്ങളും ഉള്പ്പെടുന്നു.
ചെങ്കല്ലറകളില് നിന്ന് എല്ലിന്കഷ്ണങ്ങള് ലഭിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും മണ്പാത്ര അവശിഷ്ടങ്ങള്ക്കൊപ്പം അസ്ഥിഭാഗങ്ങള് ലഭിക്കുന്നത് അപൂര്വമാണ്. ചെങ്കല്ലറകളില് മൃതദേഹങ്ങള് സംസ്കരിക്കുമ്പോള് അവരുടെ ഇഷ്ടവസ്തുക്കളും പാത്രങ്ങളും പണിയായുധങ്ങളും ഒപ്പം അടക്കംചെയ്യുന്ന രീതി അന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രാദേശികമായി മുനിയറ, പാണ്ഡവഗുഹ, പീരങ്കിഗുഹ, മുതലപ്പെട്ടി, നിധിക്കുഴി, കല്പ്പത്തായം എന്നിങ്ങനെ പല പേരുകളിലും അറിയപ്പെടുന്ന ഇത്തരം കല്ലറകള് ജില്ലയുടെ മിക്ക ഭാഗങ്ങളിലും ശേഷിക്കുന്നുണ്ട്. കേരളത്തില് ഇന്നുവരെ കണ്ടെത്താന് കഴിയാത്ത വേറിട്ട ശൈലിയിലുള്ള മുനിയറകളുള്ള പ്രദേശമാണ് അരിയിട്ട പാറ. 2500 വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ് ബുദ്ധഭിക്ഷുക്കളെ സംസ്കരിച്ചതാണ് ഈ മുനിയറകളെന്നാണ് ആര്ക്കിയോളജി വിഭാഗം പറയുന്നത്.
മിക്കപ്പോഴും ചെങ്കല്പ്പാറകള് തുരന്നാണ് ഇത്തരം കല്ലറകള് നിര്മിക്കുന്നത്. കവാടം കല്ലുകൊണ്ട് അടച്ചുവയ്ക്കുകയാണ് പതിവ്. എന്നാല് ഈ അടപ്പ് മാറ്റിയാല് ആളുകള്ക്ക് അകത്തേക്ക് ഇറങ്ങാനുള്ള സൗകര്യവും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ഭീമനടി പെരളത്ത് പറമ്പുകള് കാടുനീക്കി വൃത്തിയാക്കുന്നതിനിടെ കൊത്തുപണികളോടുകൂടിയ കവാടവും മുകള്വശത്ത് വൃത്താകൃതിയിൽ ദ്വാരവുമുള്ള നാല് ചെങ്കല്ലറകള് കാണാനിടയായി.
എഡി രണ്ടോ മൂന്നോ നൂറ്റാണ്ടിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മി ലിപിയിലുള്ള ശിലാലിഖിതം കാറഡുക്കയില് നിന്ന് ലഭിച്ചു. കൊടുങ്ങല്ലൂര് ആസ്ഥാനമായി ഭരിച്ചിരുന്ന രണ്ടാം ചേരസാമ്രാജ്യത്തിലെ ഭാസ്കര രവിവര്മന്റെ കാലഘട്ടത്തിലേക്കു വെളിച്ചംവീശുന്ന കൊടവലം ക്ഷേത്രത്തിലെ വട്ടെഴുത്ത് ലിഖിതവും തിരുവനന്തപുരം ശ്രീപത്മനാഭസ്വാമി ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധമുള്ള കുമ്പള അനന്തപുരം ക്ഷേത്രത്തിലെ ചുവര്ചിത്രങ്ങളും ശ്രദ്ധേയമാണ്. ബേക്കലിനൊപ്പം ചന്ദ്രഗിരി, ഹൊസ്ദുര്ഗ്, ആരിക്കാടി, ബന്തടുക്ക എന്നിങ്ങനെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലുള്ള കോട്ടകളും വിലപിടിപ്പുള്ള ചരിത്രശേഷിപ്പുകളാണ്.
ബേക്കലില്നിന്ന് കുഴിച്ചെടുത്ത ചരിത്രശേഷിപ്പുകള്ക്കായി കോട്ടയ്ക്കകത്തുതന്നെ മ്യൂസിയം ഒരുക്കണമെന്ന ആവശ്യം ദീര്ഘനാളായി ഉള്ളതാണ്. ജില്ലയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില് മഹാശിലായുഗം മുതലുള്ള ചരിത്രശേഷിപ്പുകള്ക്കായി വിശദമായ സര്വേയും പര്യവേക്ഷണവും നടത്താനൊരുങ്ങുകയാണ് ആര്ക്കിയോളജി വകുപ്പ്. ഈ മാസം അവസാനത്തോടുകൂടി സര്വേ തുടങ്ങാനാണ് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്.
കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെ കരിന്തളം പഞ്ചായത്തിലെ കിനാനൂര് ഗ്രാമത്തില്നിന്നാണ് മഹാശിലായുഗ കാലഘട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും പുതിയ കണ്ടെത്തലുകൾ. ഇവിടെനിന്ന് വ്യത്യസ്ത നിറങ്ങളിലുള്ള കളിമണ് പാത്രങ്ങളും ലാറ്ററൈറ്റ് കല്ല് ശ്മശാന അറകളും (ചെങ്കല്ലറ) കണ്ടെത്തി. ഇതോടെ, ജില്ലയില് കണ്ടെത്തിയ ശിലായുഗ കാലഘട്ടത്തിലെ അവശിക്ഷ്ടങ്ങളുടെ എണ്ണം നൂറിനു മുകളിലായി. ലാറ്ററൈറ്റ് കല്ല് ശ്മശാന അറകള്, മുനിയറ (മെഗാലിത്തിക്ക് യുഗത്തിലെ മറ്റൊരു തരം ശ്മശാന അറ) എന്നിവയ്ക്കൊപ്പം, വ്യത്യസ്ത നിറങ്ങളിലും ആകൃതികളിലും വലിപ്പത്തിലുമുള്ള കളിമണ് പാത്രങ്ങളും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പ്രദേശവാസികളില്നിന്നു സൂചന ലഭിച്ചതിനെത്തുടര്ന്ന് ചരിത്രകാരന്മാരും ഗവേഷകരും എത്തി 10 ലാറ്ററൈറ്റ് ശിലാ അറകള് കണ്ടെത്തി. പ്രാദേശികമായി ‘മുനിയറ’ എന്നും ‘നിധിക്കുഴി’ എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന ഏഴ് ലാറ്ററൈറ്റ് അറകളും അടച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന മൂന്ന് അറകളും ഇതിൽപ്പെടും. 10 അറകളില് ഏഴെണ്ണവും നിധിവേട്ടക്കാര് നശിപ്പിച്ചിച്ചതായാണ് സൂചന. കറുപ്പ്, മഞ്ഞ, നീല നിറങ്ങളിലുള്ള കളിമണ് പാത്രങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളുമുണ്ട്.
മെഗാലിത്തിക്ക് കാലഘട്ടത്തില് നീല പോളകളുള്ള കളിമണ് പാത്രങ്ങള് ഉപയോഗത്തിലുണ്ടായിരുനന്നതായി ചരിത്രകാരന്മാര് പറയുന്നു. ചീമേനി, പള്ളിപ്പാറ, പോത്താംകണ്ടം, തിമിരി നളില കണ്ടം തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിലാണ് നേരത്തെ ലാറ്ററൈറ്റ് അറകള് കണ്ടെത്തിയിരുന്നത്. ജില്ലയിലെ കൂടുതല് സ്ഥലങ്ങളില്നിന്ന് മെഗാലിത്തിക് നാഗരികതയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങള് ലഭിച്ചേക്കുമെന്ന് ഗവേഷകര് കരുതുന്നു.
SUNDAY DEEPIKA
ഇക്കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ എട്ടുമണിക്ക് പൂന രാജ്യാന്തര വിമാനത്താവളത്തില്നിന്ന് ടേക്കോഫ് ചെയ്ത് ഒന്പതരയോടെ ഇന്ഡോര് രാജ്യാന്തര വിമാനത്താവളത്തില് ലാന്ഡ് ചെയ്ത എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ് ഫ്ളൈറ്റ് ഐഎക്സ്1236, ഇന്ഡോറില് ഇറങ്ങിയശേഷം ടാക്സി വേയിലൂടെ ടെര്മിനലിലേക്കു നീങ്ങവേ ഏറെ യാത്രക്കാര് എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്നതിന്റെ ഒരു വിഡിയോ ഒരു യാത്രക്കാരന് എക്സില് പോസ്റ്റുചെയ്തത് സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളില് ഏറെ ചര്ച്ചയായിരുന്നു.
വിമാനം റണ്വേയില് ഇറങ്ങുന്ന നിമിഷംതന്നെ സീറ്റ് ബെല്റ്റുകള് ഊരിമാറ്റുകയും നിമിഷങ്ങള്ക്കകം എഴുന്നേറ്റ് മുകളിലെ ബഗേജ് ബിന്നുകള് തുറന്ന് ബാഗുകള് വലിച്ചെടുത്ത് തോളിലിട്ട് റെഡിയായി നില്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരെ എല്ലാ വിമാനങ്ങളിലും കണ്ട് പരിചയിച്ചിട്ടുള്ളവര്ക്ക് ഈ വിഡിയോയിൽ പുതുമ തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. എന്നാൽ ജനല്ക്കാഴ്ചയിലൂടെ, വിമാനം നല്ല വേഗത്തിലാണ് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നതെന്നു മനസിലാകുന്നതിനാലാവണം, വിഡിയോ ഇത്രയും പേര് കൈമാറി കണ്ടതും രൂക്ഷമായ പ്രതികരണമുണ്ടാക്കിയതും.
വിമാനം ലാൻഡ് ചെയ്ത് ഓടി നില്ക്കുംവരെ എഴുന്നേൽക്കരുതെന്നു മാത്രമല്ല, സീറ്റ് ബെല്റ്റ് അഴിക്കുകപോലും അരുതെന്നാണ് ചട്ടം. സീറ്റ് ബെല്റ്റ് ഇട്ടുകൊണ്ടിരിക്കണമെന്ന സൂചന നല്കുന്ന ലൈറ്റ്, വിമാനം പൂര്ണമായി നിശ്ചലമാകുംവരെ തെളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നതും അതുകൊണ്ടാണ്. വിമാനം ടെര്മിനലില് എത്തി നില്ക്കുന്നതിനു മുമ്പേ അക്ഷമ കാണിച്ച് എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്നതു ശരിയല്ലെന്നു പറയുന്നതിനു കാരണം, അത് സാമാന്യ പെരുമാറ്റ ചട്ടങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാത്തതാണ് എന്നതു മാത്രമല്ല.
സുരക്ഷയാണ് കാതലായ കാര്യം
റണ്വേയിലൂടെ ഓടി വേഗം കുറഞ്ഞ്, പിന്നെ ടാക്സിവേയില് കയറി ടെര്മിനലിലേക്കു പതിയെ നീങ്ങുന്ന വിമാനത്തില് സീറ്റ് ബെല്റ്റിട്ട് സീറ്റുകളില്തന്നെ ഇരിക്കണമെന്നു പറയാന് കാരണങ്ങള് ഏറെയാണ്. വിമാനത്തിലുള്ളവര്ക്ക് അങ്ങനെ തോന്നുകയില്ലെങ്കിലും, സമാന്യം വേഗത്തിലാകും വിമാനം ടാക്സിവേയിലൂടെ നീങ്ങുന്നത്. ഇന്ഡോറില് ഇറങ്ങിയ വിമാനം മണിക്കൂറില് 10 മുതല് 20 വരെ കിലോമീറ്റര് വേഗത്തിലാണ് ടെര്മിനലിലേക്ക് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നത് എന്നാണ് വിമാന ട്രാക്കിംഗ് സൈറ്റുകളിൽനിന്ന് മനസിലാകുന്നത് (ചില വിമാനങ്ങള്ക്ക്, ചില വിമാനത്താവളങ്ങളില് ഈ വേഗം മണിക്കൂറില് 50 കിലോമീറ്റര് വരെ ആകാറുമുണ്ട്). കാറിലും ബസിലും നിന്നൊക്കെ വ്യത്യസ്തമായി, അനേകം ടണ് ഭാരമുള്ള വാഹനമാണ് വിമാനം.
ചെറിയതെന്നു തോന്നുന്ന ഈ വേഗവും ചിലപ്പോള് അപകടകരമാകാന് കാരണമാകാം. ടെര്മിനലിലേക്കുള്ള സഞ്ചാരത്തിനിടെ ടാക്സിവേയിലെ എന്തെങ്കിലും വസ്തുക്കളുമായി ഇടിച്ചാലുണ്ടാകുന്ന ആഘാതം, വലുതായിരിക്കുമെന്നതിനാല്, വിമാനം വേഗം നിര്ത്താനാണ് പൈലറ്റുമാര് ശ്രദ്ധിക്കുക. സാധാരണ ഗതിയില് 68 സെക്കന്ഡുകളില് നിശ്ചലമാകുന്ന വിമാനം, അടിയന്തര സാഹചര്യങ്ങളില് രണ്ടു സെക്കന്ഡില് നില്ക്കത്തക്ക വിധവും ബ്രേക്കിടാം. എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്ന യാത്രക്കാര് തെറിച്ചുവീഴാനും അവര് തുറന്നിട്ട ബാഗേജ് ബിന്നില് ബാക്കിയുള്ള ബാഗുകള് പുറത്തേക്ക് വീഴാനും ഈ ബ്രേക്കിടല് ഇടയാക്കും.
ഇതിലും അപകടമായേക്കാവുന്നത്, ടാക്സി വേയിലൂടെയുള്ള വിമാനത്തിന്റെ ഗതിയുടെ സ്വഭാവമാണ്. വിമാനം റണ്വേയില്നിന്ന് ടെര്മിനിലിലേക്ക് പോകുന്നത് പലപ്പോഴും കളം വരച്ചിട്ടതുപോലെയുള്ള ടാക്സിവേ ശൃംഖലയിലൂടെയാവും. ചിലപ്പോള് റണ്വേകളും മുറിച്ചുകടക്കാനിടയുള്ള ഈ പാതയില്, വിമാനം ചിലപ്പോള് എടിസിയുടെ നിർദേശാനുസരണം മിനിറ്റുകളോളം നിര്ത്തിയിടാം. വിമാനം ടെര്മിനലില് എത്തിയെന്ന ധാരണയില് യാത്രക്കാര് ചാടിയെന്നേല്ക്കുമ്പോഴാവും പെട്ടെന്ന് പിന്നെയും ചലിച്ചുതുടങ്ങുന്നത്. മാത്രമല്ല, നേരേ മുന്നോട്ട് ഓടുന്നതിനു പകരം ഇടത്തേക്കും വലത്തേക്കുമൊക്കെ പെട്ടെന്ന് വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞിട്ടുമായിരിക്കും ഈ യാത്ര.
ഇന്ഡോറില് തിങ്കളാഴ്ച ഇറങ്ങിയ വിമാനം ടെര്മിനലിലേക്കു നീങ്ങുമ്പോള് ഈ നിര്ത്തലും പിന്നെയുമുള്ള ഓട്ടവും എല്ലാമുണ്ടായിരുന്നു. രാവിലെ 09:17:08ന് വിമാനം നിശ്ചലമായിരുന്നെങ്കില് 09:17:17 ന് വിമാനം പതിനാറു കിലോമീറ്റര് വേഗത്തില് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. 09:17:37 ആയപ്പോള് വേഗം, മണിക്കൂറില് 20 കിലോമീറ്ററായി. 09:17:50 ന് വിമാനം പിന്നെയും അനങ്ങാതെയായി. 09:17:55ന് വേഗം പെട്ടെന്ന് 18.5 കിലോമീറ്ററായി കുതിച്ചുയര്ന്നു. 09:18:05 ന് മണിക്കൂറില് 11 കിലോമീറ്ററായി. 09:18:28ന് വിമാനം നിശ്ചലമായി.
നിലത്തിറങ്ങി റണ്വേയിലൂടെയും ടാക്സിവേകളിലൂടെയും നീങ്ങുന്ന ഘട്ടത്തില്, യാത്രക്കാരെ ഒഴിപ്പിക്കേണ്ടുന്ന അടിയന്തരസാഹചര്യം പെട്ടെന്നുണ്ടായാല്, എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്ന യാത്രക്കാര് അതിനു വിഘാതമാകുമെന്നത് മറ്റൊരു കാര്യം. വിമാനം യാത്ര അവസാനിപ്പിക്കുകയാണെങ്കിലും കാബിന് ക്രൂവിന് തിരക്കിട്ട ജോലിയുടെ വേളയാണ്, ടെര്മിനലിലേക്കുള്ള ഓട്ടത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങള്.
വിമാനം റണ്വേയിലേക്ക് താഴ്ന്നുതുടങ്ങുമ്പോള് മുതല്, അവരുടെ ജമ്പ് സീറ്റുകളില് മറ്റു യാത്രക്കാരെപ്പോലെ ബെല്റ്റിട്ട് ഇരിക്കുകയാവുമെങ്കിലും വിമാനം മൊത്തം അതീവശ്രദ്ധയോടെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയുമാവും കാബിന് ക്രൂ. കോക്പിറ്റില്നിന്ന് എന്തെങ്കിലും നിര്ദേശങ്ങള് വന്നാല് അത് കേള്ക്കുകയും കാബിനില് അസ്വാഭാവികമായി എന്തുണ്ടായാലും ഉടനടി പ്രതികരിക്കുകയും വേണം. സീറ്റുകള്ക്കു മുന്നിലും ഇടയിലും കാഴ്ച മറച്ച് എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്ന യാത്രക്കാര് ഈ നിരീക്ഷണത്തിനും അടിയന്തര നടപടികള്ക്കും തടസമാകും.
സീറ്റ് ബെല്റ്റ് ലൈറ്റ് അണയും മുമ്പേ എഴുന്നേല്ക്കുന്ന ചില യാത്രക്കാര് പറയാറുള്ള ഒരു ന്യായം, എയര്ഹോസ്റ്റസുമാര് എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുകയും നടക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ എന്നതാണ്. വിമാനത്തില്നിന്ന് യാത്രക്കാര്ക്ക് ഇറങ്ങാനുള്ള സൗകര്യങ്ങളെല്ലാം വാതില് തുറക്കാന് തയാറാക്കുന്നതുള്പ്പെടെ ഏര്പ്പാടാക്കാന് കാബിന് ക്രൂ നേരത്തേ എഴുന്നേല്ക്കുന്നതു കാണുമ്പോള്, യാത്രക്കാര് ഓര്മ വയ്ക്കേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യമുണ്ട്. വിമാനം ഏതു നിമിഷം, എങ്ങനെ ചലിക്കും എങ്ങനെ നീങ്ങും എന്ന് മുന്കൂട്ടി അറിയാന് കഴിയുന്നവരാണ് അവര്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചലനങ്ങള് അവര്ക്ക് ആപത്തുണ്ടാക്കില്ല. കടത്തുവള്ളത്തില് എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്ന വഞ്ചിക്കാരന് യാത്രക്കാരോട് ഇരിക്കാന് നിര്ദേശിക്കുന്നതുപോലെയാണിതും.
വിമാനം നീങ്ങുമ്പോള് യാത്രക്കാര് എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്നത് അപകടമാണ് എന്ന കാര്യത്തില് വ്യോമയാന അധികാരികള്ക്കും എയര്ലൈനുകള്ക്കും സംശയമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവരെ ശിക്ഷിക്കുമെന്ന കൃത്യമായ പ്രഖ്യാപനം നടത്തിയ രാജ്യം തുര്ക്കി മാത്രമാണ്. വിമാനം നില്ക്കുംമുൻപ് ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് ബാഗും വലിച്ചെടുത്ത് എഴുന്നേറ്റുനിന്നാല് 2603 ടര്ക്കിഷ് ലീറ (ഏകദേശം 6,700 രൂപ) ഫൈന് അടയ്ക്കേണ്ടിവരുമെന്ന് തുര്ക്കി വ്യോമയാന അതോറിറ്റി പ്രഖ്യാപിച്ചത് കഴിഞ്ഞ കൊല്ലമാണ്.
വിമാനം ലാന്ഡ് ചെയ്യുമ്പോള് മുതല്, ‘ഇരിക്കൂ, സീറ്റ് ബെല്റ്റ് അഴിക്കാതിരിക്കൂ, എഴുന്നേറ്റ് നില്ക്കാതിരിക്കൂ...’ എന്നൊക്കെ കാബിന് ക്രൂ അനൗണ്സ് ചെയ്യുന്നതില് നടപടി അവസാനിപ്പിക്കുകയാണ് മറ്റെല്ലാ രാജ്യങ്ങളും.
ഫൈന് അടപ്പിക്കും എന്നുവരെ പേടിപ്പിക്കേണ്ട സാഹചര്യം നിലനില്ക്കുന്ന തുര്ക്കിയില്തന്നെയാണ്, എഴുന്നേറ്റുനില്ക്കുന്ന യാത്രക്കാര് ഏറെയുള്ളത് എന്നത് വിരോധാഭാസം. തൊട്ടടുത്തുള്ള മറ്റു രണ്ടു രാജ്യങ്ങള് ഇന്ത്യയും ഓസ്ട്രേലിയയുമാണ് എന്ന് എയര്ലൈനുകള് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. തീര്ത്തും വ്യത്യസ്തരായ ഈ മൂന്നു രാജ്യങ്ങളിലെ ജനങ്ങള് ഇക്കാര്യത്തില് ഒരേപോലെ പെരുമാറുന്നത് എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും എന്നത് വ്യക്തമല്ല.
SUNDAY DEEPIKA
ഗുജറാത്തിലെ ബറൂച്ച് ജില്ലയില് നര്മദ നദിയുടെ നടുവിലുള്ള ഒരു തുരുത്തില് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന അതിപുരാതനമായ വടവൃക്ഷസമുച്ചയമാണ് കബീര്വഡ്. ഒരു സാധാരണ ആല്മരത്തില്നിന്ന് പടര്ന്നുപന്തലിച്ച് വലിയൊരു വൃക്ഷക്കൂട്ടമായി പന്തലിച്ച കബീര്വഡ് ഗുജറാത്തിലെ ശ്രദ്ധേയമായ പൈതൃക വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നാണ്. പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഭക്തിപ്രസ്ഥാന കവിയും സന്യാസിയുമായിരുന്ന സന്ത് കബീര്ദാസുമായി ഈ സ്ഥലം ചരിത്രപരമായും ഐതിഹ്യപരമായും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പ്രദേശത്തിന് ഇത്തരത്തിൽ പേരു ലഭിക്കുന്നതും അങ്ങനെയാണ്. കബീറിന്റെ പേരിനൊപ്പം പേരാലിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഗുജറാത്തി പദമായ ‘വഡ്’ എന്നതും ചേര്ന്നാണ് കബീര്വഡ് എന്ന പേര് രൂപപ്പെട്ടത്.
15-ാം നൂറ്റാണ്ടില് ഭാരതപര്യടനത്തിനിടയില് കബീര്ദാസ് നര്മദാതീരത്തെ ഈ തുരുത്തില് ധ്യാനമിരുന്നതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹം പല്ല് തേയ്ക്കാനുപയോഗിച്ച ആല്ക്കൊമ്പ് നിലത്തു കുത്തിനിര്ത്തിയതില്നിന്നാണ് കൂറ്റന് പേരാല് മുളച്ചു പന്തലിച്ചതെന്നാണ് ഐതിഹ്യം.ജീവ, തത്വ എന്നീ രണ്ട് ഭക്തരായ സഹോദരന്മാര് നട്ട ഉണങ്ങിയ കമ്പില് കബീറിന്റെ സ്പര്ശനംകൊണ്ട് ജീവന് വച്ചതാണെന്ന് മറ്റൊരു ഐതിഹ്യവും നിലവിലുണ്ട്.
അലക്സാണ്ടര് ചക്രവര്ത്തിയുടെ നാവിക മേധാവിയായിരുന്ന നിയാര്ക്കസ് നര്മദാ തീരത്ത് 7,000 ജനങ്ങള്ക്ക് തണല് നല്കാന് പര്യാപ്തമായ കൂറ്റന് വൃക്ഷത്തെക്കുറിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. പിന്നീട് ബ്രിട്ടീഷ് എഴുത്തുകാരനായ ജെയിംസ് ഫോര്ബ്സ് തന്റെ ‘ഓറിയന്റല് മെമോസ്’ (1813) എന്ന പുസ്തകത്തില് മൂവായിരത്തിലധികം ശാഖാവേരുകളുള്ള ഈ അദ്ഭുതമരത്തെ വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. കബീര്വഡിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത അതിന്റെ വലുപ്പം തന്നെയാണ്. 4.3 ഏക്കറിലധികം പന്തലിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരൊറ്റ മരമാണിത്. ആ മരത്തിന്റെ താങ്ങുവേരുകള് പടര്ന്ന് പുതിയ തായ്ത്തടികള് പോലെയായി വലിയ വനംപോലെ കാണപ്പെടുന്നു. യഥാര്ഥ തായ്ത്തടി ഏതെന്ന് തിരിച്ചറിയാന് സാധിക്കാത്ത വിധത്തിലാണ് കബീര്വഡ് നിലകൊള്ളുന്നത്.
കബീര്വഡിന്റെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത, അതിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സ്ഥാനമാണ്. നര്മദ നദിയോട് ചേര്ന്നുള്ള ഈ പ്രദേശത്തേക്ക് ബോട്ടിലാണ് സാധാരണയായി എത്തുന്നത്. നദിയുടെ വിശാലമായ ജലപ്പരപ്പും അതിനിടയിലെ പച്ചപ്പും ഭീമാകാരമായ ആല്മരവും ചേര്ന്ന കാഴ്ച സഞ്ചാരികള്ക്ക് അപൂര്വ അനുഭവമാണ്. കബീറിന്റെ ചിന്തകളില് പ്രകൃതിക്കും മനുഷ്യനും ആത്മീയതയ്ക്കും വലിയ സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കബീറുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി പറയപ്പെടുന്ന സ്ഥലങ്ങള് ഭക്തരെയും ചരിത്രാന്വേഷകരെയും ഒരുപോലെ ആകര്ഷിക്കുന്നു.
കബീര്വഡിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിരവധി കഥകള് പ്രചരിക്കുന്നുണ്ട്. ചിലത് കബീറിന്റെ അദ്ഭുതങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാവുമ്പോള്, മറ്റു ചിലത് മരത്തിന്റെ അസാധാരണ വലുപ്പത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രാദേശിക വിശ്വാസങ്ങളാണ്. ചരിത്രവും വിശ്വാസവും പ്രകൃതിയും ഇഴുകിച്ചേരുന്ന ഈ പച്ചത്തുരുത്ത്, ഗുജറാത്തിലെ അധികം അറിയപ്പെടാത്ത ഒരു പ്രദേശംകൂടിയാണ്.
SUNDAY DEEPIKA
ചിന്താവിഷയം
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ തുർക്കി സാഹിത്യത്തിലെ ശ്രദ്ധേയനായ ഒരു ചെറുകഥാകൃത്തായിരുന്നു സെയ്ത് ഫായിക് അബാസിയാനിക് (1906-1954). തുർക്കിയിലെ അദപസാറിയിൽ ജനിച്ച അദ്ദേഹം ഈസ്താംബൂളിലും ഫ്രാൻസിലും പഠിച്ചു. മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളും കൂലിപ്പണിക്കാരും തൊഴിൽരഹിതരും തെരുവുകളിൽ കണ്ടുമുട്ടുന്ന സാധാരണക്കാരുമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകളിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ. സമൂഹം പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കാതെ കടന്നുപോകുന്ന മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ അദ്ദേഹം കഥകളും മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെ ആഴങ്ങളും കണ്ടെത്തി. ഈസ്താംബൂളിനു സമീപമുള്ള കടലിലെ ബുർഗസാദ ദ്വീപിൽ ഏറെക്കാലം ജീവിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളിൽ കടലും വള്ളങ്ങളും മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളും നിറഞ്ഞുനിന്നു.
1952ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ "അവസാനത്തെ പക്ഷികൾ' എന്ന സമാഹാരത്തിലെ "ഭൂപടത്തിലെ ഒരു ബിന്ദു' എന്ന ചെറുകഥ മനുഷ്യന്റെ മനസാക്ഷിയെ ഉണർത്തുന്ന ഒരു സംഭവമാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. മനുഷ്യരുടെ സ്വാർഥതയും കാപട്യവും കണ്ട് മനംമടുക്കുന്ന, കഥയിലെ ആഖ്യാതാവ് എഴുത്ത് ഉപേക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്നു. ആരോടും പരിഭവമില്ലാതെ, ഒന്നിലും ഇടപെടാതെ, ഒരു ദ്വീപിൽ ശാന്തമായി ജീവിക്കണം. ഭൂപടം കാണുമ്പോഴെല്ലാം നീലക്കടലിനു നടുവിലെ ചെറിയ ബിന്ദുക്കളിലേക്കാണ് അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നീങ്ങുന്നത്. അവിടെ അധ്വാനിച്ചു ജീവിക്കുന്ന ലളിതമനുഷ്യർക്കിടയിൽ മനസമാധാനം കണ്ടെത്താമെന്ന് അയാൾ കരുതുന്നു. ലോകത്തെ തിരുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനു പകരം ലോകത്തിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് അയാൾക്കു തോന്നുന്നു.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരുദിവസം ഒരു മത്സ്യബന്ധനവള്ളം കരയ്ക്കെത്തുന്നത് അയാൾ കാണുന്നു. പിടിച്ച മീനുകളിൽ വിൽപനയ്ക്കുള്ളവ മാറ്റിവച്ചശേഷം അവശേഷിച്ച മീനുകൾ മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ പങ്കുവയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർക്ക് മൂന്നെണ്ണം വീതം ലഭിച്ചു. വല കഴുകി വൃത്തിയാക്കാനും മറ്റും സഹായിച്ച ഒരാൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ ഗണത്തിൽപ്പെട്ടവനായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും മീൻ പങ്കുവയ്ക്കുമ്പോൾ തനിക്ക് ഒരെണ്ണമെങ്കിലും കിട്ടുമെന്ന് അയാൾ കരുതി.
പങ്കുവയ്ക്കൽ അവസാനിച്ചപ്പോൾ ഒരു മീൻ മാത്രം അവശേഷിച്ചു. ആരോ അത് കരയിലേക്കെറിഞ്ഞു. അയാൾ സന്തോഷത്തോടെ അതെടുക്കാൻ കുനിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് ഒരു മത്സ്യത്തൊഴിലാളി തന്റെ ഭാരമുള്ള ചെരിപ്പുകൊണ്ട് ആ മീനിന്റെ മേൽ ചവിട്ടിനിന്നു. ആ മീൻ എടുക്കാൻ അയാളെ അനുവദിച്ചില്ല. കണ്ടുനിന്ന ഒരാൾ പ്രതിഷേധിച്ചു: ""അയാളും നിങ്ങളോടൊപ്പം പണിയെടുത്തില്ലേ? ഒരു മീനെങ്കിലും അയാൾക്കു കൊടുത്തുകൂടെ?'' ""ഞങ്ങൾ അയാളെ വിളിച്ചില്ലായിരുന്നല്ലോ''എന്നായിരുന്നു അപ്പോൾ കേട്ട മറുപടി.
കഥയിലെ ആഖ്യാതാവ് കാത്തുനിന്നു. മറ്റുള്ളവർ ആരെങ്കിലും ഇടപെടുമെന്ന് അയാൾ പ്രതീക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ, ആരും അനങ്ങിയില്ല. അപ്പോൾ, ""സാരമില്ല, എനിക്കൊന്നും വേണ്ട'' എന്നു പറഞ്ഞ് ആ പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ അവിടെനിന്നു നടന്നുപോയി. ആ കാഴ്ച ആഖ്യാതാവിന്റെ മനസമാധാനം തകർത്തു. മനുഷ്യരുടെ സ്വാർഥതയിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കാനാണ് അയാൾ ദ്വീപിലെത്തിയത്. ഇനി എഴുതുകയില്ലെന്നു തീരുമാനിച്ചതുമാണ്. എന്നാൽ കണ്ട അനീതിയെ മറക്കാൻ അയാൾക്കായില്ല. കടയിൽച്ചെന്ന് കടലാസും പെൻസിലും വാങ്ങി വീണ്ടും എഴുതാൻ തുടങ്ങി. ഒരു മീൻ അയാളുടെ മനസാക്ഷിയെ ഉണർത്തിയിരുന്നു.
ഈ കഥയിലെ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ കാര്യം ഒരു പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യനു മീൻ ലഭിച്ചില്ല എന്നതു മാത്രമല്ല. അയാൾ അപമാനിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ മറ്റുള്ളവർ നിശബ്ദരായി നിന്നു എന്നതുകൂടിയാണ്. ഓരോരുത്തർക്കും അവർക്കാവശ്യമായ മീൻ ലഭിച്ചിരുന്നു. തന്മൂലം മറ്റൊരാളുടെ വേദന അവരുടെ പ്രശ്നമായി മാറിയില്ല.
മീനിന്റെമേൽ ചവിട്ടിനിന്ന മനുഷ്യൻ അനീതി ചെയ്തു. എന്നാൽ, അതു കണ്ടിട്ടും മിണ്ടാതിരുന്നവർക്ക് ഒരു ഉത്തരവാദിത്വവുമില്ലേ? അവരിലൊരാൾ ഒരു മീൻ പങ്കുവച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ അയാൾക്കുവേണ്ടി ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ആ മനുഷ്യൻ അപമാനിതനായി മടങ്ങേണ്ടിവരുമായിരുന്നില്ല. ഒരാളുടെ ക്രൂരതയേക്കാൾ ചിലപ്പോൾ വേദനിപ്പിക്കുന്നത് അതു കണ്ടുനിൽക്കുന്ന മറ്റുള്ളവരുടെ നിസംഗതയാണ്.
ഇവിടെ മീനിന്റെ വില അതിന്റെ വിപണിവിലയല്ല. ആ പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത് തന്റെ അധ്വാനത്തിനുള്ള അംഗീകാരവും മറ്റുള്ളവർക്കിടയിൽ തനിക്കും വിലയുണ്ടെന്ന ഉറപ്പുമായിരുന്നു. മീൻ നിഷേധിച്ചപ്പോൾ അയാൾക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം മാത്രമായിരുന്നില്ല; മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ ലഭിക്കേണ്ട പരിഗണനകൂടിയായിരുന്നു. നമുക്ക് നിസാരമായി തോന്നുന്ന ഒരു കാര്യം മറ്റൊരാളുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ എത്ര ആഴത്തിൽ സ്പർശിക്കുമെന്ന് നാം പലപ്പോഴും തിരിച്ചറിയാറില്ല.
നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകളിലും ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകാറില്ലേ? ഒരു കുട്ടിയെ മറ്റുള്ളവർ പരിഹസിക്കുന്നു. ഒരു സഹപ്രവർത്തകൻ അന്യായമായി കുറ്റാരോപിതനാകുന്നു. ദുർബലനായ ഒരാൾ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു. അധ്വാനിച്ച ഒരാൾക്ക് അർഹമായ അംഗീകാരം നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു. നാം അതെല്ലാം കാണുന്നു. പക്ഷേ, ഇക്കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെട്ട് എന്തിനു പ്രശ്നമുണ്ടാക്കുന്നു എന്നു കരുതി നാം മാറിനിൽക്കുന്നു.
ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ നിശബ്ദതയ്ക്കു പിന്നിൽ ഭയമായിരിക്കാം. മറ്റുചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ആനുകൂല്യങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ആശങ്കയായിരിക്കാം. അതുമല്ലെങ്കിൽ, മറ്റുള്ളവരുടെ അപ്രീതിക്ക് പാത്രമാകാൻ വൈമനസ്യമുള്ളതുകൊണ്ടാകാം. തന്മൂലം അനീതിയോടു യോജിപ്പില്ലെങ്കിലും അതിനെ എതിർക്കാതെ നാം മാറിനിൽക്കുന്നു. എന്നാൽ, സഹായം ആവശ്യമുള്ളവനു മറ്റുള്ളവരുടെ അനീതിയും നമ്മുടെ നിസംഗതയും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ടാകണമെന്നില്ല. തെറ്റു ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതും തെറ്റു നടക്കുമ്പോൾ ശരിയുടെ പക്ഷത്തു നിൽക്കാതിരിക്കുന്നതും ഒന്നല്ല എന്നത് നാം മറന്നുപോകരുത്.
നല്ല സമരിയാക്കാരന്റെ ഉപമയിൽ (ലൂക്കാ 10: 25-37) പുരോഹിതനും ലേവായനും വഴിയിൽ കിടന്ന മനുഷ്യനെ ആക്രമിച്ചില്ല. അവർ അയാളെ ഉപദ്രവിച്ചില്ല. പക്ഷേ, സഹായിക്കാതെ കടന്നുപോയി. സമരിയാക്കാരനാകട്ടെ മറ്റൊരാളുടെ വേദന തന്റെ യാത്രയെ തടസപ്പെടുത്താൻ അനുവദിച്ചു. അയാൾ അടുത്തുചെന്നു മുറിവുകൾ വച്ചുകെട്ടി പരിചരിച്ചു. പരിക്കേറ്റ മനുഷ്യൻ ആരാണെന്നോ തനിക്ക് എന്തു പ്രതിഫലം ലഭിക്കുമെന്നോ അന്വേഷിച്ചശേഷമല്ല സഹായിച്ചത്. സഹായം ആവശ്യമായ ഒരു മനുഷ്യനെ കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ സഹായിച്ചു.
ദൈവവചനം നമ്മെ ഇപ്രകാരം അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നു: ""നന്മ ചെയ്യാൻ അറിഞ്ഞിട്ടും അതു ചെയ്യാത്തവൻ പാപം ചെയ്യുന്നു'' (യാക്കോബ് 4:17). എല്ലാ അനീതികളും നമുക്ക് പരിഹരിക്കാനാകില്ല എന്നതു ശരിയാണ്. എന്നാൽ നമ്മുടെ കൺമുന്നിൽ ഒരാളുടെ അന്തസ് ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഒരു വാക്കുകൊണ്ടെങ്കിലും അയാളുടെ പക്ഷത്ത് നമുക്കു നിൽക്കാനാകും. ചിലപ്പോൾ ഒരു സഹായഹസ്തം നീട്ടിക്കൊടുക്കേണ്ടി വന്നേക്കാം. മറ്റു ചിലപ്പോൾ, ഇതു ശരിയല്ല എന്നു പറയാനുള്ള തന്റേടം നമുക്കുണ്ടാകണം.
വലിയൊരു ത്യാഗം ചെയ്യാൻ അവസരം ലഭിക്കുന്നതുവരെ നന്മ ചെയ്യുന്നത് നാം മാറ്റിവയ്ക്കേണ്ടതില്ല. മറ്റൊരാൾക്കു പലപ്പോഴും അത്യാവശ്യമായിരിക്കുന്നത് നമുക്ക് നിസാരമായി തോന്നുന്ന ചെറിയൊരു സഹായമായിരിക്കും. സെയ്ത് ഫായിക്കിന്റെ കഥയിലെ ആഖ്യാതാവിന് ആ സാധുമനുഷ്യനെ തിരികെ വിളിച്ച് മീൻ കൊടുക്കാനായില്ല. എന്നാൽ, കണ്ട അനീതി ആരുമറിയാതെ മറഞ്ഞുപോകാൻ അനുവദിക്കാതിരിക്കാൻ അയാൾക്കു കഴിഞ്ഞു. അയാൾ തന്റെ പെൻസിൽ എടുത്ത് എഴുതി. ലോകത്തിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കാൻ തീരുമാനിച്ച മനുഷ്യനെ ലോകത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത് ഒരു അപരിചിതന്റെ വേദനയായിരുന്നു.
നമുക്കെല്ലാവർക്കും എഴുത്തുകാരാകാനാവില്ല. പക്ഷേ, ഓരോരുത്തർക്കും സ്വന്തം സാഹചര്യത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനാകും. എന്നാൽ, അതിനു മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന കാണാനുള്ള കണ്ണും അതിനോടു പ്രതികരിക്കാനുള്ള ഹൃദയവും ഉണ്ടാകണമെന്നു മാത്രം. ആ ദിവസം കരയിൽ കിടന്നത് ഒരു മീനായിരുന്നു. എന്നാൽ, അതിൻമേൽ ചവിട്ടിനിന്ന ചെരിപ്പിനടിയിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ പ്രതീക്ഷയും ആത്മാഭിമാനവുമാണ് ഞെരിഞ്ഞമർന്നത്. അതു കണ്ടിട്ടും ഒന്നും ചെയ്യാതിരുന്നവരുടെ നിശബ്ദത ആ അപമാനത്തെ കൂടുതൽ വേദനാജനകമാക്കി. നമ്മുടെ കൈയിൽ എത്ര മീനുണ്ടെന്നതല്ല മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെ അളവ്. ഒരെണ്ണംപോലുമില്ലാതെ നിൽക്കുന്നവനെ കാണുമ്പോൾ നാം എന്തുചെയ്യുന്നു എന്നതാണ്.
SUNDAY DEEPIKA
ജന്മസിദ്ധമാണ് ചില അഭിരുചികള്. അവയുടെ പോഷണത്തിന് ലഭിക്കുന്ന അവസരങ്ങളും മനസിരുത്തിയുള്ള പരിശ്രമവും വ്യക്തിയുടെ ജീവിതയാത്ര ചേതോഹരമാക്കും. ഇതിനു പരസഹസ്രം ഉദാഹരണങ്ങളുണ്ട്. അതിലൊന്നാണ് വയനാട്ടിൽ വെങ്ങപ്പള്ളി അത്തിമൂല എം. പിച്ചന് സലിമിന്റെ ജീവിതം. അക്കാദമിക യോഗ്യതകളുടെ പിന്ബലമില്ലാതെ പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ ഉന്നതികളില് ഗവേഷണബുദ്ധിയോടെ തനിച്ചും കൂട്ടായും നടത്തിയ സഞ്ചാരങ്ങള് സലിമിനെ പ്രശസ്ത പ്രകൃതിശാസ്ത്രജ്ഞനായി വളര്ത്തി.
ജൈവവൈവിധ്യ സമൃദ്ധിക്കു പുകള്പെറ്റ പശ്ചിമഘട്ടത്തില് രഹസ്യവാസം നടത്തുന്ന അനേകം സസ്യജനുസുകളെ കണ്ടെത്തി ശാസ്ത്രലോകത്തിനു പരിചയപ്പെടുത്തിയ സലിം ഇന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന സസ്യ വര്ഗീകരണ വിദഗ്ധനാണ്. ഫീല്ഡ് നാച്ചുറലിസ്റ്റ്, പരിസ്ഥിതി ശാസ്ത്രകാരന് എന്നീ നിലകളിലും ശ്രദ്ധേയനായ അദ്ദേഹത്തെ തേടി നിരവധി ആദരവുകളും അംഗീകാരങ്ങളാണ് എത്തിയത്.
അത്തിമൂലയിലെ കര്ഷകനായ പിച്ചന് മുഹമ്മദിന്റെയും കാപ്പന് സൈനബയുടെയും മകനായ സലിമിന് 48 വയസ്. ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ കുറവിനെ അടിയുറച്ച അഭിനിവേശത്തിന്റെയും നിരീക്ഷണപാടവത്തിന്റെയും പിന്ബലത്തില് അതിജീവിച്ച അദ്ദേഹം സസ്യവര്ഗീകരണത്തിലും ജൈവവൈവിധ്യ സംരക്ഷണത്തിലും സ്വന്തം നാമം തങ്കലിപികളില് എഴുതിച്ചേര്ക്കാന് കഴിഞ്ഞതിന്റെ ചാരിതാര്ഥ്യത്തിലാണ്. തെക്കന് പശ്ചിമഘട്ടത്തില് കണ്ടെത്തിയതില് രണ്ട് വന്യസസ്യവര്ഗങ്ങളെ അന്താരാഷ്ട്ര ശാസ്ത്രലോകം സലിം എന്ന പേരുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി നാമകരണം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. സയ്ഡന്ഫാഡെനിയേല സാലിമി (Seidenfadeniella salimii), ഇംപേഷ്യന്സ് സാലിമി (Impatiens salimii) എന്നിവയാണ് സലിം എന്ന നാമം ശാസ്ത്രസമൂഹത്തില് അനശ്വരമാക്കുന്ന വന്യസസ്യവര്ഗങ്ങള്.
വയനാട്ടിലെ കാട്ടിമറ്റത്ത് 2011 ഡിസംബറില് സലിം, ഡോ.ജോസ് മാത്യു തുടങ്ങിയവര് ഉള്പ്പെടുന്ന ശാസ്ത്രസംഘം കണ്ടെത്തിയ അപൂര്വയിനം ഓര്ക്കിഡാണ് സയ്ഡന്ഫാഡെനിയേല സാലിമി. വയനാട്ടിലെതന്നെ മേപ്പാടി തൊള്ളായിരം വനമേഖലയില് കണ്ടെത്തിയ ഇംപേഷ്യന്സ് സാലിമിയെ 2023ല് കെ.എം.പി. കുമാറും എ. രേഷ്മയും ചേര്ന്നാണ് പുതിയ സ്പീഷിസായി ശാസ്ത്രലോകത്തിനു പരിചയപ്പെടുത്തിയത്. സലിമിനോടുള്ള ആദരസൂചകമായാണ് ചെടിക്ക് ഇംപേഷ്യന്സ് സാലിമി എന്ന് പേരിട്ടത്.
സസ്യനിരീക്ഷണത്തില് ബാല്യം മുതല് കമ്പം
നന്നേ ചെറുപ്പത്തില് മൊട്ടിട്ടതാണ് സസ്യനിരീക്ഷണത്തില് സലിമിനുള്ള താത്പര്യം. ജീവിതപരിസരങ്ങളിലെ സസ്യപ്രകൃതിയെ കൗതുകത്തോടും വാത്സല്യത്തോടുംകൂടെ കണ്ടുനില്ക്കുന്നതും സാധ്യമായ പരിചരണം നല്കുന്നതും ശീലമായിരുന്നു. ജീവിതപ്രാരാബ്ധങ്ങളുമായുള്ള മത്സരത്തിൽ അര്ഹിക്കുന്നതും ആഗ്രഹിച്ചതുമായ വിദ്യാഭ്യാസം നേടാനായില്ല. 1995ല് വൈഎംസിഎ വൈത്തിരി ശാഖയില് ഇന്ത്യന് ട്രൈബല് ഡെവലപ്മെന്റ് പ്രോജക്ടുമായി സഹകരിച്ചതോടെയാണ് സലിമിലെ പ്രകൃതിശാസ്ത്രകാരന് ഉദയംകൊണ്ടത്.
പ്രോജക്ടുമായി ബന്ധപ്പെട്ട യാത്രകള്ക്കിടെ കണ്ണിലുടക്കിയ അപരിചിത സസ്യജാലങ്ങളെ സലിം സ്വപ്രയത്നംകൊണ്ട് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വര്ഷങ്ങള്ക്കുശേഷം ഡോ.എം.എസ്. സ്വാമിനാഥന് ഫൗണ്ടേഷന്റെ വയനാട് പുത്തൂര്വയല് കേന്ദ്രത്തില് ജൈവവൈവിധ്യ സംരക്ഷണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവര്ത്തിക്കാന് അവസരം ലഭിച്ചതോടെ സസ്യ ഗവേഷണത്തില് സലിമിനു മുമ്പില് വിശാലവഴികള് തുറന്നു. 1997ല് വയനാട്ടിലെ മികച്ച സാമൂഹികപ്രവര്ത്തകനുള്ള നെഹ്റു യുവകേന്ദ്ര അവാര്ഡ് സലിമിനാണ് ലഭിച്ചത്.
ഇതുസംബന്ധിച്ച വാര്ത്ത ശ്രദ്ധയില്പ്പെട്ട അന്നത്തെ ലീഡിംഗ് കമ്യൂണിറ്റി ഓര്ഗനൈസര് പി.എ. റഷീദാണ് സലിമിനെ, ഗവേഷണനിലയത്തിന്റെ അന്നത്തെ ഡയറക്ടറും നിലവില് സംസ്ഥാന ജൈവവൈവിധ്യ ബോര്ഡ് മേധാവിയുമായ ഡോ.എന്. അനില്കുമാറിനു പരിചയപ്പെടുത്തിയത്. പ്രകൃതിസ്നേഹി കെ.പി. ജോണ് പൊഴുതനയും പരിസ്ഥിതിയുടെയും ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും മേഖലകളിലേക്ക് സലിമിനെ നയിച്ചവരുടെ ഗണത്തിലുണ്ട്. ഇവര് സലിമിന് നല്കിയ പ്രോത്സാഹനം വെറുതെയായില്ല എന്നതിന് കാലം സാക്ഷി.
കണ്ടെത്തലുകളിൽ നിര്ണായക പങ്ക്
പുതിയ 23 സസ്യവര്ഗങ്ങളുടെ കണ്ടെത്തലുകളിലും പത്തിലധികം ഭൗമരേഖപ്പെടുത്തലുകളിലും സലിം നിര്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചെമ്പ്ര മുതല് ബ്രഹ്മഗിരി വരെ മലനിരകളിലും മറ്റിടങ്ങളിലും സസ്യങ്ങളെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചും ചിത്രങ്ങള് പകര്ത്തിയും അപൂര്വകാഴ്ചകള് കണ്ടെത്തിയും നടത്തിയ സാഹസികയാത്രകളാണ് പുതിയ സസ്യജനുസുകളെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതില് സലിമിന് സഹായകമായത്. മലബാറിന്റെ സൗന്ദര്യം എന്ന് അര്ഥം വരുന്ന ഓര്ക്കിഡ് ലിപാരിസ് സന മലബാറിക്ക (Liparis sana malabarica), ഉയര്ന്ന പ്രദേശങ്ങളില് മാത്രം കാണപ്പെടുന്ന ഡെന്ഡ്രോബിയം അനിലി (Dendrobium anilii) ഓര്ക്കിഡ്, അപൂര്വ സസ്യമായ സെറോപേജിയ മനോഹരി (Ceropegia manoharii), കിഴങ്ങുവര്ഗങ്ങളുടെ വന്യബന്ധുവായ ഡിയോസ്കോറിയ ബാലകൃഷ്ണനി (Dioscorea balakrishnanii), സോണറില്ല സുല്ഫി എന്നിവ സലിമിന്റെ പ്രധാന കണ്ടെത്തലുകളാണ്.
കാംപെല്ലിയ ഔറന്റിയാക്ക (Campbellia aurantiaca) എന്ന സസ്യത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം 175 വര്ഷത്തെ ഇടവേളയ്ക്കുശേഷം കണ്ടെത്തിയത് ഉൾപ്പടെ നേട്ടങ്ങള് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗവേഷണ ഫലങ്ങളില്പ്പെടും. ഈ കണ്ടെത്തലുകള് പ്രശസ്ത ശാസ്ത്രപ്രസിദ്ധീകരണമായ ‘ക്യൂ ബുള്ളറ്റിനില്’(Kew Bulletin) പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ആഗോള ബൊട്ടാണിക്കല് സമൂഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയാകര്ഷിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകളില് സലിം ആദ്യമായി കണ്ടെത്തിയ സസ്യമാണ് സെറോപിജിയ മനോഹരി.
താന് കണ്ടെത്തിയ സസ്യങ്ങള്ക്ക് മാര്ഗദര്ശികളായിരുന്ന ഡോ.എന്. അനില്കുമാര്, ഡോ.ബി.ബാലകൃഷ്ണന്, പ്രൊഫ. എം.എം. സുല്ഫി തുടങ്ങിയവരുടെ പേരും സലിം സസ്യങ്ങൾക്കു നല്കിയിട്ടുണ്ട്. അത്യപൂര്വ ഇരപിടിയന് സസ്യത്തെ കണ്ടെത്തിയതിലും ഓര്ക്കിഡ് കുടുംബത്തില്നിന്നു പുതിയ ഇനം സസ്യത്തെ കണ്ടെത്തി ഡെന്ഡ്രോബിയം അനിലി എന്നു നാമകരണം ചെയ്തതിലും സലിമിന്റെ പ്രയത്നമുണ്ട്. മധ്യഭാരതത്തിലും ഡെക്കാന് പീഠഭൂമിയിലും മാത്രം കണ്ടിരുന്ന സോമലതയുടെയും പാവട്ടയുടെയും ബന്ധുവിനെ വയനാട്ടില് കണ്ടെത്തി.
തദ്ദേശീയ സസ്യ ജനിതക സമ്പത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിന് വീട്ടുവളപ്പില് ജൈവ സംരക്ഷണകേന്ദ്രം സജ്ജമാക്കിയ സലിം അതിന്റെ പരിപാലനത്തില് അതീവശ്രദ്ധയാണ് പുലര്ത്തുന്നത്. സ്വന്തം പുരയിടത്ത സസ്യ ജനിതകസമ്പത്തിന്റെ അമൂല്യശേഖരമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുകയാണ് അദ്ദേഹം. ഇവിടെ നിലവില് അറുനൂറിലേറെ പരമ്പരാഗത, വന്യ സസ്യ ഇനങ്ങളുണ്ട്. ഇതില് 174 വന്യ അലങ്കാരസസ്യങ്ങളും 127 വന്യ സസ്യബന്ധുക്കളും വംശനാശഭീഷണി നേരിടുന്ന 130 അപൂര്വ ഇനങ്ങളും കൃഷി ചെയ്യപ്പെടുന്ന ജനിതക വൈവിധ്യ ഇനങ്ങളും ഉള്പ്പെടും.
അമ്പതില്പരം ഗവേഷണ പ്രബന്ധങ്ങള്
52 ഗവേഷണ പ്രബന്ധങ്ങളും പരിസ്ഥിതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റു രചനകളും സലിമിന്റേതായുണ്ട്. നൈസര്ഗിക ആവാസവ്യവസ്ഥയിലെ ഔഷധ സസ്യങ്ങള്, ഭക്ഷ്യയോഗ്യമായ സസ്യ ഇനങ്ങള്, വന്യപുഷ്പങ്ങള്, അവയുടെ വന്യ ബന്ധുക്കള്, എണ്ണയും പശയും ലഭ്യമാക്കുന്ന സസ്യങ്ങള്, വന്യ സുഗന്ധ വ്യഞ്ജനങ്ങള്, പൂമ്പാറ്റകളും പക്ഷികളും മറ്റു ജീവജാലങ്ങളും ആശ്രയിക്കുന്ന സസ്യങ്ങള് എന്നിവയില് സലിമിനുള്ള അറിവിന്റെ തെളിവാണ് പ്രബന്ധങ്ങളും മറ്റു രചനകളും.
പരിസ്ഥിതിലോല പ്രദേശങ്ങള്ക്ക് നിയമപരമായ സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് വനം വകുപ്പിനായി 18 ഫീല്ഡ് അസസ്മെന്റ് റിപ്പോര്ട്ടുകള് സലിം തയാറാക്കിയിട്ടുണ്ട്. നിരവധി എന്ജിഒകളില് നേതൃസ്ഥാനം വഹിച്ച് ജൈവ വൈവിധ്യ സംരക്ഷണത്തെ ഗോത്രവിഭാഗങ്ങളുടെ വികസനം, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, സുസ്ഥിരകൃഷി എന്നിവയുമായി സലിം യോജിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ജൈവവൈവിധ്യ, കാര്ഷിക മേഖലകളില് ബോധവത്കരണത്തിന് നേതൃത്വം നല്കുകവഴി അനേകം വ്യക്തികളിൽ ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവവും ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തില് ബോധ്യവും വളര്ത്താന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം.
തേടിവന്നത് നിരവധി അംഗീകാരങ്ങള്
പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ സസ്യപാരമ്പര്യം രേഖപ്പെടുത്താനും സംരക്ഷിക്കാനും ജീവിതം മാറ്റിവച്ച സലിം ദേശീയതലത്തിലേതടക്കം നിരവധി പുരസ്കാരങ്ങള്ക്ക് അർഹനായി. ജനിതക വൈവിധ്യ സംരക്ഷണ പ്രവര്ത്തനങ്ങള്ക്ക് കേന്ദ്രസര്ക്കാര് നല്കുന്ന ദേശീയ പ്ലാന്റ് ജീനോം സേവിയർ പുരസ്കാരം 2023ല് രാഷ്ട്രപതി ദ്രൗപദി മുര്മുവില്നിന്നാണ് ഏറ്റുവാങ്ങിയത്.
ഫീല്ഡ് ഗവേഷണത്തിനും പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിനും വിജ്ഞാനവ്യാപനത്തിനും സംസ്ഥാന ജൈവവൈവിധ്യ ബോര്ഡിന്റെ 2019ലെ നാട്ടുശാസ്ത്രജ്ഞന് അവാര്ഡ്, വനസംരക്ഷണത്തിലും പരിസ്ഥിതി ബോധവത്കരണത്തിലും കൈവരിച്ച നേട്ടങ്ങള്ക്ക് സംസ്ഥാന വനം വകുപ്പിന്റെ വനമിത്ര പുരസ്കാരം (2012), സംസ്ഥാന യുവജനക്ഷേമ ബോര്ഡിന്റെ സ്വാമി വിവേകാനന്ദ യുവപ്രതിഭാ പുരസ്കാരം (2017), സസ്യസമ്പത്തിന്റെയും ജൈവവൈവിധ്യ നിരീക്ഷണത്തിന്റെയും മാസ്റ്റര് ക്ലാസ് ഫോട്ടോഗ്രാഫിക് ഡോക്യുമെന്റേഷന് ദേശീയ ഫോട്ടോഗ്രഫി അവാര്ഡ് (2020), സാമൂഹിക പാരിസ്ഥിതിക നേതൃപാടവത്തിന് നെഹ്റു യുവകേന്ദ്ര സംഘാതന്റെ ദേശീയ യുവ പുരസ്കാരം എന്നിവ കരസ്ഥമാക്കിയ അംഗീകാരങ്ങളില് പ്പെടും.
വയനാട്ടിലെ ഇടിയംവയലില്നിന്നു പകര്ത്തിയ ഇന്ദ്രെല്ല ആമ്പുള്ള ഇനം ഒച്ചുകളുടെ ചിത്രം, 2020ല് ലക്നൗവില് നടന്ന ബയോഡൈവേഴ്സിറ്റി കോണ്ക്ലേവ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ഇന്റര്നാഷണല് സയന്സ് ഫെസ്റ്റിവലില് സലിമിനെ പ്രഫഷണല് ഫോട്ടോഗ്രാഫര് പുരസ്കാരത്തിന് അര്ഹനാക്കിയിരുന്നു. പശ്ചിമഘട്ടത്തില് മാത്രം കാണപ്പെടുന്ന ഒച്ചിനമാണ് ഇന്ദ്രെല്ല ആമ്പുള്ള.
പശ്ചിമഘട്ട സംരക്ഷണം ഉത്തരവാദിത്വം
പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ സംരക്ഷണം ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ഉത്തരവാദിത്വമാണെന്നാണ് സലിമിന്റെ പക്ഷം. പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകളുടെ ഭാഗമായ മലബാര് പ്രദേശത്തെ നിബിഡവനങ്ങളും ചോലക്കാടുകളും കാര്ബണ് ആഗിരണം ചെയ്ത് കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ ആഘാതം കുറയ്ക്കുന്നതില് നിര്ണായക പങ്കാണ് വഹിക്കുന്നതെന്ന് സലിം അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.
പശ്ചിമഘട്ടത്തിലെ സസ്യങ്ങള് ഉപയോഗിച്ച് പ്രാദേശികതലത്തില് സാറ്റ്ലൈറ്റ് ഗാർഡൻ സൃഷ്ടിക്കുന്നതില് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു വരികയാണ് സലിം. ഇതുവഴി സസ്യ ജനിതക സമ്പത്തിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതല് പഠിക്കാനും ഗവേഷണങ്ങള്ക്ക് നേതൃത്വം നല്കാനും അറിവ് പ്രചരിപ്പിക്കാനും സാധിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതുന്നു. പ്രകൃതി ശാസ്ത്രജ്ഞന് എന്ന നിലയിൽ തന്റെ പ്രവര്ത്തനം അടിത്തട്ടിലുള്ള സംരക്ഷണ പ്രവര്ത്തനങ്ങളെയും അന്താരാഷ്ട്ര ശാസ്ത്ര മാനദണ്ഡങ്ങളെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതാണെന്നാണ് സലിമിന്റെ വിലയിരുത്തല്.
സലിമിന് ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസം പ്രീഡിഗ്രി വരെ മാത്രമാണ്.അതിനുശേഷമുള്ളതെല്ലാം പഠിച്ചത് കാട്ടില്നിന്നാണ്. വര്ഷങ്ങളായുള്ള ഫീല്ഡ് പ്രവര്ത്തനത്തിലൂടെ, നിരീക്ഷണത്തിലൂടെ, സസ്യങ്ങളുടെ മാതൃകകള് ശേഖരിച്ചും ശാസ്ത്രജ്ഞരുമായി സംവദിച്ചും. ഇദ്ദേഹത്തിന് കാട് സര്വകലാശാലയാണ്; സസ്യങ്ങള് പാഠപുസ്തകങ്ങളും.
പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ സസ്യപാരമ്പര്യം രേഖപ്പെടുത്താനും സംരക്ഷിക്കാനും സമർപ്പിതമാണ് തന്റെ ജീവിതമെന്ന് ഇദ്ദേഹം കരുതുന്നു. പ്രകൃതിയോടും ചുറ്റുപാടുകളോടുമുള്ള കൗതുകത്തെ ശാസ്ത്രീയ കാഴ്ചപ്പാടിലേക്ക് മാറ്റാന് ധാരാളം സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും വ്യക്തികളുടെയും പിന്തുണയും മാര്നിര്ദേശങ്ങളും സഹായകമായെന്ന് പറയാൻ സലിമിന് മടിയില്ല. ഭാര്യ ഗോശാലപ്പറമ്പന് ശബ്നയും വിദ്യാര്ഥികളായ സന ഫാത്തിമ, അയാന, ഹെമില് എന്നീ മക്കളും അടങ്ങുന്നതാണ് കുടുംബം.
SUNDAY DEEPIKA
സെപ്റ്റംബര് ഏഴിന് ബഹാമസിലെ ഗ്രേറ്റ് ഹാര്ബര് സിറ്റിയില്നിന്ന് മയാമിലേക്ക് പറക്കുകയായിരുന്നു, അഞ്ചു സീറ്റുള്ള പൈപ്പര് പിഎ 34 വിമാനം. രാവിലെ പതിനൊന്നോടെ ബാഹാമസ് ദ്വീപുകളിലൊന്നായ അന്ഡ്രോസിന് പടിഞ്ഞാറ് കടലില് വീണ് വിമാനത്തിലുണ്ടായിരുന്ന നാലു പേരും മരിച്ച സംഭവം, അമേരിക്കയ്ക്ക് പുറത്ത് ഏറെയൊന്നും റിപ്പോര്ട്ട് ചെയ്യപ്പെടുമായിരുന്നില്ല, അപകടമുണ്ടായ സ്ഥലം അതായിരുന്നില്ലെങ്കില്.
ബര്മുഡ ദ്വീപ്, അമേരിക്കയുടെ കിഴക്കേ തീരത്തുള്ള ഫ്ളോറിഡ, മയാമിക്ക് 1600 കി.മീ തെക്കു കിഴക്കുള്ള കരീബിയന് ദ്വീപ്, പോര്ട്ടോ റീക്കോ ഈ മൂന്നിനും ഇടയില്, ബര്മുഡ ട്രയാങ്കിള് എന്നു വിളിക്കുന്ന വടക്കന് അറ്റ്ലാന്റിക് പ്രദേശത്തിനുള്ളിലാണ് ഈ ചെറുവിമാനവും അപകടത്തില്പ്പെട്ടത്. ആ മേഖലയെപ്പറ്റി കാലാകാലങ്ങളായുള്ള ഭീതികളും കേട്ടുകേഴ്വികളും കഥകളുമാണ് അപകടം വീണ്ടും വാര്ത്തകളില് ഇടംപിടിക്കാൻ കാരണം.
1950 സെപ്റ്റംബര് 17ന് മയാമി ഹെറാള്ഡ് പത്രത്തില്, അസോസിയേറ്റഡ് പ്രസ് ലേഖകൻ എഡ്വാര്ഡ് വാന് വിങ്കിള് ജോണ്സ് എഴുതിയ ഒരു ലേഖനമാണ്, പ്രദേശത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ഭീതികള്ക്ക് ലിഖിതരൂപം കൊടുത്തതെങ്കിലും നാല്പ്പതുകള് മുതല് സമുദ്രസഞ്ചാരികളുടെയും വൈമാനികരുടെയും ഇടയില് പ്രചരിച്ചിരുന്ന അനേകം കഥകളുടെ കേന്ദ്രമായിരുന്നു ബര്മുഡ ത്രികോണം. 1945 ജൂലൈ 10ന് അമേരിക്കന് നാവികസേനയുടെ പിബിഎം 3 സി മറീനര്, ബ്യൂണോ 6545 വിമാനം പരിശീലനപ്പറക്കലിനിടെ, ബഹാമാസിലെ പ്രോവിഡന്സ് ദ്വീപിനു സമീപം 12 പേരുമായി കാണാതായതാണ് ബര്മുഡ അപകടങ്ങളുടെ തുടക്കമെന്നു കരുതുന്നു. പിന്നീട് അപകടങ്ങളുടെ പരമ്പരയായിരുന്നു.
കപ്പലുകളും വിമാനങ്ങളും ഒരേപോലെ അപകടത്തില്പ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഈ മേഖലയിലെ അപകടങ്ങളുടെ കൃത്യമായ നാളും തീയതിയും വിവരങ്ങളുമെല്ലാം സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത് വിമാനങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലാണ്. നാല്പതുകളില് ആറ് വിമാനാപകടങ്ങള്, അന്പതുകളില് നാല്, അറുപതുകളില് 19, എഴുപതുകളില് 27, എണ്പതുകളില് 23, തൊണ്ണൂറുകളില് 13, 2000 മുതല് 2009 വരെ ആറ്, 2010 മുതല് 2019 വരെ മൂന്ന്, 2020 മുതല് ഇക്കൊല്ലം ഇതേവരെ മൂന്ന്. ഇതാണ് അപകടങ്ങളുടെ, അല്ലെങ്കില്, കാണാതാകലുകളുടെ എണ്ണം.
അവശിഷ്ടംപോലും കണ്ടെത്താനാകാതെപോയ വിമാനങ്ങളും കഴിഞ്ഞ ഏഴാം തീയതിയിലെ അപകടം പോലെ മരിച്ചവരുടെ ശരീരങ്ങള് കടലില്നിന്നു കിട്ടുകയും അവശിഷ്ടങ്ങള് കണ്ടെത്താനാകാതെ വരികയും ചെയ്യുന്ന അപകടങ്ങളും ഇക്കൂട്ടത്തിലുണ്ട്. വിശകലനത്തിലേക്കു വരുംമുമ്പ്, ഏഴാം തീയതിയിലെ അപകടം എങ്ങയാണ് ഉണ്ടായതെന്നുകൂടി നോക്കാം.
നാല്പതു കൊല്ലം പൈലറ്റ് പരിചയമുണ്ടായിരുന്ന മരിയോ ലാമര് സീനിയര് എന്ന എണ്പതുകാരന് പറത്തിയിരുന്ന വിമാനത്തില് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ ലിലി, കൊച്ചുമക്കൾ സോഫി സോസ, ക്രിസ്റ്റിയന് സോസ എന്നിവരായിരുന്നു യാത്രക്കാര്. ബഹാമസിലെ ബെറി ഐലന്ഡ്സിലെ ഗ്രേറ്റ് ഹാര്ബര് കേയിലുള്ള വീട്ടില്നിന്ന് മയാമിയിലേക്കായിരുന്നു യാത്ര. എന് 212 എംഎല് റജിസ്ട്രേഷനുള്ള പൈപ്പര് പിഎ 34 വിമാനം രാവിലെ 10.12നാണ് ടേക്കോഫ് ചെയ്തത്. അന്ഡ്രോസ് ദ്വീപിന് 20 കി.മീ പടിഞ്ഞാറ്്, രാവിലെ 11.04ന് വിമാനം റഡാറില്നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. റോയല് ബഹാമസ് ഡിഫന്സ് ഫോഴ്സ്, ബഹാമസ് എയര് റസ്ക്യൂ അസോസിയേഷന്, യുഎസ് കോസ്റ്റ് ഗാര്ഡ് എന്നിവര് നടത്തിയ തെരച്ചിലില് പിന്നീട് കുടുംബാംഗങ്ങളും ബോട്ടുകളില് പങ്കുചേര്ന്നു. മൃതദേഹങ്ങൾ കിട്ടിയെങ്കിലും വിമാന അവശിഷ്ടങ്ങളൊന്നും കണ്ടെടുക്കാനായില്ല.
ബര്മുഡ ട്രയാങ്കിളില് എണ്പതു കൊല്ലമായി ഉണ്ടായ അപകടങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില് ഒന്നുകൂടി എന്ന് മാധ്യമങ്ങള് ഈ സംഭവത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതില് അദ്ഭുതം ഇല്ല. വസ്തുതകള് കൃത്യമായി പരിശോധിച്ചാല്, ഈ സമുദ്രപ്രദേശത്തുണ്ടായിട്ടുള്ള വിമാന, കപ്പല് അപകടങ്ങളെ തമ്മില് കൃത്യമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പൊതുഘടകങ്ങള് ഏറെയൊന്നും ഇല്ലെന്നതാണ് വാസ്തവം. ബര്മുഡ ട്രയാങ്കിള് പ്രദേശത്തിനു കൃത്യമായ അതിരുകളും ആരും നിര്വചിച്ചിട്ടില്ല.
മരിയോ ലാമറിന്റെ വിമാനം അപകടത്തില്പ്പെട്ട സമയത്തുണ്ടായിരുന്നതുപോലെ, നല്ല കാറ്റും മഴയും ഇടിമിന്നലുമുള്ളപ്പോഴാണ് പല അപകടങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്. ക്യുമിലോ നിമ്പസ് എന്ന മഴമേഘ കൂമ്പാരങ്ങളില് പെട്ടുപോകുന്ന വിമാനങ്ങള് രക്ഷപ്പെടുക. പ്രയാസമുള്ള കാര്യമാണ്. വിമാനങ്ങളുടെ പല വിധ തകരാറുകള്, പറത്തിയിരുന്നവര്ക്കു പറ്റിയ പിഴവുകള്, വ്യോമഗതാഗത നിയന്ത്രകരുടെ നിര്ദ്ദേശങ്ങളില് വന്ന പാളിച്ചകള് അങ്ങിനെ പല കാരണങ്ങളും ഈ മേഖലയിലെ അപകടങ്ങള്ക്കു പിന്നിലുണ്ട്. ഇക്കഴിഞ്ഞ സംഭവത്തിലെപ്പോലെ അവശിഷ്ടങ്ങള് കണ്ടുകിട്ടാതിരിക്കുന്നത് ദുരൂഹത തോന്നിപ്പിക്കുമെങ്കിലും കടലില്നിന്ന് വിമാനങ്ങള് വീണ്ടെടുത്ത സംഭവങ്ങളും ഒട്ടേറെയുണ്ട്. മുൻപു പറഞ്ഞ അസോസിയേഡ് പ്രസ് വാര്ത്താ ഏജന്സി ലേഖനത്തില്, ഫ്ളോറിഡ, ബര്മുഡ, പോര്ട്ടോ റീക്കോ എന്നിവ അതിരിടുന്ന കടല്പ്രദേശം എന്ന് ഒഴുക്കന്മട്ടില് പറഞ്ഞു പോകുന്നതേയുള്ളൂ.
പില്ക്കാലത്ത് മയാമി, സാന് ജുവാന്, ബെര്മുഡ എന്നിങ്ങനെ, ബര്മുഡ ത്രികോണ മൂലകള് പരിഷ്കരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഈ സമുദ്രമേഖലയുടെ വിസ്തീർണം 1.3 ച.കി.മീ മുതല് 3.9 ച.കി.മീ വരെയുള്ള കണക്കുകള് നിലവിലുണ്ട്. അതിര്ത്തികളെപ്പറ്റിയുള്ള അവ്യക്തത കാരണം, ഒരു അപകടമുണ്ടായാല് അത് ബര്മുഡ ട്രയാങ്കിളിന്റെ ഉള്ളിലാണോ പുറത്താണോ ഉണ്ടായതെന്ന് കൃത്യമായി പറയാനാവില്ല.
നാല്പ്പതുകള് മുതല് ഇന്നേവരെ ഈ മേഖലയിലുണ്ടായ വിമാനാപകടങ്ങളില് 20 എണ്ണമെങ്കിലും ദുരൂഹമാണെന്നും 50 കപ്പലപകടങ്ങള്ക്ക് വിശദീകരണം ഇല്ലെന്നും പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആ അവ്യക്തമായ കണക്കിൽപ്പോലും കടലിന്റെ ഏതേത് അതിര്ത്തികള്ക്കുള്ളിലാണ് സംഭവങ്ങള് ഉണ്ടായതെന്നതിന് കൃത്യമായ വിവരങ്ങളില്ല. പ്രകൃത്യാതീത ശക്തികള് മുതല്, ഭൂമിയുടെ കാന്തികമണ്ഡലത്തിന്റെ പ്രത്യേകതകള് വരെ വിശദീകരണത്തിന് സാധ്യതകളായി കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഏറെ വ്യത്യസ്തമായ അപകടങ്ങള് അങ്ങനെ ഒരേ രീതിയില് വിശദീകരിക്കാന് എളുപ്പമല്ല.
ബര്മുഡ ത്രികോണ മേഖലയില് ഒരു സമാന്തര പ്രപഞ്ചം (പാരലല് യൂണിവേഴ്സ്) നിലവിലുണ്ടെന്നും അത് സമയകാലങ്ങളിലുണ്ടാക്കുന്ന വ്യതിചലനങ്ങളാണ് വിമാനങ്ങളെയും കപ്പലുകളെയും വലിച്ചെടുത്തു കൊണ്ടുപോകുന്നതെന്നുമുള്ള സിദ്ധാന്തം മുതല്, പുരാണങ്ങളിലും ഐതിഹ്യങ്ങളിലും പറയുന്ന അറ്റ്ലാന്റിസ് എന്ന, നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ നഗരം കടലില് ഈ ഭാഗത്താണെന്നും അതിന്റെ സ്വാധീനവലയത്തിലാണ് കപ്പലുകളും (വിമാനങ്ങളും) അപകടത്തില്പ്പെടുന്നതെന്നുമുള്ള ഭൗമികമായ വിശദീകരണംവരെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
യാഥാര്ഥ്യത്തോട് അടുത്തുനില്ക്കുന്നതെന്നു തോന്നിക്കുന്ന മറ്റൊരു വിശദീകരണമാണ് ഭൂമിയുടെ കാന്തികമണ്ഡലത്തിലെ വ്യതിചലനങ്ങള്. ഈ പ്രദേശത്ത് ഭൗമകാന്തിക മണ്ഡലത്തിന് ചെറിയ താളപ്പിഴകളുണ്ടെന്നും വിമാനങ്ങളുടേയും കപ്പലുകളുടേയും ഗതി നിയന്ത്രിക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങള് അവതാളത്തിലാകുന്നു എന്നുമാണ് വിശദീകരണങ്ങള്.
ഫ്ളോറിഡയ്ക്കു സമീപത്തുനിന്ന് അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിലേക്കുള്ള ഗള്ഫ് സ്ട്രീം എന്ന സമുദ്രജലപ്രവാഹമാണ് അപകടമുണ്ടാക്കുന്നതെന്ന സിദ്ധാന്തവും ഉണ്ടെങ്കിലും അത് വിമാനാപകടങ്ങളെ വിശദീകരിക്കുന്നില്ല എന്നൊരു പരിമിതിയുണ്ട്. ഈ ഭൂപ്രദേശത്തെ, അല്ലെങ്കില് സമുദ്രപ്രദേശത്തെ, പ്രക്ഷുബ്ധമായ കാലാവസ്ഥയാണ് എല്ലാറ്റിനും കാരണമെന്ന് പ്രശ്നത്തെ ലളിതവത്കരിക്കുന്നവരുമുണ്ട്. കാറ്റിലും കോളിലും പെട്ടാല് കപ്പലുകളും വിമാനങ്ങളും ഒരേപോലെ അപകടത്തില്പ്പടാന് സാധ്യത ഏറെയല്ലേ എന്നതാണ് ചോദ്യം.
SUNDAY DEEPIKA
മനുഷ്യൻ ഭാഷ കണ്ടുപിടിക്കുന്നതിനും എത്രയോ മുമ്പേ സ്വന്തമാക്കിയ ഒന്നാണ് കഥപറച്ചിൽ. ഇരുണ്ട ഗുഹകളുടെ കരിപിടിച്ച ചുമരുകളിൽ വേട്ടയാടിപ്പിടിച്ച മൃഗങ്ങളുടെ ചോരച്ചുവപ്പുകൊണ്ട് വരച്ച ആദ്യത്തെ ചിത്രത്തിൽനിന്നാണ് മാനവസംസ്കാരത്തിന്റെ വിഷ്വൽ ചരിത്രം ആരംഭിക്കുന്നത്. കാലങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ കാൻവാസുകളായും ചിത്രച്ചുമരുകളായും കോമിക് പുസ്തകങ്ങളായും ഒടുവിൽ വെള്ളിത്തിരയിലെ വർണക്കാഴ്ചകളായും ആ കഥപറച്ചിൽ ശാഖകൾ വീശിപ്പടർന്നു. എന്നാൽ ‘ഉയർന്ന കല'യെന്നും ‘സാധാരണക്കാരന്റെ ജനപ്രിയ കല'യെന്നും വേർതിരിക്കപ്പെട്ടുപോയ കലാപ്രപഞ്ചത്തെ ഒരു കുടക്കീഴിൽ കോർത്തുകെട്ടുകയാണ് ഹോളിവുഡ് കണ്ട മഹാസ്രഷ്ടാവ് ജോർജ് ലൂക്കാസ്.
‘സ്റ്റാർ വാർസ്’ എന്ന ദൃശ്യവിസ്മയത്തിലൂടെ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സിനിമാപ്രേമികളുടെ ഭാവനയെ വാനോളമുയർത്തിയ ലൂക്കാസും വ്യവസായ പ്രമുഖയായ ഭാര്യ മെലഡി ഹോബ്സണും ചേർന്ന് പടുത്തുയർത്തിയ ‘ലൂക്കാസ് മ്യൂസിയം ഓഫ് നറേറ്റീവ് ആർട്ട്'ഈ മാസം 22ന് ലോസ് ആഞ്ചലസിലെ എക്സ്പോസിഷൻ പാർക്കിൽ പൊതുജനങ്ങൾക്കായി തുറക്കുകയാണ്. പതിനാറ് വർഷത്തെ നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനും ഏകദേശം 100 കോടി ഡോളറിന്റെ (8,300 കോടിയിലധികം രൂപ) വ്യക്തിഗത നിക്ഷേപത്തിനും ശേഷമാണ് ഈ സാംസ്കാരികകേന്ദ്രം യാഥാർഥ്യമാകുന്നത്.
മേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ബഹിരാകാശ വിസ്മയം
ലോസ് ആഞ്ചലസിലെ എക്സ്പോസിഷൻ പാർക്കിൽ ചെല്ലുന്ന ഏതൊരാളും ആദ്യമൊന്ന് അമ്പരക്കും. ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു കൂറ്റൻ ബഹിരാകാശ പേടകംപോലെയാണ് മ്യൂസിയം കെട്ടിടം തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നത്. പ്രശസ്ത വാസ്തുശില്പികളായ ‘മാഡ് ആർക്കിടെക്ട്സ്' സ്ഥാപകൻ മാ യാൻസോംഗ്, സ്റ്റാന്റക് എന്നിവർ ചേർന്ന് 3,00,000 ചതുരശ്ര അടി വിസ്തീർണത്തിലാണ് അഞ്ചു നിലകളിലായുള്ള അദ്ഭുതസൗധം രൂപകല്പന ചെയ്തത്. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ സയൻസ് ഫിക്ഷൻ സിനിമകളിലെ പേടകംപോലെ തോന്നിക്കുമെങ്കിലും അന്തരീക്ഷത്തിലെ മേഘങ്ങളുടെയും മരങ്ങളുടെയും സ്വാഭാവികമായ വളവുകളിൽനിന്നാണ് ഇതിന്റെ രൂപകല്പന ഉൾക്കൊണ്ടതെന്ന് ആർക്കിടെക്ട് മാ യാൻസോംഗ് പറയുന്നു.
ഭൂതകാലത്തെ ഭാവിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സുതാര്യമായ ലിഫ്റ്റുകളും അകത്തളങ്ങളിലെ വെളിച്ചത്തിന്റെ വിന്യാസങ്ങളും കാഴ്ചക്കാരെ പുതിയൊരു ഭാവനാലോകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും. മുമ്പ് പാർക്കിംഗ് പ്രദേശമായിരുന്ന ഈ കെട്ടിടത്തിനു ചുറ്റും 13 ഏക്കറിലധികം പരന്നുകിടക്കുന്ന പച്ചപ്പും പാർക്കും പൂന്തോട്ടങ്ങളും ഒരുക്കി. 300ലധികം പുതിയ മരങ്ങൾ, മഴവെള്ള സംഭരണം, തണുപ്പ് നിലനിർത്താനുള്ള ജലധാരകൾ, ആംഫി തിയറ്റർ, നടപ്പാതകളിലെ പത്തു വൻകിട ശില്പങ്ങൾ, സോളാർ പാനലുകൾ എന്നിവയടക്കം പൂർണമായും പരിസ്ഥിതിസൗഹൃദമായാണ് പ്രദേശം രൂപകല്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.
ഗുഹാചിത്രങ്ങൾ മുതൽ വെള്ളിത്തിര വരെ
3,00,000 ചതുരശ്ര അടി വിസ്തീർണമുള്ള കെട്ടിടത്തിൽ 1,00,000 ചതുരശ്ര അടിയോളം വരുന്ന പ്രദർശന ഇടങ്ങളിലായി 30ലധികം ഗാലറികളിലായി 1,300ലധികം അപൂർവ കലാസൃഷ്ടികളാണ് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്. പരമ്പരാഗത ചിത്രകലയ്ക്കു ലഭിക്കുന്ന അതേ പ്രാധാന്യവും ആദരവും ജനപ്രിയ കലാരൂപങ്ങൾക്കും വാണിജ്യപരമായ കഥപറച്ചിൽ രീതികൾക്കും നൽകുക എന്നതാണ് മ്യൂസിയത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.
വത്തിക്കാനിലെ സിസ്റ്റൈൻ ചാപ്പലിന്റെ മാതൃക ഇവിടെ പുനരാവിഷ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. സിസ്റ്റൈൻ ചാപ്പലിൽ വിശ്രുത കലാകാരൻ മൈക്കലാഞ്ചലോ വരച്ച ലോകപ്രശസ്ത ചുവർചിത്രങ്ങളായ ‘ദി ലാസ്റ്റ് ജഡ്ജ്മെന്റ്', ‘ദി ക്രിയേഷൻ ഓഫ് ആദം', റഫായേലിന്റെ ‘ ദി സ്കൂൾ ഓഫ് ആഥൻസ്'എന്ന ചിത്രവും റ്റു ഡി ലൈറ്റ് ബോക്സുകളിലും ‘അപ്പോളോ ബെൽവെഡെരെ', ‘ആഗസ്റ്റസ് ഓഫ് പ്രൈമ പോർട്ട' തുടങ്ങിയ ക്ലാസിക്കൽ റോമൻ ശില്പങ്ങൾ ത്രിഡി ഹോളോഗ്രാഫിക് സാങ്കേതികവിദ്യയിലും പുനരാവിഷ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്പെയിനിലെ അൽതാമിറ ഗുഹാചിത്രങ്ങളുടെ മാതൃകകളും ഫ്രാൻസിലെ ലൂവ്ര് മ്യൂസിയത്തിലെ അപൂർവശേഖരങ്ങളും ഇവിടെ കാണാം.
വിൻസെന്റ് വാൻ ഗോഗ്, ഫ്രീഡ കാഹ്ലോ, നോർമൻ റോക്ക്വെൽ, ഡിഗോ റിവേര, ചാൾസ് വൈറ്റ് തുടങ്ങിയ വമ്പന്മാരുടെ അപൂർവ ചിത്രങ്ങൾ, ജനപ്രിയ കോമിക്സുകൾ, ഗ്രാഫിക് നോവലുകൾ, ലോകപ്രശസ്ത തെരുവ് ചിത്രകാരനായ ബങ്ക്സിയുടെ യഥാർഥ ചുമർചിത്രങ്ങൾ എന്നിവയും സജ്ജമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
നോർമൻ റോക്ക്വെൽ 1958ൽ വരച്ച സൗഹൃദം പുലർത്തുന്ന പൊലിസുകാരന്റെ ചിത്രത്തിന് തൊട്ടടുത്ത് 2014ൽ ‘മാഡ്' മാഗസിനിൽ റിച്ചാർഡ് വില്യംസ് വരച്ച പൊലിസിന്റെ ക്രൂരതയെ കാണിക്കുന്ന ആക്ഷേപഹാസ്യ ചിത്രം പ്രതിഷ്ഠിച്ചുകൊണ്ട് കൃത്യമായ സംവാദങ്ങൾക്ക് ലൂക്കാസ് വഴിയൊരുക്കുന്നു.
‘സ്റ്റാർ വാർസ്' ചിത്രങ്ങളിൽ ഉപയോഗിച്ച യഥാർഥ വസ്ത്രങ്ങൾ, ലൂക്ക് സ്കൈവാക്കറുടെ ലാൻഡ് സ്പീഡർ വാഹനം, ഡാർത്ത് വേഡറുടെ വസ്ത്രം എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രത്യേക ഗാലറിയുമുണ്ട്.
ഇതിനുപുറമെ, മുപ്പതിനായിരത്തിലധികം കോമിക് പുസ്തകങ്ങളും ജോസഫ് കാംബെല്ലിന്റെ വ്യക്തിഗത ശേഖരങ്ങളുമുള്ള വലിയൊരു റിസർച്ച് ലൈബ്രറിയും “റോബർട്ട് ഫ്ലാഹെർട്ടി', ‘സ്ലാവ്കോ വോർകാപിച്ച്'എന്നീ രണ്ട് അത്യാധുനിക തിയറ്ററുകളും ‘സ്കൈവാക്കർ ഗ്രിൽ' റസ്റ്ററന്റും സജ്ജീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പ്രതിബന്ധങ്ങളെ അവഗണിച്ച കലാകാരൻ
2010ൽ ആദ്യമായി ഈ ആശയം മുന്നോട്ടുവച്ച ജോർജ് ലൂക്കാസിന് സാൻ ഫ്രാൻസിസ്കോയിലും ഷിക്കാഗോയിലും കടുത്ത എതിർപ്പുകളും നിയമപോരാട്ടങ്ങളും നേരിടേണ്ടിവന്നിരുന്നു. അവിടെയെല്ലാം പദ്ധതി ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നിട്ടും തോറ്റുകൊടുക്കാൻ അദ്ദേഹം തയാറായില്ല. ചില വിമർശകർ ഇതിനെ "വികാരജീവി മ്യൂസിയം" എന്നു പരിഹസിച്ചപ്പോഴും സ്വന്തം നിലപാടുകളിൽ ഉറച്ചുനിന്ന ലൂക്കാസ്, 2025ൽ മ്യൂസിയത്തിന്റെ ആദ്യ സിഇഒ പടിയിറങ്ങിയപ്പോൾ ക്യൂറേറ്റർ ചുമതല പോലുമേറ്റെടുത്ത് സർഗാത്മക നിയന്ത്രണം പൂർണമായും കൈയിലെടുക്കുകയായിരുന്നു.
സാധാരണക്കാർക്കു പ്രാപ്യമല്ലാത്ത പല കലാരൂപങ്ങളെയും ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാനുള്ള ഒരു ജനകീയ കലാക്ഷേത്രമായാണ് ജോർജ് ലൂക്കാസ് തന്റെ സ്വപ്നസൗധത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ചിത്രം വരയ്ക്കുന്ന കുട്ടിക്കും കോമിക്സ് വായിക്കുന്ന കൗമാരക്കാരനും ക്ലാസിക് സിനിമകൾ നെഞ്ചിലേറ്റുന്ന മുതിർന്നവർക്കും ഒരുപോലെ ചെന്നെത്താവുന്ന കഥപറച്ചിലിന്റെ ലോകോത്തര സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രമായി ‘ലൂക്കാസ് മ്യൂസിയം ഓഫ് നറേറ്റീവ് ആർട്ട്'മാറുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്.
SUNDAY DEEPIKA
പേരുപോലെതന്നെയാണ് പുരാനാ കില എന്ന ഡല്ഹിയിലെ പഴയ കോട്ടയുടെ സൗന്ദര്യം. അര നൂറ്റാണ്ടുമുമ്പ് പണിതുയര്ത്തിയ പ്രൗഢഗംഭീരമായ കോട്ടയ്ക്ക് കാലം വിള്ളലുകള് വീഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഭംഗിക്കു കുറവൊന്നുമില്ല. ഒരര്ഥത്തില് കോട്ടമതിലിന്റെ തകര്ന്ന ഏടുകള് തന്നെയാണ് അതിന്റെ മനോഹാരിത കൂട്ടുന്നതും. ഡല്ഹിയുടെ ആധുനിക ചരിത്രത്തിലും സഞ്ചാരഭൂപടത്തിലും ചെങ്കോട്ട എന്ന ചുവപ്പു പുതച്ച ഐതിഹാസിക നിര്മിതിയാണ് തലസ്ഥാനത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തു തലയുയര്ത്തി നില്ക്കുന്നതെങ്കിലും കാലത്തിലും ജനപ്രീതിയിലും പിന്നിലായിപ്പോയ പുരാനാ കിലയും സമയത്തെ അതിജീവിച്ചു ഡല്ഹി- മഥുര റോഡില് കാഴ്ചയായുണ്ട്.
1533നും 1545നുമിടെ രണ്ടു ചക്രവര്ത്തിമാരുടെ കീഴില് പണി പൂര്ത്തിയാക്കിയ പുരാനാ കില മധ്യകാലഘട്ടത്തില് പണിതുയര്ത്തിയ ഏറ്റവും പ്രധാന നിര്മിതികളിലൊന്നാണ്. മുഗള് ചക്രവര്ത്തി ഹുമയൂണ് തുടക്കമിട്ട കോട്ടയുടെ നിര്മാണം പൂര്ത്തിയാക്കിയത് ഹുമയൂണിനെ തോല്പിച്ച് ഡല്ഹിയില് സൂര് സാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിച്ച ഷേര് ഷാ സൂരിയാണ്. കലയെയും വാസ്തുവിദ്യയെയും ആഴത്തില് പ്രണയിച്ച ഹുമയൂണിന്റെ സൃഷ്ടിപരതയും, ഇന്ത്യയിലെ മുഗള് സാമ്രാജ്യത്തെ തോല്പിച്ച ഷേര് ഷാ സൂരിയുടെ അധികാര സ്മാരകങ്ങളും പുരാനാ കിലയില് കാണാം.
കഥകളും കാഴ്ചകളും
പുരാനാ കിലയിലെത്തുന്ന സഞ്ചാരിയെ ആദ്യം കാത്തിരിക്കുന്നതു ചുവന്ന മണല്ക്കല്ലില് പണിതുയര്ത്തിയ ബഡാ ദര്വാസ എന്ന രണ്ടു നിലകളുള്ള കോട്ടവാതിലാണ്. കോട്ട മതിലിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും ശൂന്യതകളുണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും വലിയ വാതില് എന്നര്ഥം വരുന്ന ബഡാ ദര്വാസ അഞ്ഞൂറ് വര്ഷങ്ങള്ക്കുശേഷവും പ്രൗഢിയോടെ നിലനില്ക്കുന്നു. മുഗള് വാസ്തുവിദ്യയുടെ സൗന്ദര്യം നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന ഈ കവാടം കടന്നു കഴിഞ്ഞാലാണ് കോട്ടയുടെ ഉള്ളിലുള്ള സൗന്ദര്യം കൂടുതല് മിഴി തുറക്കുക.
ചുമരുകളിലും കവാടങ്ങളിലും അസാമാന്യമായതും സങ്കീര്ണവുമായ വാസ്തുവിദ്യാ കലാവിരുത് പ്രദര്ശിപ്പിക്കുന്ന കില-ഇ-കുഹ്ന മോസ്ക് തന്നെയായിരിക്കണം പുരാനാ കിലയില് അതേപടി നിലനില്ക്കുന്ന ഏറ്റവും സുന്ദരമായ നിര്മിതി. അര നൂറ്റാണ്ട് പിന്നിട്ടിട്ടും സൗന്ദര്യത്തിന് അല്പംപോലും കോട്ടം തട്ടാത്ത ഇകുഹ്ന മോസ്ക് ഷേര് ഷാ സൂരി പണികഴിപ്പിച്ചതാണ്.
വെള്ളയും കറുപ്പും നിറമുള്ള മാര്ബിളുകളിലും കടുത്ത ചുവപ്പ് നിറമുള്ള മണല്ക്കല്ലിലും പണിത മോസ്കിന്റെ മുന്വശത്ത് കുതിരലാടത്തിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള അഞ്ച് മനോഹര കമാന വാതിലുകളുണ്ട്. മോസ്കിനു താഴെ ഒരു കാലത്ത് ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ഭൂഗര്ഭ അറകളും പുരാനാ കില എന്ന ടൂറിസ്റ്റ് ഡെസ്റ്റിനേഷന്റെ മാറ്റ് കൂട്ടുന്നു. പലയിടങ്ങളിലായി കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ഈ അറകളുടെ യഥാര്ഥ ഉദ്ദേശ്യം വ്യക്തമല്ലെങ്കിലും ഭരണാധികാരികള് യുദ്ധാനന്തരം രക്ഷപ്പെടാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതാണെന്നാണ് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നത്.
ഹുമയൂണ് ഒരിക്കല് ലൈബ്രറിയായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന നിര്മിതിയായ ഷേര് മണ്ഡലാകട്ടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തിനു കാരണമായെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. സൂര് സാമ്രാജ്യത്തില്നിന്നു ഡല്ഹി തിരിച്ചുപിടിച്ചശേഷം ഹുമയൂണ് വായനയ്ക്കും ഒഴിവുസമയം ചെലവഴിക്കാനും ഷേര് മണ്ഡല് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ഇരു നിലയുള്ള ഈ നിര്മിതിയുടെ പടികളിറങ്ങവേ ഹുമയൂണ് വീണു മരിച്ചുവെന്നാണ് കഥ.
ബഡാ ദര്വാസയെ കൂടാതെ മറ്റൊരു പ്രധാന കവാടമായ തലാഖി ദര്വാസയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയും കഥകളുണ്ട്. തലാഖി ദര്വാസ എന്ന വാക്കിന് യോഗം കൂടുന്ന കവാടമെന്നാണ് അര്ഥമെങ്കിലും വിലക്കപ്പെട്ട കവാടമെന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഒരു കാലത്ത് പുരാനാ കിലയുടെ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന കിടങ്ങുകള് സമീപത്തുകൂടെ ഒഴുകുന്ന നദിയുമായി ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. തലാഖി ദര്വാസയുടെ താത്തെ നില വെള്ളത്തിന് അടിയിലായിരുന്നുവെന്നാണ് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നത്. അതു ശരിയാണെങ്കില് രണ്ടു നിലയുള്ള നിര്മിതിയുടെ മുകളിലത്തെ നിലയിലൂടെ ഉയര്ത്തുപാലത്തിലൂടെയായിരിക്കണം അകത്തുപ്രവേശിച്ചിരുന്നത്.
തലാഖി ദര്വാസയെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റൊരു കഥ ഇങ്ങനെയാണ്. ഒരു രാജ്ഞി അവരുടെ രാജാവ് യുദ്ധത്തിനു പോയതിനു ശേഷമെടുത്ത ശപഥത്തെച്ചൊല്ലിയാണ്. രാജാവ് യുദ്ധത്തില് വിജയിച്ചു തീരുന്നതുവരെ കവാടം അടഞ്ഞുകിടക്കുമെന്ന് രാജ്ഞി ശപഥമെടുത്തെങ്കിലും രാജാവ് തിരിച്ചുവന്നില്ല. യുദ്ധക്കളത്തില് കൊല്ലപ്പെട്ട രാജാവ് പുരാനാ കിലയിലെ ഈ അടഞ്ഞ കവാടത്തിനും കാരണമായി. ആ നാടോടിക്കഥ ഒരു സത്യമാണെന്നു തോന്നിക്കും വിധം തലാഖി ദര്വാസയുടെ വാതില് ഇപ്പോഴും അടഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്.
വില തുച്ഛം; കാഴ്ചകള് മെച്ചം
ഡല്ഹി കാണാന് വരുന്ന സഞ്ചാരികള് ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ പാടില്ലാത്ത ട്രാവല് ഡെസ്റ്റിനേഷനാണ് പുരാനാ കില. പ്രവേശനകവാടത്തിനരികെ ഒരു തടാകവും അവിടെനിന്നുള്ള തകര്ന്ന കോട്ടമതിലിന്റെ കാഴ്ചകളും പുരാനാ കിലയുടെ മാറ്റ് കൂട്ടുന്നു. 25 രൂപയാണ് ഒരു ടിക്കറ്റിന്.
ഡല്ഹിയിലെത്തുന്ന സഞ്ചാരികള് കാണാന് രേഖപ്പെടുത്തുന്ന സ്ഥലങ്ങളുടെ പേരുകളില് പലപ്പോഴും പുരാനാ കിലയില്ലെങ്കിലും അഞ്ഞൂറ് വര്ഷത്തെ ചരിത്രത്തിന്റെ മനോഹര അവശേഷിപ്പുകള് ഒന്നു കണ്ടുനോക്കാവുന്നതാണ്. കടുവയും സിംഹവും റൈനോയും ഹിപ്പോയുമുള്പ്പെടെ മൃഗങ്ങള് വിഹരിക്കുന്ന നാഷണല് സൂവോളജിക്കല് പാര്ക്ക് കോട്ടമതിലിന് സമീപമാണ്.
SUNDAY DEEPIKA
പറക്കാന് വാടകയ്ക്കെടുത്ത വിമാനം കളിപ്പാട്ടം പോലെയുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന്, വിമാനത്തില് നിന്നിറങ്ങിയശേഷം സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളില് എഴുതിയിട്ടതിന്, ബോളിവുഡ് നടിയും ഗായികയും നര്ത്തകിയുമായ നോറ ഫത്തേഹി പുലിവാല് പിടിച്ചത് വാര്ത്തയയത് കഴിഞ്ഞയാഴ്ചയാണ്. മൊറോക്കോ കനേഡിയന് വംശജയായ നോറ മുംബൈയില്നിന്ന് ജയ്പുരിലേക്കു പോകാന് ഡ്യൂണ്സ് എയര് എന്ന കമ്പനി വാടകയ്ക്കു നല്കിയ സെസ്ന സൈറ്റേഷന് സിജെ 2+ വിമാനത്തില് കയറുന്നത് കഴിഞ്ഞ വർഷം ഡിസംബര് പതിനാലിനാണ്.
“ഇതെന്തു വിമാനം, കളിപ്പാട്ടംപോലെ, ലെഗോ വിമാനം പോലെയുണ്ടല്ലോ” എന്ന,് സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളില് പോസ്റ്റുചെയ്ത മൂന്നു വീഡിയോകളില് നോറ പറഞ്ഞത് തങ്ങള്ക്ക് അപകീര്ത്തികരമായെന്നും വിമാനം വാടകയ്ക്കു നല്കുന്ന ബിസിനസിനെ ദോഷകരമായി ബാധിച്ചുവെന്നും അതിനാല് മൂന്നു കോടി രൂപ നഷ്ടപരിഹാരം വേണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ട് ഡ്യൂണ്സ് എയര് ഗുജറാത്തിലെ ഗാന്ധിനഗര് കോടതിയില് കേസു കൊടുക്കുകയായിരുന്നു.
‘ഇതൊരു കളിപ്പാട്ടമാണ്. ആമസോണില് ഓര്ഡര് ചെയ്താല് ഇതാണ് കിട്ടുന്നത്’ എന്ന് ഒരു വിഡിയോയില് പറയുന്ന നോറ, മറ്റൊരു വീഡിയോയില്, ഡ്യൂണ്സ് എയറിന്റെ ബിസിനസ് ജെറ്റിനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് ‘ലെഗോ’ വിമാനം എന്നാണ്.ഇന്സ്റ്റഗ്രാമില് 4.55 കോടിയിലേറെ പേര് ഫോളോ ചെയ്യുന്ന നോറയുടെ, ഈ പരാമര്ശം വന്നതിനുശേഷം തങ്ങളുടെ വിമാനം ബുക്കു ചെയ്തിരുന്ന കുറേപ്പേര് അത് റദ്ദാക്കിയെന്നും പുതിയ ബുക്കിംഗുകള് ഏറെ കുറഞ്ഞെന്നും ഡ്യൂണ്സ് എയറിന്റെ ഹര്ജിയില് പറയുന്നു. മൂന്നുകോടി രൂപ നഷ്ടപരിഹാരമെന്നത് വെറുതെയങ്ങു പറയുന്ന സംഖ്യയല്ലെന്നു ചുരുക്കം.
ഡ്യൂണ്സ് എയറിന്റെ ഇ സെസ്ന സൈറ്റേഷന് സിജെ2+ വിമാനം 18 കൊല്ലം പഴക്കമുള്ളതാണെന്നാണ് വിമാനട്രാക്കിംഗ് സൈറ്റുകളില് കിട്ടുന്ന വിവരം. 1993ല് അമേരിക്കന് കമ്പനിയായ ടെക്സ്ട്രോണ് ഏവിയേഷന് നിര്മിച്ചു തുടങ്ങി 2014 വരെ 225 വിമാനങ്ങള് പുറത്തിറക്കിയതില്, 2008 മോഡല് വിമാനമാണ് നോറ കയറിയ വിടിഎന്ഡിഎ. ഇതുകൂടാതെ, ഒരു സെസ്ന 208 ബി ഗ്രാന്ഡ് കാരവാനും ഒരു ചാലഞ്ചര് ജെറ്റും കമ്പനി വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.
ചാര്ട്ടര് ചെയ്തു പറക്കാനും എയര് ആംബുലന്സായി ഉപയോഗിക്കാനും തീര്ഥാടനത്തിനുപോകാനും എല്ലാം നല്കുന്ന വിമാനങ്ങള് തേടി വീണ്ടുംവീണ്ടും ആവശ്യക്കാര് വരണമെങ്കില്, ഉപയോഗിച്ചവരുടെ നല്ല അഭിപ്രായത്തിന് പ്രചാരം കിട്ടണമെന്നത് സ്വാഭാവികം. അപ്പോഴാണ്, ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആരാധകരുള്ള ഒരു ബോളിവുഡ് ഗ്ലാമര് നടി, ‘അയ്യേ, ഇതെന്തു വിമാനം’ എന്ന മട്ടില്, ഒന്നല്ല, മൂന്നു വീഡിയോകള് പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത്.
ഡ്യൂണ്സ് എയറിന്റെ, മേല്പ്പറഞ്ഞ വിമാനങ്ങളില് ഏറ്റവും ചെറുതും നോറ പറന്ന വിമാനമാണ്. ഏഴു പേര്ക്ക് പറക്കാവുന്ന വിമാനം രണ്ടു പൈലറ്റുമാര്ക്കോ അല്ലെങ്കില് ഒരു പൈലറ്റിനു മാത്രമായോ പറത്താം. ചാലഞ്ചര് വിമാനത്തിന് ഒന്പതു സീറ്റുണ്ട്. ഗ്രാന്ഡ് കാരവാന് (സെസ്ന 208 ബി) വിമാനത്തിന് എട്ടു സീറ്റും.നോറ, കളിപ്പാട്ടമെന്നു പറഞ്ഞ വിമാനത്തിന് 18 വര്ഷവും ചാലഞ്ചര് വിമാനത്തിന് 20 വര്ഷവും സെസ്ന 208 ബി ഗ്രാന്ഡ് കാരവാന് പതിനാറു വര്ഷവുമാണ് പഴക്കം.
പ്രൈവറ്റ് ജെറ്റുകളുടെ കാര്യത്തില് ഈ പഴക്കം ഒട്ടും അസാധാരണമല്ലെന്നതാണ് വാസ്തവം. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള എല്ലാ ബിസിനസ് ജെറ്റ് വാടക കമ്പനികളും ശരാശരി ഇത്രയും പഴക്കമുള്ള വിമാനങ്ങളാണ് വാടകയ്ക്ക് നല്കാറുള്ളത്. വിമാനങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്, കാലാകാലം കൃത്യമായി നടത്തുന്ന അറ്റകുറ്റപ്പണികളാണ്, അല്ലാതെ പ്രായമല്ല, സുരക്ഷ നിര്ണയിക്കുന്ന പ്രധാന ഘടകം എന്നോര്ക്കുക.
അതേസമയം, പറക്കാന് കയറുന്ന വിമാനത്തെപ്പറ്റി ഇത്തരം അഭിപ്രായങ്ങള് യാത്രക്കാര്ക്ക് ഉണ്ടാകുന്നതും സ്വാഭാവികമാണ്.
ഇന്ഡിഗോയുടെയും അലയന്സ് എയറിന്റെയുമൊക്കെ നാല്പ്പത്തിരണ്ടും എഴുപത്തിയെട്ടും യാത്രക്കാര്ക്ക് കയറാവുന്ന എടിആര് വിമാനങ്ങളില് ആദ്യമായി കയറുന്നവരില് ഏറെപ്പേര്, തീരെ ചെറിയ വിമാനമാണല്ലോ എന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടാറുണ്ട്. ബോയിംഗ് 737, എയര്ബസ് എ 320 തുടങ്ങിയ നാരോ ബോഡി വിമാനങ്ങള് മുതല് എയര്ബസ് എ 350, എ 380, ബോയിംഗ് 777 തുടങ്ങി വമ്പന് വിമാനങ്ങളില്വരെ കയറിയിട്ടുള്ളവര്ക്ക് മേഖലാ സര്വീസുകള് നടത്തുന്ന എടിആര് വിമാനങ്ങള് തീരെ ചെറുതാണല്ലോ എന്ന തോന്നലുണ്ടാകുന്നത് സ്വാഭാവികം.
വിമാനം എന്ന വാഹനത്തെപ്പറ്റി, എല്ലാവരുടെയും മനസില് സ്വതവേയുള്ള, ‘വമ്പന്’ എന്ന മുന്വിധിയും ഈ തോന്നലിനു കാരണമാണ്. യാത്രയ്ക്കിടയില്, എടിആര് വിമാനങ്ങള് ചെറുതായി കുലുങ്ങിയാല്പോലും യാത്രക്കാര് കൂടുതല് പേടിക്കുന്നത്, വലിപ്പവും സുരക്ഷയും തമ്മില് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന അബോധപൂര്വമായ തോന്നല് മൂലവും.അമേരിക്കയും യൂറോപ്പും പോലെയുള്ള പടിഞ്ഞാറന് രാജ്യങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച്, ചെറുവിമാനങ്ങള് എണ്ണത്തില് തീരെ കുറവാണെന്നതും ഇന്ത്യയില് വിമാനയാത്രക്കാരുടെ ഈ ധാരണയ്ക്ക് കാരണമാണ്.
രണ്ടും മൂന്നും നാലും സീറ്റുകള് മാത്രമുള്ള ആയിരക്കണക്കിനു വിമാനങ്ങള് ദിവസം മുഴുവന് പറന്നുനിറയുന്ന പടിഞ്ഞാറിന്റെ ആകാശങ്ങളില്, ചെറുവിമാനങ്ങള് കളിപ്പാട്ടമെന്നോ ലെഗോ വിമാനമെന്നോ ആരും കരുതാത്തത് അവ അത്രമേല് സാധാരണമായതുകൊണ്ടു തന്നെയാണ്. അതേസമയം, ഡ്യൂണ്സ് എയര് പോലെ, പ്രൈവറ്റ് ജെറ്റുകള് വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്ന കമ്പനികളുടെ എണ്ണത്തില് വന് കുതിച്ചുചാട്ടമാണ് ഇന്ത്യയില് അടുത്തകാലത്തായി ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്.
രണ്ടായിരത്തില് എട്ട് സ്വകാര്യ ബിസിനസ് ജെറ്റ് കമ്പനികളുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥാനത്ത് ഇന്ന് നൂറ് കമ്പനികളാണ് രാജ്യത്ത് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത്. എല്ലാവരുംകൂടി പറത്തുന്നത് ഇരുനൂറിലേറെ വിമാനങ്ങളും. ജെറ്റ് സെറ്റ് ഗോ, താജ് എയര്, ക്ലബ് വണ് എയര്, ജിഎംആര് ഏവിയേഷന്, ഹെറിറ്റേജ്്, സിറിയസ് ഇന്ത്യ എയര്ലൈന്സ്, എഎസ്എ എയര് ചാര്ട്ടര്, വിസ്റ്റ ജെറ്റ് തുടങ്ങിയവ അവയില് ചിലതുമാത്രം.
SUNDAY DEEPIKA
ഒരു എൻജിനിയർ നിർമിതികൾ നടത്തുന്നയാൾ മാത്രമല്ല നാടിനെ കെട്ടിപ്പെടുക്കുന്ന വ്യക്തികൂടിയാണെന്ന് സ്വന്തം ജീവിതത്തിലൂടെ കാണിച്ചുതന്ന മഹാത്മാവാണ് സർ എം. വിശ്വേശ്വരരയ്യ. സെപ്റ്റംബർ 15, വിശ്വേശ്വരയ്യയുടെ ജൻമദിനം ഇന്ത്യയിൽ ദേശീയ എൻജിനിയേഴ്സ് ദിനമായി ആചരിക്കുമ്പോൾ അത് കേവലം ഒരു സാങ്കേതിക തൊഴിലിനോടുള്ള ആദരവ് മാത്രമല്ല. മറിച്ച്, ആധുനിക ഇന്ത്യയുടെ വികസനശില്പികളിലൊരാളായ സർ മോക്ഷഗുണ്ടം വിശ്വേശ്വരയ്യ എന്ന മഹാനായ എൻജിനിയറുടെ ദീർഘവീക്ഷണത്തിനും പ്രതിഭയ്ക്കുമുള്ള രാജ്യത്തിന്റെ പ്രണാമമാണ്. തെരുവുവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പഠിച്ച്, ഇന്ത്യയുടെ നദീതീരങ്ങളെയും കാർഷികമേഖലയെയും പുനർനിർമിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിസ്മയ ജീവിതം ഏതൊരു തലമുറയ്ക്കും പ്രചോദനമാണ്.
1861 സെപ്റ്റംബർ 15ന് കർണാടകത്തിലെ മുദ്ദേനഹള്ളി ഗ്രാമത്തിലാണ് വിശ്വേശ്വരയ്യ ജനിച്ചത്. വിശ്വ എന്നായിരുന്നു വിളിപ്പേര്. മെലിഞ്ഞു ദുർബലനായ ആ ബാലനെ നോക്കി ഒരിക്കൽ ഒരു അധ്യാപകൻ പറഞ്ഞു, ഇവൻ അധികകാലം ജീവിച്ചിരിക്കില്ലെന്ന്. എന്നാൽ, ആ വാക്കുകൾ വിശ്വത്തെയോ കുടുംബത്തെയോ തളർത്തിയില്ല. വിശ്വയ്ക്ക് 15 വയസുള്ളപ്പോഴാണ് സംസ്കൃതപണ്ഡിതനായിരുന്ന പിതാവിന്റെ വിയോഗം. ആ അപ്രതീക്ഷിത വേർപാട് കുടുംബത്തെ കടുത്ത സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു.
എന്നാൽ പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളോട് പൊരുതി മുന്നേറിയ അദ്ദേഹം, തെരുവുവിളക്ക് പ്രകാശത്തിലിരുന്നു പഠിച്ചാണ് പ്രാഥമിക പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയത്.ബംഗളൂരു സെൻട്രൽ കോളജിൽനിന്ന് ബിഎ നേടിയശേഷം, പൂനെ കോളജ് ഓഫ് സയൻസിൽനിന്ന് സിവിൽ എൻജിനിയറിംഗിൽ ഒന്നാം റാങ്കോടെ ഡിപ്ലോമ കരസ്ഥമാക്കി. തുടർന്ന് അന്നത്തെ ബോംബെ പ്രസിഡൻസിയുടെ പൊതുമരാമത്ത് വകുപ്പിൽ എൻജിനിയറായി ഔദ്യോഗികജീവിതം ആരംഭിച്ചു.
അണക്കെട്ടുകളുടെ സംരക്ഷകൻ
പ്രളയം പതിവായിരുന്ന അക്കാലത്ത് ജലവിഭവ മാനേജ്മെന്റിൽ വിശ്വേശ്വരയ്യ നടത്തിയ പരീക്ഷണങ്ങൾ ലോകത്തെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഓട്ടോമാറ്റിക് വാട്ടർ ഗേറ്റുകളാണ് അതിൽ പ്രധാനം. അണക്കെട്ടുകളിലെ വെള്ളം പാഴായിപ്പോകുന്നത് തടയാൻ അദ്ദേഹം രൂപകല്പന ചെയ്തു പേറ്റന്റ് നേടിയ ഓട്ടോമാറ്റിക് വാട്ടർ ഗേറ്റുകൾ ലോകത്തെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു. ആദ്യം പൂനയിലെ ഖടക്വാസ്ല അണക്കെട്ടിലാണ് ഇതു സ്ഥാപിച്ചത്.
അണക്കെട്ടിലെ ജലനിരപ്പ് ഉയരുമ്പോൾ മനുഷ്യസഹായമില്ലാതെ അടയുകയും തുറക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യ പിന്നീട് മധ്യപ്രദേശിലെ ഗ്വാളിയറിലെ തിഗ്ര അണക്കെട്ടിലും മൈസൂരിലെ കൃഷ്ണരാജസാഗർ അണക്കെട്ടിലും സ്ഥാപിച്ചു. ഡാമുകളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്നതിൽ ഈ സംവിധാനം വലിയ വിപ്ലവമാണു സൃഷ്ടിച്ചത്. ഇതിനു പുറമെ, വരണ്ടുണങ്ങിയ ഡെക്കാൻ പീഠഭൂമിയിൽ കൃഷിക്ക് തടസമില്ലാതെ വെള്ളമെത്തിക്കാൻ അദ്ദേഹം വികസിപ്പിച്ച ജലസേചനരീതി കാർഷികമേഖലക്ക് പുതുജീവൻ നൽകി.
ഹൈദരാബാദിന്റെ രക്ഷകൻ
1908ൽ മൂസി നദിയിലുണ്ടായ മഹാപ്രളയം ഹൈദരാബാദ് നഗരത്തെ അപ്പാടെ തകർത്തെറിഞ്ഞു. ഇതിന ു പരിഹാരം കാണാൻ നൈസാം ചുമതലപ്പെടുത്തിയത് വിശ്വേശ്വരയ്യയെയാണ്. അദ്ദേഹം, രൂപകല്പന ചെയ്ത ഡ്രെയിനേജ് സംവിധാനവും വെള്ളപ്പൊക്ക നിയന്ത്രണ പദ്ധതികളും ഹൈദരാബാദിനെ പ്രളയങ്ങളില്നിന്നു കരകയറ്റി. വിശാഖപട്ടണം തുറമുഖത്തെ കടലാക്രമണത്തിൽനിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള സാങ്കേതികപദ്ധതി തയാറാക്കിയതും അദ്ദേഹമായിരുന്നു.
മൈസൂരിന്റെ ശില്പി
1912 മുതൽ 1918 വരെ മൈസൂർ ദിവാനായും വിശ്വേശ്വരയ്യ സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. മൈസൂരിന്റെ സുവർണ കാലഘട്ടമായാണ് അത് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഏഷ്യയിലെതന്നെ ഏറ്റവും വലിയ അണക്കെട്ടുകളിലൊന്നായ കൃഷ്ണരാജസാഗർ നിർമിച്ചത് ഈ എൻജിനിയറിംഗ് പ്രതിഭയുടെ മേൽനോട്ടത്തിലാണ്.
മികച്ചൊരു സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധൻ കൂടിയായിരുന്നു വിശ്വേശ്വരയ്യ. ജനങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക ശാക്തീകരണം ലക്ഷ്യമിട്ട് സ്ഥാപിച്ചതാണ് ബാങ്ക് ഓഫ് മൈസൂർ.
മൈസൂരിൽ, ഭദ്രാവതി ഇരുമ്പുരുക്ക് ഫാക്ടറിയും മൈസൂർ സോപ്പ് ഫാക്ടറിയും സ്ഥാപിച്ച് വ്യവസായവത്കരണത്തിന് തുടക്കമിട്ടു. പെൺകുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം ലക്ഷ്യമിട്ട് മൈസൂരിൽ നിരവധി സ്കൂളുകളും കോളജുകളും സ്ഥാപിച്ചു. ഇതിനു പ ുറമേ ബംഗളൂരു ഗവർമെന്റ് എൻജിനിയറിംഗ് കോളജും അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചതാണ്. കന്നഡ ഭാഷയുടെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും വളർച്ചയ്ക്ക് കന്നഡ സാഹിത്യപരിഷത്ത് രൂപീകരിച്ചു.
മായാത്ത മുദ്ര
ഇന്ത്യൻ എൻജിനിയറിംഗ് മേഖലയ്ക്കു നൽകിയ അതുല്യ സംഭാവനകൾ പരിഗണിച്ച് 1955ൽ രാജ്യം ഭാരതരത്ന ബഹുമതി നൽകി ആദരിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ സർ പദവി നൽകി. ഇന്ത്യക്ക് പുറമേ ശ്രീലങ്ക, ടാൻസാനിയ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളും വിശ്വേശ്വരയ്യയുടെ ജന്മദിനത്തിൽതന്നെയാണ് എൻജിനേഴ്സ് ദിനം ആഘോഷിക്കുന്നത്.
1962 ഏപ്രിൽ 14ന് നൂറാം വയസിൽ വിശ്വേശ്വരയ്യ അന്തരിച്ചു. അദ്ദേഹം കെട്ടിപ്പടുത്ത സൗകര്യങ്ങളും സംവിധാനങ്ങളും ആറു പതിറ്റാണ്ടിനുശേഷവും ഒരു തടസവുമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. വിഭവങ്ങളുടെ കാര്യക്ഷമമായ ഉപയോഗവും ശാസ്ത്രത്തെ മാനവപുരോഗതിക്കായി എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാമെന്ന കാഴ്പ്പാടുമാണ് സർ എം. വിശ്വേശ്വരയ്യ എന്ന യുഗപുരുഷൻ പഠിപ്പിക്കുന്നത്.
SUNDAY DEEPIKA
പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ജപ്പാനില് ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു മിലിട്ടറി ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു അഷികാഗ യോഷിമാസ. ഒരിക്കല്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അതിമനോഹരമായ പ്രിയപ്പെട്ട ചായക്കപ്പുകളിലൊന്നു പൊട്ടിപ്പൊയി. വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നതിനാല് അതു വലിച്ചെറിയാന് അദ്ദേഹത്തിനു മനസ് വന്നില്ല. നന്നാക്കുന്നതിനായി ആ കപ്പ് അദ്ദേഹം ചൈനയിലേക്ക് അയച്ചു. കുറച്ചുകാലത്തിനുശേഷം കപ്പ് തിരിച്ചെത്തി. പക്ഷെ, അതു കണ്ടപ്പോള് യോഷിമാസ നിരാശനായി. പൊട്ടിയ കഷണങ്ങള് ലോഹക്കന്പികള്ക്കൊണ്ട് കൂട്ടിച്ചേര്ത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
കപ്പ് വീണ്ടും ഉപയോഗയോഗ്യമായിരുന്നെങ്കിലും അതിന്റെ ഭംഗി നഷ്ടപ്പെട്ടതായി അദ്ദേഹത്തിനു തോന്നി. അപ്പോള് ജപ്പാനിലെ കരകൗശല വിദഗ്ധര് മറ്റൊരു മാര്ഗം അന്വേഷിച്ചു എന്നാണ് പരന്പരാഗത കഥ. പൊട്ടിയ കഷണങ്ങള് അവര് ഉറുഷി എന്ന പ്രകൃതിദത്ത പശ ഉപയോഗിച്ച് ചേര്ത്തതിനുശേഷം പൊട്ടിയ ഭാഗങ്ങളിലൂടെ സ്വര്ണപ്പൊടി വിതറി. അങ്ങനെ പൊട്ടിയ ഭാഗങ്ങള് മറച്ചുവയ്ക്കുന്നതിനു പകരം സ്വര്ണരേഖകള്കൊണ്ട് അവര് എടുത്തുകാട്ടി. ഈ കല പിന്നീട് കിന്റ്സുഗി എന്ന പേരില് അറിയപ്പെട്ടു. ജപ്പാന് ഭാഷയില് അതിന്റെ അര്ഥം സ്വര്ണംകൊണ്ടുള്ള കൂട്ടിച്ചേര്ക്കല് എന്നാണ്.
ഈ കലയുടെ ഉത്ഭവം യോഷിമാസയുടെ ചായക്കപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്നതിന് ഉറപ്പായ ചരിത്രരേഖകളൊന്നുമില്ല. എന്നാല്, നൂറ്റാണ്ടുകള് പഴക്കമുള്ള കിന്റ്സുഗി എന്ന കല ഒരു യാഥാര്ഥ്യമാണ്. പൊട്ടിയ പാത്രങ്ങളെ പശയും സ്വര്ണപ്പൊടിയും ഉപയോഗിച്ച് മനോഹരമായി പുനര്നിര്മിക്കുന്ന ഈ പാരന്പര്യം ജപ്പാനിലെ ചായസംസ്കാരവുമായി അടുത്തു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കിന്റ്സുഗിയുടെ പ്രത്യേകത, സ്വര്ണം ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതു മാത്രമല്ല. പൊട്ടലിനോടുള്ള സമീപനമാണ് അതിനെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത്.
സാധാരണയായി ഒരു വസ്തു നന്നാക്കുന്പോള് അതൊരിക്കലും പൊട്ടിയതാണെന്നു തോന്നാത്ത രീതിയില് വിള്ളല് മറയ്ക്കാനാണ് നാം സാധാരണ ശ്രമിക്കാറുള്ളത്. കിന്റ്്സുഗി നേരേമറിച്ചാണ് ചെയ്യുന്നത്. പൊട്ടിയ സ്ഥലം മറച്ചു വയ്ക്കുന്നില്ല. അവിടെയാണ് സ്വര്ണം നിറയ്ക്കുന്നത്. ആ സ്വര്ണരേഖ ഒരേസമയം രണ്ടു കാര്യങ്ങള് ഓര്മിപ്പിക്കുന്നു: ഇവിടെയാണ് ഈ പാത്രം പൊട്ടിയത്. ഇവിടെയാണ് അതു വീണ്ടും കൂട്ടിച്ചേര്ക്കപ്പെട്ടത്. കിന്റ്സുഗിയില് പൊട്ടലും പുനരുദ്ധാരണവും ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുന്നു.
മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലും എത്രയോ പൊട്ടലുകള് സംഭവിക്കുന്നു. ഭാര്യയുടെ ഒരു വാക്ക് ഭര്ത്താവിനെ വേദനിപ്പിക്കാം. ഭര്ത്താവിന്റെ ഒരു പ്രവൃത്തി ഭാര്യയുടെ മനസില് മുറിവേല്പ്പിക്കാം. മാതാപിതാക്കളും മക്കളും തമ്മില് അകല്ച്ച ഉണ്ടാകാം. വര്ഷങ്ങളായി സ്നേഹത്തില് കഴിഞ്ഞിരുന്ന സഹോദരങ്ങള് സ്വത്തിന്റെ പേരില് പിണങ്ങിപ്പിരിയാം. ചെറിയൊരു തെറ്റിദ്ധാരണ ദീര്ഘകാല സൗഹൃദം തകര്ക്കാം. നമ്മെ ഒരിക്കലും നിരാശപ്പെടുത്തുകയില്ലെന്നു കരുതിയ വ്യക്തിതന്നെ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ അനുഭവം നമുക്കു സമ്മാനിച്ചേക്കാം. അപ്പോള് നമ്മുടെ മുന്പിലും ഒരു പൊട്ടിയ പാത്രം കിടക്കുകയാണ്. ഈ പശ്ചാത്തലത്തില്, നാം അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ചോദ്യം വലിച്ചെറിയണോ നന്നാക്കണോ എന്നതാണ്.
വലിച്ചെറിയുന്ന സംസ്കാരത്തിലാണു നാം ജീവിക്കുന്നത്. മൊബൈല് ഫോണ് കേടായാല് നന്നാക്കുന്നതിനു പകരം പുതിയതു വാങ്ങുന്നു. വീട്ടുപകരണങ്ങള് പഴകിയാല് അവ മാറ്റിവയ്ക്കുന്നു. വസ്തുക്കളോടുള്ള നമ്മുടെ സമീപനം മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലേക്കു നാം അറിയാതെ കടന്നുവരുന്നുണ്ടോ എന്നു നാം ചിന്തിക്കണം. ഒരു സുഹൃത്ത് നിരാശപ്പെടുത്തിയാല് ആ സൗഹൃദം അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. കുടുംബത്തില് അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുണ്ടായാല് സംസാരിക്കാതിരിക്കുന്നു. വര്ഷങ്ങള് കടന്നുപോയാലും ഇക്കാര്യങ്ങളിലൊന്നും നാം മാറ്റം വരുത്തിയെന്നിരിക്കില്ല.
തീര്ച്ചയായും എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും എന്തു വില കൊടുത്തും നിലനിര്ത്താന് സാധിച്ചെന്നു വരില്ല. അക്രമവും ചൂഷണവും നിരന്തരമായ ദ്രോഹവും അനുഭവപ്പെടുന്ന ബന്ധങ്ങളില് സുരക്ഷിതമായ അകലം ആവശ്യമായി വന്നേക്കാം. ക്ഷമിക്കുക എന്നതു വീണ്ടും മുറിവേല്ക്കാന് സ്വയം വിട്ടുകൊടുക്കുക എന്നതല്ല. എന്നാല്, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ തകര്ന്ന ബന്ധങ്ങള് പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്നത് അവ നന്നാക്കാന് കഴിയാത്തതുകൊണ്ടല്ല. പ്രത്യുത, നന്നാക്കുന്നതിന് ആവശ്യമായ വില നല്കാന് നാം തയാറാകാത്തതുകൊണ്ടാണ്.
മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലെ പൊട്ടലുകളില് നാം നിറയ്ക്കേണ്ട സ്വര്ണം എന്താണ് ? ചിലപ്പോള്, അതിന്റെ പേര് എനിക്കു തെറ്റുപറ്റി എന്നു പറയുന്നതാകാം. മറ്റ് ചിലപ്പോള്, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം എന്നാവും പറയേണ്ടത്. ചിലപ്പോള്, ഞാന് നിന്നോട് ക്ഷമിക്കുന്നു എന്നും. വേറൊരു സമയത്ത്, നമുക്കു വീണ്ടും തുടങ്ങാം എന്നതും. ഈ വാക്കുകള് പറയുക അത്ര എളുപ്പമല്ല. എന്നാല്, നമ്മുടെ ജീവിതത്തില് അവയ്ക്ക് സ്വര്ണത്തേക്കാള് വിലയുണ്ട് എന്നതു നാം മറക്കേണ്ട.
കോപിക്കാന് വലിയ വില നല്കേണ്ടതില്ല; കുറ്റപ്പെടുത്താനും എളുപ്പമാണ്. സംസാരിക്കാതിരിക്കാന് അതിലും എളുപ്പം. എന്നാല്, സ്വന്തം തെറ്റ് സമ്മതിക്കാനും മാപ്പ് ചോദിക്കാനും മുറിവേല്പ്പിച്ചയാളോട് ക്ഷമിക്കാനും വീണ്ടും സ്നേഹബന്ധം സ്ഥാപിക്കാനും വലിയ മനസ് വേണം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലെ വിള്ളലുകള് കൂട്ടിച്ചേര്ക്കുന്ന മനോഭാവത്തിനു സ്വര്ണം നല്ലൊരു പ്രതീകമാണ്. ഇതിനു മനോഹരമായ ഒരു ഉദാഹരണം സുവിശേഷത്തില് കാണാം. യേശുവിനെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കുകയില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചുപറഞ്ഞ പത്രോസ് ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്ക്കുള്ളില് മൂന്നു തവണ അവിടത്തെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ ഗുരുവും ശിഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തില് വലിയൊരു വിള്ളലുണ്ടായി. എന്നാല്, ഉത്ഥാനത്തിനുശേഷം ഗലീലിയ കടല്ത്തീരത്തു യേശു പത്രോസിനെ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി. അപ്പോള്, സംഭവിച്ചതൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല എന്ന് അവിടുന്ന് നടിച്ചില്ല. മൂന്നു തവണ അവിടുന്നു ചോദിച്ചു: “ നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവോ?’’ പത്രോസ് തന്റെ സ്നേഹം ഏറ്റുപറഞ്ഞപ്പോള്, “നീ എന്റെ ആടുകളെ മേയിക്കുക’’ എന്ന് പറഞ്ഞു വലിയ ഉത്തരവാദിത്വം അവിടന്ന് വീണ്ടും പത്രോസിനെ ഏല്പ്പിച്ചു (യോഹന്നാന് 21).
പൊട്ടിയ പത്രോസിനെ യേശു വലിച്ചെറിഞ്ഞില്ല. അവിടുന്ന് പത്രോസിനെ പുനര്നിര്മിച്ചു. പത്രോസിന്റെ പരാജയം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവചരിത്രത്തില്നിന്ന് മായിച്ചുകളഞ്ഞില്ല. അതു സുവിശേഷത്തില് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. പത്രോസിലെ വിള്ളല് കാണാം. എന്നാല്, ആ വിള്ളലിലൂടെ കൃപയുടെ സ്വര്ണരേഖ കടന്നുപോയി. ഗുരുവിനെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞ അതേ ശിഷ്യന് പിന്നീട് മറ്റുള്ളവരെ വിശ്വാസത്തില് ഉറപ്പിക്കുന്നവനായി മാറി.
കിന്റ്സുഗി മറ്റൊരു കാര്യവും നമ്മെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നു. പൊട്ടിയ പാത്രത്തിന്റെ പുനരുദ്ധാരണം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് നടക്കുന്ന കാര്യമല്ല. അതിനല്പം സമയം വേണം. കഷണങ്ങള് ശ്രദ്ധാപൂര്വം കൂട്ടിച്ചേര്ക്കണം. പശ പുരട്ടി അതു ഉറയ്ക്കുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കണം. വിടവുകള് നിറയ്ക്കണം. അതിനു പിന്നാലെ സ്വര്ണപ്പൊടി ചേര്ക്കണം. പരന്പരാഗത രീതിയില് ഈ പ്രക്രിയയ്ക്ക് പല ദിവസങ്ങള് വേണ്ടിവന്നേക്കാം. മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലും അങ്ങനെയാണ്.
ഞാന് മാപ്പു ചോദിച്ചല്ലോ. പിന്നെ, എന്തുകൊണ്ട് എല്ലാം പഴയതുപോലെ ആകുന്നില്ല എന്നു നാം ചോദിച്ചേക്കാം. എന്നാല്, നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ വിശ്വാസം പുനരാര്ജിക്കാന് ചിലപ്പോള് കുറേസമയം വേണ്ടിവന്നേക്കും എന്നതു നാം മറക്കരുത്. നമ്മുടെ ക്ഷമാപണം ആത്മാര്ഥമായിരുന്നുവെന്നു ചിലപ്പോള് മാസങ്ങള് നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന വിശ്വസ്തതകൊണ്ടായിരിക്കും നമുക്കു തെളിയിക്കാനാവുക.
ഒരുപക്ഷേ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും എവിടെയെങ്കിലും പൊട്ടിയ ബന്ധങ്ങള് ഉണ്ടാകാം. വര്ഷങ്ങളായി സംസാരിക്കാത്ത ഒരു സഹോദരന് വിളിക്കാന് പലതവണ ആലോചിച്ചിട്ടും വിളിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു സുഹൃത്ത്, പഴയൊരു വാക്കിന്റെ മുറിവുമായി കഴിയുന്ന ഭാര്യയോ ഭര്ത്താവോ മാതാപിതാക്കളില്നിന്നും അകന്നുനില്ക്കുന്ന മകനോ മകളോ, അല്ലെങ്കില് മറ്റൊരാള് ആദ്യം മാപ്പു ചോദിക്കട്ടെ എന്ന നിലപാടില് തുടരുന്ന നമ്മള്.
അത്തരം സന്ദര്ഭങ്ങളില് നാം ചോദിക്കുന്നതു ആരാണ് ഈ ബന്ധം പൊട്ടിച്ചതെന്നാണ്. എന്നാല്, കിന്റ്സുഗി അതിലും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ചോദ്യം നമ്മുടെ മുന്പില് വയ്ക്കുന്നു. ആരാണ് ഇതു നന്നാക്കാന് ആദ്യം മുന്നോട്ടുവരുന്നത്? ആദ്യം മുന്നോട്ടുവരുന്ന ആള് എല്ലാ തെറ്റുകളും തന്റേതാണെന്നു സമ്മതിക്കുകയാണെന്ന മുന്വിധി നമുക്കു വേണ്ട. ബന്ധം പുനഃസ്ഥാപിക്കാനുള്ള അയാളുടെ നല്ല മനസാണ് നാം കാണേണ്ടത്.
നൂറ്റാണ്ടുകള് മുന്പ് ജപ്പാനിലെ കരകൗശലവിദഗ്ധർ, പൊട്ടിയ ചായക്കപ്പിന്റെ മുന്നില് നിന്നപ്പോള് അവര്ക്ക് രണ്ട് വഴികളുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നുകില് അതു വലിച്ചെറിയാം, അല്ലെങ്കില് അതു കൂട്ടിച്ചേര്ക്കാം. അവര് രണ്ടാമത്തെ വഴിയാണ് തെരഞ്ഞെടുത്തത്. അങ്ങനെ ഒരു പൊട്ടല് പുതിയൊരു സൗന്ദര്യത്തിന്റെ തുടക്കമായി. പൊട്ടാത്തതു മാത്രമല്ല മനോഹരം. സ്നേഹവും ക്ഷമയും വിനയവുമൊക്കെ ഉള്ക്കൊള്ളുന്ന സ്വര്ണംകൊണ്ടു കൂട്ടിച്ചേര്ന്നതും ഏറെ മനോഹരം തന്നെയായിരിക്കും.
SUNDAY DEEPIKA
മഞ്ഞുപൊതിഞ്ഞ കാഷ്മീരിലെ മനോഹര ഇടമായ പഹല്ഗാമില് 2025 ഏപ്രില് 22നുണ്ടായ ഭീകരാക്രമണത്തില് 26 പേരാണ് അതിദാരുണമായി വെടിയേറ്റുമരിച്ചത്. ആ ഭീതിയില്നിന്ന് ഒരുവിധം മോചനം നേടുന്നതിനിടെ വീണ്ടും സഞ്ചാരികള് ഇവിടേക്ക് എത്തിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു
ജമ്മു-കാഷ്മീരിലെ പഹൽഗാമിന്റെ സന്ധ്യകൾക്ക് ഇപ്പോഴും പഴയ നിറമാണ്. ലിദ്ദർ നദിയിലെ തണുത്ത കാറ്റ് പൈൻ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു. മലഞ്ചെരിവുകളിൽ പച്ചപ്പ് പടരുന്നു. വഴിയരികിൽ കുതിരകളുണ്ട്. ഹോട്ടലുകൾ തുറന്നുകിടക്കുന്നു. ക്യാമറകളുമായി സഞ്ചാരികളും. ഭീതിയുടെ നിഴലിൽനിന്ന് അതിജീവനത്തിലേക്കുള്ള ഒരു താഴ് വരയുടെ തിരിച്ചുവരവ് കൂടിയാണിത്. പക്ഷേ, ഒരു വർഷം മുന്പുണ്ടായിരുന്ന പഹൽഗാമും ഇന്നത്തെ പഹൽഗാമും തമ്മിൽ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ട്—ഓർമയുടെ ഒരു മുറിവ്.
2025 ഏപ്രിൽ 22ന് ബൈസരൺ പുൽമേട്ടിൽ 26 പേരുടെ ജീവനെടുത്ത ഭീകരാക്രമണം കാഷ്മീരിന്റെ വിനോദസഞ്ചാര മേഖലയുടെ ഹൃദയത്തിലേൽപ്പിച്ച പ്രഹരം കടുത്തതായിരുന്നു. പതിറ്റാണ്ടുകളായി സംഘർഷത്തിന്റെ നിഴലിലായിരുന്ന കാഷ്മീരിൽ ടൂറിസം പുതിയ പ്രതീക്ഷകളായിരുന്നു ആ മേഖലയ്ക്കു നൽകിയത്. പക്ഷേ, ആ പ്രതീക്ഷയ്ക്കു മേലായിരുന്നു ആക്രമണം. ഒരു വർഷം പിന്നിടുമ്പോൾ പഹൽഗാം വീണ്ടും സഞ്ചാരികളെ കാത്തിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഇത്തവണത്തെ കാത്തിരിപ്പിൽ പഴയ ആവേശത്തോടൊപ്പം ചെറിയൊരു ഭയവുമുണ്ട്.
വരൂ, ഇവിടെ സുരക്ഷിതമാണ്
പഹൽഗാമിലെ ടൂറിസ്റ്റ് ഗൈഡ് അർഷാദ് അഹമ്മദിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഇപ്പോഴും വിളികൾ വരുന്നു. മറുവശത്ത് അവധിക്കാല യാത്ര ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നവർ.
“സുരക്ഷിതമാണോ?”അവരുടെ സംശയത്തിന് അർഷാദിന് ഒരേയൊരു മറുപടി—വരാം, ഇവിടെ സുരക്ഷയുണ്ട്. പക്ഷേ, ആ ഉറപ്പ് നൽകേണ്ടി വരുന്നതുതന്നെ കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷം പഹൽഗാമിൽ വന്ന മാറ്റത്തിന്റെ അടയാളമാണ്.
ആക്രമണത്തിനു പിന്നാലെ കാഷ്മീരിലെ 87 വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങളിൽ 48 എണ്ണം അടച്ചിട്ടിരുന്നു. പല കേന്ദ്രങ്ങളും പിന്നീട് തുറന്നെങ്കിലും ബൈസരൺ പുൽമേട് ഇപ്പോഴും അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. ഇവിടെ പ്രകൃതിക്ക് മാറ്റമൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ മനുഷ്യരുടെ മനസിലെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ മാറിയപ്പോഴുണ്ടായ അവസ്ഥ ഈ മനോഹര പ്രകൃതിയയും ബാധിച്ചു.
സഞ്ചാരികൾ കുറഞ്ഞപ്പോൾ
ആക്രമണത്തിന്റെ ആഘാതം ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ചത് ടൂറിസം മേഖലയിലാണ്.2024ൽ കാഷ്മീരിലെത്തിയ സഞ്ചാരികളുടെ എണ്ണം ഏകദേശം 30 ലക്ഷത്തിനടുത്തായിരുന്നു. 2025ൽ അത് 12 ലക്ഷത്തിൽ താഴെയായി. പഹൽഗാമിലും ഇടിവ് പ്രകടമായിരുന്നു. 2026 ജനുവരി മുതൽ ഏപ്രിൽ പകുതി വരെ ഏകദേശം 2.59 ലക്ഷം സഞ്ചാരികളാണ് പഹൽഗാമിലെത്തിയത്.
ആക്രമണത്തിന് മുൻപുള്ള സമാന കാലയളവിൽ ഇത് 4.69 ലക്ഷത്തിലേറെയായിരുന്നു. കണക്കുകൾക്കപ്പുറം അതിന്റെ ആഘാതം ഓരോ കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതത്തെയും ബാധിച്ചു. ആക്രമണത്തിനു നാലുമാസം മുൻപ് പഹൽഗാമിൽ ഹോട്ടൽ ആരംഭിക്കാൻ 20 ലക്ഷം രൂപ നിക്ഷേപിച്ച ഫയാസ് അഹമ്മദിന് പിന്നീട് ബിസിനസ് തുടരാനായില്ല. ഹോട്ടലുകൾ മുറികൾ നിറയുന്നതും കാത്തിരുന്നു.
ടാക്സി ഡ്രൈവർമാർ യാത്രക്കാരെ കാത്തുനിന്നു. കുതിരക്കാരുടെ ദിവസങ്ങൾ കാത്തിരിപ്പിലായി. പഹൽഗാം ഹോട്ടൽ അസോസിയേഷന്റെ കണക്കിൽ, കഴിഞ്ഞ വർഷം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന വരുമാനത്തിന്റെ ചെറിയൊരു ഭാഗം മാത്രമാണ് ലഭിച്ചത്. ചില ഹോട്ടലുകളിൽ 80 ശതമാനം വരെ മുറികൾ ഒഴിഞ്ഞുകിടന്നതായും റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്.
ഒരു ആക്രമണം, വലിയൊരുആഘാതം
പഹൽഗാമിനെ ബാധിച്ചത് സഞ്ചാരികളുടെ എണ്ണത്തിലെ ഇടിവ് മാത്രമല്ല. ആക്രമണത്തിനു പിന്നാലെ സുരക്ഷാ നടപടികൾ ശക്തമായി. നിരവധി യുവാക്കളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിനായി കസ്റ്റഡിയിലെടുത്തു. ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ ഭീകരരുമായി ബന്ധമുണ്ടെന്ന് ആരോപിക്കപ്പെട്ടവരുടെ വീടുകൾ പൊളിച്ചുനീക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം ടൂറിസം കേന്ദ്രങ്ങളിൽനിന്നു പുറത്തേക്കും വ്യാപിച്ചു.
ആക്രമണത്തിനു പിന്നാലെ ഇന്ത്യയും പാക്കിസ്ഥാനും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷവും രൂക്ഷമായി. മേയ് ഒന്പതിന് ഇന്ത്യ ഓപ്പറേഷൻ സിന്ദൂർ ആരംഭിച്ചു. ഇന്ത്യയുടെ നിലപാടിൽ, പഹൽഗാം ആക്രമണത്തിനു പിന്നിലെ ഭീകര ശൃംഖലകൾക്കെതിരായ തിരിച്ചടിയായിരുന്നു അത്. അതിനു പിന്നാലെ ഇരുരാജ്യങ്ങളും തമ്മിൽ സൈനിക സംഘർഷമുണ്ടാവുകയും പിന്നീട് വെടിനിർത്തൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
പഹൽഗാം ആക്രമണം കാഷ്മീരിലെ സുരക്ഷാ സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾക്കും പുതിയ മാനം നൽകി. രഹസ്യാന്വേഷണ സംവിധാനങ്ങളുടെ വീഴ്ച, അതിർത്തിക്കപ്പുറത്തുനിന്നുള്ള ഭീകരവാദം, പ്രാദേശിക അസംതൃപ്തികൾ, മനുഷ്യാവകാശ പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഒരേസമയം ചർച്ചയായി. ദീർഘകാലത്തേക്ക് ഭീകരവാദത്തെ നേരിടാൻ സൈനിക നടപടികൾക്കൊപ്പം രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ കാരണങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്നാണ് അന്താ രാഷ്ട്ര ഭീകരവിരുദ്ധ പഠനകേന്ദ്രത്തിന്റെ വിലയിരുത്തൽ.
സഞ്ചാരികൾ മടങ്ങിയെത്തുന്നു
പഹൽഗാമിന്റെ വഴികളിലേക്ക് സഞ്ചാരികൾ പതിയെ മടങ്ങിയെത്തി. സുരക്ഷാ സാന്നിധ്യം വർധിച്ചു. അടച്ചിട്ടിരുന്ന വിനോദസഞ്ചാരകേന്ദ്രങ്ങളിൽ പലതും വീണ്ടും തുറന്നു. കേരളത്തിൽനിന്നുള്ള കുടുംബം ഉൾപ്പെടെ ചില സഞ്ചാരികൾ ആശങ്കകൾക്കിടയിലും പഹൽഗാമിലെത്തി. സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് അവ്യക്തത ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും സ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോൾ അനുഭവം അവിസ്മരണീയമായിരു ന്നുവെന്നാണ് ചിലർ പറഞ്ഞത്.
ഓർമകളുടെ താഴ്വര
ബൈസരൻ ഇപ്പോഴും തുറന്നിട്ടില്ല. എന്നാൽ, ആക്രമണസ്ഥലത്തിന് സമീപം കൊല്ലപ്പെട്ട 26 പേരുടെ ഓർമയ്ക്കായി സ്മാരകം ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്. അവിടെയെത്തുന്നവർ കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദരായി നിൽക്കും. ചിലർ പൂക്കൾ അർപ്പിക്കും. പേരുകൾ വായിക്കും. പിന്നെ പതുക്കെ മടങ്ങും. ആ ആക്രമണത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള സാക്ഷികളിൽ ഒരാളായ കുതിരക്കാരൻ റയീസ് അഹമ്മദ് ഭട്ടിന് ആ ദിവസം ഇപ്പോഴും മറക്കാനായിട്ടില്ല. മൃതദേഹങ്ങളും സഹായത്തിനായുള്ള നിലവിളികളും കണ്ടതിന്റെ ആഘാതം അദ്ദേഹത്തെ ഏറെക്കാലം പിന്തുടർന്നു.പിന്നീട് ചികിത്സ തേടേണ്ടിവന്നു.
അതുപോലെ, സഞ്ചാരികളെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ കൊല്ലപ്പെട്ട കുതിരക്കാരൻ സയ്യിദ് ആദിൽ ഷായുടെ കുടുംബത്തിനും ആ ദിനം മായാത്ത ഓർമയാണ്. മകനെ നഷ്ടപ്പെട്ട വേദനയ്ക്കിടയിലും സഞ്ചാരികളെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിൽ അഭിമാനമുണ്ടെന്നാണ് കുടുംബത്തിന്റെ വാക്കുകൾ.
അറിയാം പഹൽഗാമിനെ
ജമ്മു കാഷ്മീരിലെ അനന്തനാഗ് ജില്ലയിലെ ഒരു ചെറുപട്ടണമാണ് പഹൽഗാം. സമുദ്രനിരപ്പിൽനിന്ന് 2,200 മീറ്റർ ഉയരത്തിലാണ് ഈ പട്ടണം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. മനോഹരമായ പച്ചപ്പുകളും വനങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഇവിടേക്ക് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സഞ്ചാരികൾ എത്തിച്ചേരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ആകർഷകമായ സൗന്ദര്യത്താൽ ഈ സ്ഥലം ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ പാടങ്ങൾ, കുങ്കുമപ്പൂവ് കൃഷിയിടങ്ങൾ, ചെറിയ വീടുകൾ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയരം കൂടിയ ഗോൾഫ് കോഴ്സ് എന്നിവയാൽ സമ്പന്നമാണ് ഈ സ്ഥലം.
ആളുകൾ ട്രെക്ക് ചെയ്യുന്നു, പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യുന്നു, മത്സ്യബന്ധനവും സ്കീയിംഗ് നടത്തുന്നു, പിക്നിക് ആസ്വദിക്കുന്നു. എല്ലാ വർഷവും ജൂലൈ-ഓഗസ്റ്റ് മാസങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന അമർനാഥ് യാത്രയുടെ തുടക്കം പഹൽഗാമിൽനിന്നു 16 കി.മീ അകലെയുള്ള ചന്ദൻവാരിയിൽനിന്നാണ്. വസന്തകാലത്ത് (മാർച്ച്- ജൂൺ) താഴ്്വരയാകെ പച്ചപ്പു നിറയും. കാട്ടുപൂക്കളും ആപ്പിൾതോട്ടങ്ങളും നിറയുന്ന ഈ സമയത്തെ കാലാവസ്ഥ സഞ്ചാരികളുടെ ഹൃദയം കവരുന്നതാണ്.
പൈൻകാടുകളിൽനിന്ന് വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റും അരുവികളിൽ നിന്നൊഴുകുന്ന വെള്ളത്തിന്റെ താളവുമെല്ലാം ഈ മലഞ്ചെരുവിനെ പ്രിയപ്പെട്ടതാക്കുന്നു. ഡിസംബർ മുതൽ ഫെബ്രുവരി വരെ പഹൽഗാം പൂർണമായി മഞ്ഞിന്റെ പുതപ്പിലാകും. പഹൽഗാമിന്റെ ജീവനാഡിയായ ലിദ്ദർ നദി, പൈൻ, ദേവദാരു കാടുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ബെതാബ് താഴ്വര, സൂചി വീണാൽ പോലും അറിയുന്ന ശാന്തതയ്ക്ക് പേരുകേട്ട അരുതാഴ്വര , ശൈത്യകാലത്ത് കനത്ത മഞ്ഞുവീഴ്ച അനുഭവപ്പെടുന്ന, മിനി സ്വിറ്റ്സർലൻഡ് എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ബൈസരൻ താഴ്വര തുടങ്ങി കണ്ണിനും മനസിനും കുളിർമയേകുന്ന ദൃശ്യങ്ങളാണ് ഈ ചെറുപട്ടണത്തെ ലോകപ്രശസ്തമാക്കിയത്.
കാഷ്മീരിലെ സമാന സ്ഥലങ്ങളുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ പഹൽഗാമിന് ഒട്ടേറെ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്. ആധുനികതയുടെ സ്പർശമില്ലാതെ പ്രകൃതിയെ ആസ്വദിക്കാൻ ഉത്തമമാണിവിടം. തദ്ദേശീയവും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുമായ സൗന്ദര്യങ്ങളുടെ നാടാണിത്. പ്രകൃതിയെപ്പോലെ തന്നെ വിചിത്ര സൗന്ദര്യമുള്ള സംസ്കാരമാണിവിടെ. പഹൽഗാമിലെ പാചകരീതി അതിന്റെ സ്വഭാവം പോലെ തന്നെ സവിശേഷമാണ്. പരമ്പരാഗത രീതിയിലുള്ള പാചകം രാജ്യത്തെ മറ്റിടങ്ങളിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. അമർനാഥ് ഗുഹകളിലേക്കുള്ള തീർഥാടകർക്ക് പഹൽഗാം ബേസ് ക്യാമ്പാണ്.
വീണ്ടും പഴയ പഹൽഗാമിലേക്ക്
ഒരു വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രത്തിന്റെ തിരിച്ചുവരവ് എന്നതിനപ്പുറമാണ് പഹൽഗാമിന്റെ ഇന്നത്തെ കഥ. ടൂറിസം ഇവിടെ ഒരു വ്യവസായം മാത്രമല്ല. ഒരു ഹോട്ടൽ ജീവനക്കാരന്റെ ശമ്പളമാണ്. ഒരു ടാക്സി ഡ്രൈവറുടെ ദിവസവരുമാനമാണ്. ഒരു കുതിരക്കാരന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ അത്താഴമാണ്. ഒരു കടക്കാരന്റെ തൊഴിലാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സഞ്ചാരികളുടെ ഓരോ തിരിച്ചുവരവും ഇവിടെ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയുടെ തിരിച്ചുവരവാണ്.
ഭീകരാക്രമണം പഹൽഗാമിന്റെ സൗന്ദര്യം കവർന്നെടുത്തില്ല. പക്ഷേ, ആ സൗന്ദര്യത്തിലേക്കു നോക്കാനുള്ള മനുഷ്യരുടെ മനസിൽ ഭയം വിതച്ചു. ആ ഭയത്തെ മറികടക്കാനാണ് പഹൽഗാമിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ പോരാട്ടം.ഒരു വർഷം പിന്നിടുമ്പോൾ വഴിയരികിലെ കുതിരകൾ വീണ്ടും യാത്രക്കാരെ കാത്തുനിൽക്കുന്നു. ഹോട്ടലുകളുടെ വാതിലുകൾ വീണ്ടും തുറന്നുകിടക്കുന്നു. കടകളിൽ കച്ചവടം പതിയെ മടങ്ങിയെത്തുന്നു. ലിദ്ദർ പഴയതുപോലെ ഒഴുകുന്നു.
പക്ഷേ, ബൈസരൺ താഴ്്വാരയിലേക്കുള്ള വഴിയ്ക്കപ്പുറം ഒരു താഴ്വരയുടെ മായാത്ത ഓർമയുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പഹൽഗാമിന്റെ തിരിച്ചുവരവ് പഴയ തിരക്കിലേക്കുള്ള മടക്കം മാത്രമല്ല; ഭയത്തിനുമേൽ ജീവിതം നേടുന്ന ഒരു ചെറിയ വിജയവുമാണ്. മുറിപ്പാടുകൾ അവശേഷിക്കാം. ഓർമകൾ മായണമെന്നില്ല. പക്ഷേ പഹൽഗാം സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്കു തിരിച്ചുവരികയാണ്.
SUNDAY DEEPIKA
1971 അനുഭവങ്ങൾ പാളിച്ചകൾ എന്ന സിനിമയുടെ ചിത്രീകരണം ചേർത്തലയിൽ നടക്കുന്നു. ഒരു കയർ ഫാക്ടറിയിലെ സമരരംഗമാണ് കാമറയിൽ പകർത്തുന്നത്.. സത്യൻ, പ്രേംനസീർ, ബഹദൂർ തുടങ്ങി അന്നത്തെ വന്പൻ താരങ്ങളെല്ലാം സെറ്റിലുണ്ട്. അവിടേക്കു വെളുത്ത് കൊലുന്നനെയുള്ള ഒരു പയ്യൻ ഭയാശങ്കകളോടെ കയറിവരുന്നു. സംവിധായകൻ സേതുമാധവൻ, ഒരു മൾട്ടിസ്റ്റാർ ചിത്രത്തിന്റെ ഷൂട്ടിംഗിലുണ്ടാകുന്ന തിരക്കിലും ടെൻഷനിലുമാണ്. ആ പയ്യൻ രണ്ടും കൽപിച്ച് സേതുമാധവന്റെ അരികിലെത്തി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ‘ ഇന്നലെ കോട്ടയത്ത് വന്നിരുന്നു. ചാൻസിന്റെ കാര്യം...’
ഇതു പറഞ്ഞതും സേതുമാധവൻ തലയുയർത്തി പയ്യനെ അടിമുടി നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു... ‘കൊള്ളാം, പക്ഷേ ശരീരം പോരാ. നിരാശപ്പെടാനില്ല. പ്രായം ഇത്രയല്ലേ ആയുളളൂ. എന്തായാലും കുറച്ചുനേരം വെയ്റ്റ് ചെയ്യൂ’. എന്നാല് അന്ന് സന്ധ്യവരെ അവിടെ നിന്നെങ്കിലും സംവിധായകനെ കാണാൻ അവസരം ലഭിച്ചില്ല. പിറ്റേന്ന് പുലര്ച്ചെ വീണ്ടും ലൊക്കേഷനിലെത്തി. രണ്ടാം ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് സംവിധായകന് ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ വിളിച്ചു. രണ്ട് ചെറിയ ഷോട്ടുകളില് അഭിനയിക്കണം എന്നു പറഞ്ഞു. സ്വർഗം കിട്ടിയ സന്തോഷം. അങ്ങനെ സിനിമയിൽ മുഖം കാണിക്കണമെന്ന ദീർഘകാലത്തെ ആഗ്രഹം സഫലമായി. അപ്പോഴാണ് ലൊക്കേഷനില് ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന നടൻ സത്യനെ കണ്ടത്. സത്യൻപോലും അറിയാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാൽതൊട്ട് വണങ്ങി ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ അനുഗ്രഹം തേടി.
അങ്ങനെ വിശ്രുത ഛായാഗ്രഹകൻ മെല്ലി ഇറാനിയുടെ കാമറയിൽ ആദ്യമായി ആ യുവാവിന്റെ മുഖം പതിഞ്ഞു. ഇവിടെ ഒരു താരം ജനിക്കുകയായിരുന്നു. പേരോ സംഭാഷണമോ ഒന്നുമില്ലാത്ത രണ്ടോ മൂന്നോ ഷോട്ടുകളിൽ വന്നുപോകുന്ന കഥാപാത്രം. മമ്മൂട്ടി എന്ന മഹാനടന്റെ പിറവി എങ്ങനെയായിരുന്നു എന്നതിന്റെ ഉത്തരം ഇതാണ്. നിരന്തരമായ പരിശ്രമത്തിലൂടെയും അദമ്യമായ ആഗ്രഹത്തിലൂടെയും നേടിയെടുത്ത താരസിംഹാസനം.
കാലവും പ്രായവുമെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിനു മുന്നിൽ വണങ്ങുന്നതു നാം കണ്ടു. മമ്മൂട്ടിയെ സംബന്ധിച്ച് അതൊക്കെയും ക്ലീഷേ പ്രയോഗങ്ങളായി. ജീവിതചക്രം 75 സംവത്സരങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കുന്പോൾ ഈ പ്രതിഭയുടെ കരിയറും ജീവിതവുമൊക്കെ മലയാളികൾക്ക് മനഃപാഠമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചില ഓർമപ്പെടുത്തലുകൾ ആവർത്തന വിരസതയാകാമെങ്കിലും സിനിമയുടെയും ജീവിതത്തിന്റെയും ഗൃഹാതുരത്വത്തിലേക്ക് അതു നമ്മെ കൊണ്ടുപോകും. വൃദ്ധനെന്നോ മധ്യവയസ്കനെന്നോ യുവാവെന്നോ ജെൻസിയെന്നോ വ്യത്യാസമില്ലാതെ എല്ലാവരിലും വേരുറച്ച ഈ മൂന്നക്ഷരം....
കാലത്തിന്റെ മഹാപ്രവാഹത്തിൽ എത്രയെത്ര താരങ്ങളാണ് പൊലിഞ്ഞത്. അവിടെ അതിജീവനത്തിന്റെ കരുത്തുമായി മമ്മൂട്ടി എന്ന മഹാനടൻ നമുക്കെല്ലാം പ്രചോദനവും ആശയുമായി മാറുകയാണ്. 75 വയസുകാരന് ഇനിയും ഏറെക്കാലം അടിപൊളിയായി ജീവിക്കാനുണ്ട് എന്ന തോന്നലാണ് മമ്മൂട്ടി നല്കുന്നത്. യുവാക്കൾക്ക് ആകട്ടെ, പരിശ്രമിച്ചാൽ നേടാനാവാത്തതായി ഒന്നുമില്ല എന്ന വലിയൊരു സന്ദേശവും.
വർഷങ്ങൾ പറയുന്ന കഥകൾ
1951- 1971
1951 സെപ്റ്റംബർ ഏഴിന് ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ ചന്തിരൂരിൽ ഇസ്മായിലിന്റെയും ഫാത്തിമയുടെയും സീമന്തപുത്രനായി ഇടത്തരം കുടുംബത്തിൽ ജനനം. പിന്നീട് ഇവർ വൈക്കത്തിനടുത്ത് ചെന്പിലേക്കു താമസം മാറ്റി. മമ്മൂട്ടി എന്ന നടന്റെ ബാല്യകൗമാരങ്ങൾ ഈ ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു. മഹാരാജാസ് കോളജിലെ ബിരുദ പഠന സമയത്തായിരുന്നു 1971ൽ അനുഭവങ്ങൾ പാളിച്ചകൾ എന്ന ചിത്രത്തിൽ മുഖം കാണിച്ചത്.
1979
സുൽഫത്ത് മമ്മൂട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്കു കടന്നുവന്ന വർഷം. അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിനു പുതുശോഭയുണ്ടാകുകയായിരുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ വിജയത്തിനു പിന്നിൽ നിശബ്ദയായി പ്രവർത്തിച്ച വനിത. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് അധികം താമസിയാതെ സിനിമാതിരക്കുകളിലേക്കു മമ്മൂട്ടി നീങ്ങിയപ്പോൾ കുടുംബകാര്യങ്ങൾ സുൽഫത്തിന്റെ കൈകളിൽ ഭദ്രമായി. ഒരു മഹാനടന് സ്വതന്ത്രമായി പറക്കാനുള്ള എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളും അവർ ഒരുക്കിക്കൊടുത്തു.
1980- 86
എൽഎൽബി പഠനത്തിനുശേഷം മഞ്ചേരി കോടതിയിൽ വക്കീലായി പ്രാക് ടീസ് ചെയ്യുന്ന സമയത്താണ് മമ്മൂട്ടിക്ക് സിനിമയിൽ വീണ്ടും അവസരം ലഭിക്കുന്നത്. എക്കാലത്തും മമ്മൂട്ടിയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച എം.ടി. വാസുദേവൻനായരുടെ ദേവലോകം എന്ന ചിത്രം. 1979ലായിരുന്നു ഇതിന്റെ ഷൂട്ടിംഗ് ആരംഭിച്ചത്. എന്നാൽ പലവിധ കാരണങ്ങളാൽ ചിത്രം നിന്നുപോയി. എംടി തന്നെ 1980ൽ തന്റെ വിൽക്കാനുണ്ട് സ്വപ്നങ്ങൾ എന്ന ചിത്രത്തിൽ മമ്മൂട്ടിക്ക് ചെറിയൊരു റോൾ നൽകി. അങ്ങനെ ആദ്യമായി പേരും സംഭാഷണവുമുള്ള ഒരു കഥാപാത്രം ലഭിച്ചു. പതുക്കെ പതുക്കെ മമ്മൂട്ടി എന്ന നടൻ പിച്ചവച്ചു തുടങ്ങി.
1981ൽ കെ.ജി. ജോർജിന്റെ മേളയിൽ ശ്രദ്ധേയമായ കഥാപാത്രം ചെയ്ത് കൊമേഴ്സ്യൽ സിനിമയിൽ ചുവടുറപ്പിച്ചു. ആ വർഷംതന്നെ ഐ.വി. ശശിയുടെ തൃഷ്ണ, പി.ജി. വിശ്വംഭരന്റെ സ്ഫോടനം എന്നീ ചിത്രങ്ങളിലും വേഷമിട്ടു. പ്രേംനസീറിനുശേഷം സൗന്ദര്യവും പൗരുഷവും ഒത്തിണങ്ങിയ നടനെ പ്രേക്ഷകർ കണ്ടെത്തിത്തുടങ്ങുകയായിരുന്നു . 1981ൽ റിലീസായ ഐ.വി. ശശിയുടെ മറ്റൊരു ചിത്രമായ അഹിംസയിലെ പ്രകടനത്തിന് മികച്ച രണ്ടാമത്തെ നടനുള്ള സംസ്ഥാന അവാർഡ് ലഭിച്ചു. 1982ൽ കെ.ജി. ജോർജിന്റെ യവനിക ഉൾപ്പടെ 23 സിനിമകളിലാണ് മമ്മൂട്ടി അഭിനയിച്ചത്.
84ൽ പി.ജി. വിശ്വംഭരന്റെ സന്ധ്യയ്ക്ക് വിരിഞ്ഞ പൂവ്, പിൻനിലാവ് എന്നീ സിനിമകൾ 150 ദിവസം തിയറ്റർ നിറഞ്ഞോടി. അതോടെ മമ്മൂട്ടിക്ക് താരപരിവേഷം ലഭിച്ചുതുടങ്ങി. കൂടെവിടെ, ആ രാത്രി, അതിരാത്രം, കാണാമറയത്ത്, തുടങ്ങിയ വന്പൻ ഹിറ്റുകളാണ് ആ വർഷം വന്നത്. ഒപ്പം ഐ.വി.ശശിയുടെ അടിയൊഴുക്കുകളിലെ കരുണൻ എന്ന കഥാപാത്രത്തിലൂടെ ആദ്യമായി മികച്ച നടനുള്ള സംസ്ഥാന അവാർഡും ലഭിച്ചു. 85ൽ യാത്ര, നിറക്കൂട്ട്, അനുബന്ധം തുടങ്ങിയ സിനിമകളിലൂടെ അദ്ദേഹം നമ്മെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു.
പ്രതിസന്ധിയുടെ കാലഘട്ടം
മമ്മൂട്ടിക്ക് കരിയറിൽ അസാധാരണ പ്രതിസന്ധി നേരിട്ട കാലമായിരുന്നു എൺപതുകളുടെ പകുതി. ഒന്നിനുപിറകേ ഒന്നായി സിനിമകൾ പരാജയപ്പെട്ടു. സിനിമയിൽ നിന്ന് ഔട്ടാകുമെന്നുവരെ ചിലർ പ്രവചിച്ചു. പക്ഷേ അത്തരം പ്രതിസന്ധികളിൽ ഭാഗ്യവും കഴിവും ഒരുപോലെ മമ്മൂട്ടിയെ തുണയ്ക്കുന്നതായി കാണാം. 1987ൽ ജോഷിയുടെ ന്യൂഡൽഹി എന്ന ചിത്രത്തിലൂടെ അതിഗംഭീര തിരിച്ചുവരവാണ് മമ്മൂട്ടി നടത്തിയത്.
ചിത്രത്തിലെ ജി. കൃഷ്ണമൂർത്തി എന്ന കഥാപാത്രം സൃഷ്ടിച്ച തരംഗം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കരിയറിലെ സുവർണരേഖയായി. പിന്നീടൊരിക്കലും മമ്മൂട്ടിക്ക് വലിയ പ്രതിസന്ധികൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. സിനിമ വ്യവസായം നേരിട്ട പൊതുവായ പ്രശ്നങ്ങളെല്ലാം അദ്ദേഹത്തെയും ബാധിച്ചുവെന്നതൊഴിച്ചാൽ തൊണ്ണൂറുകളും രണ്ടായിരവും ഇപ്പോൾ 2026 വരെയും മമ്മൂട്ടിയുടെ യുവത്വം കൊണ്ടാടുകയാണ് പ്രേക്ഷകർ.
സ്റ്റൈൽ, ഫാഷൻ മന്നൻ
സ്റ്റൈൽ, ഫാഷൻ ഇക്കാര്യങ്ങളിലൊക്കെ മമ്മൂട്ടിയെ വെല്ലാൻ മലയാളത്തിലാരുമില്ല. മമ്മൂട്ടിയുടെ ഫാഷൻ സെൻസിനെക്കുറിച്ച് മുൻപ് നടൻ അനൂപ് മേനോൻ പങ്കുവച്ചൊരു കുറിപ്പ് ശ്രദ്ധ നേടിയിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ വർഷം ഞാൻ ദുബായിലെ ഒരു വാച്ച്കടയിൽ പോയപ്പോൾ, 90കളുടെ തുടക്കത്തിൽ പഴയ ബുർജ്മാൻ സെന്ററിൽ IWC, Patek തുടങ്ങിയ വാച്ചുകൾ അന്വേഷിച്ചു വരാറുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സൂപ്പർസ്റ്റാറിനെക്കുറിച്ച് അവിടുത്തെ മുതിർന്ന സ്റ്റാഫുകളിൽ ഒരാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു.
വാച്ചുകളെക്കുറിച്ച് അവിടുത്തെ സമ്പന്നരായ ഷെയ്ഖുകൾക്ക് പോലുമില്ലാത്ത അറിവും അവയോടുള്ള പാഷനും കാണിച്ച ആ സൂപ്പർസ്റ്റാർ കടയിലുള്ളവരെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു. അയാൾക്ക് ആ സൂപ്പർസ്റ്റാറിന്റെ പേര് ഓർക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, പക്ഷേ, അതീവസുന്ദരനായൊരു നടനായിരുന്നു അതെന്ന് അയാൾ ഓർത്തെടുത്തു. എനിക്കറിയാമായിരുന്നു, അത് മറ്റാരുമാകാൻ വഴിയില്ലെന്ന് എന്നാണ് അനൂപ് മേനോൻ കുറിച്ചത്.
ആദ്യ സീനിൽ പതറിയപ്പോൾ
അനുഭവങ്ങൾ പാളിച്ചകൾ എന്ന ചിത്രത്തിൽ രണ്ടു സീനിൽ മുഖം കാണിക്കാൻ അവസരം ലഭിച്ച മമ്മൂട്ടി പക്ഷേ, ആദ്യ അഭിനയത്തിൽ പല തവണ റിഹേഴ്സൽ എടുത്തിട്ടും ഓകെ ആയില്ല. ബഹദൂറിനൊപ്പം ഓടിക്കിതച്ചുവരുന്ന സീനാണ് ആദ്യമെടുത്തത്..ആദ്യ റിഹേഴ്സലിന്റെ സമയത്ത് കണ്ണ് ഇറുക്കിപ്പൂട്ടി വാ പൊളിച്ചുകൊണ്ടാണ് മമ്മൂട്ടി ഓടി വരുന്നത്. റിഫ്ളക്്ടറിന്റെ ചൂടും പ്രകാശവും കാരണം കണ്ണ് തുറക്കാനാവുന്നില്ല.
ഇത് കണ്ട് നിങ്ങളെന്തിനാ വാ പൊളിക്കുകയും കണ്ണടയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്, ശരിക്കും ഓടി വരൂ എന്ന് സംവിധായകന് പറഞ്ഞു. എന്നാല് രണ്ട് റിഹേഴ്സല് കഴിഞ്ഞിട്ടും പ്രകടനം ശരിയായില്ല. തുടര്ന്ന് നിങ്ങളങ്ങോട്ട് മാറിനില്ക്കൂ. മറ്റാരെയെങ്കിലും നോക്കാം എന്ന് സംവിധായകൻ സേതുമാധവന് പറഞ്ഞപ്പോള് മമ്മൂട്ടി തളര്ന്നുപോയി. ഒരു പ്രാവശ്യംകൂടി ഞാന് ശ്രമിക്കാം സാര് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള് സംവിധായകൻ ഒരു റിഹേഴ്സല്കൂടി നടത്തി. അങ്ങനെ ഒരുവിധത്തില് ആ ഷോട്ട് എടുത്തു.
പേരു മാറ്റിയ മമ്മൂട്ടി
തന്റെ പേരിനോട് മമ്മൂട്ടിക്ക് ആദ്യകാലത്ത് ഒട്ടും താത്പര്യമില്ലായിരുന്നു. മുഹമ്മദ്കുട്ടിയെ ചുരുക്കി മമ്മൂട്ടി എന്നായിരുന്നു എല്ലാവരും വിളിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ സിനിമയ്ക്കുവേണ്ടി സജിൻ എന്ന പേരു മാറ്റിനോക്കി. ബ്രാക്കറ്റിൽ മമ്മൂട്ടിയെന്നും വച്ചു. പി.ജി. വിശ്വംഭരന്റെ സ്ഫോടനത്തിൽ അഭിനയിക്കുന്പോഴൊക്കെ ഈ പേരാണ് ഉപയോഗിച്ചത്. എന്നാൽ മമ്മൂട്ടി എന്ന പേരിൽത്തന്നെ ലോകമെമ്പാടും അറിയപ്പെടാനായിരുന്നു വിധി.
മമ്മൂട്ടിയും ജാഡയും
മമ്മൂട്ടി വലിയ ജാഡക്കാരനാണെന്ന് പണ്ട് പൊതുവേ സംസാരമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അടുത്തറിയുന്നവർക്കറിയാം അതിൽ കഥയൊന്നുമില്ലെന്ന്. അതിനെക്കുറിച്ച് മമ്മൂട്ടിതന്നെ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയാണ്. മലയാളികൾക്ക് പൊതുവേ ജാഡയുണ്ട്. പക്ഷേ, നമ്മൾ എത്ര ചെറുതാണെന്ന് എനിക്ക് മനസിലാക്കിത്തന്നത് അമിതാഭ് ബച്ചനാണ്. അദ്ദേഹവുമായി ഒരിക്കൽ വേദി പങ്കിട്ടപ്പോഴുള്ള പെരുമാറ്റം തന്നെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചെന്നും ബച്ചനെ ഓർക്കുമ്പോളെല്ലാം സ്വയം തിരുത്താൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ടെന്നും മമ്മൂട്ടി പറയുന്നു.
നെഗറ്റീവിൽനിന്ന് പോസിറ്റീവിലേക്ക്
ഒരു നടനെന്ന നിലയിൽ തനിക്ക് പോസിറ്റീവ് ആയ ഗുണങ്ങൾ ഒന്നുംതന്നെയില്ലെന്നും കഠിനാധ്വാനവും നിരന്തരമായ ശ്രമങ്ങളും മാത്രമാണ് മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നതെന്നും ഒരഭിമുഖത്തിൽ മമ്മൂട്ടി പറഞ്ഞു. “ആളുകൾ പറയുന്നതുപോലെ എനിക്ക് നൃത്തം ചെയ്യാനോ പാടാനോ കോമഡി ചെയ്യാനോ അറിയില്ല. നടപ്പിൽപ്പോലും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ട്. എന്നിൽ നിറയെ നെഗറ്റീവുകൾ മാത്രമേ ഞാൻ കാണുന്നുള്ളൂ. പോസിറ്റീവ് ആയി ഒന്നും തോന്നിയിട്ടില്ല. ഒരേയൊരു നല്ല ഗുണം ചെയ്യുന്ന കഥാപാത്രമായി ഞാൻ പൂർണമായും മാറും എന്നതാണ്.’’ സ്വന്തം വ്യക്തിത്വവുമായി കാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ താൻ ഒരു പരാജയമാണെെന്നും മമ്മൂട്ടി പറയുന്നു.
ബോൺ ആക്ടറല്ല, പക്ഷേ...
മമ്മൂട്ടിയെക്കുറിച്ച് സിനിമാ വിശാരദന്മാർ കണ്ടെത്തുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്. അദ്ദേഹം ഒരു ബോൺ ആക്ടറല്ല. പരിശ്രമത്തിലൂടെ വളർന്നുവന്ന നടനാണെന്ന്. മമ്മൂട്ടിയും താനൊരു ബോൺ ആക്ടറല്ല എന്നു പറയാനുള്ള ആർജവം കാട്ടിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, ഈ വാക്കുകൾ തമ്മിലുള്ള അതിർവരന്പുകൾ ഇല്ലാതാക്കുന്നതായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നീടുള്ള പ്രകടനങ്ങൾ. എൺപതുകളുടെ തുടക്കത്തിലെ കഥാപാത്രങ്ങളിൽ ഈ കൃത്രിമത്വം നമുക്ക് കാണാനാകുമെങ്കിലും ചുരുങ്ങിയ കാലത്തിനുള്ളിൽ അതിനെ മറികടക്കുന്ന മികവ് അദ്ദേഹം പ്രകടമാക്കി. ഹാസ്യം മമ്മൂട്ടിക്ക് വഴങ്ങില്ല എന്നു പറഞ്ഞവർക്ക് കോട്ടയം കുഞ്ഞച്ചനിലൂടെ ആദ്യകാലത്തുതന്നെ അദ്ദേഹം മറുപടി നൽകി.
പിന്നീട് രാജമാണിക്യവും പ്രാഞ്ചിയേട്ടനുമുൾപ്പടെ എത്രയെത്ര സിനിമകൾ. അതിതീവ്ര വൈകാരിക മുഹൂർത്തങ്ങളെ പ്രേക്ഷരുടെ മനസുലയ്ക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള ശബ് ദ മോഡുലേഷനിലൂടെ ഗംഭീരമാക്കിയ സിനിമകളായിരുന്നു യാത്രയും അമരവും തനിയാവർത്തനവുമെല്ലാം. പൊലിസ്-പട്ടാള കഥാപാത്രങ്ങളും ഇത്രത്തോളം ഗംഭീരമാക്കിയ നടന്മാർ ചുരുക്കം. ആവനാഴിയിലെയും ഇൻസ്പെക്ടർ ബൽറാമിലെയുമൊക്കെ പരുക്കൻ പൊലിസ് വേഷങ്ങളും സിബിഐ ഡയറിക്കുറിപ്പിലെ സാത്വികനായ പൊലീസും വേഷപ്പകർച്ചയുടെ സുന്ദരമായ അനുഭവങ്ങളാണ്. സൈന്യവും നായർസാബുമൊക്കെ പട്ടാളവേഷങ്ങളുടെ മാസ്റ്റർപീസുകളായി.
റിലീസ് ചെയ്ത് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷവും പല സിനിമകളിലെയും മമ്മൂട്ടിയുടെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ പേരും മാനറിസങ്ങളും പ്രേക്ഷകർക്ക് മറക്കാനാവുന്നില്ല. മമ്മൂട്ടിയേക്കാളുപരി കഥാപാത്രമാണ് പ്രേക്ഷക മനസിൽ നിൽക്കുന്നത്. ഒരു നടനെ സംബന്ധിച്ച് ഇതിൽപരം വിജയം മറ്റൊന്നില്ല. ഒരു വടക്കൻവീരഗാഥയിലെ ചന്തു, വിധേയനിലെ ഭാസ്കര പട്ടേലർ, മൃഗയയിലെ വാറുണ്ണി, ന്യൂഡൽഹിയിലെ ജി.കെ, സംഘത്തിലെ കുട്ടപ്പായി, കാണാമറയത്തിലെ റോയിച്ചൻ, കൂടെവിടെയിലെ തോമസ് കുട്ടി, പ്രാഞ്ചിയേട്ടനിലെ അരിപ്രാഞ്ചി, തനിയാവർത്തനത്തിലെ ബാലൻമാഷ്, അമരത്തിലെ അച്ചൂട്ടി, ഭ്രമയുഗത്തിലെ കൊടുമൺ പോറ്റി, റോഷാക്കിലെ ലൂക്ക് ആന്റണി തുടങ്ങി പതിറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ നമ്മൾ കണ്ട എത്രയെത്ര കഥാപാത്രങ്ങൾ.
മമ്മൂട്ടി ഇപ്പോഴും സ്വപ്നം കാണുകയാണ് എവിടെയോ തനിക്കായി ഒരു വേഷം കാത്തിരിപ്പുണ്ടെന്ന്, ഒരു തുടക്കക്കാരന്റെ ത്രില്ലോടെ അതിനെ സ്വീകരിക്കാൻ. ഇതുവരെ തനിക്കു ലഭിക്കാത്ത ആ വേഷത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പ്, ആ കാത്തിരിപ്പിൽ മടുപ്പില്ല, പ്രായം ഒരു ഘടകമേയല്ല... മമ്മൂട്ടിയെ ഇതുവരെയെത്തിച്ചത് ഇത്തരം സ്വപ്നങ്ങളാണ്. മമ്മൂട്ടി പലപ്പോഴും പറയാറുള്ളതുപോലെ സിനിമയ്ക്ക് നമ്മളെയല്ല ആവശ്യം, നമുക്ക് സിനിമയെയാണ് ആവശ്യം. മമ്മൂട്ടിയുടെ സ്വപ്നസാക്ഷാത്കാരത്തിനായി കാലവും പ്രായവുമെല്ലാം ഇത്രയും കാലം കൂടെനിന്നു. ഇനിയും അതു തുടരുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാം. നന്ദി കാലമേ....
SUNDAY DEEPIKA
തണുത്തുറഞ്ഞ സമുദ്രജലത്തിൽ മാത്രം വളരുന്ന സാൽമൺ മത്സ്യങ്ങളെ മരുഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, ആന്റിബയോട്ടിക്കുകളോ ഹോർമോണുകളോ ഇല്ലാതെ വളർത്തിയെടുക്കാമെന്ന് തെളിയിക്കുകയാണ് ഒരു ഇസ്രേലി സ്റ്റാർട്ടപ്പ്. പരമ്പരാഗതരീതികളെ മാറ്റിമറിച്ച് ആഗോള മത്സ്യകമ്പോളത്തെത്തന്നെ പുനർനിർവചിക്കാനുള്ള ഈ സ്റ്റാർട്ടപ്പിന്റെ കഥ അത്യന്തം വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഭക്ഷണപ്രിയരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട വിഭവങ്ങളിലൊന്നാണ് സാൽമൺ. മികച്ച പോഷകഗുണവും രുചിയുമുള്ള ഈ മത്സ്യം പക്ഷേ, ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ അത്ര എളുപ്പമുള്ള ഒന്നല്ല. നോർവേ, ചിലി തുടങ്ങിയ തണുത്തുറഞ്ഞ സമുദ്രമേഖലകളിലാണ് സാൽമൺ മത്സ്യകൃഷി പ്രധാനമായും കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇവിടെയാണ് ഇസ്രയേലിൽനിന്നുള്ള സ്പ്രിംഗ് സാൽമൺ എന്ന സ്റ്റാർട്ടപ്പ് പുതിയൊരു മുന്നേറ്റത്തിന് തുടക്കമിട്ടത്.
മരുഭൂമിയിലെ അത്ഭുതം
ലോകത്തിൽത്തന്നെ സാൽമൺ മത്സ്യം ഏറ്റവുമധികം ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഇസ്രയേലി ജനതയാണ്. രാജ്യത്തെ വിപണിയിലുള്ള സാൽമണിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും വൻതുക ചെലവഴിച്ച് മറ്റു രാജ്യങ്ങളിൽനിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്നവയാണ്. ഈ പ്രതിസന്ധിക്കുള്ള ശാശ്വത പരിഹാരവുമായിട്ടാണ് ഇസ്രേലി സ്റ്റാർട്ടപ്പ് രംഗത്തെത്തിയിരിക്കുന്നത്.
തണുത്ത കടൽവെള്ളത്തിൽ മാത്രം ജീവിക്കുന്ന ഈ ഇനത്തെ ഇസ്രയേലിന്റെ പ്രാദേശിക അന്തരീക്ഷത്തിൽ കൃത്രിമമായി ഉത്പാദിപ്പിച്ചു ടാങ്കുകളിൽ വിജയകരമായി വളർത്താൻ ഇവർക്ക് സാധിച്ചു. ഇസ്രയേലിലെ സദെ എലിയാഹു എന്ന സ്ഥലത്ത്, വേനൽക്കാലത്ത് 50 ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസ് വരെ ചൂട് ഉയരാവുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിലാണ് ഇവർ ഇതിനായി പ്രത്യേക ഫാക്ടറി സ്ഥാപിച്ചത്.
കമ്പനി വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ആർഎഎസ് സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ചാണ് ജലത്തിന്റെ താപനിലയും ഗുണനിലവാരവും സാൽമൺ വളർച്ചയ്ക്ക് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. അതികഠിനമായ ചൂടിലും കുറഞ്ഞ ഊർജ ഉപഭോഗത്തിലൂടെ ജലം തണുപ്പിച്ചുനിർത്താൻ കഴിവുള്ള എനർജി ഒപ്റ്റിമൈസേഷൻ സാങ്കേതികവിദ്യയാണ് ഇവർ ഇതിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്.പരമ്പരാഗത സമുദ്ര അക്വാകൾച്ചർ നേരിടുന്ന പ്രധാന വിമർശനങ്ങളിലൊന്നാണ് കടലിലെ മലിനീകരണവും രോഗപ്രതിരോധത്തിനായി വൻതോതിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ആന്റിബയോട്ടിക്കുകളും ഹോർമോണുകളും.
എന്നാൽ, പുതിയ ആഎഎസ് രീതിയിൽ ആന്റിബയോട്ടിക്കുകളും ഹോർമോണുകളും പൂർണമായി ഒഴിവാക്കുന്നു. ഇതുവഴി പരിസ്ഥിതി ആഘാതം ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ തോതിലാക്കി സുരക്ഷിതവും ശുദ്ധവുമായ സൂഷി ഗ്രേഡ് സാൽമൺ ഉത്പാദിക്കാൻ ഇവർക്ക് സാധിക്കുന്നു.
പരീക്ഷണത്തിൽനിന്ന് വിജയത്തിലേക്ക്
ആദ്യം പരീക്ഷണാടിസ്ഥാനത്തിൽ, അഞ്ചു ഘട്ടങ്ങളിലായി ഏകദേശം 20,000 മത്സ്യങ്ങളെ കമ്പനി വിജയകരമായി വളർത്തിയെടുത്തിരുന്നു. അതിൽ ആദ്യബാച്ചിലെ മത്സ്യങ്ങൾ ഏകദേശം അഞ്ചു കിലോ വരെ തൂക്കം കൈവരിച്ചിരുന്നു. ഭാവിയിൽ പ്രതിവർഷം 1500 ടൺ ഉത്പാദനശേഷിയുള്ള വൻകിട വാണിജ്യഫാം നിർമിക്കുന്നതിനുള്ള തയാറെടുപ്പിലാണ് സംരംഭകർ.
വാണിജ്യഫാം നിർമിക്കുന്നതിന് ആവശ്യമായ സ്ഥലം, വെള്ളം, വൈദ്യുതി തുടങ്ങിയ സൗകര്യങ്ങളെല്ലാം ഇതിനോടകം ലഭ്യമാണെന്ന് സ്പ്രിംഗ് സാൽമൺ കമ്പനിയുടെ ചീഫ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് ഓഫീസർ ബരാക് ഗോൾഡ്ഷ്മിറ്റ് പറയുന്നു. നിലവിലെ പൈലറ്റ് പ്ലാന്റ് ഭാവിയിൽ വൻകിട പദ്ധതിയുടെ നഴ്സറിയാക്കി പരിവർത്തനപ്പെടുത്താനാണ് ഇവരുടെ ലക്ഷ്യം. ഇസ്രയേൽ സ്വന്തമായി വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത സാങ്കേതികവിദ്യയിലാണ് പ്ലാന്റിന്റെ പ്രവർത്തനം. പ്ലാന്റിന്റെ എൻജിനിയറിംഗ് ഡിസൈൻ അമേരിക്കയുടേതാണ്. ഐസ്ലൻഡിൽനിന്നാണ് മികച്ച ഗുണനിലവാരമുള്ള സാൽമൺ മത്സ്യമുട്ടകൾ എത്തിക്കുന്നത്.
എന്തുകൊണ്ട് ഇതൊരു ആഗോള വിപ്ലവം
ലോകമെമ്പാടും കടലിലെ സാൽമൺ കൃഷി പരിസ്ഥിതിനാശത്തിനും കടൽമലിനീകരണത്തിനും കാരണമാകുന്നുവെന്ന വിമർശനം ഉയരുന്ന സമയത്താണ് ഇസ്രയേലിലെ ഈ പുതിയ ഉദ്യമം. സാൽമൺ മത്സ്യകൃഷിയുടെ കേന്ദ്രങ്ങൾ നിലവിൽ നോർവേ പോലുള്ള കുറച്ചു വികസിതരാജ്യങ്ങളിൽ മാത്രം പരിമിതപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. അവിടെനിന്ന് ലോകത്തിന്റെ വിവിധ കോണുകളിലേക്ക് വിമാനത്തിലാണ് ഇവയെത്തിക്കുന്നത്. ഇതു ചെലവേറിയതാണ്.
ഇസ്രേലി സ്റ്റാർട്ടപ്പിന്റെ ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ വിജയം കാണുന്നതോടെ, ലോകത്തിലെ ഏതു കാലാവസ്ഥയിലുള്ള രാജ്യത്തും സ്വന്തം ആവശ്യത്തിനുള്ള സാൽമൺ പ്രാദേശികമായി ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കും. ഇതുവഴി ഇറക്കുമതിച്ചെലവ് ഗണ്യമായി കുറക്കാൻ സാധിക്കുന്നതിനൊപ്പം ഉപഭോക്താക്കൾക്ക് മണിക്കൂറുകൾക്കകം മത്സ്യം ലഭ്യമാക്കാനും വഴിതെളിക്കും.
പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യ പരിസ്ഥിതിയോട് ഏറെ ചേർന്നുനിൽക്കുന്നതാണ്. സമുദ്രങ്ങളിലെ അമിത മത്സ്യബന്ധനം മൂലമുണ്ടാകുന്ന പാരിസ്ഥിതിക ആഘാതങ്ങൾ കുറയ്ക്കാനും സുസ്ഥിരമായ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനും ഇസ്രയേലി കണ്ടെത്തൽ വലിയൊരു നാഴികക്കല്ലാകുമെന്നാണ് വിദഗ്ധരുടെ വിലയിരുത്തൽ. പരമ്പരാഗത മത്സ്യബന്ധന രീതികളെ അട്ടിമറിച്ചുകൊണ്ട് സുസ്ഥിര ആഹാര ഉത്പാദനത്തിന്റെ ഭാവി ഇനി കരയിലെ ഫാമുകളായിരിക്കുമെന്ന വ്യക്തമായ സൂചനയാണ് സ്പ്രിംഗ് സാൽമൺ എന്ന സംരംഭം ലോകത്തിന് നൽകുന്ന സന്ദേശം.
ആഎഎസിന്റെ പ്രവർത്തനം എങ്ങനെ
റീസർക്കുലേറ്റിംഗ് അക്വാകൾച്ചർ സിസ്റ്റം (ആർഎഎസ്) എന്നത് വളർത്തുമത്സ്യങ്ങൾ കിടക്കുന്ന വെള്ളം പുറത്തേക്കു കളയാതെ അതു നിരന്തരം ശുദ്ധീകരിച്ച് വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു ഇൻഡോർ സാങ്കേതികവിദ്യയാണ്. വെള്ളത്തിന്റെ ഉപഭോഗം 90 ശതമാനം വരെ കുറയ്ക്കാൻ ഈ സംവിധാനത്തിലൂടെ സാധിക്കും.
ജലത്തിലെ മാലിന്യം വേർതിരിക്കാൻ ഇതിൽ പ്രത്യേക സംവിധാനമുണ്ട്. മത്സ്യങ്ങൾ പുറന്തള്ളുന്ന വിഷാംശം കലർന്ന അമോണിയ വെള്ളത്തിൽ കലരുന്നത് തടയാനും പ്രത്യേക സാങ്കേതികവിദ്യയുണ്ട്. ഇതിനുപുറമെ ജലത്തിൽ ഓക്സിജൻ സമൃദ്ധി ഉറപ്പാക്കാനും മത്സ്യങ്ങൾ ശ്വസിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന കാർബൺ ഡൈ ഓക്സൈഡ് വെള്ളത്തിൽനിന്നു നീക്കം ചെയ്യാനുള്ള സംവിധാനവുമുണ്ട്. അണുനശീകരണത്തിനും താപനില ക്രമീകരിക്കാനും വേണ്ട സംവിധാനങ്ങളും ക്രമീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അടിമുടി ഗുണമുള്ള സാൽമൺ
ലോകത്തിലെതന്നെ ഏറ്റവുമധികം പോഷകസമ്പുഷ്ടമായ മത്സ്യമാണ് സാൽമൺ. തലമുടി, സന്ധികൾ, ചർമം, തലച്ചോറ് എന്നിവയുടെ ആരോഗ്യത്തിന് ഇവ കഴിക്കുന്നത് ഉത്തമമാണ്. ഒമേഗ 3 ഫാറ്റി ആസിഡ്, പ്രൊട്ടീൻ, വൈറ്റമിൻ എന്നിവയുടെ കലവറയാണു സാൽമൺ. ഹൃദ്രോഗസാധ്യത കുറയ്ക്കാനും തലച്ചോറിന്റെ പ്രവർത്തനം മെച്ചപ്പെടുത്താനും ഇവ ഗുണകരമാണ്. കൂടാതെ മെറ്റബോളിസം നിലനിർത്താനും ശരീരഭാരം നിയന്ത്രിക്കാനും സാൽമൺ കഴിക്കുന്നത് ഗുണകരമാണ്.
സാൽമണിൽ ഫോസ്ഫറസ്, പൊട്ടാസ്യം, സെലീനിയം എന്നിവ അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇവ കഴിക്കുന്നത് രക്തസമ്മർദം നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനും ഹൃദയാരോഗ്യം മെച്ചപ്പെടുത്താനും സഹായിക്കും.
SUNDAY DEEPIKA
ബോംബ് എന്ന് എഴുതിയ ഒരു ടിഷ്യു പേപ്പര് ടോയ്ലറ്റില്നിന്ന് കിട്ടിയതിനെത്തുടര്ന്ന്, എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസിന്റെ ദമാം - ഡല്ഹി വിമാനം വഴിതിരിച്ചുവിട്ട് അഹമ്മദാബാദില് ഇറക്കിയത് കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ചയായിരുന്നു. സൗദി അറേബ്യയിലെ ദമാമില്നിന്ന് രാവിലെ 10.39ന് (സൗദി സമയം) ടേക്കോഫ് ചെയ്ത എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ് എയര്ബസ് എ320 -214 വിമാനത്തില്നിന്ന് ആ ഒറ്റ വാക്ക് കുറിച്ചിട്ട കടലാസ് എപ്പോഴാണ് കിട്ടിയതെന്ന് വ്യക്തമല്ല.
എന്തായാലും, വൈകുന്നേരം അഞ്ചു മണിയോടെ ഡല്ഹിയില് ലാന്ഡ് ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്ന വിമാനം 4.27 ആയപ്പോഴേക്കും അഹമ്മദാബാദില് ഇറങ്ങിക്കി. ബോംബ് ഭീഷണിയുണ്ടായാല് പാലിക്കേണ്ട ചട്ടങ്ങൾ പ്രകാരം വിമാനം ഐസൊലേഷന് ബേയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. വിമാനത്തിനുള്ളില്വച്ചുതന്നെ എല്ലാ യാത്രക്കാരുടെയും ലഗേജ് പരിശോധന നടത്തി, യാത്രക്കാരെ ടെര്മിനലിലേക്കു കൊണ്ടുപോയശേഷം വിമാനത്തിലെ കാര്ഗോ ഹോള്ഡിലുള്പ്പെടെ വീണ്ടും പരിശോധന നടത്തി. പിന്നീട് വിമാനത്താവളവും അരിച്ചുപെറുക്കിയിട്ടാണ്, ആരോ പറ്റിക്കാന്വേണ്ടി എഴുതി വച്ചതാണെന്ന അവസാന പ്രഖ്യാപനം വരുന്നത്.
ഒരു വിമാനത്താവളത്തിലെ സുരക്ഷാ സംവിധാനത്തെ മുള്മുനയില് നിര്ത്തുകയും ഡല്ഹിക്കു പോകേണ്ടിയിരുന്ന, 32 യാത്രക്കാരെയും വിമാനജോലിക്കാരെയും മണിക്കൂറുകളോളം മെനക്കെടുത്തുകയും എയര്ലൈനിന് ലക്ഷക്കണക്കിനു രൂപയുടെ അധികച്ചെലവുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്ത ഈ പറ്റിക്കല് പരിപാടി, മൂന്നു നാലു വര്ഷമായി ഇന്ത്യന് യാത്രാവിമാനങ്ങളില് നടക്കുന്ന നാടകത്തിന്റെ തനിയാവര്ത്തനമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു കൊല്ലത്തിനുള്ളില് വിവിധ എയര്ലൈനുകളുടെ പതിനെട്ടു വിമാനങ്ങളില് ഇതേ സംഭവം ഏറെക്കുറെ ഇതേപടി ആവര്ത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇന്ഡിഗോ, എയര് ഇന്ത്യ, വിസ്താര, എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ് എന്നിവയുടെ ഒന്പതു വിമാനങ്ങളില്നിന്നാണ് 2024ല് മാത്രം ബോംബ് എന്നെഴുതിയ ടിഷ്യു പേപ്പറുകള് കിട്ടിയിട്ടുള്ളത്. മിക്കവാറും എല്ലാംതന്നെ വിമാന ടോയ്ലറ്റിൽനിന്നാണ്. 2025ല് ഇത് നാലായി കുറഞ്ഞു. കടലാസുകള് കിട്ടിയത് ഇന്ഡിഗോയുടെയും എയര് ഇന്ത്യയുടെയും വിമാനങ്ങളില്നിന്ന്. 2026ല് ഇതേവരെ ഉണ്ടായത് അഞ്ചു സംഭവങ്ങളാണ്. അതും ഇന്ഡിഗോ, എയര് ഇന്ത്യ വിമാനങ്ങളില്തന്നെ. 2024ലെ സംഭവങ്ങളില് ആദ്യത്തേത് ചെന്നൈ - മുംബൈ ഇന്ഡിഗോ വിമാനത്തിലായിരുന്നു.
ഫെബ്രുവരി 13ന് രാത്രി വിമാന ടോയയ്ലറ്റില്നിന്ന്, ബോംബ് എന്ന് പേനകൊണ്ട് എഴുതിയ ടിഷ്യു പേപ്പര് കാബിന് ക്രൂവിന് കിട്ടി. മെയ് 28ന് ഡല്ഹി-വാരണസി ഇന്ഡിഗോ വിമാനത്തിലെ ടോയ്ലറ്റിൽനിന്നു കിട്ടിയ ടിഷ്യു പേപ്പറിലെ കുറിപ്പ് കുറേക്കൂടി കൃത്യതയുള്ളതായിരുന്നു. ബോംബ് @5.30 എന്ന് ഇംഗ്ലീഷിലുള്ള കുറിപ്പ്. അഞ്ചരയ്ക്ക് പൊട്ടുമെന്നു സാരം.
അടുത്ത ഇന്ഡിഗോ സംഭവം ഒക്ടോബര് 27നായിരുന്നു. ഗോവ-വഡോദര വിമാനത്തില്. വിമാനം സൂററ്റിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു. എയര് ഇന്ത്യ വിമാനത്തിലെ ആദ്യ കുറിപ്പ് കിട്ടിയത് മെയ് 15ന് രാത്രിയായിരുന്നു. ഡല്ഹി-വഡോദര വിമാനത്തില്. ടിഷ്യു പേപ്പര് കണ്ടത് എവിടെയാണെന്ന് പറയേണ്ടിതില്ലല്ലോ. ഓഗസ്റ്റ് 22ന് മുംബൈയില്നിന്ന് തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് പറക്കുകയായിരുന്ന എയര് ഇന്ത്യ വിമാനത്തില് കിട്ടിയ കുറിപ്പ്, ബോംബ് ഇന് ഫ്ളൈറ്റ് എന്ന് വ്യക്തതയുള്ളതായിരുന്നു. ജൂണ് 28ന് വിസ്താരയുടെ തിരുവനന്തപുരം-മുംബൈ വിമാനത്തിലെ വാഷ്റൂമില്നിന്നു കിട്ടിയതും ‘ബോംബ് ‘ എന്ന ഒറ്റ വാക്ക് എഴുതിയ ടിഷ്യു പേപ്പറായിരുന്നു.
വിസ്താരയുടെതന്നെ മുബൈ-ഫ്രാങ്ക്ഫര്ട്ട് വിമാനത്തില്നിന്ന് സെപ്റ്റംബര് ആറിനു കിട്ടിയത് ടിഷ്യു പേപ്പറാണോ എന്ന് വാര്ത്തകളില് വ്യക്തത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറിപ്പ് എന്നു മാത്രമാണ് ബോംബ് ഭീഷണിക്കടലാസിനെ വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നത്. ഒക്ടോബര് ഒന്പതിന് ലണ്ടന്-ഡല്ഹി വിമാന ടോയ്ലറ്റിൽനിന്നും കിട്ടി, ബോംബ് എന്നുതന്നെ എഴുതിയ ടിഷ്യു പേപ്പര്.
നവംബര് 14നായിരുന്നു അക്കൊല്ലത്തെ ഏക എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ് കുറിപ്പ് കണ്ടെത്തല്. അതു പക്ഷേ കുറേക്കൂടി വിശദമായ കുറിപ്പായിരുന്നു-ബ്ലാസ്റ്റ് വൈല് ടേക്കോഫ്. പറന്നുയരുമ്പോള് പൊട്ടിത്തെറിക്കും എന്നെഴുതിയ ടിഷ്യു വച്ചിരുന്നത് ഡല്ഹി-കൊച്ചി വിമാനത്തിന്റെ 14 ബി സീറ്റിന്റെ പോക്കറ്റിലായിരുന്നു. 14 ബി, സീറ്റുകളില് ഇരുന്ന രണ്ടു യാത്രക്കാരെ തടഞ്ഞുവയ്ക്കുകയും ചോദ്യംചെയ്യുകയും ചെയ്തുവെന്ന് വാര്ത്തകളിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും പിന്നീട് എന്തുണ്ടായെന്ന് വ്യക്തമല്ല.
കഴിഞ്ഞ കൊല്ലത്തെ നാലു സംഭവങ്ങളില് ആദ്യത്തേത് ഫെബ്രുവരി 10ന് ജിദ്ദ-അഹമ്മദാബാദ് ഇന്ഡിഗോ വിമാനത്തിലായിരുന്നു. സീറ്റ് 18 എയുടെ അടുത്ത് , ‘ബോംബ് ഇവിടെ’ എന്നെഴുതിയ ടിഷ്യു കിട്ടി.
ജൂലൈ അഞ്ചിന് ഇന്ഡിഗോയുടെ ഹൈദരാബാദ്-മൊഹാലി വിമാനത്തിന്റെ ടോയ്ലറ്റ് വൃത്തിയാക്കുമ്പോള് കണ്ടെടുത്ത ടിഷ്യു പേപ്പറില് എഴുതിയിരുന്നത്, ‘അകത്ത് ബോംബ് ‘ എന്നായിരുന്നു.
മെയ് 12ന് രാത്രി കോല്ക്കത്തയില്നിന്ന് ഹൈദരാബാദിലേക്കു പറക്കുകയായിരുന്ന എയർ ഇന്ത്യ വിമാനത്തിലെ ടോയ്ലറ്റ് ടിഷ്യു കുറിപ്പ് പറഞ്ഞത്, വിമാനത്തില് ഒരു വസ്തു പൊട്ടിത്തെറിക്കും എന്നായിരുന്നു. ജൂണ് 27ന് എയര് ഇന്ത്യയുടെ മുംബൈ-ഡല്ഹി വിമാനത്തിലെ വാഷ്റൂമില്നിന്ന് ബോംബ് എന്നെഴുതിയ ടിഷ്യു കിട്ടി.
ഇക്കൊല്ലത്തെ ആദ്യസംഭവം ജനുവരി 18ന് ആയിരുന്നു. ഇന്ഡിഗോയുടെ ഡല്ഹി-ബാഗ്ദോഗ്ര വിമാനത്തിലെ കുറിപ്പ് ഹിന്ദിയിലായിരുന്നു. ‘പ്ലെയിന് മേം ബോംബ്. ഭാഷ എന്തായാലും ഭീഷണി, ഭീഷണി തന്നെയായതുകൊണ്ട്, വിമാനം ലക്നൗവിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു. ജനുവരിയില്തന്നെ, മുപ്പതാം തീയതിയായിരുന്നു ഇന്ഡിഗോയിലെ രണ്ടാമത്തെ സംഭവം. കുവൈറ്റ്-ഡല്ഹി വിമാനത്തില്നിന്ന് കുറിപ്പു കിട്ടിയതിനെത്തുടര്ന്ന് അഹമ്മദാബാദിനു തിരിച്ചുവിട്ടു.
ജൂണ് 12ന് ലക്നൗ-ഡല്ഹി ഇന്ഡിഗോ വിമാനം പറന്നുയരുന്നതിന് അല്പ്പനേരം മുമ്പ് കുറിപ്പ് കണ്ടെടുത്തതും വാഷ്റൂമില് നിന്നുതന്നെ. ഓഗസ്റ്റ് 26ന് ടോയ്ലറ്റിൽനിന്ന് ബോംബ് എന്നെഴുതിയ പേപ്പര് കിട്ടിയത് ലക്നൗ-ബംഗളുരു ഇന്ഡിഗോ വിമാനത്തില്നിന്നായിരുന്നു. ആദ്യം പറഞ്ഞ, കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ചത്തെ എയര് ഇന്ത്യാ സംഭവമായിരുന്നു ഇക്കൊല്ലം ഇതേവരെ റിപ്പോര്ട്ട് ചെയ്തതില് ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തേത്.
2024 നവംബര് 14ന് ഡല്ഹി-കൊച്ചി വിമാനത്തിലെ സീറ്റ് പോക്കറ്റില്നിന്ന് കുറിപ്പു കിട്ടിയതിനെത്തുടര്ന്ന് അടുത്തിരുന്ന രണ്ടു പേരെ ചോദ്യം ചെയ്ത സംഭവം ഒഴിച്ചാല്, ടിഷ്യു ഭീഷണികളില് ഇതേവരെ ആരും കൃത്യമായ തെളിവോടെ അറസ്റ്റിലാവുകയോ നടപടി ഉണ്ടാവുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം. എന്താണ് ഈ പണിയുടെ ശരിക്കുമുള്ള പ്രേരണയെങ്കിലും ഇത്തരം സംഭവങ്ങള് ആവര്ത്തിക്കുന്നതും അതുകൊണ്ടുതന്നെയാവും.
വിമാനത്തില് ബോംബു വച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് വിമാനത്താവളത്തിലേക്കു ഫോണ് ചെയ്തു പറഞ്ഞ് കബളിപ്പിക്കുന്നവരെ ഫോണ് ട്രേസ് ചെയ്തു പിടിക്കാന് എളുപ്പമാണെന്നതുപോലെ, വിമാന വാഷ്റൂമിലെ കടലാസില് കുറിപ്പെഴുതിവച്ച് ഒന്നുമറിയാത്തതുപോലെ തിരികെ സീറ്റില് പോയി ഇരുന്നത് ആരാണെന്ന് കണ്ടെത്താന് ശരിക്കും ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന്, ഇതു ചെയ്യുന്നവര്ക്ക് നല്ല ധാരണയുണ്ട് എന്നു വേണം കരുതാന്. എന്തായാലും, യാത്രക്കാരുടെ സമയ, ധന നഷ്ടത്തിനു പുറമേ, എയര്ലൈനിനും എയര്പോര്ട്ടിനും ലക്ഷങ്ങളുടെ നഷ്ടമുണ്ടാക്കുന്നവയാണ് ഓരോ കുറിപ്പും.
ഏകദേശ കണക്കെടുത്താല്, വിമാനം ചെറിയൊരു ദൂരം തിരിച്ചുവിടുന്നതിന് കത്തിക്കുന്ന ഇന്ധനത്തിന്റെ വില 25 ലക്ഷം രൂപയൊക്കെ ആവാം. പുതിയൊരു വിമാനത്താവളത്തില് ഇറങ്ങുന്നതിനുള്ള ലാന്ഡിംഗ്, പാര്ക്കിംഗ് ചാര്ജുകള് അര ലക്ഷം മുതല് രണ്ടു ലക്ഷം വരെ. ഗ്രൗണ്ട് ഹാന്ഡ്ലിംഗ്, സെക്യൂരിറ്റി ചാര്ജുകള്, യാത്രക്കാരെ കൊണ്ടുപോകുന്നതിനുള്ള ബസുകളുടെ ചാര്ജ് എല്ലാംകൂടി 50,000 രൂപ മുതല് രണ്ടു ലക്ഷം രൂപ വരെ.
വിമാന ജോലിക്കാരുടെ ഡ്യൂട്ടി മാറ്റം മൂലമുള്ള ചെലവ് 25 ലക്ഷം, യാത്രക്കാര്ക്കുള്ള അധിക ഭക്ഷണം, മറ്റു ചെലവുകള് അര ലക്ഷം മുതല് ഒന്നര ലക്ഷം വരെ, യാത്രക്കാരെ ഹോട്ടലില് താമസിപ്പിക്കേണ്ടിവന്നാല് അതിനുള്ള ചെലവ് 25 ലക്ഷം രൂപ, റീ ബുക്കിംഗ് അല്ലെങ്കില് മറ്റു യാത്രാസൗകര്യം ഏര്പ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കല് എന്നിവയ്ക്ക് 15 ലക്ഷം രൂപ.
എല്ലാംകൂടി 820 ലക്ഷം രൂപ. ഇതെല്ലാം നേരിട്ടുള്ള ചെലവുകളാണ്. ഒരു വിമാന ഷെഡ്യൂള് തകരാറിലാവുന്നത് മറ്റ് ഷെഡ്യൂളുകളെയും ബാധിക്കുന്നതിന്റെ, നേരിട്ടല്ലാത്ത അധികച്ചെലവ് വേറെയും ലക്ഷങ്ങൾ.
SUNDAY DEEPIKA
അതിരുകളില്ലാത്ത കരുണയുടെയും ദൃഢനിശ്ചയത്തിന്റെയും കഥകൾ ലോകത്തിന് എപ്പോഴും പുതിയ വെളിച്ചമാണ് നൽകുന്നത്. ആഡംബരത്തിന്റെയും കോർപറേറ്റ് പ്രൗഢിയുടെയും കൊടുമുടിയിൽനിന്ന്, ഒന്നുമില്ലാത്തവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങിയ ഒരു സ്വിസ് യുവതിയുടെ കഥ ബംഗാളിലെ ഉൾനാടൻ ഗ്രാമങ്ങൾക്ക് ഇക്കാലത്ത് വെറുമൊരു അദ്ഭുതമല്ല, മറിച്ച് ജീവശ്വാസമാണ്.
സാന്ദ്ര ലാവി ഗോജ്കോവിച്ച് എന്ന ജീവകാരുണ്യ പ്രവർത്തക സ്വിറ്റ്സർലൻഡിലെ സുഖസൗകര്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് പശ്ചിമബംഗാളിലെ സുന്ദർബൻസിലുള്ള സാഗർ ദ്വീപിൽ എത്തുമ്പോൾ അവരുടെ കൈയിൽ വൻകിട പദ്ധതികളുടെ ബ്ലൂപ്രിന്റുകളോ കോടികളുടെ നിക്ഷേപമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉണ്ടായതൊന്നു മാത്രം. മറ്റുള്ളവരുടെ സങ്കടങ്ങൾ കേൾക്കാനും അവരെ ചേർത്തുപിടിക്കാനുമുള്ള തെളിഞ്ഞ മനസും ഒരു മനഃസമാധാനവുമില്ലാത്ത കോർപറേറ്റ് ലോകത്തോടുള്ള വിടപറയലും.
വിപ്ലവകരമായ മാറ്റം
സ്വിറ്റ്സർലൻഡിൽ വളർന്ന്, ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസം നേടി സൂറിച്ചിലും ദുബായിലും പ്രശസ്തമായ കോർപറേറ്റ് സ്ഥാപനത്തിൽ ഉയർന്ന ശമ്പളത്തിലും ആഡംബര കാറിലുമൊക്കെ തിളങ്ങിനിന്ന കാലത്താണ് സാന്ദ്രയുടെ ഉള്ളിൽ ചോദ്യങ്ങൾ അലയടിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. ലോകത്തിൽ കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യർ ഒരുനേരത്തെ ആഹാരത്തിനും അടിസ്ഥാന അവകാശങ്ങൾക്കുമായി നെട്ടോട്ടമോടുമ്പോൾ തനിക്കു മാത്രം എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം ആനുകൂല്യങ്ങളും അവസരങ്ങളും ലഭിക്കുന്നത് എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഗതി മാറ്റിയത്. നേട്ടങ്ങൾ സൗകര്യങ്ങൾ തന്നേക്കാം, എന്നാൽ അതു ജീവിതത്തിന് യഥാർഥ അർഥം നൽകില്ലെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ സാന്ദ്ര, വെറും രണ്ടു ജോഡി വസ്ത്രങ്ങളുമായി ഇന്ത്യയിലേക്കു വിമാനം കയറി.
ആദ്യകാലങ്ങളിൽ തന്റെ സമ്പാദ്യം സന്നദ്ധസംഘടനകൾക്കു നൽകി മടങ്ങാനാണ് അവർ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ, അനുഭവങ്ങൾ അവരെ മറ്റൊരു പാഠം പഠിപ്പിച്ചു. സുതാര്യതയില്ലായ്മയും പ്രാദേശിക ആവശ്യങ്ങളെക്കാൾ സ്വന്തം അജൻഡകൾക്ക് മുൻഗണനയും നൽകുന്ന സംഘടനകളുടെ ശൈലിയും കണ്ടപ്പോൾ സ്വന്തമായി രംഗത്തിറങ്ങാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. ഭിന്നശേഷിയുള്ള കുട്ടികളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ കൈകൊണ്ട് കഴുകുന്നതു മുതൽ ഡൽഹിയിലെയും മുംബൈയിലെയും തെരുവുകളിൽ സന്നദ്ധസേവനം നടത്തുന്നതുവരെ അപരിചിതമായ നാടിന്റെ ഉള്ളറകളെ മനസിലാക്കാൻ അവർ തയാറായി.
കടൽ കടന്നെത്തിയ വെളിച്ചം
കോൽക്കത്തയിൽനിന്നു ട്രെയിനിൽ രണ്ടര മണിക്കൂർ യാത്ര. അതിനുശേഷം വേലിയേറ്റവും വേലിയിറക്കവും നോക്കി ഒരു മണിക്കൂർ ബോട്ട് യാത്ര... പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളും ചുഴലിക്കാറ്റുകളും പതിവായ, മിക്ക സന്നദ്ധസംഘടനകളും കാൽകുത്താൻ മടിക്കുന്ന സുന്ദർബൻസിലെ സാഗർ ദ്വീപിലേക്കായിരുന്നു ആ അന്വേഷണം ഒടുവിലെത്തിയത്. ബോട്ട് മാർഗം മാത്രം എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയുന്ന ഈ ഒറ്റപ്പെട്ട ദ്വീപിൽ കാൽകുത്തിയ സാന്ദ്ര കണ്ടത്, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ പോലുമില്ലാത്ത മനുഷ്യരെയാണ്. ദാരിദ്ര്യം കാരണം അവിടത്തെ കുട്ടികൾ സ്കൂളിൽ പോകുന്നതിനു പകരം മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം കൂലിപ്പണിക്ക് പോകുകയായിരുന്നു.
ഗ്രാമീണരുമായി സംസാരിച്ചപ്പോൾ ഉയർന്നുവന്ന പ്രധാന ആവശ്യമായിരുന്നു കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം. കൃഷിപ്പണിയിലും മത്സ്യബന്ധനത്തിലും കുട്ടികളെ കൂടെക്കൂട്ടിയിരുന്ന മാതാപിതാക്കൾക്കു തങ്ങളുടെ മക്കളുടെ ഭാവി അനിശ്ചിതത്വത്തിലാണെന്ന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അങ്ങനെ, അവിടെത്തന്നെ പ്രവർത്തിക്കാൻ സാന്ദ്ര തീരുമാനിച്ചു. 15 വർഷം മുന്പ് ഒരു ചെറിയ പ്രൈമറി സ്കൂൾ സ്ഥാപിച്ചു സാന്ദ്ര തന്റെ ചരിത്രപരമായ ദൗത്യത്തിന് തുടക്കമിട്ടു.
എന്നാൽ, ഒരു വിദേശവനിതയെ പെട്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുകയെന്നതു ഗ്രാമവാസികൾക്ക് എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. അവർ പ്രദേശവാസികളായ സഹപ്രവർത്തകരുടെ സഹായത്തോടെ ഓരോ വീടും കയറിയിറങ്ങി മാതാപിതാക്കൾക്കു ബോധവത്കരണം നൽകി. കുട്ടികൾ സ്കൂളിൽ വരുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ അധ്യാപകർ ദിവസവും രാവിലെ അവരുടെ വീടുകളിലെത്തി. പതുക്കെ സാന്ദ്രയുടെ സ്ഥിരോത്സാഹം കാരണം ഗ്രാമവാസികൾക്ക് വിശ്വാസമായി.
പ്രതിസന്ധികളും അതിജീവനവും
തുടക്കം ഒരിക്കലും എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. വിദേശിയായതുകൊണ്ട് പ്രദേശവാസികൾ ആദ്യം സംശയത്തോടെയാണ് അവരെ നോക്കിക്കണ്ടത്. ക്രിസ്ത്യൻ മിഷനറിയാണെന്ന തെറ്റിദ്ധാരണകൾ വരെയുണ്ടായി. എന്നാൽ നിഷ്കാമ കർമത്തിലൂടെയും സ്നേഹത്തിലൂടെയും സാന്ദ്ര അവരെ കീഴടക്കി. ഇടയ്ക്ക് ഗുരുതരമായ മലേറിയ ബാധിച്ചു ചികിത്സയ്ക്കായി സ്വിറ്റ്സർലൻഡിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടിവന്നപ്പോഴും ഡോക്ടർമാരുടെ വിലക്കുകളെ മറികടന്ന്, രോഗമുക്തി നേടിയ പിറ്റേന്നുതന്നെ അവർ ഇന്ത്യയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി.
കുടുംബത്തോടും സുഹൃത്തുക്കളോടും പറയാതെ രഹസ്യമായി പണിതുയർത്തിയ ആ സ്കൂളിന്റെ ചുവരുകളുടെ നിറം നിർണയിക്കുന്നതു മുതൽ അടുക്കളപ്പാത്രങ്ങൾ വാങ്ങുന്നതുവരെ സാന്ദ്ര നേരിട്ടായിരുന്നു. അവിടത്തെ അധ്യാപകരെ ചേർത്തുപിടിച്ച് വീടുകൾ തോറും കയറിയിറങ്ങി അവർ കുട്ടികളെ സ്കൂളിലേക്ക് ആകർഷിച്ചു.
ഇന്ന് ഈ സ്കൂൾ കുട്ടികൾക്ക് സൗജന്യവും ഗുണനിലവാരമുള്ളതുമായ വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുക മാത്രമല്ല പോഷകാഹാരവും നൽകുന്നുണ്ട്. 15 വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ആ പ്രൈമറി സ്കൂൾ വരുത്തിവച്ച മാറ്റങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നതാണ്. പ്രദേശത്തെ ബോർഡ് പരീക്ഷാ വിജയശതമാനം 50ൽനിന്ന് 100 ആയി ഉയർന്നു.
ജനകീയ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക്
സാന്ദ്രയുടെ സ്കൂൾ ഇപ്പോൾ അക്ഷരങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് പ്രദേശത്തെ സാമൂഹികമാറ്റത്തിന്റെ വലിയൊരു കേന്ദ്രമായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. ബാലവിവാഹം, മനുഷ്യക്കടത്ത്, ഗാർഹിക പീഡനം എന്നിവയ്ക്കെതിരേ ശബ്ദമുയർത്താനുള്ള ധൈര്യം സ്കൂളിലെ വിദ്യാർഥികൾക്ക് നൽകുന്നു. സ്കൂൾ ഇതുവരെ 112 ഗ്രാമീണ യുവാക്കൾക്ക് പരിശീലനം നൽകി, 30 ഗ്രാമങ്ങളിലായി ഇരുപതിനായിരത്തോളം ജനങ്ങളിലേക്ക് ഈ സംരക്ഷണസന്ദേശമെത്തിച്ചു. തയ്യൽ അടക്കമുള്ള തൊഴിൽ പരിശീലനങ്ങളിലൂടെ അവിടത്തെ സ്ത്രീകളെ സാമ്പത്തിക സ്വയംപര്യാപ്തതയിലേക്കു നയിച്ചു.
പലപ്പോഴും ഈ സ്കൂളിലെ വിദ്യാർഥികൾതന്നെ മുൻകൈയെടുത്ത് സ്വന്തം കൂട്ടുകാരുടെ ബാലവിവാഹങ്ങൾ തടഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. "എന്റെ പഴയ വിദ്യാർഥികൾ അടുത്ത തലമുറയെ സംരക്ഷിക്കാൻ മുന്നോട്ടുവരുമ്പോൾ, അതാണ് എന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ യഥാർഥ വിജയം" -സാന്ദ്ര അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നു.
കഴിഞ്ഞ 15 വർഷമായി ഗ്രാമീണമേഖലയിൽ ജീവിക്കുന്ന സാന്ദ്രയ്ക്ക് ഇതൊരു ത്യാഗമായി തോന്നുന്നില്ല; മറിച്ച് തന്റെ കടമയായിട്ടാണ് തോന്നുന്നത്. "സ്വിറ്റ്സർലൻഡ് എന്നെ അച്ചടക്കവും ജോലികൾ ആസൂത്രണം ചെയ്യാനും പഠിപ്പിച്ചു, എന്നാൽ ഇന്ത്യ എന്നെ ഒരു നല്ല മനുഷ്യവ്യക്തിയാക്കി മാറ്റി, ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു. ആളുകൾ ഗ്രാമങ്ങളെ ദാരിദ്ര്യകേന്ദ്രമായി മാത്രം കാണുന്നു, എന്നാൽ ആധുനിക നഗരങ്ങൾക്കു നഷ്ടപ്പെട്ട സമാധാനവും സ്നേഹവും ലാളിത്യവും ഗ്രാമങ്ങൾ എനിക്കു നൽകി’-സാന്ദ്ര വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്തിട്ടും താൻ പണിതുയർത്തിയ സ്കൂളിന് സ്വന്തം പേര് നൽകാൻപോലും സാന്ദ്ര തയാറായില്ല. "ഞാൻ ഇന്ത്യയിലെ ഒരു അതിഥി മാത്രമാണ്, പാശ്ചാത്യ ആശയങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനല്ല ഞാൻ വന്നത്’- അവർ വിനയത്തോടെ പറയുന്നു. പ്രാദേശികമായ കൂട്ടായ്മയ്ക്കാണ് അവർ പൂർണ നിയന്ത്രണവും നൽകിയിരിക്കുന്നത്.
ഇന്നും സാന്ദ്ര തന്റെ സമയം സ്വിറ്റ്സർലൻഡിലും ഇന്ത്യയിലുമായി വീതിച്ചിരിക്കുന്നു. സാഗർ ദ്വീപിലെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കു സ്വന്തമായി ഫണ്ട് കണ്ടെത്താൻ സാന്ദ്ര സ്വിറ്റ്സർലൻഡിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. ബാക്കി സമയം ഗ്രാമീണ കുട്ടികൾക്കായി ഇന്ത്യയിൽ ചെലവഴിക്കുന്നു. ഭൗതിക സമ്പാദ്യങ്ങൾ താത്കാലികമാണെന്നും അവസരങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെട്ടവർക്ക് അത് തുറന്നുകൊടുക്കുന്നതിലാണ് ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർഥ സഫലതയെന്നും ഈ സ്വിസ് യുവതി ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയുന്നു. സാഗർ ദ്വീപിലെ അജ്ഞാത വിദ്യാലയം ഇന്ന് കേവലം ഒരു കെട്ടിടമല്ല; അത് മനുഷ്യത്വത്തിന്റെയും അതിരുകളില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെയും വലിയൊരു ഗോപുരമാണ്!
ലോകത്തിന് സന്ദേശം നൽകിക്കൊണ്ട് സാന്ദ്ര പറയുന്നു: ‘ലോകത്തെ മാറ്റാൻ അത്ഭുതകരമായ വലിയ കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും ചെയ്യേണ്ടതില്ല, ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ മറ്റുള്ളവരോട് കാണിക്കുന്ന ദയയോടെയുള്ള മനോഭാവം പോലും ലോകത്തെ മനോഹരമാക്കും’.
SUNDAY DEEPIKA
തന്റെ മോട്ടിവേഷന് ക്ലാസിനിടയില് കാല്പന്തിനെക്കുറിച്ചും സന്തോഷ് ട്രോഫിയെക്കുറിച്ചും പറയാറുണ്ടായിരുന്ന സ്റ്റീഫന് ആന്റണി കല്ലറയ്ക്കല് ഒരിക്കല് വിദ്യാര്ഥികളോട് കേരളത്തിന്റെ ‘പറക്കും ഗോളി ’ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്നത് ആരാണെന്ന് ചോദിച്ചു. അവര് കായിക വിദ്യാര്ഥികളായിരുന്നിട്ടുകൂടി വിക്ടര് മഞ്ഞില എന്ന് പറയാതെയായപ്പോള് അദ്ദേഹം ആകെ അസ്വസ്ഥനായി. ഇന്ത്യന് താരവും കേരളം കണ്ട ഏറ്റവും മികച്ച ഗോളിയുമായിരുന്ന മഹാനായ ഗോള്കീപ്പറെപ്പോലും പുതുതലമുറയ്ക്ക് അറിയില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് അദ്ദേഹത്തെ വലിയ ഒരു ദൗത്യത്തിനായി പ്രേരിപ്പിച്ചത്.
ഒരൊറ്റ ചോദ്യം; ഒരു മഹായാത്രയുടെ തുടക്കം
സന്തോഷ് ട്രോഫിയിലെ കളിക്കാരെ കേരളത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തുക എന്ന വലിയ ദൗത്യവുമായി 2022 ജനുവരിയില് ആ മഹായാത്ര ആരംഭിച്ചു. കന്യാകുമാരി മുതല് കാസര്ഗോഡ് വരെയുള്ള മുന് സന്തോഷ് ട്രോഫി താരങ്ങളെത്തേടി അവരുടെ വീടുകളില് എത്തി. കേരള ഫുട്ബോളിന്റെ ചരിത്രം പടുത്തുയര്ത്തിയ സകല താരങ്ങളെയും കണ്ടെത്തി അവരുടെ ഓര്മകള് കേട്ടു. വിജയഗാഥകളും പരാജയങ്ങളും വേദനകളും സന്തോഷങ്ങളും എല്ലാം പുതുതലമുറയ്ക്കായി രേഖപ്പെടുത്തി.
ഒരുകാലത്ത് കളിക്കളത്തില് കേരളത്തിന്റെ അഭിമാനമായിരുന്ന മനുഷ്യര് തങ്ങളുടെ ഓര്മയുടെ വാതായനങ്ങള് തുറന്നപ്പോള് പുറംലോകമറിയാത്ത നിരവധി കഥകള് പുറത്തുവന്നു. ഒരു മത്സരത്തിലെ അവസാനനിമിഷം, നിര്ണായ ഗോള്, അദ്ഭുതകരമായ സേവ്, അവിശ്വസനീയ വിജയം, വിജയാഹ്ലാദം, പരാജയത്തിന്റെ വേദന, ദേശീയ അന്തര്ദേശീയ തലങ്ങളില് ജഴ്സി അണിഞ്ഞതിന്റെ അഭിമാനം, കളിക്കളത്തില്നിന്ന് പടിയിറങ്ങിയശേഷമുള്ള നിശബ്ദത എല്ലാം സ്റ്റീഫന് ചികഞ്ഞെടുത്ത് ചരിത്രമാക്കി.
70,000 കിലോമീറ്റര്; പിറന്നത് ചരിത്രം
സ്റ്റീഫന് വണ്ടിയോടിച്ചു; അഭിമുഖം നടത്തി.ഭാര്യ മോളി സ്റ്റീഫന് സന്തോഷ് ട്രോഫിയുടെ കാണാക്കഥകള് കാമറയിലാക്കി. അങ്ങനെ 70,000 കിലോമീറ്ററിലധികം സഞ്ചരിച്ച് ഒരു കുടുംബം നടത്തിയ മഹായാത്ര ഒരു ഫുട്ബോള് തീര്ത്ഥാടനമായി മാറി. ഒപ്പം ഫുട്ബോളിന്റെ ചരിത്രസംരക്ഷണ ദൗത്യവുമായി .200ലധികം ദേശീയ അന്തര്ദേശീയ താരങ്ങളെയും പരിശീലകരെയും ‘കേരളവും സന്തോഷ് ട്രോഫിയും’ എന്ന ടാഗ് ലൈനില് സ്പര്ശം ആര്ട്സ് എന്ന യൂട്യൂബ് ചാനലിലൂടെ പുതുതലമുറയ്ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി.
‘ഇതില് സന്തോഷ് ട്രോഫി കന്നിക്കിരീടം നേടിയ കേരള ടീമിന്റെ വൈസ് ക്യാപ്റ്റന് ടി.എ. ജാഫര്, കേരളത്തിന്റെ മറഡോണ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന നജീമുദീന്, പ്രശസ്ത കോച്ചും കളിക്കാരനുമായിരുന്ന ടി.കെ. ചാത്തുണ്ണി, കെഎഫ്എ വൈസ് പ്രസിഡന്റുകൂടിയായിരുന്ന പി. പൗലോസ്, ദേവാനന്ദ് തുടങ്ങി പതിനഞ്ചോളം പേര് മണ്മറഞ്ഞു. ഇനിയും പലരും നമ്മെ വിട്ടുപോകും. സ്കോര്ബോര്ഡുകള് മായും. ട്രോഫികള് ഷെല്ഫുകളില് പൊടി പിടിക്കും. പക്ഷേ, കളിക്കാരുടെ ഓര്മകള് മരിക്കരുത്, ജീവനോടെ നിലനില്ക്കണം. അത് ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളില് മാത്രം ഇടംപിടിക്കാതെ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരിലൂടെ സഞ്ചരിക്കണം; ഉദ്ഘോഷിക്കണം. അതായിരുന്നു യാത്രയുടെ ലക്ഷ്യം. അതു നൂറു ശതമാനവും വിജയിച്ചു.’ സ്റ്റീഫന് പറഞ്ഞു.
ലോകകപ്പ് ആവേശം പുതുതലമുറയിലേക്ക്
പഴയ കളിക്കാരുടെ പേരുകള് പുതുതലമുറയ്ക്ക് പരിചിതമാക്കിയതിനൊപ്പം ഇക്കഴിഞ്ഞ ലോകകപ്പിന്റെ ആവേശം ഇളംതലമുറയിലേക്ക് പകരാനും സ്റ്റീഫന് പദ്ധതിയിട്ടു. ‘ലഹരി വിമുക്ത ബാല്യം’, ‘കളിക്കളമാണ് ലഹരി’ എന്നീ സന്ദേശങ്ങളുയര്ത്തി ലോകകപ്പ് കൗണ്ട് ഡൗണ് ഷോ സംഘടിപ്പിച്ചു. 2026 മാര്ച്ച് മൂന്നു മുതല് ജൂണ് 11 വരെ. 100 ദിനങ്ങള് കൊണ്ട് 11 ജില്ലകളിലെ സ്കൂളുകള്, കോളജുകള്, ഫുട്ബോള് അക്കാദമികള് എന്നിവിടങ്ങളിലായി 105 ലോകകപ്പ് കൗണ്ട് ഡൗണ് ഷോകള് നടത്തി . കുട്ടികളുടെ മനസില് ഫുട്ബോളിനോടുള്ള കൗതുകവും സ്വപ്നവും വളര്ത്താനുള്ള ഈ യാത്രയില് കുട്ടികളും വെറ്ററന്സും തമ്മിലും യുവാക്കളും തമ്മിലും സൗഹൃദ മത്സരങ്ങളും പെനാല്റ്റി ഷൂട്ടൗട്ട് മത്സരങ്ങളും ഫുട്ബോള് ചര്ച്ചകളും പ്രശ്നോത്തരികളും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇവയുടെയെല്ലാം ചിത്രങ്ങളും ദൃശ്യങ്ങളും ചേര്ത്ത് നവംബര് അഞ്ചു മുതല് ഏഴു വരെ എറണാകുളം ദര്ബാര് ഹാളില് ഒരു എക്സിബിഷനും ഫൗണ്ടേഷന് ആസൂത്രണം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
കേരളത്തില്നിന്ന് ലോകകപ്പ് താരങ്ങള്
ഫിഫ ലോകകപ്പ് ഫുട്ബോള് കളിക്കുന്ന താരങ്ങളെ കേരളത്തില് വാര്ത്തെടുക്കുക, ഇന്ത്യന് ടീമിലേക്ക് ഒരു ഡസന് താരങ്ങളെയെങ്കിലും പത്തു വര്ഷത്തിനുള്ളില് കേരളത്തില്നിന്ന് സംഭാവന ചെയ്യുക എന്നിവയാണ് സ്റ്റീഫന് ആന്റണിയുടെയും കല്ലറയ്ക്കല് ഫൗണ്ടേഷന്റെയും സ്വപ്നം. അതിനായി 2028ല് സ്റ്റീവ്സ് റസിഡന്ഷ്യല് ഫുട്ബോള് അക്കാദമി ആരംഭിക്കാനുള്ള ആസൂത്രണത്തിലാണ് ഇദ്ദേഹം. ഭാര്യ മോളിക്കു പുറമേ മക്കളായ സാറയും ട്രീസയും അപ്പന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് നിറംപകരാന് പിൻതുണയുമായി കൂടെയുണ്ട്.
SUNDAY DEEPIKA
സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തിന്റെ പിറ്റേന്ന് വാരണാസി വിമാനത്താവളത്തില് പൊട്ടിയ ഒരു തോക്കിനെപ്പറ്റിയാണ്. മുംബൈയില് ഹോട്ടല് ബിസിനസ് നടത്തുന്ന, ശിവസേനയുടെ (ഷിന്ഡെ വിഭാഗം) മുന് കൗണ്സിലര് കമലേഷ് കേദാര്നാഥ് റായി (55) വാരണാസിയില്നിന്ന് മുംബൈക്ക് രാവിലെ ഒന്പതരയ്ക്കുള്ള എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ് ഫ്ളൈറ്റ് ഐഎക്സ് 1810ന് പോകാന് എത്തിയതായിരുന്നു, ലാല് ബഹാദുര് ശാസ്ത്രി രാജ്യാന്തര വിമാനത്താവളത്തില്.
കമലേഷ്, ഭാര്യ സുഷമയുമൊത്ത് ലഗേജ് ചെക്കിന് ചെയ്യാന് നില്ക്കുകയായിരുന്ന കൗണ്ടറിന് അടുത്തുനിന്ന് പെട്ടെന്നാണ് വെടിപൊട്ടിയത്. വെടിയൊച്ചയുടെ പിന്നാലെ നിലവിളിയും ആള്ക്കൂട്ടവും ബഹളവും സിഐഎസ്എഫിന്റെ പാച്ചിലും പൊലീസിന്റെ വരവും കമലേഷിനെയും ഭാര്യയെും ചോദ്യം ചെയ്യാനായി നീക്കുന്നതും ഇതിനിടെ വിമാനം കമലേഷില്ലാതെ പറന്നുപോകുന്നതും എല്ലാം കഴിയുമ്പോഴേക്കാണ് സംഭവം വ്യക്തമായിത്തുടങ്ങുന്നത്.
ലൈസന്സുള്ള ഒരു തോക്ക് വര്ഷങ്ങളായി സദാ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന കമലേഷ്, മുമ്പ് പല യാത്രകളിലും ചെയ്തിട്ടുള്ളതുപോലെ, ചെക്കിന് കൗണ്ടറില് തോക്കിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞു. തോക്കിന്റെ ലൈസന്സിന്റെ കോപ്പി കൗണ്ടറില് കൊടുത്തു. വിമാനത്താവള സുരക്ഷാ ചുമതലയുള്ള സിഐഎസ്എഫ് തോക്ക് പരിശോധിച്ച്, എയര്പോര്ട്ട്സ് അഥോറിട്ടി ഓഫ് ഇന്ത്യ കാര്ഗോ ലോജിസ്റ്റിക്സ് ആന്ഡ് അലയ്ഡ് കമ്പനിയുടെ (എഎഐസിഎല്എസി) ജീവനക്കാര്ക്ക് കൈമാറാന് എത്തി. കമലേഷ് തോക്കില്നിന്ന് എല്ലാവരും കാണ്കെ തിരകളെടുത്തു മാറ്റി. എല്ലാം സുരക്ഷിതമായി എന്നു തെളിയിക്കാന് കാഞ്ചി വലിച്ചു. വെടി പൊട്ടി.
ഭാഗ്യത്തിന് തോക്ക് ലേശം മാറ്റി താഴ്ത്തി പിടിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്, തിര ആദ്യം കൊണ്ടത് ഭിത്തിയിലാണ്. അവിടെനിന്ന് തിരികെ തെറിച്ചു വന്ന് ജീവനക്കാരി സുമന് കുമാരിയുടെ കാലില് തറച്ചു. തിര, രോഹിത് രാജ് എന്ന ജീവനക്കാരന്റെ കൈയോടുചേര്ന്ന് പാഞ്ഞുപോകുന്നതിനിടെ വിരലുകള് ഉരഞ്ഞു മുറിഞ്ഞു. സുമനും രോഹിതും ആശുപത്രിയിലും കമലേഷ് പൊലീസ് കസ്റ്റഡിയിലുമായി. സംഭവം, ഇന്ത്യയില് തോക്കുമായി യാത്ര ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ചട്ടങ്ങളിലേക്ക് ഒരിക്കല്ക്കൂടി ശ്രദ്ധ തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
തോക്കിന് ലൈസന്സ് വേണമെന്നതാണ്, സിഐഎസ്എഫ് ചട്ടങ്ങളില് ഒന്നാമത്തേത്. ചെക്കിന് ചെയ്യാനെത്തി ലഗേജ് കൈമാറുംമുമ്പ് തോക്കിന്റെ കാര്യം യാത്രക്കാരന് പറയുകയും രേഖാമൂലം അറിയിക്കുകയും വേണം. ലൈസന്സിനൊപ്പം മേശപ്പുറത്തു വയ്ക്കുന്ന തോക്ക് സിഐഎസ്എഫ്് പരിശോധിക്കണം. തോക്കില്നിന്ന് തിരകളെല്ലാം മാറ്റിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കി തോക്കും തിരയും വെവ്വേറെ സുരക്ഷിതായി പായ്ക്കുചെയ്ത് ചെക്കിന് ചെയ്ത ലഗേജുകള്ക്കൊപ്പം വിമാനത്തിന്റെ കാര്ഗോ ഹോള്ഡിലേക്ക് വിടണം. വിമാന കാബിനില് തോക്കും തിരകളും കയറ്റാനേ പാടില്ല.
ഒരു യാത്രക്കാരന് എത്ര തോക്കും തിരകളും കൊണ്ടുപോകാമെന്നും ബ്യൂറോ ഓഫ് സിവില് ഏവിയേഷന് സെക്യൂരിറ്റി വ്യക്തത വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ലൈസന്സുള്ള റിവോള്വറോ, പിസ്റ്റളോ, ഷോട്ട്ഗണ്ണോ ഒരെണ്ണവും അതിന്റെ തിരകളും. ഒരോ വിമാനക്കമ്പനികളും അവരുടേതായ ഉപനിബന്ധനകളും ഇതില് കൂട്ടിച്ചേര്ക്കാറുമുണ്ട്. ഭാരം അഞ്ചു കിലോയില് കവിയാന് പാടില്ലെന്ന് എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ് പറയുന്നത് ഉദാഹരണം. തിരകളുടെ എണ്ണം അന്പതില് കവിയരുതെന്ന് എയര് ഇന്ത്യയും സ്പൈസ്ജെറ്റും നിഷ്കര്ഷിക്കുന്നു.
ഇന്ത്യയില്, 2016ല് പരിഷ്കരിച്ച ആംസ് റൂള്സിലെ നിയമം 99 ആണ് ഇതേപ്പറ്റിയുള്ള പൊതുവായ രേഖ. തോക്കുമായി വിമാനത്തില് പോകാന് ലൈസന്സ് മാത്രം പോരാ, ഡിജിസിഎയുടെ അനുമതിയും നേടിയിരിക്കണമെന്ന് നിയമം എടുത്തു പറയുന്നുണ്ട്. എന്നാല്, വിമാനത്താവളത്തിലെത്തി, കൈവശം തോക്കുണ്ടെന്ന് എയര്ലൈനിന്റെ മാനേജര്ക്ക് എഴുതിക്കൊടുക്കുന്നതിലൂടെ കിട്ടുന്ന അനുമതി തത്വത്തില് ഡിജിസിഎയുടെ അനുമതിയാണ് എന്നാണ് സങ്കല്പ്പം.
എന്നാല്, നേരത്തേ പറഞ്ഞ നിബന്ധനയില്നിന്നു വ്യത്യസ്തമായി ഒന്നില് കൂടുതല് തോക്കുണ്ടെങ്കില് ഡിജിസിഎയുടേ നേരിട്ടുള്ള അനുമതി വേണമെന്ന കൃത്യമായ നിഷ്കര്ഷയുമുണ്ട്. സ്പോര്ട്സ് മത്സരങ്ങള്ക്ക് തോക്കുമായി പോകുന്നവരും ഇതേ നിയമങ്ങളാണ് പാലിക്കേണ്ടത്. ഒന്നില് കൂടുതല് തോക്കുകളുണ്ടെങ്കിലും കൂടുതല് തിരകളുണ്ടെങ്കിലും പ്രത്യേകം അനുമതി എടുക്കുകയും വേണം.
വാരണാസി സംഭവത്തില്, വെടി പൊട്ടുന്നതുവരെ നിയമങ്ങളെല്ലാം കൃത്യമായി പാലിച്ചിരുന്നുവെന്നുവേണം കരുതാന്. തോക്ക് പരിശോധിക്കുകയും തിരകൾ ഇല്ലെന്നുറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് ആത്യന്തികമായി സുരക്ഷാവിഭാഗത്തിന്റെ ചുമതലയാണ്. അതിനു മുന്നേ തോക്കില്നിന്ന് യാത്രക്കാരന്തന്നെ തിരകൾ മാറ്റിയെന്നു തെളിയിക്കാന് വെടിവച്ചു കാണിക്കണമെന്ന് ആരും എവിടെയും കൃത്യമായി പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട്, കമലേഷ് തെറ്റുകാരനാണോ അല്ലയോ എന്ന് തെളിയാന് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകും. വിമാനത്താവളത്തില് തോക്കും തിരകളും വാര്ത്തകളായ സംഭവങ്ങളില് ഉള്പ്പെട്ടിട്ടുള്ളവരില് ഏറെപ്പേരും വാരണാസി സംഭവത്തിലെ കമലേഷിനെപ്പോലെ രാഷ്്ട്രീയക്കാരായിരുന്നു എന്നതാണ് കൗതുക കാര്യം.
2024 ജൂണ് രണ്ടിന് ചെന്നൈ വിമാനത്താവളത്തില് ഇന്ഡിഗോയില് തിരുച്ചിറപ്പള്ളിക്കു പോകാന് വന്ന തമിഴ് നടനും മുന് എംഎല്എയുമായ കരുണാസ്, ഹാന്ഡ്ബാഗില് രണ്ടു ചെറിയ പെട്ടികളിലായി 40 തിരകളുമായി പിടിയിലായതാണ് അടുത്തകാലത്ത്, ഏറെ ചര്ച്ചയായ സംഭവം. 2020 ഡിസംബര് 18ന് കര്ണാടക എംഎല്എ മനപ്പ ഡി. വജ്ജാല് ബംഗളുരു രാജ്യാന്തര വിമാനത്തില് പെട്ടത് പതിനാറു തിരകളും ഒരു പിസ്റ്റളും ഹാന്ഡ്ബാഗില് വച്ച് സെക്യൂരിറ്റി ചെക്കില് എത്തിയപ്പോഴാണ്.
സമാജ് വാദി പാര്ട്ടിയുടെ യുപിയിലെ നേതാവ് അസം ഖാനെ 2014 ഒക്ടോബര് 16ന് ഡല്ഹി രാജ്യാന്തര വിമാനത്താവളത്തില് സിഐഎസ്എഫ് തടഞ്ഞുനിര്ത്തിയത് ബാഗില് നാലു വെടിയുണ്ടകള് കണ്ടതുകൊണ്ടാണ്. നടി രാകുല് പ്രീത് സിംഗിനെ 2014 ഫെബ്രുവരിയില് തടഞ്ഞുനിര്ത്തി ചോദ്യം ചെയ്തതും ബാഗില് ഒരു തിര കണ്ടുപിടിച്ചപ്പോഴാണ്. എന്തായാലും മുമ്പൊരിക്കല് നടന്ന ഒരു സിനിമാ ഷൂട്ടില് ഉപയോഗിച്ച ഡമ്മി ബുള്ളറ്റ് ബാഗില് പെട്ടുപോയതാണെന്നു പിന്നീട് കണ്ടെത്തി. പാലക്കാട് ഡിസിസി വൈസ് പ്രസിഡന്റായിരുന്ന പരേതനായ കെ.എസ്.ബി.എ തങ്ങൾ 2022 ജനുവരി 14ന് കോയമ്പത്തൂര് വിമാനത്താവളത്തില് കുഴപ്പത്തില്പ്പെട്ടത് തോക്കും ഏഴു തിരകളും ബാഗില് കണ്ടതിനാണ്.
പിണറായി വിജയനും ഇതേപോലെ വെടിയുണ്ട സംഭവത്തില് പെട്ട കാര്യം ചിലരെങ്കിലും ഓര്ക്കുന്നുണ്ടാവും. ഫെബ്രുവരി 16 ന് ചെന്നൈ വിമാനത്താളത്തിലെ ആഭ്യന്തര ടെര്മിനലില് നിന്ന് ജെറ്റ് എയര്വേയ്സ് വിമാനത്തില് ഡല്ഹിക്കു പറക്കാനെത്തിയ പിണറായിയുടെ ഹാന്ഡ് ബാഗ് സ്ക്രീന് ചെയ്തപ്പോള് കണ്ടത് 0.38 കാലിബറിന്റെ അഞ്ചു വെടിയുണ്ടകളായിരുന്നു. കുറേ നാള് മുമ്പ്, തോക്ക് ലൈസന്സ് പുതുക്കാൻ കൊടുത്തപ്പോള് നീക്കം ചെയ്ത വെടിയുണ്ടകള് ബാഗില് വച്ചിരുന്നത് എടുത്തുമാറ്റാന് മറന്നുപോയതാണ് എന്നായിരുന്നു പിണറായിയുടെ വിശദീകരണം.
എന്തായാലും ആ ജെറ്റ് എയര്വേയ്സ് വിമാനത്തില് അന്ന് പിണറായിക്കു പോകാനായില്ല. പിറ്റേ മാസം മറ്റൊരു നിയമക്കുരുക്ക് പിന്നാലെ എത്തുകയും ചെയ്തു. അന്ന് വിമാനത്താവളത്തില് തോക്കിന്റെ ശരിക്കുള്ള ലൈസന്സിനു പകരം പകര്പ്പാണ് കൊടുത്തതെന്നു ചൂണ്ടിക്കാട്ടി, എയര്ക്രാഫ്റ്റ് ആക്ട് ആന്ഡ് ആംസ് ആക്ടിലെ ചട്ടങ്ങള് ഉദ്ധരിച്ച് തമിഴ്നാട് പൊലീസ് ഒരു എഫ്ഐആര് രജിസ്റ്റര് ചെയ്തു. അതിന്റെ കാര്യം എന്തായി എന്ന് പിന്നീട് വാര്ത്തകളിലൊന്നും കണ്ടില്ല.
SUNDAY DEEPIKA
ശബ്ദങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്കാണു പിറന്നുവീണതെങ്കിലും ബാബുവിനു ചുറ്റും അന്നു മുതല് ഇന്നുവരെ നിശബ്ദതയാണ്. അനാഥത്വത്തിന്റെ സ്വകാര്യസങ്കടങ്ങളിലും നിശബ്ദതയുടെ നിസംഗനിലവിളികളിലും ഒതുങ്ങിയൊടുങ്ങാനല്ല, പ്രതിസന്ധികളെ അതിജീവിക്കുന്നതിലാണു ജീവിതത്തിന്റെ സാരമെന്ന അവന്റെ തിരിച്ചറിവിനു, തോല്ക്കാന് താനില്ലെന്നുകൂടിയായിരുന്നു അര്ഥം.
കേള്ക്കാനാവില്ല, സംസാരിക്കാനുമാവില്ല... കൂടെ അനാഥത്വവും...! ജന്മനാ ഒപ്പം ചേര്ന്ന പരിമിതികളോടും ഇല്ലായ്മകളോടും പോരാടി മുന്നേറിയ ബാബു പോള് എന്ന ചെറുപ്പക്കാരന് ഇപ്പോൾ ഇരിക്കുന്നതു സര്ക്കാര് സര്വീസിലെ കസേരയിലാണ്. ‘എല്ലാവര്ക്കുമുള്ള പോലൊരു നല്ല ജീവിതം നിനക്കുണ്ടാവില്ലെന്നു’ ക്രൂരമായി പറഞ്ഞ സാഹചര്യങ്ങളെ നേരിടാന്, ഒരു വാക്കുപോലും ഉരിയാടാനാവാത്ത ബാബുവിനുണ്ടായിരുന്ന ഏക ആയുധം നെഞ്ചിലേറ്റിയ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു. അതിലേക്കാണു നിശബ്ദനായി അദ്ദേഹം നടന്നുകയറിയതും.
കൊച്ചി തോപ്പുംപടി സിജെഎം കോടതിയില് ബാബു പോള് ടൈപ്പിസ്റ്റായി ജോലിക്കു കയറിയത് ഏതാനും ദിവസങ്ങള്ക്കു മുന്പാണ്. തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്പോള് ജീവിതവഴിയിലെല്ലാം പോരാട്ടത്തിന്റെ വിയര്പ്പുതുള്ളികള്. 2000ല് സലേഷ്യന് വൈദികരുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള പള്ളുരുത്തി ഡോണ് ബോസ്കോ ബോയ്സ് ഹോമിലെത്തിയതാണ് ബാബു. വൈദികരുടെ സ്നേഹാര്ദ്രമായ പരിചരണവും സ്നേഹവും ബാബുവിന്റെ ബാല്യത്തിനു നിറം പകർന്നു.
വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലായി ബോസ്കോ നിലയത്തിലും സ്നേഹഭവന് അനക്സിലുമായി ബാബു വളര്ന്നു. എഎസ്എംഐ സന്യാസിനിമാരുടെ തലയോലപ്പറന്പ് നീര്പ്പാറ സ്കൂളിലായിരുന്നു വിദ്യാഭ്യാസം. പരിമിതികളിലും കംപ്യൂട്ടര് പരിജ്ഞാനം വേഗത്തില് ആര്ജിച്ച ബാബു ആ രംഗത്ത് വിവിധ കോഴ്സുകൾ പൂര്ത്തിയാക്കി. ഇപ്പോഴും ബാബുവിന്റെ പ്രയാണത്തിനു സലേഷ്യന് വൈദികരുടെ സ്നേഹത്തണലുണ്ട്.
സാധ്യതയിലാണു ഫോക്കസ്
2016ല് കൊച്ചി ചാവറ മാട്രിമണിയില് അക്കൗണ്ടിംഗ് വിഭാഗത്തില് ജോലിയില് പ്രവേശിച്ചത് പ്രതീക്ഷയോടെ ജീവിതത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാനുള്ള കരുത്തായി. ‘പരിമിതികളിലേക്കല്ല, സാധ്യതകളിലേക്കു നോക്കി മുന്നോട്ടു നീങ്ങണമെന്ന’ മാട്രിമണിയുടെ സാരഥി ജോണ്സണ് സി.ഏബ്രഹാമിന്റെ വാക്കുകളില് ബാബു പുതിയ സ്വപ്നങ്ങള് നെയ്തു. വീഡിയോ എഡിറ്റിംഗിലും ഡിജിറ്റല് ജോലികളിലുമെല്ലാം ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ വേഗം ആരെയും അതിശയിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. കേള്വി പരിമിതിയുടെ പേരില് ടൂ വീലര് ഡ്രൈവിംഗ് ലൈസന്സ് നിഷേധിച്ച മോട്ടോര് വാഹന വകുപ്പുമായി നിയമപോരാട്ടം നടത്തി. തടസങ്ങള് ഏറെയുണ്ടായിട്ടും തോറ്റു പിന്മാറാന് ഇദ്ദേഹം തയാറായില്ല. നിരന്തരമായ പരിശ്രമങ്ങള്ക്കും നിയമനടപടികള്ക്കുമൊടുവില് ലൈസന്സ് സ്വന്തമാക്കി.
ഫോര് വീലര് ലൈസന്സിനുള്ള പരിശ്രമങ്ങള് തുടങ്ങിയതായി ബാബു പറയുന്നു. ബാബുവിനു യാത്രകളോടുള്ള അതിരില്ലാത്ത ഇഷ്ടങ്ങളെ തടുക്കാനും കേള്വിയുടെയും സംസാരത്തിന്റെയും പരിമിതികള്ക്കായില്ല. മുംബൈയിലും ഹൈദരാബാദിലും ബംഗളൂരുവിലുമെല്ലാം തനിച്ചു യാത്രകള്.... ഒടുവില് സര്ക്കാര് ജോലിവരെയെത്തിയ അതിജീവനയാത്ര. ഈ മുപ്പത്തഞ്ചുകാരന് യാത്ര തുടരുകയാണ്; പരിമിതികളെയോര്ത്തു പരിഭവിക്കാന് നേരമില്ലെന്നു സവിനയം പറഞ്ഞു, പുതിയ സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കുതന്നെ.
SUNDAY DEEPIKA
നദികള് മാലിന്യം തള്ളാനുള്ള ഇടമാണെന്ന് ധരിക്കുന്നവര് മേഘാലയത്തിലെ ഉംഗോട്ട് നദി ഒരിക്കലെങ്കിലും സന്ദര്ശിക്കണം. ഒരാള്പ്പോലും നദിയില് മാലിന്യം നിക്ഷേപിക്കില്ലെന്നു മാത്രമല്ല ഒരാള്ക്കും അതിന് അവസരം നല്കുകയുമില്ല. ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും ശുദ്ധമായ ജലപ്രവാഹമുള്ള നദി എന്നാണ് ഉംഗോട്ട് അറിയപ്പെടുന്നത്.
മുപ്പത് അടിവരെ ആഴത്തില് കണ്ണാടി പോലെ തെളിഞ്ഞതും സ്ഫടികതുല്യവുമായ വെള്ളമാണ് നദിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത. മേഘാലയയിലെ വെസ്റ്റ് ജയന്തിയാ ഹില്സ് ജില്ലയിലെ ഡൗകിയിലൂടെയാണ് ഉംഗോട്ട് നദി ഒഴുകുന്നത്. ഖാസി, ജയന്തിയ മലനിരകളെ ഈ നദി വേര്തിരിക്കുന്നു. ആവശ്യമുള്ള വെള്ളം പാത്രത്തില് കോരിയെടുത്ത് കുളിക്കുകയും വസ്ത്രം കഴുകുകയും ചെയ്യണമെന്നാണ് ഇവിടത്തെ തദ്ദേശിയരായ ഗോത്രവാസികളുടെ പൊതുവായ നിര്ദേശം.
മത്സ്യബന്ധനമാണ് പ്രദേശവാസികളുടെ പ്രധാന തൊഴില്. വള്ളങ്ങളിലും ചങ്ങാടങ്ങളിലും സഞ്ചരിച്ചുള്ള മീന്പിടിത്തമല്ലാതെ ഇതിനായി യന്ത്രവത്കൃത ബോട്ടുകള് അനുവദനീയമല്ല. അതിനാല് ഡീസൽ ഉള്പ്പെടെ മാലിന്യങ്ങൾ നദിയില് കലരുന്നില്ല. തീരങ്ങളിലെ വനവും പാറകളും അതേ രീതിയില് സംരക്ഷിക്കുന്നതിനാല് മണ്ണിടിച്ചില് മൂലം നദി മലിനമാകുന്നില്ല. ഇന്ത്യയും ബംഗ്ലാദേശും തമ്മിലുള്ള അതിര്ത്തി കൂടിയാണിത്. ഡൗകി ഗ്രാമം രണ്ടു രാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള പ്രധാന വ്യാപാര പാതയായി പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു. ഈ നദിക്കു കുറുകെ ബ്രിട്ടീഷുകാര് 1932ല് നിര്മിച്ച തൂക്കുപാലം സഞ്ചാരികളെ ആകര്ഷിക്കുന്ന പ്രധാന നിര്മിതിയാണ്.
രാജ്യത്തിനുതന്നെ മാതൃകയായ ഈ നദീസംരക്ഷണത്തിന് വെല്ലുവിളി ഉയര്ത്തി കൂറ്റന് അണക്കെട്ട് നിര്മിച്ച് വൈദ്യുതി ഉത്പാദിപ്പിക്കാനുള്ള മേഘാലയ എനര്ജി കോര്പറേഷന്റെ നീക്കത്തിനെതിരേ പരക്കെ പ്രതിഷേധം ഉയരുകയാണ്. 600 കോടി രൂപ ചെലവില് 210 മെഗാവാട്ട് വൈദ്യുതി ഉത്പാദനമാണ് പദ്ധതിയില് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. സംസ്ഥാനത്തെ വൈദ്യുതി ക്ഷാമത്തിന് പരിഹാരം ഇതു മാത്രമാണെന്ന നിലപാടിലാണ് സംസ്ഥാന സര്ക്കാര്. ഇങ്ങനെയെങ്കില് ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ശുദ്ധമായ ജലപ്രവാഹമുള്ള ഉംഗോട്ട് നദി എന്നേക്കുമായി വിസ്മൃതിയിലാകും.
SUNDAY DEEPIKA
ഗുജറാത്തിലെ കച്ച് മേഖലയിലുള്ള ഭുജ് നഗരത്തിന്റെ അതിര്ത്തിയില് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ കുന്നാണ് ഭുജിയോ ഡുങ്കര്. ഈ മലയുടെ മുകളില് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഭുജിയ കോട്ട കച്ചിന്റെ സൈനികചരിത്രത്തിലെ ശ്രദ്ധേയ സ്മാരകങ്ങളിലൊന്നാണ്. കോട്ടയുടെ ചരിത്രത്തേക്കാള് ഭുജിനെ പ്രശസ്തമാക്കുന്നത് മലമുകളിലെ ഭുജംഗ് നാഗക്ഷേത്രവും ഇവിടുത്തെ പുരാതനമായ ഭുജംഗ നാഗാരാധനയുമാണ്.
പുരാതനകാലത്ത് കച്ച് പ്രദേശം ഭരിച്ചിരുന്ന നാഗവംശത്തിലെ അവസാന തലവനായിരുന്ന ഭുജംഗ എന്ന രാജാവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് കുന്നിന് ഈ പേര് ലഭിച്ചതെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അക്കാലത്ത് അയല്രാജ്യങ്ങളിലെ ആക്രമണകാരികള്ക്കും കൊള്ളക്കാര്ക്കുമെതിരേ ശക്തമായി പോരാടി ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ച നാഗസന്യാസിമാര് ഭുജംഗന്റെ നേതൃത്വത്തില് ഈ കുന്നിന്മുകളിലായിരുന്നു തമ്പടിച്ചിരുന്നത്.
യുദ്ധത്തില് വീരമൃത്യു വരിച്ച ഭുജംഗന്റെ സ്മരണാര്ത്ഥം പ്രദേശവാസികള് മലമുകളില് നിര്മിച്ച നാഗക്ഷേത്രമാണ് ഭുജംഗ് നാഗ് ക്ഷേത്രം. ഇന്നും നാഗപഞ്ചമി നാളില് ഇവിടെ വലിയ മേളയും പൂജകളും നടക്കുന്നു. അതേസമയം ഭുജംഗന് ഒരു നാഗദേവതയായിരുന്നുവെന്നും ചില ഐതിഹ്യങ്ങള് പ്രദേശവാസികള്ക്കിടയില് നിലനില്ക്കുന്നുണ്ട്. ഭുജ് നഗരത്തിന്റെ തന്ത്രപ്രധാനമായ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി ഈ കുന്നിന്മുകളില് കച്ച് രാജാക്കന്മാരാണ് കോട്ട നിര്മിച്ചത്.
കച്ച് ഭരണാധികാരിയായിരുന്ന റാവു ഗോധ്ജി ഒന്നാമന് 1715ല് നിര്മാണം ആരംഭിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകന് മഹാറാവു ദേശ്വല്ജി ഒന്നാമന് 1741ല് കോട്ട പൂര്ത്തിയാക്കുകയുമായിരുന്നു. നഗരത്തെ പൂര്ണമായി നിരീക്ഷിക്കാന് കഴിയുന്ന ഉയരത്തിലാണ് കോട്ട പണിതത്. കൂറ്റൻ കല്മതിലുകളും നിരീക്ഷണ ഗോപുരങ്ങളും പീരങ്കികള് വയ്ക്കാനുള്ള സജ്ജീകരണങ്ങളും ഇതിലുണ്ട്. മുഗളന്മാർ, സിന്ധിലെ ഭരണാധികാരികള് തുടങ്ങിയവരുടെ അധിനിവേശങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കാന് ഈ കോട്ട നിര്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു.
1819ല് ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി കച്ച് പിടിച്ചടക്കിയപ്പോള് അവര് ഭുജിയ കോട്ട കീഴടക്കുകയും തങ്ങളുടെ സൈനിക താവളമായി ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരം ഇന്ത്യന് സൈന്യത്തിന്റെ അധീനതയിലായിരുന്ന ഈ മലയും കോട്ടയും പിന്നീട് പുരാവസ്തു വിനോദസഞ്ചാര വകുപ്പുകള്ക്ക് കൈമാറി. എന്നാല് 2001 ജനുവരി 26നുണ്ടായ ഗുജറാത്ത് ഭൂകമ്പത്തില് കച്ച് മേഖലയ്ക്ക് വലിയ നാശനഷ്ടങ്ങളാണ് സംഭവിച്ചത്. ഭുജിന്റെ ആധുനികചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ അധ്യായങ്ങളിലൊന്നായി ഇത് മാറുകയും ചെയ്തു.
ഭൂകമ്പത്തില് തകര്ന്ന ചരിത്രസ്മാരകങ്ങള് പിന്നീട് പുനരുദ്ധരിക്കുകയും പ്രകൃതിദുരന്തത്തിന്റെ ഓര്മയ്ക്ക് ഒരു സ്മൃതിവനം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. 470 ഏക്കറാണ് വിശാലമായ സ്മൃതിവനത്തിന്റെ വിസ്തൃതി. ഇന്ന് ചരിത്രപഠിതാക്കളും ട്രെക്കിംഗ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരും ധാരാളമായെത്തുന്ന സ്ഥലമാണ് ഭുജിയോ ഡുങ്കര്. മലമുകളില്നിന്ന് ഭുജ് നഗരത്തിന്റെ വിശാലമായ കാഴ്ച ലഭിക്കും. പ്രഭാതത്തിലും സന്ധ്യാവേളയിലും ഇവിടെനിന്നുള്ള കാഴ്ചകള് മനം കവരുന്നതാണ്.
ഭുജിന്റെ മുകളില് ഒരു കാവല്ക്കാരനെപ്പോലെ നില്ക്കുന്ന ഭുജിയോ ഡുങ്കര് ഒരു മല എന്നതിലുപരി കച്ചിന്റെ പല കാലഘട്ടങ്ങളുടെയും ഓര്മകള് സൂക്ഷിക്കുന്ന തുറന്ന ചരിത്രപുസ്തകമാണ്. കോട്ടയുടെ കല്മതിലുകള്ക്ക് പിന്നില് യുദ്ധങ്ങളുടെ കഥകളുണ്ട്. അതോടൊപ്പം ക്ഷേത്രത്തില് നാടോടിവിശ്വാസങ്ങളും. പുറംലോകത്തിന് അധികം അറിവില്ലെന്നു മാത്രം.
SUNDAY DEEPIKA
ചിന്താവിഷയം
നൂറുകണക്കിനു കിലോമീറ്റർ താണ്ടി ഒരു യുവാവ് യാത്ര ചെയ്യുന്നതായി സങ്കല്പിക്കുക. ലോക പ്രശസ്തമായ ഒരു വിദ്യാകേന്ദ്രത്തിൽ പഠിക്കുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം. മാസങ്ങൾ നീണ്ട ആ യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ അവൻ ആ മഹാവിദ്യാലയത്തിന്റെ കവാടത്തിലെത്തുന്നു. വർഷങ്ങളായി മനസിൽ സൂക്ഷിച്ച സ്വപ്നം സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ ഇനി ഏതാനും ചുവടുകൾ മാത്രം. പക്ഷേ, കവാടത്തിൽ ഒരാൾ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ട്. അയാൾ കാവൽക്കാരനല്ല; പണ്ഡിതനാണ്.
അകത്തേക്കു കടക്കണമെങ്കിൽ ആദ്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകണം. അറിവും ചിന്താശേഷിയും തെളിയിക്കണം. പണ്ഡിതനു തൃപ്തിയായാൽ മാത്രമേ കവാടം തുറന്നു തരികയുള്ളൂ. പുരാതന ഇന്ത്യയുടെ അഭിമാനമായിരുന്ന നളന്ദ മഹാവിഹാരത്തിലെ പ്രവേശന രീതികളിലൊന്നായിരുന്നു ഇത്. ഇന്നത്തെ ബിഹാറിൽ സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്ന നളന്ദ യൂണിവേഴ്സിറ്റി അഞ്ചാം ശതകംമുതൽ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഏഷ്യയിലെ പ്രമുഖ വിജ്ഞാനകേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽനിന്ന് മാത്രമല്ല, ചൈന, കൊറിയ, മധ്യേഷ്യ തുടങ്ങിയ വിദൂര പ്രദേശങ്ങളിൽനിന്നുപോലും വിദ്യാർഥികളും പണ്ഡിതരും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.
ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഇന്ത്യയിൽ എത്തിയ ചൈനീസ് ബുദ്ധസന്യാസിയും പണ്ഡിതനുമായ ഹുയാൻസാങ് നളന്ദയിലെ പഠനരീതികളെക്കുറിച്ച് വിലപ്പെട്ട വിവരണങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിവരണമനുസരിച്ച്, പുറത്തുനിന്നെത്തുന്ന വിദ്യാർഥികൾക്കും പണ്ഡിതർക്കും നളന്ദയിലെ ഉന്നതമായ ബൗദ്ധികചർച്ചകളിൽ ഏർപ്പെടുന്നതിനുമുന്പ് കഠിനമായ ചോദ്യങ്ങളെ നേരിടേണ്ടിയിരുന്നു.
കവാടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പണ്ഡിതൻ ദ്വാരപണ്ഡിതൻ എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. അപേക്ഷകരുമായി അദ്ദേഹം സംവാദത്തിലും വാദപ്രതിവാദത്തിലും ഏർപ്പെടും. പത്തിൽ രണ്ടോ മൂന്നോ പേർ മാത്രമാണ് വിജയിച്ചിരുന്നതെന്ന് ഹുയാൻസാങ് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. എത്ര കഠിനമായ പ്രവേശനപരീക്ഷയായിരുന്നു അത് !
നളന്ദയുടെ കവാടം വിദ്യാർഥികളെ പുറത്തുനിര്ത്താൻ വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നില്ല. അകത്തുള്ള വിജ്ഞാനലോകത്തെ നേരിടാൻ അവർ സുസജ്ജരാണോ എന്നു പരിശോധിക്കാനുള്ളതായിരുന്നു അത്. സംവാദങ്ങളും വാദപ്രതിവാദങ്ങളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു നളന്ദയിലെ പഠനരീതി. തന്മൂലം, ആ കവാടം ഒരു തടസം മാത്രമായിരുന്നില്ല. പ്രത്യുത, അതു നിലവാരത്തിന്റെ പ്രതീകം കൂടിയായിരുന്നു.
പരാജയപ്പെടുന്ന വിദ്യാർഥികളുടെ മുന്പിൽ രണ്ട് വഴികളുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നുങ്കിൽ, ചോദ്യങ്ങൾ വളരെ കഠിനമായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു മടങ്ങിപ്പോകും. അല്ലെങ്കിൽ, കുറവുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അതു പരിഹരിക്കും. ചിന്താശേഷി വളർത്താം. പിന്നീട്, വീണ്ടും കവാടത്തിൽ മുട്ടാം. നമ്മുടെയും ജീവിതത്തിലെ സ്ഥിതി ഏതാണ്ട് ഇതുപോലെയാണ്. നമ്മുടെ മുന്പിൽ അനേകം കവാടങ്ങളുണ്ട്. ആ കവാടങ്ങൾക്കപ്പുറത്തുള്ള നന്മകളെല്ലാം നമുക്കുവേണം. പക്ഷേ, ആ കവാടങ്ങളിലൂടെ കടക്കാനുള്ള വില നൽകാൻ നാം തയാറാണോ എന്നതാണ് പ്രസക്തമായ ചോദ്യം.
അറിവിന് ഒരു കവാടമുണ്ട്- നിരന്തരമായ പഠനം. മികവിന് ഒരു കവാടമുണ്ട് - അച്ചടക്കം. വിശ്വാസത്തിന് ഒരു കവാടമുണ്ട് - സത്യസന്ധത. സൗഹൃദത്തിന് ഒരു കവാടമുണ്ട് - വിശ്വസ്തത. സന്തോഷകരമായ ദാന്പത്യജീവിതത്തിനും ഒരു കവാടമുണ്ട് - ത്യാഗമനസ്ഥിതി. വലിയ നേട്ടങ്ങളിലേക്ക് ഒരു കവാടമുണ്ട് - സ്ഥിരോത്സാഹം.
കവാടങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി അവയ്ക്ക് അപ്പുറത്തുള്ളതു സ്വന്തമാക്കാനാണ് ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ശ്രമം. പഠിക്കാതെ പാസാകണം. പരിശീലനമില്ലാതെ മികവ് വേണം. സത്യസന്ധതയില്ലാതെ മറ്റുള്ളവർക്ക് നമ്മിൽ വിശ്വാസം വേണം. വിശ്വസ്തതയില്ലാതെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ വേണം. വിട്ടുവീഴ്ചയും ക്ഷമയും കൂടാതെ സന്തോഷകരമായ കുടുംബജീവിതം വേണം. അധ്വാനവും പരാജയവും ഒഴിവാക്കി വലിയ വിജയം വേണം.
എന്നാൽ, നമ്മുടെ ജീവിതം അങ്ങനെയല്ല സുഗമമായി മുന്നോട്ടു പോകുന്നത്. വർഷങ്ങൾ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന പരിശീലനമില്ലാതെ ഒരു സംഗീതജ്ഞൻ വിജയത്തിലെത്തുന്നില്ല. നിരന്തരമായ പഠനവും പരാജയപ്പെട്ട പരീക്ഷണങ്ങളും കൂടാതെ ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞൻ വലിയ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളുടെ ഉടമയാകുന്നില്ല. വിജയിക്കുന്നവരുടെ കിരീടങ്ങൾ നാം കാണുന്നു. എന്നാൽ, അതിലേക്കുള്ള കവാടത്തിനു മുന്പിൽ അവർ ചെലവഴിച്ച വർഷങ്ങൾ പലപ്പോഴും നാം കാണാതെ പോകുന്നു.
ഇന്നത്തെ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തും നളന്ദയുടെ പഴയ കവാടത്തിന് വലിയൊരു സന്ദേശമുണ്ട്. അറിവ് ഇത്ര എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമായിരുന്ന മറ്റൊരു കാലം മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കൊണ്ട് ഇന്റർനെറ്റും ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസും നമുക്കു വലിയ അളവിൽ ഇന്ന് വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നു. എന്നാൽ, വിവരങ്ങൾ കൈവശമുണ്ടായിരിക്കുന്നതും വിദ്യാസന്പന്നരായിരിക്കുന്നതും ഒന്നല്ല. സാങ്കേതികവിദ്യ നമുക്ക് ഉത്തരങ്ങൾ നൽകാം. എന്നാൽ, ചിന്തിക്കാനും വിലയിരുത്താനും ശരിയായതു തെരഞ്ഞെടുക്കാനും അതു ജീവിതത്തിൽ പ്രായോഗികമാക്കാനും പഠിക്കേണ്ടതു നമ്മൾതന്നെയാണ്.
മാതാപിതാക്കൾക്കും നളന്ദയുടെ കവാടം ഒരു പാഠം നൽകുന്നു. മക്കളോടുള്ള സ്നേഹംകൊണ്ട് അവരുടെ വഴിയിലെ എല്ലാ ബുദ്ധിമുട്ടുകളും നീക്കിക്കൊടുക്കാൻ നാം ശ്രമിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ, എല്ലാ തടസങ്ങളും നീക്കിക്കൊടുക്കുന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും സഹായകമാകണമെന്നില്ല. പരാജയം അനുഭവിക്കാത്ത കുട്ടി വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കാൻ പഠിക്കുമോ? എല്ലാ വാതിലുകളും മറ്റുള്ളവർ തുറന്നു കൊടുത്താൽ സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് വാതിൽ തുറക്കാനുള്ള കരുത്ത് അവർക്കു പിൽക്കാലത്തുണ്ടാകുമോ ? ദൈവപുത്രനായ യേശുവിന്റെ ഉപദേശം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്: "ഇടുങ്ങിയ വാതിലിലൂടെ പ്രവേശിക്കുവിൻ' (മത്തായി 7:19). ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ള വഴിയല്ല എപ്പോഴും ഏറ്റവും നല്ല ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതെന്ന വലിയ ജീവിതസത്യമാണ് ഈ ദൈവവചനം നമ്മെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നത്.
നൂറ്റാണ്ടുകളോളം വിജ്ഞാനത്തിന്റെ ദീപസ്തംഭമായി നിലകൊണ്ട നളന്ദയ്ക്ക് ഒടുവിൽ ദുരന്തത്തെ നേരിടേണ്ടി വന്നു. പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ ഉത്തരേന്ത്യയിലുണ്ടായ രാഷ്്ട്രീയ - സൈനിക കലാപങ്ങൾ നളന്ദ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ തകർച്ചയ്ക്ക് വഴിയൊരുക്കി. ഇന്നത്തെ അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ പ്രദേശത്തുനിന്നെത്തിയ തുർക്കി വംശജനായ സൈനികമേധാവി മുഹമ്മദ് ബക്തിയാർ ഖൽജിയുടെ ആക്രമണങ്ങൾ നളന്ദ ഉൾപ്പടെയുള്ള വിജ്ഞാനകേന്ദ്രങ്ങൾക്ക് കനത്ത ആഘാതമേൽപ്പിച്ചതായാണ് പരന്പരാഗത ചരിത്രവിവരണം. നളന്ദയുടെ നാശത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈന്യത്തിനുണ്ടായിരുന്ന കൃത്യമായ പങ്കിനെക്കുറിച്ച് ഇന്നും അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്.
നൂറ്റാണ്ടുകളോളം പണ്ഡിതരുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങിയിരുന്ന പഠനകേന്ദ്രം പിന്നീട് അവശിഷ്ടങ്ങളായി മാറിയെങ്കിലും അതിന്റെ വിജ്ഞാനപാരന്പര്യം ചരിത്രത്തിൽനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായില്ല. ഇന്നു പുരാതന നളന്ദയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ലോകപൈതൃകത്തിന്റെ ഭാഗമായി അതിന്റെ മഹത്തായ ഭൂതകാലത്തെ ഓർമിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
പക്ഷേ, നളന്ദയുടെ ആ പഴയ കവാടം നമ്മോട് ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഇന്നും ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. അറിവ് വേണമെങ്കിൽ പഠിക്കാൻ തയാറാണോ? മികവ് വേണമെങ്കിൽ അച്ചടക്കം പാലിക്കുമോ ? മറ്റുള്ളവരുടെ വിശ്വാസം ആർജിക്കണമെങ്കിൽ സത്യസന്ധതയോടെ ജീവിക്കുമോ? നല്ല സൗഹൃദം വേണമെങ്കിൽ വിശ്വസ്തരായിരിക്കുമോ? വലിയ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടെങ്കിൽ പരാജയപ്പെട്ടാലും വീണ്ടും പരിശ്രമിക്കുമോ?
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഇതുപോലെയുള്ള മറ്റ് ചോദ്യങ്ങൾക്കും നാം ഉത്തരം നൽകേണ്ടതു നമ്മുടെ ജീവിതംകൊണ്ടാണ്. തന്മൂലം, നമ്മുടെ മുന്പിൽ ഒരു വാതിൽ അടയുന്പോൾ നാം നിരാശരാകേണ്ടതില്ല. കാരണം, അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന എല്ലാ കവാടങ്ങളും നമ്മെ പുറത്തു നിർത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളവയല്ല. പ്രത്യുത, അവയ്ക്ക് അപ്പുറത്തേക്കുള്ള ലോകത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ നമ്മെ കൂടുതൽ യോഗ്യരാക്കാനാണ്. ഇതു നമുക്ക് മറക്കാതിരിക്കാം.
SUNDAY DEEPIKA
എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഓണത്തിനാണ് പൊതുവേ പുതിയ ഷര്ട്ടും ട്രൗസറുമൊക്കെ ലഭിക്കുന്നത്. അച്ഛനുമമ്മയും മാത്രമല്ല, അമ്മാവനും മറ്റ് ബന്ധുക്കളും ഓണക്കോടി വാങ്ങിത്തരും. പുതിയ തുണിത്തരങ്ങളുടെ ഒരു സുഗന്ധമുണ്ടല്ലോ, ഓണക്കോടിയുടെ ആ ഗന്ധമാണ് എന്റെ ഓണസ്മരണകളില് ആദ്യം കടന്നുവരുന്നത്. ഇന്നത്തെപോലെ ഇഷ്്ടംപോലെ ടെക്സ്റ്റൈല്സും റെഡിമെയ്ഡ് തുണിത്തരങ്ങളും ഉള്ള കാലമല്ല. ഷര്ട്ടിനും മറ്റുമുള്ള തുണിത്തരങ്ങള് എടുത്ത് തയ്യല്ക്കടയില് കൊടുക്കുകയാണ് പതിവ്. പിന്നീട് ഈ ഓണക്കോടിക്കു വേണ്ടിയുള്ള നീണ്ട കാത്തിരിപ്പാണ്.
ഓണക്കാലത്ത് തയ്യല്ക്കടയിലൊക്കെ നല്ല തിരക്കാണ്. അതുകൊണ്ട് ഓണം കഴിഞ്ഞാവും ചിലപ്പോള് പുതിയ ഉടുപ്പ് തയ്ച്ചു കിട്ടുക! അന്ന് തയ്യല്ക്കടകളും കുറവാണ്. തമ്പുരാന്മുക്ക് റോഡില് ശേഖരന്റെ ഒരു തയ്യല്ക്കടയുണ്ട്. അതാണ് ഞങ്ങളുടെ തയ്യല്ക്കട. ആ സ്ഥലത്തിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രം തന്നെ ഇപ്പോള് മാറിക്കഴിഞ്ഞു. വലിയ വീടുകളും കടകളുമൊക്കെയായി.
ഓണക്കളികളുടെ ഹര്ഷാരവം
ഗൗരീശപട്ടത്തുള്ള എന്റെ വീടിന്റെ (കീഴതില് വീട്) മുന്നില് അന്ന് നിറയെ നെല്വയലാണ്. കണ്ണെത്താദൂരത്ത് പരന്നു കിടക്കുന്ന പാടങ്ങള്. ഓണക്കളികളെല്ലാം പ്രധാനമായും ഈ പാടങ്ങളിലാണ്. കിളിത്തട്ട്, കുട്ടിയും കോലും, നാടന് പന്തുകളി, ഊഞ്ഞാലാട്ടം, വടംവലി, കബഡി തുടങ്ങിയ നാടന് കളികളാണ് ആണ്കുട്ടികള് കൂടുതലും കളിക്കുക. എന്റെ അയല്ക്കാരും കളിക്കൂട്ടുകാരുമായ കൃഷ്ണന്കുട്ടി, സുകുമാരന്, അപ്പു, തങ്കപ്പന്, ഗോവിന്ദന്കുട്ടി എന്നിവരുമായി ചേര്ന്നാണ് എന്റെ ഓണക്കളികള്.
ഇതിനിടയില് പറഞ്ഞോട്ടെ, തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് എന്റെ ജന്മനാടായ ഗൗരീശപട്ടം. എന്നാല് എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തൊന്നും നാട്ടില് ടാറിട്ട റോഡ് വന്നിട്ടില്ല. ചെമ്മണ് പാതയാണ്. വൈദ്യുതിയും എത്തിയിരുന്നില്ല. സന്ധ്യയാവുമ്പോള് ഞങ്ങളുടെ വീടിനു മുന്നിലെ പോസ്റ്റിലെ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കില് മണ്ണെണ്ണ ഒഴിച്ച് വിളക്കു കത്തിക്കാനായി ഒരാള് ഏണിയുമായി വരുന്നത് ഓര്ക്കുന്നു. അതുപോലെ വീടിനു മുന്നിലെ ചെമ്മണ്വഴിയില് രണ്ടുനേരവും വെള്ളം ചീറ്റിക്കുന്ന രംഗവും മറന്നിട്ടില്ല. പൊടി പറക്കാതിരിക്കാന് വേണ്ടിയാണിത്. മണ്ണും കല്ലും നിറഞ്ഞ ഈ വഴിയിലാണ് ഞാനും അയല്ക്കാരായായ എന്റെ കൂട്ടുകാരും ചേര്ന്ന് ഫുട്ബോള് കളിക്കുന്നത് !
അക്കാലത്ത് ബസുകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാളവണ്ടിയും സൈക്കിളും, ലോറിയും, അപൂര്വം ചില കാറുകളും കടന്നുപോകും. വാഹനങ്ങള് പോകുന്ന വഴിയിലാണ് ഞങ്ങളുടെ പന്തുകളി. എന്നാല് ഞങ്ങള് കുട്ടികള്ക്ക് അതൊരു തടസമേ ആയിരുന്നില്ല. ഞങ്ങളുടെ പന്തുകളിയ്ക്കനുസരിച്ച് വാഹനങ്ങള് വേഗത കുറച്ചും, നിര്ത്തിയും ചിലപ്പോള് ബ്രേക്കിട്ടുമൊക്കെ കടന്നുപോവുകയായിരുന്നു പതിവ്.
എന്നെ പഠിപ്പിച്ച് എൻജിനിയറാക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നയാളാണ് അച്ഛന്. സ്വതവേ കര്ക്കശക്കാരനായിരുന്ന അച്ഛന് (തിരുവനന്തപുരം മുന് മേയര് ആര്. പരമേശ്വരന് പിള്ള) എന്റെ ആഘോഷപരിപാടികള് തീരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നുമില്ല. പലപ്പോഴും ഓണക്കളികള് കഴിഞ്ഞെത്തുമ്പോള് അച്ഛന്റെ കൈയില്നിന്നു നല്ല തല്ലും കിട്ടിയിരുന്നു. എങ്കിലും നീണ്ടുകിടക്കുന്ന പാടത്തും വഴിയിലുമെല്ലാം അടുത്ത ദിവസവും ഓണക്കളി തുടരും. ‘അച്ഛന് അടിച്ചാലെന്താ, ഓണം നന്നായി ആഘോഷിച്ചല്ലോ’ എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നത്.
അത്തപ്പൂക്കളമൊരുക്കലും കുറച്ച് കുറുമ്പുകളും
മുറ്റത്ത് അത്തപ്പൂക്കളമൊരുക്കുക, ഊഞ്ഞാലാടുക തുടങ്ങിയവയാണ് അന്ന് പെണ്കുട്ടികളുടെ ആഘോഷങ്ങള്. പെണ്കുട്ടികള്ക്ക് പൂക്കളം തീര്ക്കാനുള്ള പൂക്കള് ശേഖരിച്ചു കൊടുക്കുന്നത് ഞങ്ങള് ആണ്കുട്ടികളുടെ ജോലിയായിരുന്നു. പൂക്കളത്തിനുള്ള പൂക്കള് വീട്ടുപറമ്പില് നിന്നും പറിച്ചെടുത്തിട്ടും തികയാതെ വരുമ്പോള് അടുത്ത വീടുകളില് നിന്നെല്ലാം പുഷ്പങ്ങള് ശേഖരിക്കും. ഇവിടെ രസകരമായ ചില സംഭവങ്ങള് കൂടി അരങ്ങേറും.
പൂക്കള് പറിച്ചെടുക്കാനായി ഞങ്ങള് കയറുന്നത് തീരെ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത അയല്ക്കാരുമുണ്ട്. അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനും കഴിയില്ല. ദിവസവും വെള്ളം നനച്ചും വളമിട്ടുമെല്ലാം പരിപാലിച്ചുപോന്ന ചെടികളിലെ പൂക്കള് ഞങ്ങള് കുട്ടികള് നിര്ദാക്ഷിണ്യം അടര്ത്തുക്കുന്നത് അവര്ക്ക് സഹിക്കാന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുട്ടികള് കയറാതിരിക്കാനായി ചില അയല് വീട്ടുകാര് വീടിന്റെ ഗേറ്റ് ഭദ്രമായി പൂട്ടിവയ്ക്കും. അത്തരം വീടുകളുടെ മതില് ചാടിക്കടന്നാണ് ഞങ്ങള് പൂക്കള് പറിച്ചെടുക്കുക.
ഓമനിച്ചുവളര്ത്തിയ റോസാച്ചെടികളില്നിന്നു നല്ല ചുവന്ന റോസാപുഷ്പങ്ങളും പിന്നെ കുടംപോലെ നില്ക്കുന്ന മഞ്ഞ ചെത്തിപ്പൂക്കളും വലിച്ചുപറിച്ചെടുക്കുന്ന ഞങ്ങള് കുറുമ്പന്മാരുടെ പിന്നാലെ വീട്ടുകാര് ഓടി വരും. ‘ആരെടാ....’ എന്നുള്ള ആക്രോശം കേള്ക്കുമ്പോള് പൂക്കളുമായി ഞങ്ങള് മതില് ചാടി ഓടും. ‘ആന കരിമ്പിന്കാട്ടില് കയറിയ’ മട്ടില് പൂന്തോട്ടവും തകര്ത്ത് ഞങ്ങള് ഓടുമ്പോള് പുറകില്നിന്നും ചിലര് കല്ലെറിഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്. കല്ലേറു കൊള്ളും മുമ്പേ ഞങ്ങള് ‘ഓണാഘോഷ കമ്മിറ്റി’ ബാലന്മാര് വീട്ടില് എത്തിയിരിക്കും.
അതിവേഗതയില് മതില് ചാടാനും ഓടാനും എന്റെ കൂട്ടുകാര്ക്കും എനിക്കും അന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കാലം അതിവേഗം ഓടി മറഞ്ഞപ്പോള് എന്റെ കളിക്കൂട്ടുകാരില് പലരും എങ്ങോ മറഞ്ഞു. ഗൗരീശപട്ടത്തുതന്നെ ജീവിച്ചിരുന്ന ചിലരൊക്കെ മരണപ്പെട്ടു. മറ്റു പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് പോയവര് ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ എന്നറിയുകയുമില്ല.
പുളിമരത്തിലെ ഊഞ്ഞാലാട്ടം
എന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് അന്ന് വലിയൊരു പുളിമരമുണ്ട്. ഓണം വരുമ്പോള് പുളിമരത്തില് വടം ഉപയോഗിച്ചാണ് ഊഞ്ഞാല് കെട്ടുക. ആ പ്രദേശത്ത് ഇത്തരത്തിലൊരു ഊഞ്ഞാല് വേറെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അടുത്തുള്ള കുട്ടികളൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലാണ് ഊഞ്ഞാലാടാന് വരിക. ‘മാവേലി നാടുവാണീടും കാലം...’ തുടങ്ങിയ ഓണപ്പാട്ടുകള് പാടിയാണ് ഊഞ്ഞാലാട്ടം. ഊഞ്ഞാല്പ്പടി തലയ്ക്കുമേല് ഉയര്ത്തി കുടമിടുക എന്ന ഒരു അഭ്യാസമുണ്ട്.
എന്റെ അനിയത്തിമാരുള്പ്പെടെയുള്ള കുട്ടികള് കുടമിട്ടുകൊടുക്കാന് ആവശ്യപ്പെടും. ’പാവം കുട്ടികളല്ലേ ഒന്നു സഹായിക്കാം’ എന്നു കരുതി അവര് ഇരിക്കുന്ന ഊഞ്ഞാല്പ്പടി തലയ്ക്കു മീതെ ഉയര്ത്തി പിടിക്കുമ്പോഴാകും അവര് ഉരുണ്ട് താഴെ വീഴുക. അപ്പോള് തന്നെ നാടുമുഴുവന് കേള്ക്കെ നിലവിളിക്കാന് തുടങ്ങും. ഊഞ്ഞാലില്നിന്നും ഞാന് മന:പൂര്വം അവരെ തള്ളിയിട്ടു എന്ന് പറഞ്ഞാവും അലറിക്കരച്ചില്. അതിനും കിട്ടും അച്ഛനില്നിന്നും തല്ല്. അങ്ങനെ ഓണക്കളിയും ഓണത്തല്ലും നിറഞ്ഞതാണ് എന്റെ ഓണസ്മരണകള്.
ഓണസദ്യ
എല്ലാ വീടുകളിലും ഉള്ളതുപോലെ തിരുവോണത്തിനു വിഭവസമൃദ്ധമായ സദ്യ ഉണ്ടാകും. ഉത്രാടം തുടങ്ങി ചതയംവരെ നീളുന്ന നാല് ഓണത്തിനും ഓണത്തിന്റേതായ വിഭവങ്ങളൊക്കെ ഉണ്ടാവും. ഉത്രാടത്തിന്റെ അന്നാണ് ശര്ക്കരവരട്ടിയും ഉപ്പേരിയും അച്ചാറുകളുമൊക്കെ തയാറാക്കുന്നത്. പ്രധാന ഓണസദ്യ തിരുവോണനാളില്തന്നെ. അന്ന് വൈകിട്ടാണ് അത്തമിളക്കലും തുമ്പിതുള്ളലും.
മറുനാട്ടിലെ ഓണം
കുട്ടിക്കാലത്തെപോലുള്ള ഓണനാളുകളിലെ തിമിര്പ്പ് മുതിരുമ്പോള് ഉണ്ടാവുകയില്ലല്ലോ. എന്നാലും ബിരുദപഠനം കഴിയുംവരെ വീട്ടില് ഓണം സാധാരണപോലെ ആഘോഷിച്ചിരുന്നു. തിരുവനന്തപുരം യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളജില്നിന്നും ഹിന്ദി ബിഎ പാസായശേഷം ബനാറസ് ഹിന്ദു യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലാണ് ഞാന് എംഎ പഠനം നടത്തിയത്. പിന്നീട് നാഗര്കോവില് ഹിന്ദു കോളജിലും തുടര്ന്ന് നാഗര്കോവിലിലെതന്നെ സ്കോട്ട് ക്രിസ്ത്യന് കോളജിലും ഹിന്ദി അധ്യാപകനായി.
ഇക്കാലത്തൊന്നും നാട്ടിലെത്തുവാനോ അമ്മ (തങ്കമ്മ) വച്ചുവിളമ്പിയ ഓണസദ്യ ഉണ്ണാനോ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. അക്കാലഘട്ടത്തില് മറുനാടുകളില് ഇന്നത്തെപ്പോലെ സംഘടനകളും മറ്റും ഓണാഘോഷങ്ങള് നടത്തുന്ന പതിവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഡല്ഹിയിലെ നാഷണല് സ്കൂള് ഓഫ് ഡ്രാമയില് പഠിക്കുന്ന അവസരത്തില് മലയാളി അസോസിയേഷന് തുടങ്ങിയ സംഘടനകള് ഓണാഘോഷം നടത്തിയിരുന്നു. അതില് പങ്കെടുത്തിരുന്നു. അത്രമാത്രം.
സിനിമാ സെറ്റിലെ ലളിതമായ ഓണം
ചലച്ചിത്ര നടനായശേഷം മിക്കവാറും ഓണം ഷൂട്ടിംഗ് ലൊക്കേഷനുകളില് ആയിരുന്നു. തിരുവോണത്തിനു സെറ്റിൽ ഓണസദ്യ ഒന്നും ഉണ്ടായിരിക്കില്ല. ഊണിനൊപ്പം മധുരമോ ഒരു പായസമോ കാണും. ആദ്യകാല സിനിമാ ഷൂട്ടിംഗ് ലൊക്കേഷനുകളില് വലിയ ഓണാഘോഷം നടന്നതായി എന്റെ ഓര്മയിലില്ല.
ഷൂട്ടിംഗ് തിരക്കുകള് ഉള്ള കാലത്തും തിരുവോണത്തിന് കണ്ണമ്മൂലയിലെ എന്റെ വസതിയായ ശിവഭവനില് എത്തുവാന് പരമാവധി ശ്രമിച്ചിരുന്നു. ഭാര്യ തങ്കം (ജയലക്ഷ്മി), ഏക മകള് ഉമ എന്നിവര്ക്കൊപ്പം ആയിരുന്നു തിരുവോണ സദ്യ. എന്റെ അമ്മൂമ്മയും അച്ഛനും അമ്മയും ജീവിച്ചിരുന്ന കാലംവരെ തിരുവോണത്തിന് ഗൗരീശപട്ടത്തെ കുടുംബവീട്ടില് പോകുന്ന പതിവും ഉണ്ടായിരുന്നു. തങ്കത്തിന്റെ വേര്പാടിനുശേഷം ഇപ്പോള് മകള് ഉമയ്ക്കും കുടുംബത്തിനും ഒപ്പമാണ് എന്റെ ഓണം.
SUNDAY DEEPIKA
പൊരിവയറുമായി കടലിനെ നോക്കി കുടിലുകളിലിരിക്കുന്ന പാവപ്പെട്ടവർ. ഇറ്റു കഞ്ഞിവെള്ളം വറ്റൽമുളകും ഉള്ളിയുമിട്ടു മോന്തിക്കുടിച്ചാണ് വീടുപോറ്റാൻ ആണുങ്ങൾ കടലിൽ പോവുക. ആഴ്ചയില് രണ്ടു മൂന്നു നേരംമാത്രം ചോറ് കഴിച്ചിരുന്ന കടലോര ജനത. ഓണത്തിനെങ്കിലും അടുപ്പു പുകയാനുള്ള വകതേടി ആലപ്പുഴ വാടയ്ക്കലിൽനിന്ന് വള്ളത്തിൽ പോയ 23 പേരെ കടല് വിഴുങ്ങിയ ദുരന്തത്തിന്റെ അന്പതാം വാര്ഷികമാണിന്ന്.
1976 ഓഗസ്റ്റ് 23 തിങ്കൾ. അതിഭയാനക സംഭവത്തിന്റെ ഓര്മത്തിരയേറ്റത്തിൽ നൊന്തുനീറുന്ന ഒരു ജനത ഇപ്പോഴും വാടയ്ക്കലിലുണ്ട്. കടലിന്റെ കനിവുതേടിപ്പോയ 24 പേരിൽ രക്ഷപ്പെട്ടത് ഒരാള് മാത്രം. ഒരാളുടെ മൃതദേഹം മാത്രമാണ് ഇടവകപ്പള്ളിയിൽ സംസ്കരിക്കാനായത്. മൂന്നു നാലു ദിവസങ്ങള്ക്കുശേഷം വിവിധ തീരങ്ങളില് അടിഞ്ഞവ തിരിച്ചറിനാവാത്ത വിധം ജീര്ണിച്ചിരുന്നതിനാല് അവിടെത്തന്നെ സംസ്കരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഉണ്ണാനുള്ള വകയുമായി അപ്പച്ചൻ വന്നില്ല
വാടയ്ക്കല് കാക്കരിയില് അഗസ്റ്റിന്റെ മകന് ഇമ്മാനുവലിന് അന്ന് 13 വയസ്. അമ്മ സ്റ്റെല്ലയും മേരി ഗ്രേസി, മേബിൾ, ഗ്ലോസിക്ക എന്നീ സഹോദരിമാരുമുള്ള കുടുബത്തിന്റെ ഏക വരുമാനം അപ്പച്ചൻ പിടിക്കുന്ന ചൂണ്ടമീനായിരുന്നു. ഓണത്തിന് ഒരു നേരം നിറയെ ഉണ്ണാനുള്ള വക കടലമ്മ തരാതിരിക്കില്ല. കടല് ശാന്തമായിരുന്നതിനാല് അവർ നല്ല കൊയ്ത്തിനായി കാത്തിരുന്നു.
അപ്പച്ചന് രാത്രി പുലരും മുന്പേ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചത് ഇപ്പോള് 63 വയസുള്ള ഇമ്മാനുവലിന്റെ ഓർമയിലെ നീറുന്ന നൊമ്പരമാണ്. ആറു പേര്ക്ക് കയറാവുന്ന തടിവള്ളത്തിലാണ് അപ്പച്ചനും കൂട്ടരും പോകുന്നത്. അത്തരത്തില് അഞ്ചു വള്ളങ്ങളാണ് വാടയ്ക്കല് മത്സ്യഗന്ധി തീരത്തുനിന്ന് പുലര്ച്ചെ നാലോടെ പുറപ്പെട്ടത്. പായ കെട്ടി കാറ്റിന്റെ ഗതി നോക്കിയാണ് വള്ളമിറക്കുന്നത്. കരയില്നിന്ന് കടലിലേക്ക് കാറ്റു വീശുമ്പോള് വള്ളമിറക്കും. തിരിച്ചാവുമ്പോള് വള്ളം കരയ്ക്കെത്തിക്കും.
പുലര്ച്ചെ ശാന്തമായിരുന്ന കടലിന്റെ ഭാവം പൊടുന്നനെ മാറി. 11.30 ഓടെ അറപ്പപ്പൊഴിക്കും വാടപ്പൊഴിക്കും മധ്യേ കടല്ക്കാറ്റിന് ഭ്രാന്തുപിടിച്ചു. കാറ്റ് തീരമണൽ മാത്രമല്ല പച്ചമണ്ണിനെവരെ ചുഴറ്റിയെടുത്ത് കുടിലുകളിലിരുന്നവരുടെ മുഖത്തെറിഞ്ഞു. മാനവും തീരവും കറുത്തിരുണ്ടു. ഉറഞ്ഞുതുള്ളിയ കടലിനെ കാറ്റ് മണല്കൊണ്ട് ആവരണം ചെയ്തു. ആധി പൂണ്ടവർ ഉറ്റവരുമായി വള്ളം ഉടനേ കര പറ്റണമേയെന്ന് പ്രാര്ഥിച്ചിരുന്നു. കാത്തിരിപ്പ് ഏറെയേറെ നീണ്ടെങ്കിലും അപ്പച്ചന് തിരിച്ചെത്തിയില്ല.
കടലാഴങ്ങളിലേക്ക് എറിയപ്പെട്ട അപ്പച്ചന്റെ അഴുകിച്ചീർത്ത മൃതദേഹം ചവറ തീരത്ത് അടിഞ്ഞെന്നറിഞ്ഞെങ്കിലും ഒരു നോക്കു കാണാൻ ആരും അനുവദിച്ചില്ല. വിയർപ്പുകൊണ്ട് വീടു പോറ്റിയിരുന്ന അപ്പച്ചനെ തീരത്തുതന്നെ സംസ്കരിക്കുകയായിരുന്നു. പിതാവിന്റെ അകാലമരണം മൂന്നാം ക്ലാസുകാരനായിരുന്ന ഇമ്മാനുവലിനെ നയിച്ചത് അനന്തമായ ശൂന്യതയിലേക്കാണ്. അന്നം തരാനും അഭയം തരാനും ആരുമില്ല. പരസ്പരം സഹായിച്ചിരുന്ന കുടുബങ്ങളിലെ എല്ലാമായിരുന്നവരെ കടല് കവര്ന്നു.
വിശപ്പടക്കാന് ഒന്നുമില്ല. കശുമാങ്ങ കൊത്തിപ്പറിക്കുന്ന കാക്കയുടെ പിറകേയോടി കാക്ക തിന്ന ഭാഗം കടിച്ചുമാറ്റി ശേഷിച്ചതു വീട്ടിൽ അഞ്ചാൾകൂടി പകുത്തുതിന്ന അനുഭവങ്ങള്. വറ്റു ചോറില്ലാതെ മീന് വറ്റിച്ചും ചുട്ടും തിന്ന കാലം. കടലില് പോയി മടങ്ങിവരുന്നവരുടെ മിച്ചം കഞ്ഞി അവരെ കാത്തിരുന്നു യാചിച്ചു വാങ്ങിക്കഴിച്ച് വിശപ്പടക്കിയ ദിനങ്ങള്. നാണം മറയ്ക്കാന്, തുളയും തുന്നലും നിറഞ്ഞ ഒരേയൊരു നിക്കര്. മൂന്നാം ക്ലാസില് പഠനം ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോള് ഇമ്മാനുവലിനു വിശപ്പടക്കാനുള്ള ഏക മാര്ഗംകൂടി അടയുകയായിരുന്നു- സ്കൂളിലെ ഉപ്പുമാവ്.
കാക്ക കൊത്തിയിടുന്ന കശുവണ്ടി പെറുക്കി കടയില് കൊടുത്ത് ഇടിയന്കപ്പ വാങ്ങിപ്പൊടിച്ച് ഉപ്പുമാവുണ്ടാക്കി. വൈകാതെ അപ്പച്ചന്റെ ചുമതല തോളിലേറ്റി കടലില് ചൂണ്ടപ്പണിക്ക് പോയിത്തുടങ്ങി. തൊണ്ട് അഴുകാന് കാത്തുനില്ക്കാതെ അമ്മ പച്ചതൊണ്ടു തല്ലി ചകിരി വിറ്റ് അരിക്കു വകതേടി.
ലോറൻസിന്റെ പായ കയറിയില്ല
പായ വച്ച വള്ളങ്ങളിലാണ് ചൂണ്ടപ്പണിക്ക് കടലിലേക്ക് വള്ളങ്ങൾ പോവുക. വിവിധ നിറങ്ങളിലുള്ള തുണിയാണ് പായ ആയി കെട്ടുന്നത്. കരയിലിരിക്കുന്നവര് വള്ളത്തിലെ പായയുടെ നിറം നോക്കിയാണ് കരയിലേക്കു വരുന്ന വള്ളം ഏതെന്നു തിരിച്ചറിയുക.
തണ്ടും പായയും വലിച്ചാണ് മീന് പിടിക്കാന് വള്ളങ്ങള് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നത്. തുഴ ഉപയോഗിച്ച് തുഴയുന്നതിനെയാണ് തണ്ടു വലിക്കുക എന്നു പറയുക. കാറ്റുള്ള സമയമാണെങ്കില് പായ ഉപയോഗിച്ചാണ് വള്ളങ്ങള് പോകുന്നത്. ചൂണ്ടയില് കുടുങ്ങുക ഏട്ട, സ്രാവ്, കൂരി, തെരണ്ടി തുടങ്ങിയ മീനുകളായിരിക്കും.
ആ മഹാദുരന്ത ദിവസം, ഒന്നാം ക്ലാസ് വിദ്യാര്ഥിയായിരുന്ന തയ്യില് ബേബിച്ചന് തന്റെ അപ്പച്ചന് ലോറന്സിനെ കാത്ത് വാടയ്ക്കല് തീരത്തെ തിരകളെ നോക്കി നിന്നെങ്കിലും അപ്പച്ചന്റെ പായ കയറിലില്ല. അപ്പച്ചനെയും കടല് വിഴുങ്ങിയെന്നു വിശ്വസിക്കാന് ഏറെ സമയമെടുത്തു. അമ്മ മേരിയും രണ്ടു സഹോദരങ്ങളുമുള്ള കുടുംബം പോറ്റാന് ഏഴാം ക്ലാസില് ബേബിച്ചന് പഠനം നിർത്തി ചൂണ്ടയ്ക്കു പോയിത്തുടങ്ങി.
SUNDAY DEEPIKA
“മാനം കാണാവുന്ന കുടിലുകള്ക്കുള്ളില് അലമുറയും നിലവിളിയുമാണ്. കരഞ്ഞു കണ്ണീര് വറ്റിയ അമ്മമാരും ഭാര്യമാരും കൂപ്പുകൈകളോടെ വിതുമ്പിക്കഴിയുന്നു. അച്ഛന്മാരെ കാണാഞ്ഞ് കരഞ്ഞ കുട്ടികള് ചാണകം മെഴുകിയ നനഞ്ഞ തിണ്ണയുള്ള പുരയ്ക്കകത്ത് തളര്ന്നു കിടന്നുറങ്ങുന്നു.” 1976 ഓഗസ്റ്റ് 23ന് ആലപ്പുഴ വാടയ്ക്കൽ ദുരന്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പത്രവാര്ത്തയിലെ വരികളാണിത്. 23 മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളെ നഷ്ടമായത് ആ കറുത്ത തിങ്കളാഴ്ചയാണ്.
ചിങ്ങമാസത്തെളിവ് നിലാവുപോലെ മാനത്ത് കണ്ടുതന്നെയാണ് നാല്പതോളം പേര് ചൂണ്ടയ്ക്ക് പോയത്. ആറേഴു പേര്ക്ക് പോകാവുന്ന വള്ളങ്ങളില് മച്ചുപായ കെട്ടി തണ്ടുവലിച്ചാണ് പോവുക. കാലാവസ്ഥാ മുന്നറിയിപ്പുകളൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന അക്കാലത്ത് പരിചയസമ്പത്തിന്റെ ബലത്തിലും മാനം നോക്കിയും പരപ്പു നോക്കിയുമാണ് കടലില് പോയിരുന്നത്. മാനം കറുത്ത് കടല്പ്പരപ്പില് കരി പുരളുന്നതു കണ്ട നാലുപേര് തിരികെ തുഴഞ്ഞു. വൈകുന്നേരം അവര് കര തൊടുമ്പോള് കടലില് ഉയര്ന്ന കാറ്റും കോളും കരയില് പേമാരിയായി മാറിയിരുന്നു.
ആ സായാഹ്നം മുതല് നാലഞ്ചു ദിനരാത്രങ്ങള് കടലോരഗ്രാമത്തില് നെഞ്ചിടിപ്പും നിലവിളിയും മാത്രമായി. പിറ്റേന്നു പുലര്ച്ചെ ഒരു അച്ഛനും നാല് മക്കളും അവരുടെ ഒരു അയല്വാസിയും നടുക്കടലില് മറിഞ്ഞുപോയ വള്ളത്തില്നിന്നു വേര്പ്പെട്ട പായമരത്തില് പിടിച്ചുകിടന്ന് പൊങ്ങിത്താണ് മണിക്കൂറുകള്ക്ക് ശേഷം പുറക്കാട് പുന്തല തീരം പറ്റി. രക്ഷാപ്രവര്ത്തനത്തിന് വള്ളങ്ങളില് പുറപ്പെട്ടവര് അർധപ്രാണരായി വള്ളത്തില് തൂങ്ങിക്കിടന്ന നാലുപേരെ രക്ഷപ്പെടുത്തി. രണ്ടുപേരെ തിരമാല പൂന്തല, ചേന്നങ്കര എന്നിവിടങ്ങളിൽ തീരം കയറ്റിവിട്ടു. ശേഷിച്ച 24 പേരാണ് കരപറ്റാനുണ്ടായിരുന്നത്. പി.പി. ദാസ് എന്ന യുവാവിനെ കായംകുളം അഴിമുഖത്തിന് പത്ത് മൈല് അകലെ ഫിഷിംഗ് ബോട്ടുകാര് കണ്ടെത്തി, മൂന്നാം ദിവസം കരയ്ക്കെത്തിച്ചു.
കരുനാഗപ്പള്ളി, ചവറ, കായംകുളം, പുറക്കാട്, പൂന്തല, ആയിരംതെങ്ങ്, ചെറിയതെങ്ങ് എന്നിവിടങ്ങളിലായി ഏഴു ശരീരങ്ങള് കരയ്ക്കടിഞ്ഞു. തയ്യില് കുടുംബത്തിലെ ലോറന്സ്, തമ്പി, ദേവസ്യ എന്നിവരുടെ മാത്രം മൃതദേഹങ്ങള് തിരിച്ചറിയാനായി. ആറു മൃതദേഹങ്ങള് തീരത്താണ് സംസ്കരിച്ചത്. ചവറയില് അടിഞ്ഞ തയ്യില് ദേവസ്യയുടെ മൃതദേഹം മാത്രമാണ് 23ന് രാത്രി 10ന് പള്ളിയില് സംസ്കരിച്ചത്. മരിച്ചവരില് ഏഴുപേര് വാഴക്കൂട്ടത്തില് കുടുംബാംഗങ്ങളാണ്. രണ്ടു വീടുകളില് അച്ഛനെയും മകനെയും നഷ്ടമായി. തയ്യില് കുടുംബത്തിലെ അച്ഛനും മകനും മരുമകനും മരിച്ചു.
സര്ക്കാര് ഇടപെടലുകള്
ഓഗസ്റ്റ് 24ന് ആഭ്യന്തരമന്ത്രി കെ. കരുണാകരന് വാടയ്ക്കല് സന്ദര്ശിച്ചു. കെപിസിസി പ്രസിഡന്റ് എ.കെ. ആന്റണിയുമുണ്ടായിരുന്നു. നാല് ഹെലികോപ്റ്ററുകളും ഐഎന്എസ് കൃപാണ് എന്ന നാവികസേനാ കപ്പലും തെരച്ചില് നടത്തിയെങ്കിലും ആരെയും കണ്ടെത്തായില്ല. റവന്യു മന്ത്രി ബേബി ജോണ് ആലപ്പുഴ ടിബിയില് തങ്ങി പ്രവര്ത്തനങ്ങള് ഏകോപിപ്പിപ്പിച്ചു. മന്ത്രിമാർ ഇരുവരും ആലപ്പുഴ അരമനയില് ബിഷപ് മൈക്കിൾ ആറാട്ടുകുളത്തെ സന്ദര്ശിച്ച് ചര്ച്ചകള് നടത്തി.
മരിച്ചവരുടെ കുടുംബങ്ങള്ക്ക് സര്ക്കാര് പ്രഖ്യാപിച്ച 50 രൂപ സഹായം ബേബി ജോണിന്റെ ഇടപെടലിനെ തുടര്ന്ന് 100 രൂപയാക്കി. പ്രദേശത്തെ 100 വീട്ടുകാര്ക്ക് മൂന്ന് ആഴ്ചത്തെ സൗജന്യറേഷന് അനുവദിച്ചു. റവന്യൂ മന്ത്രിയുടെ നിര്ദേശപ്രകാരം റിലീഫ് കമ്മിറ്റി ജില്ലാ കളക്ടറുടെ നേതൃത്വത്തില് രൂപീകരിച്ചു. മരിച്ചവരുടെ കുടുംബങ്ങള്ക്ക് 5000 രൂപ വീതം കൊടുക്കാന് ഒന്നര ലക്ഷം രൂപ സമാഹരിക്കുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. മരണം സംഭവിച്ചവരുടെ വീടുകള് മേഞ്ഞുനല്കാനുള്ള ചെലവ് ആലപ്പുഴ ജില്ലാ സഹകരണ ബാങ്ക് ഏറ്റെടുത്തു.
ആരോഗ്യ മന്ത്രി എന്.കെ. ബാലകൃഷ്ണന്റെ നിര്ദേശപ്രകാരം വാടയ്ക്കല് കടപ്പുറത്ത് ഒരു മെഡിക്കല് ബൂത്ത് സ്ഥാപിച്ചു. വീടുകളില് തളര്ന്നുകിടന്നവരെ സര്ക്കാര് വാഹനങ്ങളില് മെഡിക്കല് കോളജ് ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു ചികിത്സ നല്കി. കടൽക്ഷോഭത്തിൽ ജീവന് പൊലിഞ്ഞവരില് 22 പേര് ദൈവജനമാതാ ഇടവകാംഗങ്ങളാണ്. ഇടവക സംഘടനകള് കരുതലോടെ നിലകൊണ്ടു.
ആലപ്പുഴ ഈസ്റ്റ് റോട്ടറി ക്ലബ്ബിന്റെ സഹായത്തോടെ, ദുരന്തബാധിത കുടുംബങ്ങളിലെ പെണ്കുട്ടികളില് 23 പേരുടെ സമൂഹവിവാഹം 1976 ഡിസംബര് 23ന് നടത്തി. റോട്ടറി ക്ലബ് ഒരു പവന്റെ താലിമാല എല്ലാവര്ക്കും സമ്മാനിച്ചു. മറ്റു ചെലവുകള് ഇടവകയും. സ്മാരകമായി ഒരു കുരിശ് 1977 ഓഗസ്റ്റ് 23 ന് വാടയ്ക്കലിൽ സ്ഥാപിച്ചു. സമീപം ഒരു പ്രാര്ഥനാകേന്ദ്രവും. എല്ലാ ഓര്മദിനത്തിലും ഗ്രാമം ഇവിടെ ഒത്തുചേരുന്നുണ്ട്.
SUNDAY DEEPIKA
ഞങ്ങള് വയനാട്ടിലെ കുറിച്യര് സമുദായക്കാരുടെ ഓണസദ്യയില് ഇറച്ചിയും മീനും പ്രധാനമാണ്. തോരനും കാളനും സാമ്പാറും അവിയലും അച്ചാറും പപ്പടമൊക്കെ നിരക്കുന്ന ഇളം തൂശനിലയില് പുഴമീനും കാട്ടിറച്ചിയും ആവോളമുണ്ടാകും. മാനന്തവാടി കമ്മനയില് ഞങ്ങളുടെ വീടിനടുത്ത് എന്റെ ചെറുപ്പത്തിൽ വനമുണ്ടായിരുന്നു. നായാട്ടിന് അക്കാലത്ത് നിയന്ത്രണങ്ങളൊന്നുമില്ല.
ഞങ്ങള് കൂട്ടുകാര് ഓണത്തിന് ദിവസങ്ങൾക്കു മുൻപേ അമ്പും വില്ലുമായി വേട്ടയ്ക്കു പോകും. കാടിളക്കി മൃഗങ്ങളെ അടുപ്പിക്കാന് വേട്ടനായ്ക്കളുമുണ്ടാകും. മ്ലാവ്, മാന്, കാട്ടുപന്നി, കാട്ടാട്, മുയല് എന്നിവയെ വേട്ടയാടി ഓണത്തിനു കഴിക്കാന് കരുതിവയ്ക്കും. ശേഷിക്കുന്നത് ഉണക്കി വയ്ക്കും. മൃഗങ്ങളെ കെണിവച്ചു പിടിക്കാനും പ്രത്യേക രീതിയുണ്ട്. എന്റെ ചെറുപ്പത്തില് വയനാട് വനവും വയലുമായിരുന്നു. മാനന്തവാടി പുഴയിലാണ് ഞങ്ങള് മീന് പിടിക്കാന് പോകുക.
മീനുകളെ പൊത്തിപ്പിടിക്കാനും വലയില് പിടിക്കാനും രീതികള് വശമുണ്ടായിരുന്നു. മിക്ക വീടുകളിലും പാകത്തിനു വലകള് സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. വാള, വരാല്, തൂളി മീനുകള് പുഴയില് സുലഭമായിരുന്നു. ഇവയെ മുറിച്ച് മഞ്ഞളും മുളകും ഉപ്പും ചേര്ത്ത് എണ്ണയില് വറുത്തെടുക്കും. ഉത്രാടം മുതല് ചതയം വരെ നാല് ദിവസമായിരുന്നു സദ്യ. ഓണത്തിനുവേണ്ട നെല്ല് ആഴ്ചകള് മുന്പേ പത്താഴം തുറന്നു പുഴുങ്ങിക്കുത്തി ഉണങ്ങിവയ്ക്കും. വയൽനാടാണല്ലോ വയനാടായി മാറിയത്. എല്ലാ വീട്ടിലും വേണ്ടുവോളം നെല്ലും നാളികേരവും കരുതലുണ്ടായിരുന്നു.
തൊടിയില് നിറയെ പച്ചക്കറികളും. പാവല്, കോവല്, പയര്, വഴുത, കുമ്പളം, മത്ത, ചീര, കാച്ചിൽ, ചേന, ചേമ്പ് തുടങ്ങി വേണ്ടുവോളം വിഭവങ്ങൾ. ഓണം കേമമാക്കാന് പാടത്തെയും പറമ്പിലെയും കൃഷിപ്പണികള് നേരത്തെതന്നെ തീര്ത്തുവയ്ക്കും. ഓണമുണ്ണാന് നാലോ അഞ്ചോ ആള്ക്കാരൊന്നുമല്ല വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ ബാല്യത്തില് കൂട്ടുകുടുംബങ്ങള് സാധാരണമായിരുന്നു. പുല്ലുമേഞ്ഞ് തറ മെഴുകിയ മണ്ണുവീടുകളില് നിലത്ത് പായ വിരിച്ചായിരുന്നു ഊണും ഉറക്കവും. ഇന്നും അതേ പുല്ലുവീട്ടില്തന്നെയാണ് ഞാനും കുടുംബവും കഴിയുന്നത്. ഇതിന്റെ പഴക്കം നൂറു വര്ഷത്തിനു മേലെയാണെന്നു കൂടി പറയട്ടെ.
അമ്മാവന്മാരും അമ്മായിമാരും അച്ഛനും അമ്മയും കൂടെപ്പിറപ്പുകളും മരുമക്കളുമൊക്കെയായി വീട്ടില് എഴുപതോളം പേര്. ഇത്രയും പേര് ഉണ്ണാന് നിരയായിരിക്കുമ്പോള് കല്യാണസദ്യയുടെ പ്രതീതി. കളിക്കാനും പൂക്കള് പറിക്കാനും പൂക്കളമിടാനും ഈഞ്ഞാലാടാനും ഓണക്കളി കേമമാക്കാനും കുട്ടികള് പത്തിരുപതു പേരുണ്ടാകും. തനി കാര്ഷികഗ്രാമമായിരുന്നു കമ്മന. ഇഷ്ടംപോലെ കാട്ടുപൂക്കളും.
ജമന്തി, ചെത്തി, ബന്തി, വാടാമുല്ല, തുളസി, തെച്ചി, മന്ദാരം തുടങ്ങിയവ മുറ്റത്തും തൊടിയിലുമുണ്ടാകും. പൂക്കള്ക്ക് പഞ്ഞമില്ലാത്തതിനാല് മുറ്റം നിറയെ പൂക്കളങ്ങൾ തീര്ക്കുകയായിരുന്നു പതിവ്. ഓണസദ്യയില് ഒരു കാര്യം പറയാന് മറന്നു. അച്ചാറുകളുടെ കാര്യം. കടുമാങ്ങ, കണ്ണിമാങ്ങ, നാരങ്ങ, പാവയ്ക്ക, നെല്ലിക്ക തുടങ്ങി രുചിഭേദമുള്ള പലതരം അച്ചാറുകള്. എന്നിരിക്കെയും കര്ക്കടകത്തിനു മുന്നേ ഒരുക്കിവച്ച കണ്ണിമാങ്ങയുടെ രുചി ഒന്നു വേറെതന്നെയായിരുന്നു. പാടവരമ്പിലും മുറ്റത്തും പലതരം നാട്ടുമാവുകളുണ്ടായിരുന്നതിനാല് മാങ്ങയ്ക്ക് ഒരു ക്ഷാമവുമില്ല. തൊടി നിറയെ നാട്ടുവാഴകളുണ്ടായിരുന്നു.
വയനാടിന്റെ തനി നാടന് ഇനം വാഴകളും. ചുണ്ടില്ലാന്, പൂവന്, ഞാലിപ്പൂവന് എന്നിവയൊക്കെ ഇഷ്ടംമാതിരി. ഉപ്പേരി വറക്കാന് പാകത്തില് നേന്ത്രന് ധാരാളം. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന് ഇരുപതേക്കറോളം പാടമുണ്ടായിരുന്നു. ചെമ്പകം, ചെന്തൊണ്ടി, ചെന്താടി, മുണ്ടകന്, ചോമാല, പാല് വെളിയന്, അടുക്കന്, കോതാണ്ടന്, കരിമ്പാലന്, വെള്ളിമുത്ത്, കുറുമ്പാളി, ഗന്ധകശാല, ജീരകശാല, കയമ, തവളക്കണ്ണന്, ഓണമൊട്ടന്, പാല് തൊണ്ടി, കല്ലടിയാരന് എന്നിങ്ങനെ നെല്ലിനങ്ങൾ. ചോറിനും പലഹാരത്തിനും അരിപ്പായസത്തിനും ഒരു കുറവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
തൊഴുത്തും പശുക്കളുമില്ലാത്ത കാലവുമുണ്ടായിട്ടില്ല. പാല് മനുഷ്യനും ചാണകം മണ്ണിനും കരുത്തു തരുന്നുവെന്നാണല്ലോ പ്രമാണം. അമ്മാവന്മാര് സമ്മാനിക്കുന്ന ഉടുപ്പും തോര്ത്തുമുണ്ടും ബ്ലൗസും പാവാടയുമാണ് ഓണക്കാല ബാല്യത്തിന്റെ നീക്കിയിരിപ്പ്.
തിരുവോണത്തിന് ഉണ്ണുന്നത് സുഗന്ധനെല്ലാണ്. അതില് പ്രധാനം മുള്ളന്കൈമയും ഗന്ധകശാലയുമാണ്. ചോറ് മുള്ളന്കൈമയുടേതെങ്കില് പായസം ഗന്ധകശാലയുടേതായിരിക്കും. രണ്ടും ഒന്നിനൊന്നു കേമം. പഴമയിലെ ഒരു ഓണവിശേഷം പ്രത്യേകം പറയട്ടെ; ഓണത്തിന് വീട്ടില് പനങ്കള്ള് ആവോളമുണ്ടാകും. പറമ്പില് ധാരാളം പനകളുള്ള കാലമായിരുന്നു അത്. ലഹരി കുറഞ്ഞ ഇളവന് വിശേഷാല് ഓണപ്പാനീയമായിരുന്നു.
ഓണത്തിന് പ്രഭാതഭക്ഷണം ദോശയോ ഇഡ്ഡലിയോ അപ്പമോ പുട്ടോ ഒക്കെയാകാം. എന്തായാലും ഇതിനൊപ്പം വേണ്ടുവോളം ഇറച്ചിയുണ്ടാകും. സദ്യവട്ടങ്ങള് കഴിഞ്ഞാല് ഓണം കളികളുടേതായിരുന്നു. ഓരോ പ്രായക്കാര്ക്കും പറ്റിയ കളികള്. രണ്ടു മൂന്നു വീട്ടുകാര് ഒരു മുറ്റത്ത് കൂടുന്നതോടെ വലിയൊരു ആള്ക്കൂട്ടം. ചതുരംഗം, കിളികളി, കലം തല്ലിപ്പൊട്ടിക്കൽ എന്നിവയുമായി ഒരേസമയം പല ടീമുകള്. നേരം മയങ്ങുംവരെയുണ്ടാകും കളികള്. വൈകുന്നേരം പുഴയില് കുളിച്ചുവന്ന് അത്താഴസദ്യ കഴിച്ചാണ് ഉറക്കം.
ഇന്നു പറഞ്ഞാല് ഒരാളും വിശ്വസിക്കില്ല, ഓണത്തിനു കടകളില് പോയി ചെറുപ്പകാലത്ത് ഒരു സാധനവും വാങ്ങിയിരുന്നില്ല. വേണ്ടതൊക്കെ വീട്ടില് വിളയിച്ചെടുത്തിരുന്നു. തിന്നാനും കുടിക്കാനും വേണ്ടതെല്ലാം തനിച്ച് മണ്ണില് വിളയിക്കാനായാല് എന്നും ഓണമാകും. കറിവേപ്പില വരെ വില കൊടുത്തു വാങ്ങേണ്ടിവരുന്ന ഇക്കാലത്തല്ലേ ഓണം ഭാരമാകുന്നത്. ഓണം സ്വയംപര്യാപ്തതയുടെ കാര്ഷികാഘോഷമായി മാറുന്ന കാലം വരണമെന്നാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം.
SUNDAY DEEPIKA
അഷ്ടമിനാടായ വൈക്കത്തെ നാദബ്രഹ്മം വീട്ടിൽ ഇക്കൊല്ലം ഓണത്തിന് മധുരമേറെയാണ്. സ്വർണച്ചിറകളുള്ള ഓണത്തുന്പികൾ പറന്നെത്തും മുന്പേ സംഗീതഭവനത്തിലേക്ക് പാട്ടും മൂളി ദേശീയ അവാര്ഡാണ് എത്തിയിരിക്കുന്നത്. പിന്നണി ഗാനരംഗത്ത് ഇതോടകം ശ്രദ്ധ നേടിയ വൈക്കം വിജയലക്ഷ്മി പാടിയ പൂങ്കുയില് ഈ ഓണക്കാലത്തും മലയാളക്കരയാകെ ഏറ്റുപാടുകയാണ്.
സംഗീത കാസറ്റുകളും ഉപകരണങ്ങളും ബഹുമതികളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച വീടിന്റെ അങ്കണത്തിൽ അത്തം മുതല് വിജയലക്ഷ്മി പൂക്കളമിട്ടുതുടങ്ങി.
സംസ്ഥാന സര്ക്കാരിന്റെ ഓണാഘോഷത്തിന്റെ ഭാഗമായി തിരുവോണത്തിനു തിരുവനന്തപുരത്ത് സംഗീത പരിപാടിക്ക് പേകേണ്ടതിനാല് അച്ഛനും അമ്മയും കുടുംബാംഗങ്ങളും കൂട്ടുകാരുമൊക്കെയായി പൂരാടദിനത്തിലാണ് വീട്ടിലെ ഓണാഘോഷം. അമ്പതോളം പേരുണ്ടാകും സംഗമത്തിന്. അടപ്രഥമന് ഉള്പ്പെടെ വിഭവസമൃദ്ധമായ ഓണസദ്യയും പായസമധുരത്തിനൊപ്പം വിജലക്ഷ്മിയുടെ ആലാപനവുമുണ്ട്.
ചെന്നൈയിലായിരുന്നു വിജയലക്ഷ്മിയുടെ കുട്ടിക്കാലം. അച്ഛന് മുരളീധരന് അമഞ്ചിക്കരയില് ഇലക്ട്രോണിക്സ് ഉപകരണങ്ങളുടെ കച്ചവടമായിരുന്നു. ചെറുപ്പത്തിൽ മുരളീധരന് സംഗീതം അഭ്യസിച്ചിരുന്നു. അക്കാലത്ത് സിന്ധുഭൈരവി എന്ന തമിഴ് ചിത്രത്തിൽ കെ.എസ്.ചിത്ര പാടിയ ഞാനൊരു സിന്ത്... കാവടി സിന്ത്... എന്ന ഗാനം സൂപ്പര് ഹിറ്റായിരുന്നു. തമിഴ്നാട്ടിലെങ്ങും ഈ പാട്ട് അലയടി ച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
റേഡിയോയിലൂടെ ഈ പാട്ടു കേട്ടു പഠിച്ച വിജയലക്ഷ്മി ആദ്യം മൂളി. പിന്നീട് നന്നായി പാടാന് തുടങ്ങി. മൂന്നര വയസുള്ള വിജലക്ഷമിയുടെ സംഗീതവാസന അച്ഛന് മുരളീധരനും അമ്മ വിമലയും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വൈക്കത്തേക്ക് താമസം മാറിയപ്പോള് മുരളീധരന്റെ അമ്മ സരോജനിയില്നിന്നും വിജയലക്ഷ്മിയിലേക്ക് പാട്ട് വീണ്ടും ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. അമ്പലപ്പുഴ തുളസി ടീച്ചറുടെയും വൈക്കം പി.ആര്. സുമംഗല ടീച്ചറുടെയും ശിക്ഷണത്തിൽ ശാസ്ത്രീയസംഗീതം പഠിച്ചു. പേരെടുത്ത പല സംഗീതജ്ഞരുടെയും അടുത്തെത്തിച്ച് അച്ഛന് മകളുടെ സംഗീതപഠനം കൂടുതല് ഊഷ്മളമാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
സംഗീത കാസറ്റുകളായിരുന്നു വിജയലക്ഷ്മിയുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെ സമ്പത്ത്. വിജയലക്ഷിയുടെ കുഞ്ഞിക്കൈകളിലേക്ക് ചെമ്പൈ, ബാലമുരളീകൃഷ്ണ, സുബ്ബലക്ഷ്മി, മഹാരാജപുരം സന്താനം, മുധുരൈ ടി.എന്. ശേഷഗോപാലന്, യേശുദാസ് എന്നിവരുടെ കച്ചേരിക്കാസറ്റുകളാണ് അച്ഛന് മുരളീധരനും അമ്മ വിമലയും നല്കിപ്പോന്നത്. യേശുദാസിന്റെ രാഗാലാപനങ്ങളോടായിരുന്നു താത്പര്യം. പാട്ടുകളുടെ വരികള് പഠിച്ചെടുക്കുക എന്ന ശ്രമകരമായ ജോലി അച്ഛന്റെ സാഹായത്താല് സാധിച്ചു. അക്ഷരസ്ഫുടതയുണ്ടാക്കിയെടുത്തും ശബ്ദമാധുര്യത്തിനായി സാധകം ചെയ്തും സംഗീതം പരിശീലിച്ചു.
ആറാം വയസില് ഉദയനാപുരം ചാത്തന്കുട്ടി ദേവീക്ഷേത്രത്തില് അരങ്ങേറ്റം നടത്തി. 1986ല് വൈക്കത്ത് ഒരു സംഗീതനിശയ്ക്കായി യേശുദാസ് എത്തി. അദ്ദേഹം താമസിച്ചിരുന്ന ടൂറിസ്റ്റ് ബംഗ്ലാവില് ദക്ഷിണ നല്കി അനുഗ്രഹം വാങ്ങാനാണ് വിജയലക്ഷ്മിയും അച്ഛനൊപ്പം പോയത്. യേശുദാസിന്റെ കാല്തൊട്ടു വന്ദിച്ച ശേഷം ‘തായേ... യശോദേ’ എന്ന കീര്ത്തനം തോടി രാഗത്തില് ആദിതാളത്തില് പാടി. കാഴ്ചപരിമിതിയുള്ള കുട്ടിയുടെ പാട്ടു കേട്ടു വിസ്മയിച്ച ഗാനഗന്ധര്വന് ഒരു പാട്ടുകൂടി പാടിപ്പിച്ചു.
പിന്നെ വിജയലക്ഷ്മിക്കുവേണ്ടി അക്കാലത്തെ സൂപ്പര് ഹിറ്റ് ഗാനമായ ‘സാഗരങ്ങളെ’ പാടി ഉണര്ത്തിയ എന്ന ഗാനം ആലപിച്ചു. മുന് നിശ്ചയിച്ച സംഗീതനിശ ഒരു മണിക്കൂര് വൈകിയേ തുടങ്ങൂ എന്നു സംഘാടകരെ അറിയിച്ച യേശുദാസ് വിജയലക്ഷ്മിയുടെ പാട്ടും സംഗീതത്തിലുള്ള കാര്യങ്ങളും ചോദിച്ചറിയുകയും ചെയ്തു. അന്നു തുടങ്ങിയ സംഗീതയാത്രയാണ് ദേശീയ ചലച്ചിത്ര പുരസ്കാരത്തിലെത്തിനില്ക്കുന്നത്. ഇപ്പോഴും രാഗത്തിലോ താളത്തിലോ സംശയം തോന്നിയാല് വിജയലക്ഷ്മി ആദ്യം വിളിക്കുന്നത് ദാസേട്ടനേയാണ്.
യേശുദാസ് കേരളത്തിലെത്തിയാല് വിജയലക്ഷ്മി അദ്ദേഹത്തെ കാണാന് പോകും. പാട്ടുകള് പാടും. സംശയങ്ങള് ചോദിച്ച് ഒപ്പമിരിക്കും. ക്ഷേത്രങ്ങളിലും വേദികളിലും കച്ചേരിയും ഭക്തിഗാനമേളകളും അവതരിപ്പിച്ച് വിജലക്ഷ്മി 1988ല് മുംബൈ ഷണ്മുഖാനന്ദ ഹാളില് ഒന്നര മണിക്കൂര് കച്ചേരി അവതരിപ്പിച്ച പൊതുപരിപാടികള്ക്കു തുടക്കം കുറിച്ചു. ഒറ്റക്കമ്പി മാത്രമുള്ള ഗായത്രിവീണയിലൂടെയാണ് വിജയലക്ഷ്മി കച്ചേരിയില് പ്രശസ്തയാകുന്നത്. ഇലക്ട്രിക് ഗായത്രി വീണ വായിക്കുന്ന അപൂര്വം സംഗീതജ്ഞരില് ഒരാള്. അച്ഛന് മുരളീധരനാണു വീണയ്ക്കു രൂപംകൊടുത്തത്. വയലിന് മാന്ത്രികന് കുന്നക്കുടി വൈദ്യനാഥനാണ് ഗായത്രി വീണയെന്നു പേരിട്ടത്. പാടുക മാത്രമല്ല നിരവധി കീര്ത്തനങ്ങളും രചിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. വാസന്തി രാഗത്തില് ഗണേശവര്ണമാണ് ഇതില് പ്രധാനം.
കാല്നൂറ്റാണ്ടുലേറെ കച്ചേരികളിലൂടെ കേരളത്തിലും പുറത്തും വേദികള് നല്കിയ കരുത്തിലാണ് സിനിമയിലേക്ക് എത്തുന്നത്. സംഗീത സംവിധായകന് എം. ജയചന്ദ്രനാണ് സിനിമാ പിന്നണി ഗാനലോകത്തിലേക്കുള്ള വിജയലക്ഷ്മിയുടെ യാത്രയ്ക്കു നിമിത്തമായത്. ‘സെല്ലുലോയ്ഡ്’എന്ന സിനിമയിലെ കാറ്റേ കാറ്റേ ... എന്ന ഗാനത്തോടെയാണ് ചലച്ചിത്ര പിന്നണിഗാനരംഗത്ത് ശ്രദ്ധേയമാകുന്നത്. പിന്നീട് നടനിലെ ‘പൂങ്കുയിലേ....’ എന്ന ഗാനത്തിനു സംസ്ഥാന സര്ക്കാരിന്റെ അവാര്ഡ് ലഭിച്ചതോടെ മലയാളവും കടന്ന് എട്ട് ഭാഷകളിലേക്ക് വിജയലക്ഷ്മിയുടെ സ്വരം പടര്ന്നു.
‘എആര്എം’ എന്ന സിനിമയില് ‘അങ്ങു വാനക്കോണില് മിന്നിനിന്ന അമ്പിളി...’ എന്ന ഗാനത്തിന് ദേശീയ അവാര്ഡു ലഭിച്ചതോടെ മലയാളത്തിലെ മറ്റൊരു കോകിലമായി വിജയലക്ഷ്മി മാറി. തന്റെ പാട്ട് ഏറ്റുപാടി ഗംഭീരമാക്കിയ എല്ലാ സംഗീത പ്രേമികളുടെയും ആസ്വാദകരുടെയും മുമ്പില് ശിരസ് നമിച്ച് വിജയലക്ഷ്മി എല്ലാവര്ക്കും സമത്വത്തിന്റെയും സമഭാവനയുടെയും നല്ല ഓണമാണ് ആശംസിക്കുന്നത്.
SUNDAY DEEPIKA
ഓണം എന്ന് പറയുമ്പോള് തന്നെ ആദ്യം ഓര്മയില് വരിക സദ്യയാണ്. ഉപ്പേരി, പഴം, പപ്പടം, പായസം തുടങ്ങി പന്ത്രണ്ടിലധികം വിഭവങ്ങള് ചേരുന്നതാണ് ഓണസദ്യ. അച്ചാറ് മുതല് പായസം വരെ വിഭവങ്ങള് ഉള്പ്പെടുത്തി ഓണസദ്യ ഒരുക്കുമ്പോള് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒട്ടനവധി കാര്യങ്ങളുണ്ട്. ഓരോ വിഭവവും കൃത്യസ്ഥാനത്ത് വിളമ്പാന് ഈ രീതിയിലുള്ള ഇലയുടെ ക്രമീകരണം സഹായിക്കും. സദ്യ കഴിക്കാനിരിക്കുന്നയാളുടെ ഇടതുവശത്ത് തൂശനിലയുടെ തുമ്പ് വരുന്ന തരത്തിലാണ് ഇല വയ്ക്കേണ്ടത്. തൊട്ടുകൂട്ടാനുളളതും ചാറുകറിയും കൂട്ടുകറിയും സദ്യയില് വേണം.
ഇലയുടെ വലതുവശത്ത് ഉപ്പേരിയാണ് ആദ്യം വിളമ്പുന്നത്. മുന്നിനമാണ് ഉപ്പേരി. കായ വറുത്തത്, ചേമ്പ് വറുത്തത്, നേന്ത്രക്കായ വറുത്തെടുത്ത് ശര്ക്കരപ്പാവ് ചേര്ത്തുണ്ടാക്കുന്ന ശര്ക്കര ഉപ്പേരി. ആവശ്യമുള്ളവര്ക്ക് ഇലയില് ഉപ്പും വിളമ്പാറുണ്ട്. ചെറുപഴവും ചെറുതും വലുതുമായ രണ്ടു പപ്പടങ്ങളും വിളമ്പും. ഇതിനുശേഷം ഇഞ്ചിക്കറി, നാരങ്ങ അച്ചാര്, മാങ്ങ അച്ചാര് തുടങ്ങിയ വിഭവങ്ങളും. ഇലയുടെ വലത്തെ അറ്റത്തായി അവിയലും തോരനും കിച്ചടിയും പച്ചടിയും വിളമ്പും.
കൂട്ടുകറിയായി കാളന്, ഓലന് തുടങ്ങിയവ. കൂടാതെ തോരന്, എരിശേരി തുടങ്ങിയ കറികളും പ്രധാന വിഭവങ്ങളാണ്. ഇതൊക്കെ എത്തിയതിന് ശേഷമാണ് ചോറ് വിളമ്പുന്നത്. ചോറിനൊപ്പം പരിപ്പും നെയ്യും ചേര്ത്ത് വിളമ്പും. സാമ്പാറിനുശേഷം ചിലയിടങ്ങളില് നേരിട്ട് പായസം വിളമ്പാറുണ്ട്. എന്നാല് പല സ്ഥലങ്ങളിലും സാമ്പാറിനുശേഷം പുളിശേരിയോ കാളനോ വിളമ്പിയ ശേഷമായിരിക്കും പായസം.
ഉള്ളി തീയല്
ചെറിയ ഉള്ളി ഒരു കപ്പ്
തേങ്ങ ചിരകിയത് ഒരു കപ്പ്
മല്ലിപ്പൊടി രണ്ടു ടേബിള് സ്പൂണ്
കാശ്മീരി മുളകുപൊടി ഒരു ടേബിള് സ്പൂണ്
ഉണക്കമുളക് നാലെണ്ണം
ഉഴുന്നുപരിപ്പ് ഒരു പിടി
ഉഴുന്ന് ഒരു നുള്ള്
പുളി ചെറുനാരങ്ങ വലുപ്പത്തില്
മഞ്ഞള്പ്പൊടി അര ടീ സ്പൂണ്
ശര്ക്കര ഒരു ചെറിയ കഷ്ണം
കടുക്, കറിവേപ്പില ആവശ്യത്തിന്
ഉപ്പ് ആവശ്യത്തിന്
വെളിച്ചെണ്ണ ആശ്യത്തിന്
ചുവടു കട്ടിയുള്ള പാത്രത്തില് അല്പ്പം എണ്ണയൊഴിച്ച് അതിലേക്ക് ഉഴുന്നുപരിപ്പ് ഇട്ട് മൂപ്പിക്കുക. അതിലേക്ക് ഉണക്കമുളക്, കറിവേപ്പില, തേങ്ങ എന്നിവയിട്ട് വറുക്കുക. തേങ്ങ മൂത്തുവരുമ്പോള് മല്ലിപ്പൊടിയും. ബ്രൗണ് നിറമാകുമ്പോള് തീ ഓഫാക്കുക. ഓഫാക്കിയാലും ഇടയ്ക്ക് ഇളക്കി നല്കണം. വറുത്തെടുത്ത തേങ്ങ നന്നായി അരച്ചെടുക്കണം. തൊലി കളഞ്ഞ് മുറിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന ചെറിയുള്ളി തേങ്ങ വറുത്ത പാത്രത്തില് അല്പ്പം വെളിച്ചെണ്ണയൊഴിച്ച് ചൂടാകുമ്പോള് വഴറ്റിയെടുക്കാം. അല്പ്പം ഉപ്പിട്ട് ഇളക്കി അടച്ചുവയ്ക്കാം. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഉള്ളി ഇളക്കണം.
ഉള്ളി നന്നായി വഴറ്റിക്കഴിയുമ്പോള് അല്പ്പം കറിവേപ്പിലയിട്ട് ഇളക്കുക. ചെറുനാരങ്ങ വലുപ്പത്തില് എടുത്ത പുളി വെള്ളത്തിലിട്ട് പിഴിഞ്ഞ് പുളിവെള്ളം ഉള്ളിയിലേക്ക് ചേര്ത്തു നല്കണം. പുളിവെള്ളത്തില് കിടന്ന് ഉള്ളി ഒന്നൂടെ വേകണം. അതിലേക്ക് ഒരു ടേബിള് സ്പൂണ് കാശ്മീരി മുളകുപൊടി കൂടി ചേര്ത്തു നല്കുക.
കാല് ടീ സ്പൂണ് മഞ്ഞള്പ്പൊടി ചേര്ത്തു നല്കാം. വെള്ളം കുറയുന്നുണ്ടെങ്കില് വെള്ളം ചേര്ത്തുനല്കണം. അരച്ചുവച്ച തേങ്ങകൂടി ചേര്ത്ത് നന്നായി ഇളക്കി തിളപ്പിക്കുക. പുളി കുറവാണെങ്കില് പുളിവെള്ളം ചേര്ത്തുനല്കാം. നന്നായി തിളച്ചുകഴിയുമ്പോള് ഒരു ഫ്രൈ പാനില് എണ്ണയൊഴിച്ച് ചൂടാകുമ്പോള് കടുക്, വറ്റല്മുളക്, കറിവേപ്പില എന്നിവയിട്ട് മൂപ്പിച്ച് തീയലിലേക്ക് ചേര്ക്കുക. ഉള്ളി തീയല് തയാര്.
അവിയല്
ചേന 400 ഗ്രാം
വെള്ളരിക്ക 400 ഗ്രാം
പടവലങ്ങ 200 ഗ്രാം
ഏത്തക്കായ100 ഗ്രാം
കാരറ്റ് 100 ഗ്രാം
പയര് 100 ഗ്രാം
വഴുതനങ്ങ 100 ഗ്രാം
മുരിങ്ങയ്ക്ക 50 ഗ്രാം
മാങ്ങ 50 ഗ്രാം
പച്ചമുളക് 100 ഗ്രാം
വെളിച്ചെണ്ണ ചെറിയ കപ്പ്
മഞ്ഞള്പ്പൊടി രണ്ടു ടീ സ്പൂണ്
മുളകുപൊടി ഒരു ടീ സ്പൂണ്
നാളികേരം ചിരകിയത് 250 ഗ്രാം
അടിക്കട്ടിയുള്ള ചെറിയ ഉരുളിയിൽ കുറച്ച് വെളിച്ചെണ്ണ ഒഴിക്കുക, കഷ്ണങ്ങള് അടിയില് പിടിക്കാതിരിക്കാന് അല്പം കറിവേപ്പില ഇടുക. ആദ്യം ചേന, തുടര്ന്ന് വെള്ളരിക്ക, പടവലങ്ങ, വഴുതനങ്ങ, പയര്, കാരറ്റ് ഇവ ഓരോന്നായി ഇടുക, അടച്ചു വച്ച് ആവിയില് വേവിക്കുക. രണ്ടു ടീ സ്പൂണ് മഞ്ഞള്പ്പൊടിയും ഒരു ടീ സ്പൂണ് മുളകുപൊടിയും ഇടുക. ആവശ്യത്തിന് ഉപ്പും ചേര്ക്കുക. വെള്ളം ഒട്ടും ചേര്ക്കണ്ട. വേകുന്നതിനുള്ള വെള്ളം കഷണങ്ങളില് നിന്നിറങ്ങിക്കോളും.
ഒടുവിലായി ഏത്തക്കായ ചേര്ക്കുക. കഷ്ണങ്ങള് നല്ലതുപോലെ വാടുമ്പോള് മാങ്ങയും മുരിങ്ങയ്ക്കയും ഇടുക. വീണ്ടും ആവിയില് വേവിക്കുക. 250 ഗ്രാം നാളികേരം കുറച്ച് ജീരകവും ചച്ചമുളകും ചേര്ത്ത് ചതച്ചെടുക്കുക. ഇത് വെന്ത കഷ്ണങ്ങളിലേക്ക് ചേര്ത്തിളക്കുക. ഏറ്റവും ഒടുവിൽ പച്ച വെളിച്ചെണ്ണയും ചേര്ത്ത് തീ ഓഫാക്കി ഇളക്കുക.
പാലട
അട 200 ഗ്രാം
പാല് മൂന്നര ലിറ്റര്
വെള്ളം ഒന്നര ലിറ്റര്
പഞ്ചസാര 900 ഗ്രാം
നെയ്യ് ആവശ്യത്തിന്
ചുവടുകട്ടിയുള്ള പാത്രം അടുപ്പില് വച്ച് വെള്ളമൊഴിക്കുക. നന്നായി തിളച്ചുകഴിയുമ്പോള് തീ ഓഫാക്കി അതിലേക്ക് അട ഇട്ട് അല്പ്പം വെളിച്ചെണ്ണകൂടി ഒഴിച്ചു നന്നായി ഇളക്കി അടച്ചുവച്ച് വേവിക്കുക. ഒരു മണിക്കൂര് സമയമെടുക്കും അട വെന്തു കിട്ടാന്. ഈ സമയം മറ്റൊരു ചുവടുകട്ടിയുള്ള പാത്രത്തില് ഒന്നര ലിറ്റര് വെള്ളം അല്പ്പം നെയ്യ്, അല്പ്പം പഞ്ചസാര എന്നിവ തിളപ്പിച്ചെടുക്കുക. അതിലേക്ക് മൂന്നര ലിറ്റര് പാല് ചേര്ത്ത് ഇളക്കി തിളപ്പിച്ചെടുക്കുക.
പാല് നന്നായി തിളച്ചുകഴിയുമ്പോള് തീ നിയന്ത്രിക്കുക. വെള്ളം വറ്റി പിങ്ക് നിറമാകുന്നതുവരെ തിളപ്പിക്കുക. വെന്ത അട കഴുകി വെള്ളം വാര്ത്ത് എടുത്തത് പാലിലേക്ക് ചേര്ത്ത് നന്നായി ഇളക്കി തിളപ്പിക്കുക. പത്തു മിനിറ്റ് തിളപ്പിച്ചതിനുശേഷം 900 ഗ്രാം പഞ്ചസാര ചേര്ത്തുനല്കണം. നന്നായി ഇളക്കി അല്പ്പനേരം തിളപ്പിക്കുക. തീ ഓഫാക്കി തിള അവസാനിക്കുന്നതുവരെ ഇളക്കുക. പാട കെട്ടാതിരിക്കാന് അല്പ്പം നെയ് ഒഴിച്ചു നല്കാം. ഇരുപതു മിനിറ്റിനുശേഷം വിളമ്പാം. മൂന്നേകാല് ലിറ്റര് പായസം കിട്ടും.
പൈനാപ്പിള് പായസം
നല്ലവണ്ണം വിളഞ്ഞ പൈനാപ്പിള്
വലിയത് രണ്ടെണ്ണം
പഞ്ചസാര 100 ഗ്രാം
ശര്ക്കര 100 ഗ്രാം
നെയ്യ് 100 ഗ്രാം
കശുവണ്ടിപ്പരിപ്പ് അര കപ്പ്
കിസ്മിസ് അര കപ്പ്
മൂന്നു നാളികേരം പിഴിഞ്ഞ ഒന്നാം പാല് ഒരു കപ്പ്
രണ്ടാം പാല് ഒന്നര ലിറ്റര്
കണ്ടന്സ്ഡ് മില്ക്ക് കാല് കപ്പ്
ജീരകപ്പൊടി ഒരു ടീസ്പൂണ്
ഏലയ്ക്കാപ്പൊടി ഒരു ടീസ്പൂണ്
പൈനാപ്പിള് നെടുകെ മുറിച്ച് ചിരവയില് ചിരകി എടുക്കുക. ധാരാളം വെള്ളം ചേര്ത്ത് അടിക്കട്ടിയുള്ള പാത്രത്തില് വേവിക്കുക. വെന്ത് വെള്ളം വറ്റിക്കഴിയുമ്പോള് ശര്ക്കര ഉരുക്കി അരിച്ചെടുത്തതും പഞ്ചസാരയും ചേര്ത്തിളക്കി വഴറ്റുക. കുറുകിവരുമ്പോള് രണ്ടാം പാല് ചേര്ത്ത് തിളപ്പിച്ച് കട്ടിയായി വരുമ്പോള് തീ കെടുത്തി കണ്ടന്സ്ഡ് മില്ക്കും ജീരകപ്പൊടി, എലയ്ക്കാപ്പൊടി എന്നിവയും ചേര്ത്ത് ഇളക്കി ഒന്നാം പാല് ഒഴിക്കുക. കഴുകിയെടുത്ത കിസ്മിസും കശുവണ്ടിപ്പരിപ്പും നെയ്യില് വറുത്ത് ഇളക്കി യോജിപ്പിക്കുക. ഈ പായസം ഒന്നര ലിറ്ററുണ്ടാകും.
ചേനയും കായും എരിശേരി
ചേന അര കപ്പ്
കായ അര കപ്പ്
തേങ്ങ ഒരു മുറി
മുളകുപൊടി രണ്ട് ടീ സ്പൂണ്
മഞ്ഞള്പ്പൊടി അര ടീ സ്പൂണ്
കുരുമുളകുപൊടി അര ടീ സ്പൂണ്
ഉപ്പ് ആവശ്യത്തിന്
ഉഴുന്നുപരിപ്പ് രണ്ട് ടീ സ്പൂണ്
വെളിച്ചെണ്ണ ആവശ്യത്തിന്
കറിവേപ്പില ആവശ്യത്തിന്
വെള്ളം ആവശ്യത്തിന്
ചുവടുകട്ടിയുള്ള പാത്രം അടുപ്പില് വച്ച് അതില് അല്പ്പം വെള്ളമൊഴിച്ച് അതിലേക്ക് തൊലി കളഞ്ഞ ചെറിയ കഷ്ണങ്ങളാക്കിക്ക ചേന, കായ എന്നിവ ഇടുക. അതിലേക്ക് ആവശ്യത്തിനു ഉപ്പ് ചേര്ക്കുക. അര ടീ സ്പൂണ് മഞ്ഞള്പ്പൊടി, രണ്ടു സ്പൂണ് മുളകുപൊടി. അര ടീ സ്പൂണ് കുരുമുളകുപൊടി, അല്പ്പം കറിവേപ്പില കുറച്ചു വെളിച്ചെണ്ണ എന്നിവ ചേര്ത്ത് അടച്ചു വച്ച് വേവിക്കുക. വെള്ളം കുറവാണെങ്കില് അല്പ്പം ചേര്ത്തു നല്കണം. ഒരു കപ്പ് തേങ്ങ അല്പ്പം ജീരകം ചേര്ത്ത് നന്നായി അരച്ചെടുക്കണം. അടുപ്പില് വച്ചിരിക്കുന്ന കായയും ചേനയും ഇടയ്ക്ക് ഇളക്കണം.
നന്നായി വെന്ത് ഉടഞ്ഞുകഴിയുമ്പോള് ജീരകം ചേര്ത്ത് അരച്ച തേങ്ങ ചേര്ത്ത് തിളപ്പിക്കണം. വെള്ളം കുറവു തോന്നിയാല് ചേര്ത്തുനല്കാം. ഒരു ഫ്രൈപാനില് അല്പ്പം എണ്ണയൊഴിച്ച് ചൂടാകുമ്പോഴള് ഉഴുന്നു പരിപ്പ് ഇട്ടു വറുക്കുക അതിലേക്ക് ബാക്കിയുള്ള തേങ്ങ ഇട്ടു നന്നായി വറുത്തെടുക്കണം. വറുത്ത തേങ്ങയിലേക്ക് അൽപം കുരുമുളകുപൊടി കൂടി ഇട്ട് ഇളക്കി അത് എരിശേരിയിലേക്ക് ചേര്ത്തു നന്നായി ഇളക്കുക. എരിശേരി റെഡി.
SUNDAY DEEPIKA
ചിന്താവിഷയം
ആരും കാണാത്തപ്പോള് നമ്മള് എങ്ങനെയുള്ളവരാണ്? അല്പം അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്ന ചോദ്യമാണിത്. മറ്റുള്ളവര് കാണുമ്പോള് നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ച് നാം പൊതുവേ ശ്രദ്ധാലുക്കളാണ്. സത്യസന്ധനും വിശ്വസ്തനും നല്ലവനുമായി മറ്റുള്ളവര് നമ്മെ കാണണമെന്നു നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാല്, ആരും കാണാനില്ലാത്തപ്പോള്, ചോദ്യം ചെയ്യാന് മേലുദ്യോഗസ്ഥന് ഇല്ലാത്തപ്പോള്, നിരീക്ഷിക്കാന് കാമറയില്ലാത്തപ്പോള്, തെറ്റു ചെയ്താലും പിടിക്കപ്പെടാന് സാധ്യതയില്ലാത്തപ്പോള്, നാം എങ്ങനെയാണ് പ്രവര്ത്തിക്കുക? സത്യസന്ധത മറ്റുള്ളവരെ കാണിക്കാനുള്ള ഒരു മുഖംമൂടിയാണോ അതോ നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തീര്ന്നിട്ടുണ്ടോ എന്നും വെളിപ്പെടുന്നത് അത്തരം നിമിഷങ്ങളിലാണ്.
ഇന്ത്യ കണ്ട ഏറ്റവും പ്രതിഭാശാലികളായ എന്ജിനിയര്മാരില് ഒരാളായ സര് മോക്ഷഗുണ്ടം വിശ്വേശ്വരയ്യയുടെ ജീവിതം ഈ സത്യത്തിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്. 1860 സെപ്റ്റംബര് 15നു കര്ണാടകയിലെ മുദ്ദേനഹള്ളി എന്ന ഗ്രാമത്തിലാണ് അദ്ദേഹം ജനിച്ചത്. സംസ്കൃതപണ്ഡിതനായിരുന്ന ശ്രീനിവാസ ശാസ്ത്രിയുടെയും വെങ്കടലക്ഷ്മിയമ്മയുടെയും മകനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ചെറുപ്പത്തില്ത്തന്നെ പിതാവ് മരിച്ചതോടെ കുടുംബം സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലായി. എന്നാല്, ദാരിദ്ര്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഠനമോഹത്തെ തളര്ത്തിയില്ല. ബാംഗ്ലൂരിലെ സെന്ട്രല് കോളജില് പഠിക്കുമ്പോള് കുട്ടികള്ക്ക് ട്യൂഷനെടുത്താണ് സ്വന്തം ചെലവിന് ഒരു ഭാഗം വിശ്വേശ്വരയ്യ കണ്ടെത്തിയത്. പിന്നീട് പൂനയില് സിവില് എൻജിനിയറിംഗ് പഠിച്ച് അദ്ദേഹം മികച്ച വിജയം നേടി.
ബോംബെ പ്രസിഡന്സിയുടെ പൊതുമരാമത്ത് വകുപ്പില് ജോലിയില് പ്രവേശിച്ച് അദ്ദേഹം ജലസേചനം, കുടിവെള്ള വിതരണം, വെള്ളപ്പൊക്ക നിയന്ത്രണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിലെ വൈദഗ്ധ്യത്തിലൂടെ വളരെവേഗം പ്രശസ്തനായി. ജലസംഭരണികളിലെ നൂതനമായ ഓട്ടോമാറ്റിക് ഗേറ്റുകളുടെ രൂപകല്പന ഉള്പ്പെടെ നിരവധി എഞ്ചിനിയറിംഗ് സംഭാവനകള് അദ്ദേഹത്തിന്റേതായിട്ടുണ്ട്. പിന്നീട് മൈസൂരില് ചീഫ് എഞ്ചിനിയറായും 1912 മുതല് 1918 വരെ ദിവാനായും സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു.
വ്യവസായം, ബാങ്കിംഗ്, സാങ്കേതിക വിദ്യാഭ്യാസം, പൊതുസ്ഥാപനങ്ങള് എന്നിവ വളര്ത്തി ആധുനിക മൈസൂറിന്റെ നിര്മാണത്തില് നിര്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു. 1915ല് ബ്രിട്ടീഷ് സര്ക്കാര് അദ്ദേഹത്തിന് ‘സര്’ പദവി നല്കി. 1955ല് സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യ പരമോന്നത സിവിലിയന് ബഹുമതിയായ ഭാരതരത്നം നല്കി വിശ്വേശ്വരയ്യയെ ആദരിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജന്മദിനമായ സെപ്റ്റംബര് 15 ഇന്ത്യയില് എൻജിനിയേഴ്സ് ഡേ ആയി ആചരിക്കപ്പെടുന്നു.
എന്നാല്, വിശ്വേശ്വരയ്യയുടെ എന്ജിനിയറിംഗ് നേട്ടങ്ങളെക്കാള് നമ്മെ ആകര്ഷിക്കുന്ന മറ്റൊരു കാര്യമുണ്ട്: അദ്ദേഹത്തിന്റെ മികച്ച വ്യക്തിത്വം. കൃത്യനിഷ്ഠയും സമയനിഷ്ഠയും പൊതുമുതലിനോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ മുഖമുദ്രകളായിരുന്നു. പണവും സമയവും അധികാരവും പൊതുസമ്പത്തുമെല്ലാം വ്യക്തിപരമായ സൗകര്യത്തിനുള്ളവയല്ല, പ്രത്യുത വിശ്വസ്തതയോടെ കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു.
ഇവിടെയാണ് എന്ജിനിയറിംഗിനും മനുഷ്യജീവിതത്തിനുമിടയില് മനോഹരമായ ഒരു സാമ്യം കാണാനാവുന്നത്. ഒരു വലിയ പാലം കാണുമ്പോള് അതിന്റെ തൂണുകളും വളവുകളും മനോഹാരിതയും നാം ശ്രദ്ധിക്കും. ഒരു ബഹുനിലക്കെട്ടിടം കാണുമ്പോള് അതിന്റെ ഉയരം നമ്മെ വിസ്മയിപ്പിക്കും. എന്നാല്, അവയുടെ കരുത്തിന്റെ രഹസ്യം പലപ്പോഴും നമ്മുടെ കണ്ണുകള്ക്ക് കാണാവാത്ത അടിത്തറയിലാണ്. കൊടുങ്കാറ്റിലും പ്രളയത്തിലും അവയെ താങ്ങിനിറുത്തുന്നത് ആ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അടിത്തറയിലാണ്.
മനുഷ്യവ്യക്തിത്വത്തിനും അത്തരമൊരു അടിത്തറയുണ്ട്. പ്രശസ്തി മറ്റുള്ളവര് നമ്മെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നതാണ്. എന്നാല്, സ്വഭാവം എന്നത് ആരും കാണാത്തപ്പോള് നാം ആരാണ് എന്നതാണ്. പിടിക്കപ്പെടുമെന്ന ഭയത്താല് മാത്രം സത്യസന്ധനായിരിക്കുന്നവന്റെ സത്യസന്ധതയ്ക്ക് വലിയ വിലയില്ല. കണക്കുകള് പരിശോധിക്കപ്പെടുമെന്നതിനാല് മാത്രം പണം കൃത്യമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതും യഥാര്ഥ സത്യസന്ധതയല്ല. തെറ്റു ചെയ്താല് ആരും അറിയുകയില്ലെന്നും ഉറപ്പുള്ളപ്പോഴും ശരിയായത് തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിലുമാണ് വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ യഥാര്ഥ മാറ്റ് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.
വലിയ ധാര്മിക തകര്ച്ചകള് സാധാരണയായി വലിയ കുറ്റങ്ങളിലൂടെയല്ല ആരംഭിക്കുന്നത്. നിസാരമെന്നു കരുതുന്ന ചെറിയ വിട്ടുവീഴ്ചകളിലാണ് അവയുടെ തുടക്കം. ആരെയും ബാധിക്കില്ലെന്നു കരുതുന്ന ഒരു ചെറിയ നുണ, ചെലവുകണക്കില് അല്പം കൂട്ടി എഴുതുന്നത്, മറ്റൊരാളുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ അംഗീകാരം സ്വന്തമാക്കുന്നത്, നമുക്ക് അനുകൂലമായി സംഭവിച്ച ഒരു തെറ്റ് അറിഞ്ഞിട്ടും അത് തിരുത്താതിരിക്കുന്നത്, എല്ലാവരും ചെയ്യുന്നതല്ലേ എന്നു പറഞ്ഞു ന്യായീകരിക്കുന്ന ചെറിയ വഞ്ചനകള്, ആരും കണ്ടില്ലെതിനാല് കിട്ടിയ സാധനം സ്വന്തമാക്കുന്നത്, ഇവയോരോന്നും നിസാരമായി തോന്നാം.
എന്നാല്, ഒരു വലിയ കെട്ടിടം ഓരോ കല്ലായി ഉയരുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വവും ഓരോ തീരുമാനത്തിലൂടെയാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്. ഓരോ സത്യസന്ധമായ തീരുമാനവും നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ അടിത്തറയെ ശക്തമാക്കുന്നു. ഓരോ വിട്ടുവീഴ്ചയും അതിനെ ദുര്ബലമാക്കുന്നു.
സത്യസന്ധത രാഷ്്ട്രീയക്കാര്ക്കും ന്യായാധിപന്മാര്ക്കും ഉദ്യോഗസ്ഥര്ക്കും വ്യവസായികള്ക്കും വ്യാപാരികള്ക്കും മാത്രം ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ട ഒരു ഗുണമല്ല. അത് നമ്മുടെ വീടുകളിലും ഓഫീസുകളിലും കടകളിലും വിദ്യാലയങ്ങളിലും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരിക്കണം. കൊടുത്ത വാക്കു പാലിക്കുന്നതിലും ഏല്പ്പിച്ച ജോലികള് ആത്മാര്ഥമായി ചെയ്യുന്നതിലും കടം തിരിച്ചുകൊടുക്കുന്നതിലും മറ്റുള്ളവരുടെ അവകാശം മാനിക്കുന്നതിലും നുണ പറഞ്ഞാല് രക്ഷപ്പെടാമെന്നിരിക്കേ സത്യം പറയുന്നതിലുമൊക്കെയാണ് അത് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.
ദൈവവചനം പറയുന്നു: “സത്യസന്ധന്റെ മാര്ഗം സുരക്ഷിതമാണ്.’’(സുഭാഷിതങ്ങള് 10:9). സത്യസന്ധത നല്കുന്ന വലിയൊരു സമ്മാനം മനഃസമാധാനമാണ്. സത്യം പറയുന്നവന് ആരോട് എന്തു നുണ പറയുന്നുവെന്ന് ഓര്ത്തുവയ്ക്കേണ്ടതില്ല. സത്യസന്ധമായി ജീവിക്കുന്നവനു രഹസ്യം പുറത്തുവരുമോ എന്ന് ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. പൊതുജീവിതത്തിലും സ്വകാര്യജീവിതത്തിലും ഒരേ മൂല്യങ്ങള് പാലിക്കുന്നവന് വ്യത്യസ്ത അവസരങ്ങളില് വ്യത്യസ്ത മുഖംമൂടികള് ധരിക്കേണ്ടി വരികയില്ല.
101 വര്ഷം നീണ്ട ജീവിതത്തിനുശേഷം 1962 ഏപ്രില് 14ന് വിശ്വേശ്വരയ്യ അന്തരിച്ചു. അദ്ദേഹം രൂപകല്പന ചെയ്ത പദ്ധതികളും വളര്ത്തിയ സ്ഥാപനങ്ങളും ഇന്നും നിലനില്ക്കുന്നു. എന്നാല്, കോണ്ക്രീറ്റ് ഒരിക്കല് ക്ഷയിക്കും; യന്ത്രങ്ങള് കാലഹരണപ്പെടും; സാങ്കേതികവിദ്യകള് മാറും. അപ്പോഴും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ നല്ല വ്യക്തിത്വം അവയേക്കാള് ദീര്ഘകാലം നിലനില്ക്കുന്ന സ്മാരകമായിരിക്കും എന്നതില് സംശയം വേണ്ട.
നാം ആരുംതന്നെ ഒരു അണക്കെട്ട് രൂപകല്പന ചെയ്യുകയോ പാലം പണിയുകയോ ഒരു സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭരണച്ചുമതല വഹിക്കുകയോ ചെയ്തെന്നു വരില്ല. എന്നാല്, അതിനേക്കാള് പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു എന്ജിനിയറിംഗ് പദ്ധതി നാമെല്ലാവരും ഓരോ ദിവസവും നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അതായത്, ഓരോ ദിവസവും നാം നമ്മെത്തന്നെ നിര്മിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നു സാരം.
നാം എടുക്കുന്ന ഓരോ തീരുമാനവും ആ നിര്മിതിയുടെ അടിത്തറയില് പതിയ്ക്കുന്ന ഓരോ കല്ലാണ്. ആരും അറിയുകയില്ലെന്നിരിക്കേ നാം പറയുന്ന ഓരോ സത്യവും അതിനെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. ലംഘിച്ചാലും ആരും ചോദിക്കില്ലെന്നിരിക്കെ നാം പാലിക്കുന്ന വാക്ക് അതിനെ ഉറപ്പിക്കുന്നു. അഭിനന്ദിക്കാന് ആരുമില്ലാത്തപ്പോൾ നാം ചെയ്യുന്ന സത്യസന്ധമായ പ്രവൃത്തി അതിന്റെ കരുത്ത് വര്ധിപ്പിക്കുന്നു.
ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ കരുത്ത് എപ്പോഴും കാണുന്ന ഭിത്തികളിലല്ല. മറിച്ച്, ആരും കാണാത്ത അതിന്റെ അടിത്തറയിലാണ്. നമ്മുടെ മഹത്വവും മറ്റുള്ളവര് കാണുന്ന ഏതാനും പ്രവൃത്തികളില്ല; അത് ആരും കാണാത്തപ്പോഴും നാം നടത്തുന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലാണ്. ഈ കാര്യം നമുക്ക് മറക്കാതിരിക്കാം.
SUNDAY DEEPIKA
ഇന്നേക്ക് 116 വർഷം പിന്നിലെ വൻ സംഭവമായിരുന്നു അത്. മീനച്ചിലാറിന്റെ തീരത്തെ പാലാ അങ്ങാടിക്കവലയിലേക്ക് ദൂരങ്ങളിൽനിന്നുപോലും ജനാവലി ആ വിസ്മയം നേരിൽ കാണാൻ കാൽനടയായി എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇരുന്പുവളയത്തിനു ചുറ്റും റബർ പൊതിഞ്ഞ ചക്രങ്ങൾ, പലക നിരത്തിയ പത്ത് സീറ്റുകളിലേക്ക് കയറാൻ ചവിട്ടുപടി, വശങ്ങളിൽ പടുത.
ജനം നോക്കിനിൽക്കെ കോട്ടും സ്യൂട്ടും ടൈയുമിട്ട് തൊപ്പിവച്ചയാൾ ശകടത്തിനു മുന്നിലിരുന്ന് ഗിയറിനു സമാനമായ ഇരുന്പുകന്പി മുകളിലേക്ക് ആഞ്ഞുവലിച്ചു. കൽക്കരിപ്പുക കുടുകുടാ തുപ്പി ശകടം മെല്ലെമെല്ലെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. ഏറെപ്പേരും തലയിൽ കൈവച്ച് വിസ്മയം കൂറി. ധൈര്യശാലികൾ ശകടത്തിൽ തൊട്ടുനോക്കി. ഭയമുള്ളവർ പിന്നോട്ടു മാറി.
വന്നവരിൽ പഠിപ്പുള്ള ആരോ പറഞ്ഞു: “ഇതാണ് ബസ്. ഓടിക്കുന്നയാൾ ഡ്രൈവർ.” വണ്ടി എന്നാൽ കാളവണ്ടി, വില്ലുവണ്ടി, വലിവണ്ടി എന്നു മാത്രം കണ്ടുധരിച്ചിരുന്ന കാലം. കേരളത്തിൽ ആദ്യത്തേതെന്നു പറയാവുന്ന മോട്ടോർ സർവീസ് പാലായിൽനിന്ന് കോട്ടയം വരെ കല്ലും കുഴിയും നിറഞ്ഞ മണ്പാതയിലൂടെ പതിനേഴര മൈൽ ദൂരം ഓടാൻ വേണ്ടിവന്നത് രണ്ടര മണിക്കൂർ.
കേരളത്തിലാദ്യമായി ബസ് എത്തിച്ച കഥാപുരുഷൻ ജോസഫ് ആഗസ്തി കയ്യാലയ്ക്കകം എന്ന കൊച്ചുപാപ്പന് അന്നു പ്രായം വെറും പതിനേഴു വയസ്. വിദ്യാഭ്യാസം സ്കൂൾ പഠനം. ബസ് എന്ന യന്ത്രവണ്ടി ഫ്രാൻസിൽനിന്ന് പാലായിലെത്തിക്കുന്നതിനു പിന്നിൽ ജോസഫ് ആഗസ്തിയുടെ കടുംപിടിത്തവും രണ്ടു മൂന്നു ദിവസത്തെ സത്യഗ്രഹവും വേണ്ടിവന്നു. ഇനി കഥയിലേക്കും കാര്യത്തിലേക്കും കടക്കാം.
പിതാവ് ആഗസ്തി ജോസഫിന്റെ മരണത്തോടെ വിഷമത്തിലായ മക്കൾ ജോസഫ് ആഗസ്തിയെയും സഹോദരൻ തോമസിനെയും പിതൃസഹോദരൻ ആഗസ്തി മത്തായി എന്ന കൊച്ചുമത്തച്ചൻ ഈരാറ്റുപേട്ട മങ്കൊന്പിൽനിന്നു പാലായിലെ കുടുംബവീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നിട്ട് ഏതാനും മാസങ്ങളേ ആയിരുന്നുള്ളൂ. കൃഷി, വ്യാപാര, വാണിജ്യ പ്രമുഖരായിരുന്ന കയ്യാലയ്ക്കകം കുടുംബക്കാർക്ക് തിരുവനന്തപുരം വള്ളക്കടവിൽ അക്കാലത്ത് ജൗളിവ്യാപാരമുണ്ടായിരുന്നു.
സിൽക്ക് തുണിത്തരങ്ങൾ വാങ്ങാൻ ആഗസ്തി മത്തായിയൊപ്പം ജോസഫും മധുരയിൽ പോവുക പതിവായിരുന്നു. മധുരയിൽനിന്നോ അതല്ലെങ്കിൽ പാലായിൽ മലഞ്ചരക്ക് വാങ്ങാനെത്തിയിരുന്ന വിദേശികളിൽനിന്നോ ഉള്ള കേട്ടറിവാകാം ഒരു ബസ് വാങ്ങണമെന്ന ആഗ്രഹം ജോസഫ് ആഗസ്തിയിൽ മുളയിട്ടത്. “നമുക്കൊരു ബസ് വാങ്ങിക്കൂടേ.” ആഗസ്തി മത്തായിയോട് ഒരു നാൾ പയ്യന്റെ ചോദ്യം. “എന്ത് ബസ്, എന്തിന് ബസ്” എന്നായിരുന്നു കാരണവരുടെ മറുചോദ്യം.
ഫ്രാൻസിൽനിന്ന് ബസ് പാലായിലേക്ക്
ബസിനായി ജോസഫ് ആഗസ്തിയുടെ പിടിവാശി ദിവസങ്ങളോളം തുടർന്നു. കടുംപിടിത്തിലൊന്നും പിതൃസഹോദരൻ വഴങ്ങുന്നില്ലതാനും. മുറിയടച്ച് രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം കിടപ്പും മൗനവ്രതവും. തീനും കുടിയുമില്ലാതെ കിടപ്പു നീണ്ടതോടെ ആഗസ്തി മത്തായിയുടെ ഭാര്യ ക്ലാരമ്മയുടെ മനസലിഞ്ഞു. “അവന്റെ ആഗ്രഹം അങ്ങു സാധിച്ചു കൊടുത്തേക്കെന്ന്” കരുണാദ്രമായ ഉപദേശം. മനസില്ലാമനസോടെ ആഗസ്തി ഭാര്യയുടെ നിലപാട് അംഗീകരിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് ഒരു നൂറ്റാണ്ടും ഒരു പതിറ്റാണ്ടും മുൻപ് നാലുവീലിൽ പാലായിൽനിന്നു കോട്ടയത്തേക്ക് കടകട ശബ്ദത്തോടെ ആ ശകടം ഓടിത്തുടങ്ങിയത്.
കേരളം തിരുവിതാംകൂറും കൊച്ചിയും മലബാറുമായി കിടന്ന കാലമാണത്. ഇന്ത്യയിൽ ബസ് നിർമാണ കന്പനികളൊന്നുംതന്നെയില്ല. യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലേ ബസ് നിർമാണവും ഗതാഗത സർവീസുള്ളൂ. ബസ് എത്തിച്ചാൽതന്നെ വെറുതെയങ്ങ് നിരത്തിലിറക്കി ഓട്ടം തുടങ്ങാനാവില്ല. ബസ് എത്തിക്കുന്നതിനു മുന്നോടിയായി 1908ൽ മീനച്ചിൽ മോട്ടോർ അസോസിയേഷൻ എന്ന പേരിൽ കന്പനി സർക്കാരിൽ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു. അത് തിരുവിതാംകൂർ നാട്ടുരാജ്യത്തിൽ രജിസ്റ്റർ ചെയ്യപ്പെട്ട മൂന്നാമത്തെ കന്പനിയാണ്.
1909 അവസാനത്തോടെ ജോസഫ് ആഗസ്തിയുടെ സ്വപ്നസാക്ഷാത്കാരം ഫ്രാൻസിലെ ത്രോണിക് കന്പനി നിർമിച്ച ബസ് എന്ന യന്ത്രവണ്ടി കപ്പൽ കയറി മദിരാശിലെത്തി. മദിരാശിയിൽനിന്ന് കടലും കായലും പുഴയും താണ്ടി കപ്പലിലോ ചങ്ങാടത്തിലോ ആകാം പാലായിൽ വീലുറപ്പിച്ചത്. ചെന്നൈയിലെ സിംസണ് ആൻഡ് കന്പനിയായിരുന്നു ബസ് എത്തിച്ചതിലെ ഇടനിലക്കാർ. ബസിന്റെ അറ്റകുറ്റപ്പണിയും ഡ്രൈവറെ പരിശീലിപ്പിക്കലും അവരുടെ ചുമതലയിലായിരുന്നു. നെൽപ്പാടങ്ങളെയും മറ്റ് കൃഷിയിടങ്ങളെയും പകുത്തുപോകുന്ന എട്ടടി നടപ്പാതയല്ലാതെ അക്കാലത്ത് ടാറിട്ടതും കല്ലുപാകിയതുമായ റോഡ് സൗകര്യമില്ല.
സഹോദരപുത്രന്റെ കലശലായ മോഹത്തിനും പിടിവാശിക്കും വഴങ്ങേണ്ടിവന്നപ്പോൾ ആഗസ്തി മത്തായിക്ക് പണച്ചെലവ് ചില്ലറയൊന്നുമായിരുന്നില്ല. ബസ് വാങ്ങാൻ മുടക്കിയത് അക്കാലത്തെ ആയിരം കുതിരപ്പവൻ. മലയോരത്തോ മലബാറിലോ രണ്ടായിരമോ മൂവായിരമോ ഏക്കർ സ്ഥലം വാങ്ങി കൃഷി തുടങ്ങാനുള്ള തുകയാണ് ബസിനു മുടക്കിയത്.
പാലാ അങ്ങാടി കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളുടെയും മലഞ്ചരക്കിന്റെയും പ്രമുഖ വ്യാപാരകേന്ദ്രമായിരുന്നു. മീനച്ചിൽ നദീതടത്തിൽ സമൃദ്ധമായി വിളഞ്ഞിരുന്ന കുരുമുളക് യൂറോപ്പിൽ ‘പാലാ പെപ്പർ’ എന്ന പേരിൽ പ്രതാപത്തോടെ വിറ്റഴിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കാലം. ചുക്കും മഞ്ഞളും ജാതിക്കയും ഗ്രാന്പുവും പാലാ അങ്ങാടിയിൽ വിറ്റാൽ ഉയർന്ന വില കിട്ടുമെന്നതിനാൽ പ്രധാന വ്യാപാരവിപണിയായി ഇവിടം പേരെടുത്തിരുന്നു. അങ്ങനെ കാർഷികോത്പന്നങ്ങളുമായി കാളവണ്ടികൾ രാപകൽ പാലായിലേക്കു വന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പാലായിൽനിന്ന് മീനച്ചിലാറ്റിലൂടെ കെട്ടുവള്ളത്തിലും ചങ്ങാടത്തിലും മലഞ്ചരക്ക് അതിരന്പുഴ ചന്തയിലേക്കും ആലപ്പുഴ തുറമുഖത്തേക്കും കൊണ്ടുപോകുന്നതും പതിവു കാഴ്ചയായിരുന്നു.
വീണ്ടും പാലാ ബസിലേക്കു മടങ്ങാം. ബസ് ഓടിക്കാൻ സത്യസന്ധനും സദ്സ്വഭാവിയുമായ ആളെത്തന്നെ കിട്ടണമെന്നു നിർബന്ധം. ഒട്ടേറെ അപേക്ഷകൾ ലഭിച്ചെങ്കിലും ചങ്ങനാശേരിയിലെ പ്രമുഖ കുടുംബത്തിൽനിന്നുള്ള ഒരാളെയാണു ഡ്രൈവറായി നിയോഗിച്ചത്. കുടുംബത്തിന്റെ സാന്പത്തികനിലകൂടി പരിഗണിച്ചായിരുന്നു ഡ്രൈവർ നിയമനം. അദ്ദേഹത്തെ മദിരാശിയിലെ സിംസണ് ആൻഡ് കന്പനിയിലേക്കയച്ച് ഡ്രൈവിംഗും അവശ്യം അറ്റകുറ്റപ്പണികളും പഠിപ്പിച്ചു.
വേഷവിധാനത്തിൽ വിമാന പൈലറ്റിന്റെ പത്രാസ് ബസ് ഡ്രൈവർക്കുണ്ടായിരുന്നു. തനി യൂറോപ്യൻ വേഷവിധാനം. അലങ്കാരത്തൊപ്പി, മുട്ടിനു താഴെ വരെയുള്ള ഷൂസ്, കുപ്പായത്തിനു മുകളിൽ നാലു വലിയ പോക്കറ്റുകളുള്ള കോട്ട്, ടൈ. കൊടുംചൂടിലും പെരുമഴയിലും ഡ്രൈവറുടെ വേഷത്തിന് ഇളവുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പാലാ-കോട്ടയം നിരക്ക് കാൽ ചക്രം
ബസിനുള്ള കൽക്കരി കൊച്ചിയിൽനിന്നു കായൽ കടന്ന് അതിരന്പുഴ വഴി മീനച്ചിലാറ്റിലൂടെ കെട്ടുവള്ളത്തിൽ പാലായിൽ എത്തിക്കുകയായിരുന്നു. 1910 മധ്യത്തോടെ പാലായിൽനിന്നു കോട്ടയത്തേക്കു ബസ് ഓടിത്തുടങ്ങി. കാളവണ്ടികളും കുതിരവണ്ടികളും പിടിവണ്ടികളും മാത്രം ഓടിയിരുന്ന ഗ്രാമപാതയിലൂടെയുള്ള യാത്ര. രാവിലെ പാലായിൽനിന്ന് തിരിച്ചാൽ മണ്ണുറോഡിലൂടെ ഓടിച്ചാടിയും കിതച്ചും കോട്ടയത്തെത്തും. കോട്ടയം നാഗന്പടം കടവുവരെയായിരുന്നു ഈ വാഹനത്തിന്റെ സർവീസ് എന്നാണ് പഴമക്കാരുടെ പക്ഷം. കോട്ടയത്തെത്തി രണ്ടു മണിക്കൂർ ബസും ഡ്രൈവറും വിശ്രമിക്കും. വൈകുന്നേരത്തോടെ തിരികെ പാലായിലേക്ക്.
ബസിന്റെ വരവു കാണുന്പോൾ കാൽനടക്കാരും കാളവണ്ടിക്കാരും വഴിയോരത്ത് ഒതുങ്ങിനിൽക്കും. മണിക്കൂറിൽ നാല്പതു കിലോമീറ്റർ വരെ വേഗമെടുക്കാമെങ്കിലും പാതയുടെ പരിമിതി കാരണം 20 കിലോമീറ്ററായിരുന്നു പരമാവധി വേഗം. കറുത്ത പുക തുപ്പി സാവധാനം ഓടുന്ന ബസിൽ സഹായികൾ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. യാത്രക്കാർ ഏറെയും സാമാന്യേന സന്പന്നരായിരുന്നു. ചിലരാകട്ടെ ബസിൽ യാത്ര ചെയ്യാനുള്ള അതിമോഹംകൊണ്ടു മാത്രം ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചവരും. തിരുവിതാംകൂറിലെ പഴയ നാണയം കാൽ ഓട്ടചക്രമായിരുന്നു ടിക്കറ്റ് നിരക്ക്. യാത്രക്കാരിൽനിന്ന് അതു വാങ്ങുന്നത് ഡ്രൈവർതന്നെ.
യന്ത്രശകടത്തിൽ ഒരിക്കലൊന്നു കയറി തൃപ്തിയടയാൻ വിദൂരങ്ങളിൽനിന്നു വരെ ആൾക്കാർ വഴിയോരങ്ങളിൽ വന്നു. കവലകളിൽ എഴുതിവച്ച സ്റ്റോപ്പുകളൊന്നുമില്ലാത്തതിനാൽ ബസ് നിറുത്താൻ ഉറക്കെ ഡ്രൈവറെ ‘സാർ’ എന്ന് വിളിക്കുകയേ മാർഗമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. കൈ നീട്ടി വണ്ടി നിറുത്തിക്കുകയെന്നത് അക്കാലത്ത് നാട്ടുനിയമമായിരുന്നില്ല. കാഞ്ഞിരപ്പള്ളി, പൊൻകുന്നം, മുണ്ടക്കയം, ഈരാറ്റുപേട്ട പ്രദേശങ്ങളിൽനിന്ന് പുലർച്ചെ ചൂട്ടുവെട്ടത്തിൽ പാലാവരെ വന്ന് ബസിൽ കോട്ടയത്തിനു പോയവരേറെയുണ്ട്.
കോട്ടയത്തുനിന്ന് അവരൊക്കെ കോട്ടയം-കുമളി റോഡിലൂടെയും മറ്റും വീടുകളിലേക്കു നടന്നുപോയി. മടക്കയാത്രയിൽ മാത്രമല്ല വീട്ടിലും നാട്ടിലുമെത്തി അവരൊക്കെ ബസ് യാത്രാനുഭവം കഥയും തിരക്കഥയുമായി അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ബസിൽ യാത്ര ചെയ്തവർക്കും കിട്ടി നാട്ടിൽ മോശമല്ലാത്ത പ്രമാണിത്തം.
കൊല്ലത്തേക്ക് ബസ് വള്ളം കയറി
ചില്ലറ നാണയത്തിനുവരെ വിലയും നിലയുമുള്ള കാലമായിരുന്നതിനാൽ ബസിൽ പലപ്പോഴും പകുതി സീറ്റുകളിൽപ്പോലും ആളുണ്ടായില്ല. യാത്രക്കാർ ആരുമില്ലാതെ വരുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ബസ് സർവീസ് മുടങ്ങുന്നതും പതിവായിരുന്നു. എവിടെ പോകണമെങ്കിലും കാൽനടയാത്ര ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കിയിരുന്ന അക്കാലത്ത് ബസിൽ പോകണമെന്ന് സാധാരണക്കാർക്ക് നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
യാത്രക്കാരുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞതോടെ സർവീസ് പ്രതിസന്ധിയിലായി. അക്കാലത്ത് ആലപ്പുഴ കഴിഞ്ഞാൽ കൊല്ലമായിരുന്നു തിരുവിതാംകൂറിലെ വാണിജ്യപ്രമാണിത്തമുള്ള പട്ടണം. അതിനാൽ സർവീസ് കൊല്ലത്തുനിന്ന് തിരുവനന്തപുരത്തേക്കാക്കിയാൽ മെച്ചവും മിച്ചവും കിട്ടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ജോസഫ് ആഗസ്തി വള്ളങ്ങൾ ചേർത്തുകെട്ടി പലക നിരത്തി ബസ് 1912ൽ കൊല്ലത്തെത്തിച്ചു.
കൊല്ലം-തിരുവനന്തപുരം റൂട്ടിൽ പത്തു സീറ്റിലും ഫുള്ളായി യാത്രക്കാരെ കിട്ടി. 1919 വരെ ഇതേ റൂട്ടിൽ മീനച്ചിൽ മോട്ടോർ അസോസിയേഷൻ സർവീസ് തുടർന്നു. അക്കാലത്ത് മറ്റൊരു ബസ് കൂടി ജോസഫ് ഫ്രാൻസിൽനിന്ന് വാങ്ങി കൊല്ലം-തിരുവനന്തപുരം റൂട്ടിൽ ഓടിച്ചതായി പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് ആഗസ്തി മത്തായിയുടെ ചെറുമകൻ ജേക്കബ് സേവ്യർ പറഞ്ഞു. 1918 ജനുവരിയിൽ കൊല്ലം- തിരുവനന്തപുരം റൂട്ടിൽ തീവണ്ടി ഓടിത്തുടങ്ങിയതോടെ ബസിൽ യാത്രക്കാർ കുറഞ്ഞു. അതോടെ 1919ൽ ബസ് വീണ്ടും പാലായിലേക്ക് വള്ളത്തിൽ മടങ്ങി. തുടർന്ന് 1922 വരെ പാലാ-കോട്ടയം റൂട്ടിൽ ഓടിത്തളർന്നു.
ഒന്നാം ലോകയുദ്ധവിരാമത്തോടെ ബസിനു സ്പെയർപാർട്സ് കിട്ടാതായി. ഇതിനിടെ, ബസ് കൽക്കരിയിൽനിന്ന് പെട്രോൾ എൻജിനിലേക്കു മാറ്റിയതോടെ പെട്രോൾ ക്ഷാമവും തടസമായി. തന്നെയുമല്ല, പെട്രോൾ മദിരാശിയിൽനിന്നെത്തിക്കുന്നത് വലിയ സാന്പത്തികച്ചെലവും. ഇത്തരത്തിൽ 1922ൽ പാലാ-കോട്ടയം സർവീസിന് അവസാനമായി. കുറേക്കാലം ബസ് കയ്യാലയ്ക്കകം വീടിനു സമീപം ഓടാതെ കിടന്നു. നനഞ്ഞും തുരുന്പെടുത്തും നശിക്കുംമുന്നേ വാങ്ങിയതിലും വളരെക്കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്ക് ബസ് ടിവിഎസ് കന്പനിക്കോ മദിരാശിയിലുള്ള മറ്റാർക്കോ വിറ്റു.
ഫ്രാൻസിൽനിന്ന് ബസ് പാലായിൽ എത്തിച്ചതിൽ തീരുന്നില്ല ജോസഫ് ആഗസ്തിയുടെ ക്രെഡിറ്റ്. ഒറ്റക്കുതിര വലിക്കുന്ന വില്ലുവണ്ടിയും സൈക്കിളും ജനറേറ്ററും ആദ്യം പാലായിൽ കൊണ്ടുവന്നതും ഇദ്ദേഹമാണ്. 1927ൽ പാലാ സെൻട്രൽ ബാങ്ക് സ്ഥാപിക്കുന്നതിലും പ്രധാനി ജോസഫ് ആഗസ്തിയായിരുന്നു. പാലാ മേഖലയിൽ ചുടുകട്ടകൊണ്ട് ആദ്യം പണിത കെട്ടിടം പാലാ സെൻട്രൽ ബാങ്കിന്റേതായിരുന്നു. പാലായിൽ ഇത്തരം പലതരം വിസ്മയങ്ങളുടെ അവതാരകനായിരുന്ന ജോസഫ് ആഗസ്തി 1968ൽ എണ്പത്തിനാലാം വയസിൽ അന്തരിച്ചു.
ഇദ്ദേഹം ബസ് സർവീസ് തുടങ്ങി ഇരുപത്തിയാറ് വർഷം കഴിഞ്ഞാണ് തിരുവനന്തപുരത്ത് തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് ശ്രീ ചിത്തിരതിരുനാൾ ബാലരാമവർമ അനന്തപുരിയിൽ ബസ് സർവീസ് തുടങ്ങിയത്. ലണ്ടണിൽനിന്ന് വാങ്ങി തിരുവനന്തപുരത്ത് ബോഡി ചെയ്ത് 1938 ഫെബ്രുവരി 20നാണ് സർവീസ് തുടങ്ങിയത്. തന്പാനൂരിൽനിന്ന് ഇ.ജി. സോൾട്ടർ എന്ന ബ്രിട്ടീഷ് എൻജിനിയർ ഡ്രൈവ് ചെയ്ത് മഹാരാജാവിനെയും കുടുംബാംഗങ്ങളെയും വഹിച്ച് കവടിയാർ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് നീങ്ങി. പിറ്റേന്ന് തിരുവനന്തപുരം-കന്യാകുമാരി റൂട്ടിൽ സർവീസ് ആരംഭിച്ചു.
SUNDAY DEEPIKA
2026 മേയ് 24. പശ്ചിമ ബംഗാളിലെ സിലിഗുരി മെഡിക്കല് കോളജ് കോണ്ഫറന്സ് ഹാളില് എംബിബിഎസ് ബിരുദദാനം നടക്കുന്നു. വേദിയില് ഒരോ പേരുകള് വിളിച്ചു പറയുമ്പോഴും കൈയടികള്. അക്കൂട്ടത്തില് ഒരു പേര് ജസിന്ഡ മാര്ഷല് ലപ്ച. സാന്പത്തിക ക്ലേശംമൂലം ഒരു കാലത്ത് സ്കൂൾപഠനം തുടരാനാകുമോ എന്നറിയാതെ നിന്ന ഏഴാം ക്ലാസുകാരി. ദാരിദ്ര്യവും സാഹചര്യങ്ങളും അവള്ക്കു മുന്നില് കനത്ത മതിലായിരുന്നു.
ചടങ്ങിന്റെ മുന്നിരയില് ജസിന്ഡയുടെ മാതാപിതാക്കള്ക്കൊപ്പം മറ്റൊരാളുമുണ്ടായിരുന്നു. കോട്ടയം അതിരമ്പുഴ സ്വദേശി ഡോ. ഐസക് തോമസ്. ജസിന്ഡയുടെ സ്വന്തം അച്ഛനല്ലെങ്കിലും അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് കരുതലൊരുക്കിയ പോറ്റച്ഛനായിരുന്നു ഐസക്. 2016നു പത്തു വർഷം ശേഷമാണ് ഐസക് ജസിന്ഡയെ നേരില് കാണുന്നത്. അവള് ഡോക്ടറായി സ്റ്റെതസ്കോപ്പണിഞ്ഞ ദിവസം.
ദാരിദ്ര്യത്തോട് പൊരുതിയ വിജയം
കണ്ണൂര് മാമ്പൊയിലിൽ ഓലിക്കല് കുടുംബാംഗമായ ഐസക്കിന്റെ ബാല്യം ദാരിദ്ര്യത്തോടുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നു. മാതാപിതാക്കളായ തോമസും മേരിയും രാപകല് അധ്വാനിച്ചിട്ടും വീട്ടിലെ ദുരിതങ്ങള്ക്കും ഇല്ലായ്മകള്ക്കും അറുതിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. വിശപ്പിന്റെ വിളി നന്നായി അറിഞ്ഞായിരുന്നു ഐസക്കിന്റെയും സഹോദരങ്ങളുടെയും ബാല്യം. സ്കൂള് പഠനത്തിനുശേഷം ഐസക് സെമിനാരിയില് ചേര്ന്നു. ഭരണങ്ങാനത്തും വിശാഖപട്ടണത്തും ഉജ്ജയിനിലും സെമിനാരി പരിശീലനം തുടര്ന്നു. പക്ഷേ, സഹോദരങ്ങളുടെ കടുത്ത ദാരിദ്ര്യത്തിന് അറുതിയുണ്ടാകാത്ത സാഹചര്യത്തില് സെമിനാരി പരിശീലനം പാതിവഴിയില് ഉപേക്ഷിക്കാന് നിര്ബന്ധിതനായി കുടുംബത്തിന് താങ്ങാകാന് വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി.
പിന്നീട്, എംജി സര്വകലാശാലയില് സ്കൂള് ഓഫ് ഗാന്ധിയന് തോട്സില് സാമൂഹിക പഠനത്തില് പിജിക്ക് ചേര്ന്നു. ക്ലാസില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളില് കൂലിപ്പണിക്ക് പോയി പണം കണ്ടെത്തി കോഴ്സ് പൂര്ത്തിയാക്കി. യുജിസി, നെറ്റ്, എംഫില്, പിഎച്ച്ഡിയൊക്കെ കഠിനാധ്വാനത്തില് കരസ്ഥമാക്കി. തുടര്ന്ന് മൂലമറ്റം സെന്റ് ജോസഫ്സ് കോളജ് സോഷ്യല് വര്ക്ക് ഡിപ്പാര്ട്ട്മെന്റില് ജോലി ലഭിച്ചു. പിന്നീട് കരിയര് ഗൈഡന്സും മെന്ററിംഗും ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കി അധ്യാപകര്ക്കും വിദ്യാര്ഥികള്ക്കും പരിശീലനം നല്കാന് വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്തു.
ജസിന്ഡയുടെ കാവലാള്
ആ യാത്രകള്ക്കിടയില് പശ്ചിമ ബംഗാള് സിലിഗുരിയിലെ ഗുഡ് ഷെപ്പേര്ഡ് സ്കൂളില് വിദ്യാർഥികളോടു സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു ഡോ. ഐസക്. ബില് ഗേറ്റ്സിന്റെയും പൗലോ കൊയ്ലോയുടെയും വാക്കുകള് അദ്ദേഹം പങ്കുവച്ചു. “ദാരിദ്ര്യത്തില് ജനിക്കുന്നത് ഒരാളുടെയും തെറ്റല്ല. എന്നാല്, ദാരിദ്ര്യത്തെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന വിധിയായി കരുതരുത്” എന്ന ബില് ഗേറ്റ്സിന്റെ സന്ദേശവും “ഒരു കാര്യം ആത്മാര്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചാല് അത് നേടാന് ഈ പ്രപഞ്ചം മുഴുവന് നിങ്ങളോടൊപ്പം നില്ക്കക്കും” എന്ന പൗലോ കൊയ്ലോയുടെ വാക്കുകളും അദ്ദേഹം ആവര്ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതോടൊപ്പം സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങളും കുട്ടികളോട് പങ്കുവയ്ക്കുമായിരുന്നു. വിശപ്പില്നിന്ന് പുസ്തകങ്ങളിലേക്കും കൂലിപ്പണിയില്നിന്ന് പിഎച്ച്ഡിയിലേക്കും നടന്നുകയറിയ സ്വന്തം വഴികള്.
സ്കൂളില് സംസാരിക്കുമ്പോഴാണ് ഐസക്കിന്റെ മനസില് മറ്റൊരു മുഖം തെളിഞ്ഞത്. ഒന്നര വയസുള്ളപ്പോള് ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞ തന്റെ മകള് എസ്തേറിന്റെ മുഖം. ഇന്നവള് ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കില്, ഈ കുട്ടികളെപ്പോലെ ചിരിച്ചും കളിച്ചും നടക്കുമായിരുന്നില്ലേ. ഓര്മയില് ജീവിക്കുന്ന മകളെക്കുറിച്ചും ഐസക് കുട്ടികളോട് പറഞ്ഞു. ആ വിദ്യാർഥികൾക്കിടയിൽ ഒരു പെണ്കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു- ജസിന്ഡ. പക്ഷേ, ആ ദിവസം അവള് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നയാള് ഒരുനാള് അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ വലിയ താങ്ങും തണലുമായി മാറുമെന്ന്.
വര്ഷങ്ങള് കഴിഞ്ഞു. സിലിഗുരി അല്ഫോന്സ സ്കൂളിലെ മലയാളിയും നാട്ടുകാരിയുമായ കൗണ്സലര് ജോബിത ജോസ് ഐസക്കിനെ ഒരു ദിവസം ഫോണില് വിളിച്ചു. “സ്കൂളില് നന്നായി പഠിക്കുന്ന ചില കുട്ടികളുണ്ട്. പക്ഷേ, സാമ്പത്തിക പരിമിതി കാരണം തുടര്പഠനം സാധ്യമാകുന്നില്ല. ഇവരെ പഠിപ്പിക്കാന് ആരുടെയെങ്കിലും സഹായം ലഭിക്കുമോ” എന്ന ചോദ്യം ഐസക്കിന്റെ ചിന്തകളെ തന്റെ ബാല്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഐസക് പഠനസഹായം പലരോടും ചോദിച്ചെങ്കിലും ആരും പിന്തുണ അറിയിച്ചില്ല. ഒടുവില്, ഒരു കുട്ടിയുടെ പഠനച്ചെലവ് ഏറ്റെടുക്കാമെന്ന് ഐസക്ക് അറിയിച്ചു.
ജോബിത ഒരു കുട്ടിയുടെ പേര് നിര്ദേശിച്ചു. ഗുഡ് ഷെപ്പേര്ഡ് സ്കൂളിൽ ഏഴാം ക്ലാസില് പഠിക്കുന്ന ജസിൻഡ. അവളെ കൈവിടരുതെന്ന് ഐസക് തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് ജസിന്ഡ മാര്ഷല് ലപ്ച, ഐസക്കിന്റെ കരുതലായി മാറുന്നത്. നേപ്പാളില്നിന്ന് ഇന്ത്യയിലേക്ക് കുടിയേറിയ കുടുംബമായിരുന്നു ജസിന്ഡയുടേത്. ഫ്രാന്സിസ് മാര്ഷല് ലപ്ചയുടെയും ശര്മിളയുടെയും മകള്. പഠനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് കാര്യമായ അറിവൊന്നുമില്ലാത്ത മാതാപിതാക്കള്.
എന്നാല്, ജസിന്ഡ നന്നായി പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഐസക് പഠനത്തില് അവളുടെ രക്ഷാകര്ത്താവായി. സ്കൂള് പഠനകാര്യങ്ങള് ഫോണിലൂടെ ഇരുവരും പതിവായി പങ്കുവച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ജസിന്ഡ ഐസിഎസ്ഇ ഫൈനല് പരീക്ഷ 92 ശതമാനം മാര്ക്കോടെ പാസായി. ഉയര്ന്ന മാര്ക്ക് നേടിയതില് അഭിനന്ദനം അറിയച്ചപ്പോള് ഐസക് ചോദിച്ചു; “എന്താണ് ഭാവി ആഗ്രഹം ?.” “എനിക്കു ഡോക്ടറാകണം”. ജസിന്ഡയുടെ മറുപടി.
എന്താണ് ഡോക്ടറാകാന് താല്പര്യമെന്നു ചോദിച്ചപ്പോള് ജസിന്ഡ തന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ സാഹചര്യങ്ങള് വിശദീകരിച്ചു. വിദ്യാഭ്യാസമില്ലാത്തവരുടെ ഒരു ഗ്രാമം. അവിടെ ആശുപത്രിയോ ഡോക്ടറോ ഇല്ല. അവരുടെ ദുരിതജീവിതം കണ്ടാണ് ചെറുപ്പം മുതല് ഡോക്ടറാകണമെന്ന ആഗ്രഹം മനസില് വളര്ത്തുന്നതെന്ന് അവള് പറഞ്ഞു. ആ പെണ്കുട്ടിയുടെ സ്വപ്നത്തിനൊപ്പം നില്ക്കണമെന്ന് ഐസക് തീരുമാനിച്ചു. മെഡിക്കല് പ്രവേശന പരീക്ഷയ്ക്കായി ജസിന്ഡയെ ഐസക് ഒരുക്കി.
ആദ്യശ്രമത്തില്തന്നെ ജസിന്ഡ എൻട്രൻസ് വിജയിച്ചു. 2020ലെ കോവിഡ് കാലത്തായിരുന്നു മെഡിക്കല് പഠനത്തിന് പ്രവേശനം. 200 വിദ്യാര്ഥികളുള്ള സിലിഗുരി സര്ക്കാര് മെഡിക്കല് കോളജില് അവള് മെഡിസിന് പഠനം ആരംഭിച്ചു. അവൾ നേട്ടങ്ങളും വിശേഷങ്ങളും ഐസക്കിനെ ഫോണിൽ അറിയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ വിജയവാര്ത്തയും ഐസക്കിന്് സ്വന്തം മകളുടെ വിജയവാര്ത്ത പോലെയായിരുന്നു.
കോവിഡ് വ്യാപനം രൂക്ഷമായതോടെ ഐസക്കിന്റെ വരുമാനം നിലച്ചു. ജസിന്ഡയുടെ പഠനം മുടങ്ങുമോ എന്ന ആശങ്ക വല്ലാതെ ആശങ്കയിലാഴ്ത്തി. നാട്ടില് പല ജോലികളും അന്വേഷിച്ചെങ്കിലും ഒന്നും ശരിയായില്ല. അപ്പോഴാണ് ന്യൂസിലന്ഡില് കരിയര് കൗണ്സലറുടെ ഒഴിവുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞത്. ജസിന്ഡയുടെ പഠനം തുടരാന് ആ ജോലി എങ്ങനെയും ലഭിക്കണമെന്നായിരുന്നു പ്രാര്ഥന. പ്രാര്ഥനയ്ക്ക് അനുകൂലമായ ഉത്തരം ലഭിച്ചു. രണ്ടു വര്ഷത്തെ വര്ക്ക് വീസയില് ഐസക് ന്യൂസിലന്ഡിലെത്തി. ആ വരുമാനത്തില്നിന്നു ഒരു വിഹിതം ജസിന്ഡയുടെ മെഡിക്കല് പഠനത്തിനായി ചെലവഴിച്ചു. 2025 മാര്ച്ചില് വീസ കാലാവധി അവസാനി ച്ചു. അതേ വര്ഷം മേയില് ജസിന്ഡ മെഡിസിന് കോഴ്സും പൂര്ത്തിയാക്കി.
പത്താം വര്ഷം സംഭവിച്ചത്
ബംഗാളിലെ ഒരു സ്കൂളില് കണ്ടുമുട്ടിയ പെണ്കുട്ടി പത്തു വര്ഷങ്ങള്ക്കുശേഷം, സിലിഗുരി മെഡിക്കല് കോളജ് കോണ്ഫറന്സ് ഹാളില് ഡോക്ടറുടെ കുപ്പായത്തില് മുന്നില് നില്ക്കുമ്പോള് ഡോ. ഐസക് അഭിമാനത്തോടെ അവളെ നോക്കിനിന്നു. 2016നുശേഷം ജസിന്ഡയെ നേരില് കാണുകയാണ്. നീണ്ട ഇടവേള. പക്ഷേ, ആ ഇടവേളയ്ക്കിടയില് ഫോണ് കോളുകളുണ്ടായിരുന്നു. സന്ദേശങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. പരീക്ഷാഫലങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. പ്രാര്ഥനകളുണ്ടായിരുന്നു.
അവരുടെ ആത്മബന്ധത്തിന് ദൂരമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജസിന്ഡയുടേത് ഒരു പെണ്കുട്ടിയുടെ സ്വപ്നസാക്ഷാത്കാരം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറ്റൊരാളുടെ നന്മയുടെ സാഫല്യംകൂടിയായിരുന്നു. ബാല്യത്തില് ദാരിദ്ര്യം അനുഭവിച്ച ഒരാള്, മറ്റൊരു കുട്ടിയുടെ ദാരിദ്ര്യം കണ്ടപ്പോള് മുഖം തിരിക്കാതെ നിന്നതിന്റെ ഫലം. ഐസക് പണം മാത്രമല്ല ജസിന്ഡയ്ക്ക് നല്കിയത്, മറിച്ച് അവൾക്ക് വിജയിക്കാനും ലക്ഷ്യം നേടാനും കഴിയും എന്ന ആത്മബലവുമാണ് സമ്മാനിച്ചത്. “ നീ പഠിക്കണം. നിന്റെ സ്വപ്നസാക്ഷാത്കാരത്തിന് ഞാന് ഒപ്പമുണ്ട്” എന്ന ഐസക്കിന്റെ വാക്കുകളുടെ ബലത്തിലാണ് ജസിൻഡ മാര്ഷല് ലപ്ച ഡോക്്ടറായിരിക്കുന്നത്. ഇന്ന് അവള്ക്കൊരു മെഡിക്കല് ബിരുദമുണ്ട്. നാളെ അവള്ക്കായി ഒരു ആശുപത്രിയുടെ വാതില് തുറക്കും, ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയായി.
ജസിന്ഡ തന്റെ ജീവിതസ്വപ്നം പൂവണിഞ്ഞപ്പോള് ഡോ. ഐസക്കിന് ഇങ്ങനെ എഴുതി. “സര്, ഓരോ വിദ്യാര്ഥിയും സ്വന്തം കഴിവിലും സ്വപ്നങ്ങളിലും വിശ്വസിക്കണം എന്നതാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം. നിങ്ങള്ക്ക് എന്തെങ്കിലും ആത്മാര്ഥമായി നേടണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കില്, അത് സാധ്യമാക്കാനുള്ള വഴികള് ദൈവം തുറന്നുതരുമെന്ന് ഞാന് ആഴത്തില് വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നിലുള്ള നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം എനിക്ക് എല്ലാമായിരുന്നു. യേശു നമുക്കിടയില് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നുണ്ട്”. ജസിന്ഡയുടെ സഹോദരങ്ങളായ അന്കിതും, അശ്വിനും നാട്ടില് കമ്പനികളില് ജോലി ചെയ്യുന്നു.
കോട്ടയത്തെ പ്രമുഖ കരിയര് ഗൈഡന്സ് വിദഗ്ധനും മനഃശാസ്ത്ര കൗണ്സലറുമാണ് ഡോ. ഐസക് തോമസ്. എംജി യൂണിവേഴ്സിറ്റിയില്നിന്നു പിഎച്ച്ഡിയും മനശാസ്ത്രത്തിലും സാമൂഹ്യശാസ്ത്രത്തിലും എം ഫിലും നേടി. ഭാര്യ അനീറ്റ് പാലാ ബ്രില്ല്യന്റ് സ്റ്റഡി സെന്ററില് കൗണ്സലറാണ്. മകന് ഐന്സ്റ്റീന് ബ്രില്ല്യന്റിലെ കരിയര് കൗണ്സലര് മേധാവിയാണ്.
SUNDAY DEEPIKA
ഈ മാസം ആറിന് രാത്രി പതിനൊന്നിന് കാനഡയിലെ ബ്രിട്ടീഷ് കൊളംബിയയിലുള്ള വിക്ടോറിയ രാജ്യാന്തര വിമാനത്താവളത്തില്നിന്ന് ടൊറന്റോയിലേക്കു പോകാന് യാത്രക്കാരെല്ലാം കയറി റണ്വേയിലേക്കു നീങ്ങുകയായിരുന്ന പോര്ട്ടര് എയര്ലൈന്സിന്റെ ഫ്ളൈറ്റ് പിഡി 444, ഒരു കുട്ടി കാരണം തിരികെ ഗേറ്റിലേക്കു കൊണ്ടുവരികയും പറക്കൽ മുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. കുട്ടി സീറ്റില് ഇരിക്കാന് കൂട്ടാക്കിയില്ല എന്നതായിരുന്നു പ്രശ്നം.
പറന്നുയരാന് പോകുന്ന വിമാനത്തില് സീറ്റ് ബെല്റ്റ് ഇട്ടില്ലെന്നതു മാത്രമല്ല, ഇരിക്കുകകൂടി ചെയ്യാത്ത കുട്ടിയെ അനുനയിപ്പിക്കാന് കൂടെയുണ്ടായിരുന്നയാളും കാബിന് ക്രൂവും നടത്തിയ എല്ലാ ശ്രമങ്ങളും പരാജയപ്പെട്ടതിനെത്തുടര്ന്ന് വിമാനം തിരികെ ഗേറ്റിലേക്കുതന്നെ കൊണ്ടുചെന്ന് രണ്ടു പേരെയും ഇറക്കിയെങ്കിലും അന്നു പിന്നെ പറക്കാനുമായില്ല. വിക്ടോറിയ വിമാനത്താവളത്തില് രാത്രി പന്ത്രണ്ടര കഴിയുമ്പോള് റണ്വേ അടയ്ക്കും എന്നതായിരുന്നു കാരണം. വിവിധ ഹോട്ടലുകളിലേക്ക് മാറ്റിയ യാത്രക്കാരുമായി പിറ്റേന്ന് രാത്രി പത്തേമുക്കാലിനാണ് വിമാനം ടൊറന്റൊയിലേക്കു പറന്നത്. സംഭവം എന്തായാലും കാനഡയിലും ലോകമെമ്പാടും ചൂടുപിടിച്ച തര്ക്കങ്ങള്ക്കും വാദങ്ങള്ക്കും ഇത് കാരണമായി.
കുട്ടികളോട് ഇത്രയും മൃദുവായി പെരുമാറരുതെന്ന് പറഞ്ഞവരും, ഇരുവരെയും ഇറക്കിവിടാത്ത വിമാനജോലിക്കാര് അനാസ്ഥയാണ് കാട്ടിയതെന്നു ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയവരും, 150 യാത്രക്കാരുടെ ഒരു ദിവസം വെറുതെ കളഞ്ഞത് ക്ഷമിച്ചുകളയരുതെന്ന് പൊട്ടിത്തെറിച്ചവരുമായിരുന്നു ഭൂരിപക്ഷം. കുട്ടി അനുസരണക്കേടോ അഹങ്കാരമോ കാട്ടിയതൊന്നുമല്ലെന്നും ഭയന്നുപോയതുപോലെയാണ് തോന്നിയതെന്നും പറഞ്ഞ സഹയാത്രക്കാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. പിടിച്ചിരുത്തുമ്പോഴൊക്കെ സീറ്റിനടിയിലേക്ക് കുട്ടി നൂഴ്ന്നിറങ്ങുകയായിരുന്നുവത്രേ.
എന്തായാലും, വിമാനയാത്രയില് കുട്ടികളുടെ (കുട്ടികള് മൂലം മറ്റുള്ളവരുടെയും) സുരക്ഷയും സീറ്റ് ബെല്റ്റ് നിയമങ്ങളിലേക്കും ഒന്നുകൂടി ശ്രദ്ധ തിരിയ്ക്കാന് സംഭവം ഇടയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. കുട്ടികള് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള് സീറ്റ് ബെല്റ്റ് നിയമങ്ങള് രണ്ടു തരത്തിലാണുള്ളത്. രണ്ടു വയസിനു താഴെയുള്ള കുട്ടികള്ക്കും അതിലും പ്രായമുള്ളവര്ക്കും. ആറു മാസം മുതല് രണ്ടു വയസുവരെയുള്ളവരെ, വേറെ സീറ്റില് കാറില് കുട്ടികളെ ഇരുത്തുന്നതുപോലെയുള്ള സീറ്റ് വച്ച് അതില് ബെല്റ്റുകളിട്ട് ഇരുത്തണമെന്ന് മിക്ക എയര്ലൈനുകളും നിര്ദേശിക്കുന്നു.
കുഞ്ഞുങ്ങളെ മടിയില് ഇരുത്തിയാല് മതിയെന്ന് ഇന്ഡിഗോ പോലെ ചില എയര്ലൈനുകളും പറയുന്നുണ്ട്. രണ്ടു വയസിനു മീതേയുള്ളവരെ പ്രത്യേകം സീറ്റില് സീറ്റ് ബെല്റ്റ് ഇട്ടുതന്നെ ഇരുത്തണമെന്ന കാര്യത്തില് ആര്ക്കും സംശയമില്ല. ആറാം തീയതിയിലെ സംഭവത്തില് കാനഡയിലെ കുട്ടിയുടെ പ്രായം രണ്ടു വയസിന് അടുത്തായിരുന്നുവെന്നാണ് വാര്ത്തകളില്നിന്നു മനസിലാകുന്നത്.
സീറ്റ് ബെല്റ്റ് ഇടാതിരിക്കുന്നത് കുട്ടികള്ക്കു മാത്രമല്ല, മറ്റുള്ളവര്ക്കും സുരക്ഷാഭീഷണിയാണ്. ഈ നാലാം തീയതി തായ്ലന്ഡില്നിന്ന് ഡല്ഹിക്കു വരികയായിരുന്ന എയര് ഇന്ത്യ വിമാനം പറക്കലിനിടെ മുന്നൂറടിയോളം താഴേക്കു പതിച്ചപ്പോള് സീറ്റ് ബെല്റ്റ് ഇടാതിരിക്കുകയായിരുന്ന യാത്രക്കാര് തെറിച്ചുയര്ന്ന് വീണതുപോലെയുള്ള സന്ദര്ഭങ്ങളില് കുട്ടികള് ഏറെ ഉയരത്തിലേക്കും ദൂരത്തേക്കും തെറിച്ചുവീഴാം.
2020 ഓഗസ്റ്റ് ഏഴിന് ദുബായില്നിന്നു വന്ന് കോഴിക്കോട് വിമാനത്താവളത്തില് ലാന്ഡിംഗിനു ശേഷം തകര്ന്ന എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ് വിമാനത്തിലെ കുട്ടികളുടെ അനുഭവം, അടുത്തകാലത്ത് ഈ ആപത്തിലേക്ക് കൂടുതല് ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നതായിരുന്നു. വിമാനത്തില് ആകെ പത്തു കുട്ടികളുണ്ടായിരുന്നതില്, ഒരു വയസിനും അഞ്ചു വയസിനും ഇടയില് പ്രായമുണ്ടായിരുന്ന നാലു കുട്ടികളാണ് മരിച്ചത്. രണ്ടു കുട്ടികള്ക്ക് സാരമായി പരിക്കേറ്റു. പരിക്കേല്ക്കാതെ രക്ഷപ്പെട്ടത് നാലുപേര്.
ഈ അപകടം അന്വേഷിച്ച സമിതി, മേലില് വിമാനങ്ങളില് എല്ലാ കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൊച്ചു കുട്ടികളെയും സിആര്എസ് അഥവാ ചൈല്ഡ് റിസ്ട്രെയിനിംഗ് സിസ്റ്റം (സീറ്റില് പ്രത്യേകമായി പിടിപ്പിക്കുന്ന, ബെല്റ്റ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള ചെറുസീറ്റ്) ഉപയോഗിച്ച് ഇരുത്തണമെന്ന് നിര്ദേശിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്, നിര്ബന്ധിതമായ ചട്ടം ആക്കാതിരുന്നതിനാല് ഇപ്പോഴും ഇതു പാലിക്കുന്ന എയര്ലൈനുകള് ഇന്ത്യയില് അപൂര്വമാണ്. വിമാനത്തില് സിആര്എസ് കുട്ടികള്ക്കായി കരുതിവച്ചിട്ടില്ല എന്നത് ഒരു കാര്യം. അത് പ്രായോഗികവുമല്ല. കുട്ടികളുമായി യാത്ര ചെയ്യുന്നവര് ഇതു പ്രത്യേകം വാങ്ങി കൊണ്ടുവരുന്നുമില്ല.
പോര്ട്ടര് എയര്ലൈന്സ് സംഭവമുണ്ടായ കാനഡയിലും ഇത് നിര്ബന്ധമല്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം. സീറ്റ് ബെല്റ്റ് ധരിപ്പിച്ച് തീരെ ചെറിയ കുഞ്ഞുങ്ങളെ മടിയില് തന്നെ ഇരുത്തണം അത്രയുമേയുള്ളൂ. അമേരിക്കയിലും നിയമം അതൊക്കെത്തന്നെ.
എന്നാല്, എല്ലാ രാജ്യങ്ങളും നിര്ബന്ധമായി നടപ്പാക്കുന്ന മറ്റൊരു നിയമമുണ്ട്. ഒരു യാത്രക്കാരനോ യാത്രക്കാരിയോ രണ്ടു വയസില് താഴെയുള്ള ഒന്നില് കൂടുതല് കുട്ടികളുമായി വിമാനത്തില് കയറാന് പാടില്ല. ഒറ്റയ്ക്കു യാത്ര ചെയ്യുന്ന മാതാവോ പിതാവോ, കൂട്ടത്തില് രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടെങ്കില് 18 വയസില് കൂടുതലുള്ള മറ്റാരെയെങ്കിലുമോ കൂടെ കൂട്ടിയില്ലെങ്കില് യാത്ര നടക്കില്ല.
രണ്ടു വയസിനു മീതേയുള്ള കുട്ടികള്ക്ക് പ്രായമുള്ളവരുടെ അതേ ടിക്കറ്റുതന്നെ എടുക്കണമെന്ന് നിബന്ധന വയ്ക്കുന്ന എയര്ലൈനുകള് കുട്ടികള് യാത്രയില് അവരുടെ സീറ്റില് ഒറ്റയ്ക്ക് സീറ്റ് ബെല്റ്റ് ഇട്ടിട്ടോ, സീറ്റില് വയ്ക്കുന്ന ചൈല്ഡ് റീസ്ട്രെയിനിംഗ് സീറ്റില് ബെല്റ്റിട്ടോ ഇരിക്കണമെന്ന് കൃത്യമായി പറയുമ്പോള് ഓര്മിപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു കാര്യവുമുണ്ട്.
ഇത് പൂര്ണമായി യാത്രക്കാരുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. കുട്ടി സീറ്റിലോ മടിയിലോ ചൈല്ഡ് റീസ്ട്രേയിനിംഗ് സംവിധാനത്തിലോ സുരക്ഷിതമായി ഇരിക്കുന്നില്ല എന്നു കണ്ടാല് വിമാനത്തില്നിന്ന് ഇറക്കിവിടാനുള്ള എല്ലാ അവകാശവും എയര്ലൈനിനുണ്ട്. ഇനി, ഓഗസ്റ്റ് ആറിന്റെ പോര്ട്ടര് എയര്ലൈന്സ് സംഭവം പാശ്ചാത്യമാധ്യമങ്ങള് റിപ്പോര്ട്ടു ചെയ്ത രീതിയെപ്പറ്റി ഒരു കാര്യംകൂടി.
ഇത്രയും വ്യാപകമായി പ്രചരിച്ച വാര്ത്തയായിട്ടുകൂടി ഒരു മാധ്യമത്തിലും കുട്ടിയുടെ പേരോ കുട്ടി ആണോ പെണ്ണോ എന്നതോ പ്രായമോ കൊടുത്തിരുന്നില്ല. കുട്ടിയെ തിരിച്ചറിയാതിരിക്കാന് സ്വാഭാവികമായും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന രക്ഷാകര്ത്താവിന്റെ ഒരു വിവരങ്ങളും ഇല്ല. അത് അമ്മയായിരുന്നോ അച്ഛനായിരുന്നോ അതോ മറ്റാരെങ്കിലും ആയിരുന്നോ എന്ന ഒരു സൂചനയുമില്ല. മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങളില് മാത്രമല്ല, ഒരു സോഷ്യല് മീഡിയയിലും സംഭവത്തിന്റെ ഒരു ചിത്രവുമില്ല. സോഷ്യല് മീഡിയയുടെ സര്വാധിപത്യത്തിന്റെ ഇക്കാലത്തും കുട്ടികളുടെ സ്വകാര്യത മാനിക്കേണ്ടത് എങ്ങിനെയെന്ന് ആരും ആര്ക്കും പറഞ്ഞുകൊടുക്കേണ്ടിവരുന്നില്ല.
SUNDAY DEEPIKA
മഹാരാഷ്ട്രയിലെ റായ്ഗഡ് ജില്ലയില് അറബിക്കടലിന്റെ തീരത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന, ചരിത്രപരമായും ആത്മീയമായും പ്രാധാന്യമുള്ള ക്ഷേത്രനഗരമാണ് ഹരിഹരേശ്വര്. പ്രകൃതിസൗന്ദര്യവും പുരാതന ക്ഷേത്രപാരമ്പര്യവും ഒരുമിച്ചുചേരുന്ന കൊങ്കണിലെ ഈ തീരദേശനഗരത്തിന് ‘ദേവ്ഘര്’ അഥവാ ദൈവത്തിന്റെ വീട് എന്നാണ് വിളിപ്പേര്.
ഹരി (വിഷ്ണു), ഹരന് (ശിവന്) എന്നീ നാമങ്ങള് ചേര്ന്നാണ് നഗരത്തിന് ഹരിഹരേശ്വര് എന്ന പേര് ലഭിച്ചത്. പേരു സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ശിവന്, വിഷ്ണു എന്നീ മൂര്ത്തികളുടെ സമന്വയമാണ് ക്ഷേത്രസങ്കല്പ്പം. ബ്രഹ്മാവ്, പാര്വതി എന്നിവരുടെ മൂര്ത്തികള് ഇവിടെയുണ്ട്. ദേവതകളെ ലിംഗരൂപത്തിലാണ് ഇവിടെ ആരാധിക്കുന്നതെന്നത് സവിശേഷതയാണ്. സാവിത്രി നദി അറബിക്കടലില് പതിക്കുന്നത് ഇവിടെയാണ്. പവിത്രമായ ജലാശയങ്ങളും പുണ്യസ്ഥാനങ്ങളും ഉള്ക്കൊള്ളുന്നതിനാലാണ് പ്രദേശം ‘ദേവ്ഘര്’ എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. കൂടാതെ ‘ദക്ഷിണ കാശി’ എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നു.
അഗസ്ത്യമുനി ഇവിടെ തപസ് അനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നതായും പാണ്ഡവര് വനവാസക്കാലത്ത് ഇവിടെ തീര്ഥാടനം നടത്തിയിരുന്നതായും പ്രാദേശിക വിശ്വാസം നിലനില്ക്കുന്നു. മറാത്ത സാമ്രാജ്യത്തിലെ പ്രധാനമന്ത്രിമാരായിരുന്ന പെഷവമാരുടെ കുലദൈവമായിരുന്നു ഹരിഹരേശ്വരന്. 1674ല് മറാത്ത സാമ്രാജ്യ സ്ഥാപകനായ ഛത്രപതി ശിവജി ഈ ക്ഷേത്രം സന്ദര്ശിച്ചിരുന്നു. 1723ല് തീപിടിത്തത്തില് ക്ഷേത്രത്തിന് കേടുപാടുകള് സംഭവിച്ചപ്പോള് പെഷവ ബാജിറാവു ഒന്നാമന് ക്ഷേത്രം പൂര്ണമായി പുനരുദ്ധരിച്ചു.
ഹരിഹര് കുന്നിനു ചുറ്റും കടലിലേക്ക് ഇറങ്ങിനില്ക്കുന്ന കറുത്ത ബാസാള്ട്ട് പാറകള് തുരന്നുണ്ടാക്കിയ ‘പ്രദക്ഷിണ മാര്ഗം’ ഏറെ പ്രശസ്തമാണ്. ചന്ദ്രറാവു മോറെ എന്ന പ്രാദേശിക ഭരണാധികാരിയാണ് ഇതിന്റെ ആദ്യകാല രൂപകല്പ്പനയ്ക്ക് പിന്നില് പ്രവര്ത്തിച്ചത്. പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ട് മുതല് മറാത്ത സാമ്രാജ്യത്തിന് കൊങ്കണ് തീരത്തെ അറബിക്കടല് വഴിയുള്ള വ്യാപാരപാതകള് നിരീക്ഷിക്കുന്നതിനും വിദേശ അധിനിവേശങ്ങളില്നിന്ന് തീരം സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും ഹരിഹരേശ്വര് തന്ത്രപ്രധാന കേന്ദ്രമായിരുന്നു.
ഇന്ന്, തീര്ത്ഥാടനകേന്ദ്രം എന്നതിലുപരി പൗരാണിക ഐതിഹ്യങ്ങളും മറാത്ത സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്ര പ്രാധാന്യവും പ്രകൃതിഭംഗിയും ഒരുപോലെ സമന്വയിക്കുന്ന കൊങ്കണ് തീരത്തെ അപൂര്വമായൊരു സാംസ്കാരിക കേദാരമാണിവിടം. ആത്മീയതയും ചരിത്രവും കടല്ത്തീരത്തിന്റെ ശാന്തതയും ഒരേ സ്ഥലത്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്ന സഞ്ചാരികള്ക്ക് ഭാരതത്തിലെ ഏറ്റവും സവിശേഷ ഇടങ്ങളിലൊന്നായി ഹരിഹരേശ്വര് നിലകൊള്ളുന്നു.
SUNDAY DEEPIKA
കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനത്തിന്റെ ആഘാതത്തില് ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില് കടലെടുത്തുപോയ നിരവധി തുരുത്തുകളും ദ്വീപുകളും രാജ്യങ്ങളും ചരിത്രത്തില് ഇടംപിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. പരശുരാമന് മഴു എറിഞ്ഞുണ്ടായതാണ് കേരളമെന്ന് ഐതിഹ്യവുമുണ്ട്. എന്നാല് ഇടുക്കി ജില്ലയില് കുളമാവിനു സമീപം വൈരമണി എന്നൊരു വലിയ ഗ്രാമമുണ്ടായിരുന്നു.
കാലങ്ങളോളം കൃഷിയും മനുഷ്യവാസവുമുണ്ടായിരുന്ന മലയോരഗ്രാമം. പെരിയാറിനെയും കിളിവള്ളിത്തോടിനെയും അണകെട്ടി തടഞ്ഞ് ഇടുക്കി ജല വൈദ്യുതി പദ്ധതി യാഥാര്ഥ്യമായതോടെ ജലനിരപ്പുയര്ന്ന് വൈരമണി അപ്പാടെ വെള്ളത്തില് മുങ്ങി. ചെറുതോണിക്കും കുരുതിക്കളത്തിനും ഇടയില് റോഡുകളും വീടുകളും കൃഷിയും ആരാധനലായങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്ന മനോഹരമായ ഭൂപ്രദേശം. കടുത്ത വേനലില് ഇടുക്കി ജലാശയത്തിലെ ജലനിരപ്പ് 15 ശതമാനത്തിലേക്കു താഴ്ന്നാല് മാത്രമേ ഈ ഗ്രാമത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകള് കാണാനാകൂ. 2017ലും 2019ലും റിസര്വോയറിലെ ജലനിരപ്പ് താഴ്ന്നപ്പോള് വൈരമണിയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ തെളിഞ്ഞുവന്നു. വിവിധയിടങ്ങളില്നിന്ന് കുടിയേറിവന്ന രണ്ടായിരത്തിലേറെ കുടുംബങ്ങള് ഇടുക്കി പദ്ധതി വരുന്നതിനു മുന്പ് ഇവിടെ അധിവസിച്ചിരുന്നു.
കുതിരകുത്തി, മന്ന, കയനാട്ടുപാറ, വേങ്ങാനം, പുരുളി, കടാവര്, മുത്തിക്കണ്ടം, നടയ്ക്കവയല് പ്രദേശങ്ങളുടെ പ്രധാന വാണിജ്യകേന്ദ്രമായിരുന്നു വൈരമണി. തൊടുപുഴയില്നിന്ന് കൂപ്പ് റോഡിലൂടെ എത്തിയിരുന്ന വാഹനങ്ങള് കുളമാവ് വനത്തിലൂടെ വൈരമണി വഴിയാണു മുന്പു കട്ടപ്പനയിലേക്കു പോയിരുന്നത്. തൊടുപുഴയ്ക്കും കട്ടപ്പനയ്ക്കും ഇടയിലുള്ള പ്രധാന ടൗണുകളിലൊന്നായി സര്വപ്രതാപത്തോടെ വിരാജിച്ചിരുന്നു വൈരമണി ഗ്രാമവും കോട്ടയം കവലയും.
സര് സിപി രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ കാലത്ത് തിരുവിതാംകൂറില് കടുത്ത ഭക്ഷ്യക്ഷാമമുണ്ടായതോടെ ഹൈറേഞ്ചിലെ ചതുപ്പുനിലങ്ങള് കൃഷിക്കു പാട്ടത്തിനു നല്കാന് സര്ക്കാര് തീരുമാനമെടുത്തു. ഒരു കുടുംബത്തിന് അഞ്ചേക്കര് വീതം ഭൂമി നല്കിയാണ് കര്ഷകരെ ഇവിടെ കുടിയിരുത്തിയത്. പിന്നീട് വന്ന സര്ക്കാര് കൈവശ സ്ഥലങ്ങള്ക്കു പട്ടയം നല്കിയതോടെ കര്ഷകരുടെ പ്രതീക്ഷ തളിരണിഞ്ഞു. വളക്കൂറുള്ള മണ്ണില് പച്ചവിരിച്ച നെല്പാടങ്ങളും ഇളകിയാടുന്ന തെങ്ങിന്തോപ്പുകളും ഗ്രാമത്തെ ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ കേദാരമാക്കി മാറ്റി. വാഴ, ഏലം, കുരുമുളക്, കപ്പ തുടങ്ങിയ കൃഷികള് നന്നായി ഫലം തന്നു.
ഇടുക്കി അണക്കെട്ടിലെ ജലനിരപ്പ് നന്നായി താഴുമ്പോള് വൈരമണിയിലുണ്ടായിരുന്ന സെന്റ് തോമസ് പള്ളി, സെമിത്തേരി, വീടുകളുടേയും കടകളുടേയും അടിത്തറ, മറ്റ് കെട്ടിടങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങള് എന്നിവ ദൃശ്യമാകും. പഴമക്കാര്ക്ക് ഇവിടെയെത്തുമ്പോള് പോയ പ്രതാപകാലത്തിന്റെ ഗൃഹാതുരത്വമാണ് മനസില് നിറയുന്നത്. വൈരമണി സെന്റ് തോമസ് പള്ളി കുളമാവിലേക്ക് സെന്റ് മേരീസ് പള്ളിയായി പുനസ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നു.
മുന്പ് ഇവിടെ അഞ്ചാം ക്ലാസ് വരെയുള്ള സര്ക്കാര് വിദ്യാലയമുണ്ടായിരുന്നു. പ്രദേശത്ത് ഇപ്പോഴുമുള്ള പഴമക്കാരേറെയും അക്ഷരം പഠിച്ചിരുന്നത് ഇവിടെയാണ്. കുളമാവില്നിന്നു കട്ടപ്പനയ്ക്കുള്ള യാത്രക്കാരുടെ ഇടത്താവളമായിരുന്നു വൈരമണി. മലഞ്ചരക്ക് കടകളും ചായപ്പീടികകളും വായനശാലയുമൊക്കെയുണ്ടായിരുന്ന പ്രദേശം. 1974ല് ഇടുക്കി അണക്കെട്ടില് വെള്ളം നിറച്ചു തുടങ്ങിയതോട ഘട്ടംഘട്ടമായി ജലനിരപ്പ് ഉയര്ന്ന് മനോഹര ഗ്രാമം വിസ്മൃതിയിലായി.
ഇടുക്കി, ചെറുതോണി അണക്കെട്ടുകളുടെ നിര്മാണത്തിന് ഇവിടെ താമസിച്ചിരുന്ന കുടുംബങ്ങളെ വണ്ണപ്പുറം, ചാലക്കുടി, മഞ്ഞപ്ര, കോരുത്തോട്, ചേലച്ചുവട് പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റിപ്പാര്പ്പിച്ചു. കുടുംബമൊന്നിന് മൂന്നേക്കര് വീതം സ്ഥലം നല്കിയായിരുന്നു പുനരധിവാസം.
മൊട്ടക്കുന്നുകള്ക്ക് ഇടയിലൂടെയുള്ള റോഡുകളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങള് ഇപ്പോഴും കാണാം. വൈരമണിയിലെത്താന് കുളമാവില്നിന്നു ജലാശയത്തിലൂടെ മുക്കാല് മണിക്കൂര് വള്ളത്തില് സഞ്ചരിക്കണം. ഇതിന് വനംവകുപ്പിന്റെയും വൈദ്യുതിബോര്ഡിന്റെയും പ്രത്യേക അനുമതി വേണം. ജലാശയത്തിലെ വെള്ളം താഴുമ്പോള് പുനര്ജനിക്കുന്ന വൈരമണിയുടെ ശേഷിപ്പുകള് അപൂര്വ കാഴ്ചയാണു സമ്മാനിക്കുന്നത്. ജലസമാധിയിലായ ഭൂപ്രദേശങ്ങളുടെ ചരിത്രം പഠിക്കുന്ന വിദ്യാര്ഥികള്ക്ക് വൈരമണി ഒരു പാഠപുസ്തകമാണ്.
ഇടുക്കി പദ്ധതി വന്നതോടെ ജലം മുക്കിയ വേറെയും പ്രദേശങ്ങളുണ്ട്. ഇത്തരത്തില് കൃഷിയിടവും പാര്പ്പിടവും നഷ്ടമായവരെ സര്ക്കാര് മറ്റിടങ്ങളില് സ്ഥലം നല്കി മാറ്റിപ്പാര്പ്പിക്കുകയായിരുന്നു.
ഇടുക്കി ഡാമിലെ ജലനിരപ്പ് ഉയരുമ്പോള് അയ്യപ്പന്കോവില് ധര്മശാസ്താ ക്ഷേത്രത്തിലും വെള്ളം കയറും. വേനലില് വെള്ളം താഴുമ്പോള് കരയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് പടികെട്ട് കയറി ക്ഷേത്രത്തിലെത്താം. അയ്യപ്പന്കോവിലിലില് ജലാശയത്തിനു കുറുകെ തൂക്കുപാലം നിര്മിച്ചതോടെ നിരവധി വിനോദസഞ്ചാരികൾ ഇവിടെയെത്തുന്നുണ്ട്.
SUNDAY DEEPIKA
ചിന്താവിഷയം
രണ്ടായിരം വർഷംമുന്പ് ജീവിച്ചിരുന്ന റോമൻ കവിയാണ് ഓവിഡ്. അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രസിദ്ധമായ മെറ്റമോർഫോസസ് എന്ന കൃതിയിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രീക്ക് പുരാണകഥയുണ്ട്. ഫ്രിജിയയിലെ ഒരു കൊച്ചുകുടിലിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന വൃദ്ധദന്പതികളായിരുന്നു ബൗഡിസും ഫിലേമോനും.
ഭൗതികസന്പത്ത് അവർക്കു കുറവായിരുന്നെങ്കിലും മറ്റുള്ളവരെ സ്വാഗതം ചെയ്യാൻ കഴിവുള്ള വിശാലഹൃദയം അവർക്കുണ്ടായിരുന്നു. കഥയനുസരിച്ച്, ദേവന്മാരായ ഡ്യൂസും ഹെർമിസും - റോമാക്കാർ അവരെ ജൂപ്പിറ്റർ എന്നും മെർക്കുറി എന്നും വിളിച്ചു - ഒരിക്കൽ സാധാരണക്കാരുടെ വേഷത്തിൽ ഫ്രിജിയയിലെത്തി രാത്രിയിൽ താമസിക്കാൻ ഒരിടം തേടി. ആയിരത്തോളം വീടുകളുടെ വാതിലുകളിൽ മുട്ടിയെങ്കിലും ആരും അവർക്കായി വാതിൽ തുറന്നില്ല.
എന്നാൽ, ഒടുവിൽ അവർ ബൗഡിസിന്റെയും ഫിലേമോന്റെയും കുടിലിലെത്തിയപ്പോൾ ആ ദന്പതികൾ അവർക്കായി വാതിൽ തുറന്നുകൊടുത്തു. എന്നു മാത്രമല്ല, തങ്ങളുടെ ഇല്ലായ്മയിൽനിന്ന് ഉള്ളതുപോലെ അവരെ സൽക്കരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവർ മേശപ്പുറത്തു വിളന്പിയതു ലളിതമായ ഭക്ഷണമായിരുന്നു. വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന വീഞ്ഞും അവർ വിളന്പി. വിഭവങ്ങളുടെ സമൃദ്ധിയിലല്ല, സ്നേഹത്തിന്റെ സമൃദ്ധിയിലായിരുന്നു അവരുടെ ആതിഥ്യമര്യാദ. അപ്പോഴാണ്, ബൗഡിസ് അദ്ഭുതകരമായ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. പാത്രത്തിൽനിന്ന് എത്ര വീഞ്ഞ് ഒഴിച്ചുകൊടുത്തിട്ടും അതു തീരുന്നില്ല. ഒഴിക്കുംതോറും വീഞ്ഞുപാത്രം വീണ്ടും നിറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
തങ്ങളുടെ മുന്നിലിരിക്കുന്നവർ സാധാരണക്കാരല്ലെന്ന് വൃദ്ധദന്പതികൾക്ക് അപ്പോൾ മനസിലായി. ദൈവികരായ അതിഥികൾക്ക് തങ്ങൾ ഒരുക്കിയ ഭക്ഷണം ശരിയായില്ല എന്നു കരുതി അവർ പരിഭ്രമിച്ചു. ഉടനെതന്നെ, വീട്ടിൽ അവശേഷിച്ചിരുന്ന ഏക പാത്തയെകൊണ്ട് അവരെ സൽക്കരിക്കാൻ വൃദ്ധദന്പതികൾ തീരുമാനിച്ചു. അപകടം മനസിലാക്കിയ പാത്ത കുടിലിനുള്ളിലൂടെ ഓടി ദേവന്മാരുടെ അടുത്തുതന്നെ അഭയം പ്രാപിച്ചു. അപ്പോൾ, അതിനെ കൊല്ലേണ്ടതില്ലെന്നു ജൂപ്പിറ്റർ പറഞ്ഞു. ബൗഡിസിന്റെയും ഫിലേമോന്റെയും ഔദാര്യം അതിനകം തെളിയിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
തുടർന്ന്, ദേവന്മാർ തങ്ങളുടെ യഥാർഥ രൂപം വെളിപ്പെടുത്തി. അതിനു പിന്നാലെ, ആ വൃദ്ധദന്പതികളുടെ കുടിൽ മനോഹരമായ ഒരു ക്ഷേത്രമായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തി. തങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എന്തും ചോദിക്കാമെന്നു ദേവന്മാർ അവരോട് പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ, അവർക്ക് സന്പത്ത് ചോദിക്കാമായിരുന്നു. ദീർഘായുസ് ചോദിക്കാമായിരുന്നു. തങ്ങൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട യൗവനം തിരിച്ചുകിട്ടണമെന്നു ചോദിക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ, അവർ ചോദിച്ചതു അതൊന്നുമായിരുന്നില്ല. ആ ക്ഷേത്രത്തിൽ ഒരുമിച്ച് താമസിക്കാൻ കഴിയണമെന്നും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഒരുമിച്ചു കഴിഞ്ഞ തങ്ങളിൽ ഒരാൾ മറ്റെയാളുടെ മരണം കാണേണ്ടിവരരുതെന്നും മാത്രമാണ് അവർ അപേക്ഷിച്ചത്.
അവരുടെ ആ ആഗ്രഹം സാധിച്ചു എന്നാണ് കഥ. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ജീവിതസായാഹ്നത്തിൽ അവർ പരസ്പരം നോക്കിനിൽക്കെ രണ്ടു വൃക്ഷങ്ങളായി മാറിത്തുടങ്ങി. അവരുടെ ശാഖകൾ പരസ്പരം ചേർന്നു വളർന്നു. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ സ്നേഹത്തിൽ ഒരുമിച്ചു നിന്നവരെ മരണംപോലും വേർപെടുത്തിയില്ല എന്ന മനോഹരമായ ഭാവനയിലാണ് കഥ അവസാനിക്കുന്നത്.
ഇതൊരു പുരാതനകഥ മാത്രമാണെന്നു പറഞ്ഞു നമുക്കു തള്ളിക്കളയാം. എന്നാൽ, ആയിരക്കണക്കിനു വർഷങ്ങൾക്കുശേഷവും ഇത്തരം കഥകൾ മനുഷ്യർ ഓർമിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതിനു കാരണമുണ്ട്. ഭാവനയുടെ ആവരണത്തിനുള്ളിൽ മനുഷ്യജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ സത്യങ്ങൾ അവ ഒളിപ്പിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു. ബൗഡിസിന്റെയും ഫിലേമോന്റെയും കഥ അപരിചിതർക്കായി വാതിൽ തുറക്കണമെന്നു മാത്രമല്ല നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. പ്രത്യുത, മറ്റൊരു മനുഷ്യനുവേണ്ടി ഇടം കണ്ടെത്താനുള്ള കലയാണ് യഥാർഥ ആതിഥ്യമര്യാദ എന്നു അതു നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
ഭാരതീയ സംസ്കാരം ഈ സത്യം അതിമനോഹരമായി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് അതിഥി ദേവോഭവ, അതായത്, അതിഥിയെ ദൈവത്തെപ്പോലെ കരുതുക എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ്. ബൈബിളിലും അദ്ഭുതകരമായി സമാനമായ ഒരു ഉപദേശമുണ്ട്. അതിഥിസൽക്കാരം വിസ്മരിക്കരുത്; അതുവഴി ചിലർ അറിയാതെതന്നെ ദൈവദൂതന്മാരെ സൽക്കരിച്ചിട്ടുണ്ട് (എബ്രായർ 13:2). മാമ്രേയിലെ ഓക്കുമരത്തിനരികിൽ അബ്രാഹം മൂന്ന് അപരിചിതരെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. വെള്ളവും വിശ്രമവും ഭക്ഷണവും നൽകി. ആ അപരിചിതർ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വലിയൊരു അനുഗ്രഹവുമായാണ് എത്തിയതെന്ന് പിന്നീടാണ് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞത് (ഉൽപത്തി 18). യേശു ഒരുപടികൂടി മുന്നോട്ടു പോയി പറഞ്ഞു. ""ഞാൻ പരദേശിയായിരുന്നു; നിങ്ങൾ എന്നെ സ്വീകരിച്ചു'' (മത്തായി 25:35).
എന്നാൽ, ആതിഥ്യമര്യാദയുടെ മറ്റൊരുവശം നാം മറന്നുപോകുന്നു. അപരിചിതരോട് വളരെ സ്നേഹപൂർവം പെരുമാറുന്ന നമുക്ക് ഏറ്റവും അടുത്തവരോട് അതേ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുവാൻ ചിലപ്പോൾ കഴിയാതെ പോകുന്നു. വീട്ടിലേക്ക് ഒരു അതിഥി വന്നാൽ നാം പുഞ്ചിരിയോടെയേ സ്വീകരിക്കൂ. സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കും. ക്ഷമയോടെ കേൾക്കും. ഏറ്റവും നല്ല ഇരിപ്പിടവും ഭക്ഷണവും നൽകും. അയാൾക്ക് ഒരു അസൗകര്യവും ഉണ്ടാകാതിരിക്കാൻ നാം ശ്രദ്ധിക്കും. എന്നാൽ, അതിഥി പോയികഴിഞ്ഞാൽ അതേ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നവർക്ക് ലഭിക്കുന്നതു ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ അക്ഷമയും ദേഷ്യവും അവഗണനയുമായിരിക്കും.
അപരിചിതരോട് സംസാരിക്കുന്നതിനെക്കാൾ പരുഷമായി ഭർത്താവ് ഭാര്യയോടോ ഭാര്യ ഭർത്താവിനോടോ സംസാരിച്ചേക്കാം. സഹപ്രവർത്തകരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ക്ഷമയോടെ കേൾക്കുന്നവർക്ക് സ്വന്തം മക്കളുടെ വാക്കു കേൾക്കാൻ സമയമില്ലാതാകാം. കൂട്ടുകാരോട് അതീവ സൗഹൃദത്തോടെ പെരുമാറുന്ന മക്കൾക്ക് പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളോട് രണ്ടു വാക്കു സംസാരിക്കാൻ പോലും സമയമില്ലാതാകാം. പുറത്തുള്ളവരുടെ വലിയ തെറ്റുകൾ ക്ഷമിക്കുന്ന നാം സ്വന്തക്കാരുടെ ചെറിയ കുറവുകൾപോലും വലിയ കുറ്റങ്ങളാക്കി മാറ്റിയേക്കാം. തന്മൂലം നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും നല്ല ഭാഗം ലഭിക്കേണ്ടതിനു പകരം, മറ്റുള്ളവർക്കു നൽകിയശേഷം അവശേഷിക്കുന്നതു നാം അവർക്കു നൽകുന്നു.
അടുപ്പത്തിന് ഒരു അപകടമുണ്ട്. എന്നും കൂടെയുള്ളവരുടെ സാന്നിധ്യം നമ്മുടെ ശീലമാകുന്പോൾ അവർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ അനുഗ്രഹമാണെന്ന ബോധം പതുക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാം. ജീവിതപങ്കാളി എന്നും കൂടെയുണ്ടാകുമെന്നു കരുതുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ എന്നും മക്കളെ മനസിലാക്കുമെന്നു കരുതുന്നു. സുഹൃത്തുക്കൾ എപ്പോഴും സഹായത്തിനുണ്ടാകുമെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു. അങ്ങനെ അവരുടെ സാന്നിധ്യത്തെ നിസാരമായി കാണാൻ തുടങ്ങുന്ന നാം, ഒടുവിൽ അവരുടെ സ്നേഹത്തെയും നിസാരമായി വീക്ഷിച്ചെന്നിരിക്കും.
തന്മൂലം, ആതിഥ്യമര്യാദ എന്നത് അപരിചിതനു ഭക്ഷണവും താമസസൗകര്യവും നൽകുന്നതിൽ അവസാനിക്കുന്നില്ല എന്നതു നാം മറക്കരുത്. മറ്റൊരാൾക്കായി നമ്മുടെ സമയത്തിലും ശ്രദ്ധയിലും സംഭാഷണത്തിലും ഹൃദയത്തിലും ഇടം നൽകുന്നതാണ് അതിന്റെ ആഴമേറിയ അർഥം. തിരക്കിനിടയിലും ഒരാളുടെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്പോൾ നാം ആതിഥ്യമര്യാദ കാണിക്കുന്നു. മറ്റൊരാളുടെ ക്ഷീണം തിരിച്ചറിയുന്പോഴും തെറ്റുകൾ ക്ഷമിക്കുന്പോഴും ദേഷ്യമുണ്ടെങ്കിലും സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കുന്പോഴും, നമ്മുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മറ്റൊരാൾക്ക് താൻ വിലപ്പെട്ടവനാണെന്നു തോന്നുന്പോഴും നാം യഥാർഥ ആതിഥേയരാകുന്നു.
അതിഥിക്ക് ഏതാനും മണിക്കൂർ സ്വാഗതം ലഭിക്കുന്നതുകൊണ്ടു മാത്രമല്ല ഒരു വീട് ആതിഥ്യമര്യാദയുള്ളതാകുന്നത്. പ്രത്യുത, അവിടെ ജീവിക്കുന്നവർക്ക് ഓരോ ദിവസവും തങ്ങൾ സ്വാഗതം ചെയ്യപ്പെടുന്നവരാണ് എന്ന അനുഭവം പരസ്പരം ഉണ്ടാകുന്പോഴാണ്.
ബൗഡിസിന്റെയും ഫിലേമോന്റെയും കഥയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ പാഠവും ഒരുപക്ഷേ ഇതുതന്നെയാണ്. ആ രാത്രിയിൽ രണ്ട് അപരിചിതരോട് കാണിച്ച സ്നേഹം പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു വികാരമായിരുന്നില്ല. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അവർ പരസ്പരം നൽകിയിരുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ബഹിർസ്ഫുരണം മാത്രമായിരുന്നു അത്.
വലിയ വീടുണ്ടായതുകൊണ്ട് അത് ആതിഥ്യമര്യാദയുള്ള ഭവനമാകുന്നില്ല. ഒരു ഹൃദയം മറ്റൊരു ഹൃദയത്തോട് "നിനക്കായി ഇവിടെ ഇടമുണ്ട്' എന്നു പറയുന്നിടത്താണ് യഥാർഥ ആതിഥ്യമര്യാദ ആരംഭിക്കുന്നത്. അപരിചിതർ, വല്ലപ്പോഴുമേ നമ്മുടെ വീടിന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടുകയുള്ളൂ. എന്നാൽ, കുടുംബാംഗങ്ങളും സുഹൃത്തുക്കളും ഓരോ ദിവസവും നമ്മുടെ ഹൃദയവാതിലിലാണ് മുട്ടുന്നത്. അവർക്കായി നമ്മുടെ ഹൃദയവാതിൽ എപ്പോഴും തുറക്കാൻ നമുക്കു കഴിയണം. അപ്പോൾ മാത്രമെ, നമ്മുടെ ആതിഥ്യമര്യാദ പൂർണമാവുകയുള്ളൂ.
SUNDAY DEEPIKA
വിടി-ഇഎഫ് ഇന്ത്യന് രജിസ്ട്രേഷനോടെ, ജെറ്റ് എയര്വെയ്സിന്റെ ലിവെറിയും ലോഗോയും പെയിന്റു ചെയ്ത്, അമേരിക്കയിലെ വാഷിംഗ്ടണിലുള്ള എവെറിറ്റ് ഫാക്ടറിയില്നിന്ന് പുറത്തിറക്കിയ പുതുപുത്തന് ബോയിംഗ് 777 -300 ഇആര് വിമാനം മുംബൈയിലേക്കു പറന്നത് 2007 സെപ്റ്റംബര് 27ന് ആയിരുന്നു. ജെറ്റ് എയര്വെയ്സ് എന്ന ഇന്ത്യയില അക്കാലത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ഇന്ത്യൻ സ്വകാര്യ വിമാനക്കമ്പനിയുടെ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വേഗത്തിലുള്ള വളര്ച്ചയുടെ പ്രതീകമായി മുംബൈ വിമാനത്താവളത്തില് പിറ്റേന്ന് പറന്നിറങ്ങി. ഇക്കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ച ഇസ്രയേലിലെ ടെല് അവീവിലേക്ക് ഈ വിമാനം പറന്നുയരുമ്പോള് ശോക പര്യവസായിയായ ഒരു വ്യോമയാന കഥയുടെ പതിനെട്ടു കൊല്ലവും പത്തു മാസവും ആറു ദിവസവും നീണ്ട അധ്യായത്തിന് തിരശീല വീഴുകയായിരുന്നു.
പറന്നുതുടങ്ങി 26 കൊല്ലം കഴിയുമ്പോള്, സാമ്പത്തിക തകര്ച്ചമൂലം 2019 ഏപ്രില് 27ന് എല്ലാ വിമാനങ്ങളും നിലത്തിറക്കിയ ജെറ്റ് എയര്വെയ്സിനെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാനുള്ള എല്ലാ ശ്രമങ്ങളും പരാജയപ്പെട്ടു. ഇതോടെ, മാള്ട്ടയിലെ ചാലഞ്ച് ഗ്രൂപ്പ് ലേലത്തിനു വാങ്ങിയ അഞ്ചു വിമാനങ്ങളില് ആദ്യത്തേതായിരുന്നു, ചരക്കു വിമാനമാക്കി മാറ്റാനുള്ള പണികള്ക്കായി ടെല് അവീവില് എത്തിക്കാന് ഓഗസ്റ്റ് മൂന്നിനു വൈകുന്നേരം ആറരയ്ക്ക് മുംബൈ രാജ്യാന്തര വിമാനത്താവളത്തില്നിന്ന് ടേക്ക് ഓഫ് ചെയ്തത്.
2007 മുതല് രണ്ടു കൊല്ലം വിടി-ജെഇഎഫ് രജിസ്ട്രേഷനോടെ പറന്നിരുന്ന ഈ ബോയിംഗ് വിമാനം ടര്ക്കിഷ് എയര്ലൈനിന് രണ്ടു വര്ഷത്തേക്കു ടിസി-ജെജെബി രജിസ്ട്രേഷനോടെ പാട്ടത്തിനു കൊടുത്തു. 2011ല് തിരികെ വാങ്ങിയശേഷം രജിസ്ട്രേഷന് വിടി-ജെഇഎം എന്നാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. മുംബൈ വിമാനത്താവളത്തില് 2019 മുതല് പാര്ക്കു ചെയ്തിരുന്ന വിടി-ജെഇഎമ്മിനു പുറമേ, വിടി- ജെഇഎസ്, വിടി-ജെഇവി വിമാനങ്ങളും ചാലഞ്ചര് ഗ്രൂപ്പിന്റെ എയ്സ് ഏവിയേഷന് ലേലത്തിനു വച്ചിട്ടുണ്ട്. പന്ത്രണ്ടു രാജ്യാന്തര റൂട്ടുകളില് യാത്രക്കാരുമായി പറന്ന മൂന്നു വിമാനങ്ങളില്, ചരക്കു വിമാനമായി ആദ്യം മാറ്റിയെടുക്കാനുള്ള നറുക്കുവീണത് വിടി-ജെഇഎമ്മിനായിരുന്നു എന്നു മാത്രം.
കടത്തിനുമേല് കടംകയറി നില്ക്കക്കള്ളിയില്ലാതെ 2019ല് എല്ലാ വിമാനങ്ങളും നിലത്തിറക്കിയ ജെറ്റ് എയര്വെയ്സിന് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന അഞ്ച് ദീര്ഘദൂര, ബോയിംഗ് 777 ഇആര് വിമാനങ്ങള് ലേലത്തില് വാങ്ങിയതില് ആദ്യത്തെ മൂന്നു വിമാനങ്ങളാണ് ഇവ. ആദ്യത്തെ മൂന്നെണ്ണം കഴിഞ്ഞാല് ബാക്കി രണ്ടും ടെല് അവീവിലേക്കുതന്നെ ചരക്കുവിമാനമായി പരിവര്ത്തനം ചെയ്യാന് പോകുമെന്നാണ് കരുതുന്നത്.
ജെറ്റ് എയര്വെയ്സിന്റെ വന് തകര്ച്ചാ ചരിത്രത്തിന്റെ അനുബന്ധംപോലെ, വെറും തുച്ഛവിലയ്ക്കാണ്, ഏഴു വര്ഷം അനക്കമില്ലാതെ പാര്ക്കു ചെയ്തിരുന്ന ഈ വിമാനങ്ങള് എയ്സ്് എവിയേഷന് വാങ്ങിയത്. ഇത്തരം പുതിയ മൂന്നു വിമാനങ്ങള് ബോയിംഗിന്റെ പക്കല്നിന്നു വാങ്ങാന് ഏകദേശം 10,288 കോടി രൂപ കൊടുത്തപ്പോള്, ജെറ്റ് എയര്വെയ്സ് വിമാനങ്ങള്ക്കു കിട്ടിയത് വെറും 438 കോടി രൂപ. ബാക്കിയുള്ള രണ്ടു 777 വിമാനങ്ങള് ഇത്ര പഴക്കമില്ലാത്തവ ആയിരുന്നതിനാല് അവയ്ക്ക് 581 കോടി രൂപ കിട്ടി. പുത്തന്റെ വില 6889 കോടി രൂപ.
ഇത്രയും നക്കാപ്പിച്ച വിലയ്ക്ക് വാങ്ങിയെടുത്തല്ലോ എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല. കാരണം, ഏഴു കൊല്ലം പറക്കാതെ കിടന്ന വിമാനങ്ങള് വീണ്ടും പറക്കാന് പരുവത്തില് ആക്കിയെടുക്കാന് അനേകം കോടികള് മുടക്കേണ്ടി വരും. എന്ജിനുകളും ഓക്സിലറി പവര് യൂണിറ്റും പീറ്റോ ട്യൂബുകള് തുടങ്ങിയ സെന്സറുകളും ലാന്ഡിംഗ് ഗിയറുകളുമെല്ലാം ദീര്ഘകാല നിദ്രയില്നിന്ന് ഉണര്ത്താന് നല്ല പണിയുണ്ടാവും. ടയറുകള് മാറ്റുന്നതുള്പ്പെടെ. രണ്ട് ജിഇ 90 എന്ജിനുകളും അതിസൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ച് അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ നടത്തണം. ഓയില്, ലൂബ്രിക്കന്റുകള് എല്ലാം മാറ്റണം, എന്ജിന് കംപ്രസറുകള്, ടര്ബൈനുകള് എന്നിവയുടെ ബോറോസ്കോപ്പിക് പരിശോധന നടത്തണം.
നിലത്തു കിടക്കുമ്പോള്തന്നെ അനേകം തവണ എന്ജിന് വെറുതേ കറക്കി നോക്കുകയും സ്റ്റാര്ട്ടു ചെയ്ത് നോക്കുകയും വേണം. ചിറകുകളും വാലും വിമാനശരീരം മൊത്തവും ഇഞ്ചോടിഞ്ച് പരിശോധിക്കണം പ്രാണികളും കിളികളും കൂടുവച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നതുള്പ്പെടെ. തുരുമ്പു പിടിച്ചതും മഴ കൊണ്ടുകിടന്ന് ദ്രവിച്ചതുമായ ഭാഗങ്ങള് അഴിച്ചുമാറ്റി പുതിയവ പിടിപ്പിക്കണം. ചിറകിലെ ടാങ്കുകള്ക്കുള്ളില് കിടന്ന ഇന്ധനം ഏഴു കൊല്ലം കൊണ്ട് വറ്റാത്തതുണ്ടെങ്കില് ഒഴുക്കിക്കളഞ്ഞ് വൃത്തിയാക്കണം.
ഫ്യൂവല് പമ്പുകള്, വാല്വുകള് എല്ലാം കൃത്യമായി പരിശോധിക്കണം. പുതുതായി ഇന്ധനം നിറയ്ക്കുന്നതും ഏറെ ജാഗ്രതയോടെ ചെയ്യണം. വര്ഷങ്ങള് വെറുതേ കിടന്നപ്പോള് വറ്റിപ്പോയ ഹൈഡ്രോളിക് ദ്രാവകം വീണ്ടും നിറയ്ക്കണം. ലീക്കുണ്ടോ എന്നെല്ലാം നോക്കണം. ചിറകുകളിലെ ഇളകുന്ന ഘടകഭാഗങ്ങള് ഓരോന്നായി ചലിപ്പിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കണം. ടയര്, ലാന്ഡിംഗ് ഗിയര്, ബ്രേക്കുകള് എല്ലാം പ്രവര്ത്തന ക്ഷമമാണ് എന്നുറപ്പിക്കണം.
ഇലക്ട്രോണിക്, ഏവിയോണിക്സ് ഉപകരണങ്ങള് ഒന്നൊഴിയാതെ എല്ലാം പുതിയ ബാറ്ററി ഘടിപ്പിച്ച് പ്രവര്ത്തിപ്പിച്ചു നോക്കണം. വിമാനത്തിനുള്ളിലെ മര്ദക്രമീകരണം, എയര്കണ്ടീഷനിംഗ് തുടങ്ങിയവ യഥാവിധം പ്രവര്ത്തിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കണം. മാസങ്ങളോളം പണിതാലും തീരാത്ത ഇത്തരം മുന്നൊരുക്കങ്ങള്ക്കു ശേഷമേ വിമാനം ടാര്മാർക്കില്നിന്ന് അനക്കാന് പറ്റുകയുള്ളൂ എന്നറിയാവുന്നവര് അതിന്റെ എല്ലാ ചെലവുകളും വകയിരുത്തിത്തന്നെയാവും വിമാനം ലേലത്തില് പിടിക്കുക. ഇതു കൂടാതെയാണ്, ഡിജിസിഎയുടെ എല്ലാ സുരക്ഷാ അനുമതികളും സംഘടിപ്പിക്കുക എന്ന കടമ്പ.
ഇതിനൊക്കെ പുറമേ, അതിദുഷ്കരമായ ഒരു വിലപേശല്കൂടി കടന്നിട്ടാണ്, വിമാനം കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ച ടെല് അവീവിന് പറന്നത്. ഏഴു കൊല്ലത്തെ പാര്ക്കിംഗ് കൂലി ഒരു പൈസപോലും കുറയാതെ വാങ്ങിയിട്ടേ വിമാനം അനക്കാന് അനുവദിക്കൂ എന്നായിരുന്നു, മുംബൈ അദാനി വിമാനത്താവളം അധികൃതരുടെ നിലപാട്. ആയിരം കോടി രൂപയ്ക്കടുത്ത് പാര്ക്കിംഗ് ഫീ കുടിശിക അടച്ചതിനു ശേഷമാണ് വിമാനം പറന്നുയര്ന്നത്.
രാജ്യാന്തര റൂട്ടുകളില് പറന്നിരുന്ന ബോയിംഗ് 777 വിമാനങ്ങള്ക്കുശേഷം ഇനി ജെറ്റ് എയര്വെയ്സിന്റെ പ്രാദേശിക സര്വീസുകള്ക്ക് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ബോയിംഗ് 737 വിമാനങ്ങളില് മൂന്നെണ്ണംകൂടി കഴിഞ്ഞ മാസം 18ന് ഓണ്ലൈന് ലേലത്തിനു വച്ചിരുന്നു.
വിടി- ജെബിഎല് രജിസ്ട്രേഷനുള്ള ബോയിംഗ് 737-800 വിമാനവും വിടി- ജെബിജി രജിസ്ട്രേഷനുള്ള ബോയിംഗ് 737-800 വിമാനവും വിടി-ജെജിഡി രജിസ്ട്രേഷനുള്ള ബോയിംഗ് 737-900 വിമാനവും. അവ ആരെങ്കിലും വാങ്ങിയോ എന്ന് ഇപ്പോഴും വ്യക്തമല്ല. 165 കോടി രൂപയായിരുന്നു ലേലത്തിന് മൂന്നിന്റെയുംകൂടി റിസര്വ് പ്രൈസ്. ഒരു പുതിയ ബോയിംഗ് 737-900 വിമാനത്തിനുതന്നെ 1019 കോടി രൂപ വില വരും എന്നോര്ക്കുക.
SUNDAY DEEPIKA
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മുമ്പും ശേഷവുമുള്ള ഇന്ത്യന് ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും ഭരണഘടനാ രൂപീകരണത്തിന്റെയും ചരിത്ര ഏടുകള് പരിശോധിക്കുമ്പോള് അതിലെ പ്രധാന സ്മാരകമാണ് പഴയ പാര്ലമെന്റ് മന്ദിരത്തിലെ സെന്ട്രല് ഹാള്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യ രാജ്യം കൊളോണിയലിസത്തിന്റെ അടിമത്തത്തില്നിന്ന് മോചിതരായി സ്വയംഭരണാധികാര റിപ്പബ്ലിക്കായി മാറിയതിന് 98 അടി വ്യാസമുള്ള അഷ്ടഭുജാകൃതിയിലുള്ള സൗധം സാക്ഷിയായി. പഴയ പാര്ലമെന്റിന്റെ ഒരു ഭാഗമെന്നു പറഞ്ഞ് ഇന്ത്യാചരിത്രത്തില്നിന്ന് സെന്ട്രല് ഹാളിനെ മാറ്റി നിര്ത്താനാവില്ല.
പൗരാണിക സ്മാരകങ്ങളേറെയുള്ള ഡല്ഹിയില് ഒരു നൂറ്റാണ്ട് മാത്രം പഴക്കമുള്ള ഒന്നാണെങ്കിലും വളരെ പ്രാധാന്യമര്ഹിക്കുന്ന ഇടമാണ് സെന്ട്രല് ഹാള്. ഭരണഘടനയുടെ നിര്മാണം, സ്വാതന്ത്ര്യകൈമാറ്റം എന്നിവയ്ക്കെല്ലാം സാക്ഷ്യം വഹിച്ച ഹാൾ ആധുനിക ഇന്ത്യയുടെ ഭാഗധേയം എഴുതിച്ചേര്ക്കപ്പെട്ട പവിത്രമായ വേദിയാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യപ്പുലരി ഭാരതമണ്ണിനെ പുല്കിയ നിമിഷം പ്രഥമ പ്രധാനമന്ത്രി പണ്ഡിറ്റ് ജവഹര്ലാല് നെഹ്റു തന്റെ വിഖ്യാതമായ ‘ട്രിസ്റ്റ് വിത്ത് ഡെസ്റ്റിനി’ (വിധിയുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച) പ്രസംഗത്തിലൂടെ രാജ്യത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്തതിന് സെന്ട്രല് ഹാള് സാക്ഷിയായി.
ലൈബ്രറിയില്നിന്നു സെന്ട്രല് ഹാളിലേക്ക്
1911ലാണ് ഇന്ത്യയുടെ തലസ്ഥാനം കോല്ക്കത്തയില്നിന്നു ഡല്ഹിയിലേക്ക് മാറ്റാന് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണാധികാരികള് തീരുമാനിച്ചത്. രാഷ്്ട്രീയം, ഭരണപരം, ഭൂമിശാസ്ത്രം തുടങ്ങി വിവിധ കാരണങ്ങളായിരുന്നു അതിനു പിന്നില്. ഇതോടെ അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളേറെയും ഡല്ഹിയിലേക്ക് ചേക്കേറിത്തുടങ്ങി. ഡല്ഹി തലസ്ഥാന നഗരമാക്കാനുള്ള തീരുമാനം പാര്ലമെന്റ് മന്ദിരനിര്മാണത്തിലേക്കു വഴിതുറന്നു. വിഖ്യാത ബ്രിട്ടീഷ് വാസ്തുശില്പികളായിരുന്ന സര് എഡ്വിന് ലുട്ട്യന്സും സര് ഹെര്ബര്ട്ട് ബേക്കറും ചേര്ന്നായിരുന്നു നിര്മാണം.
പഴയ ഡല്ഹിയെ ന്യൂ ഡല്ഹിയാക്കി മാറ്റിയതില് ഈ ശില്പ്പികളുടെ പങ്ക് വലുതാണ്. 1921 ഫെബ്രുവരി 12ന് പാര്ലമെന്റ് മന്ദിരത്തിനു തറക്കല്ലിട്ടു. ഡ്യൂക്ക് ഓഫ് കൊനോട്ട് എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ആര്തര് രാജകുമാരനായിരുന്നു തറക്കല്ലിടല് നിര്വഹിച്ചത്. ആറ് വര്ഷത്തോളമെടുത്ത നിര്മാണം പൂര്ത്തിയാക്കി 1927 ജനുവരി 18ന് അന്നത്തെ വൈസ്രോയിയും ഗവര്ണര് ജനറലുമായിരുന്ന ഇര്വിന് പ്രഭു ഉദ്ഘാടനം നിര്വഹിച്ചു. അക്കാലത്ത് 83 ലക്ഷം രൂപയായിരുന്നു നിര്മാണ ചെലവ്.
മന്ദിരത്തിന്റെ മധ്യഭാഗത്തെ വലിയ വൃത്താകൃതിയിലുള്ള ഹാളാണ് സെന്ട്രല് ഹാള്. തുടക്കത്തിൽ സെന്ട്രല് ലെജിസ്ലേറ്റീവ് അസംബ്ലിയുടെയും കൗണ്സില് ഓഫ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെയും സംയുക്ത ലൈബ്രറിയായാണ് സെന്ട്രല് ഹാള് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. 1946ല് ഇന്ത്യന് ഭരണഘടനാ നിര്മാണ സഭ രൂപീകരിച്ചപ്പോള് പ്രതിനിധികള്ക്ക് ഒരുമിച്ചിരിക്കാന് അനുയോജ്യമായ ഇടം ഇല്ലാതിരുന്നതിനാല് ലൈബ്രറി ഹാളിനെ ഭരണഘടനാ സഭയുടെ ആസ്ഥാനമാക്കി മാറ്റുകയായിരുന്നു. പിന്നീട് സെന്ട്രല് ഹാളായി പരിണമിച്ചു. ഇതോടെ സ്വാതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ പിറവിക്ക് മുമ്പുള്ള പല അസുലഭ മുഹൂര്ത്തങ്ങള്ക്കും ഇത് വേദിയായി.
സെന്ട്രല് ഹാളില് ഏതൊരാളെയും വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന കലാസൃഷ്ടികളുണ്ട്. സ്വാതന്ത്ര്യസമര പോരാട്ടങ്ങളെയും രാഷ്ട്രശില്പ്പികളെയും ഓര്മിപ്പിക്കുന്ന 24 ഓയില് ചിത്രങ്ങള് ഹാളില് സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇന്ത്യയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്നിന്നുള്ള കരകൗശലസൃഷ്ടികളും ശില്പങ്ങളും ഉള്വശം മനോഹരമാക്കുന്നു. സെന്ട്രല് ഹാള് ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നത് പ്രധാനമായി മൂന്ന് സംഭവവികാസങ്ങളിലൂടെയാണ്.
ഭരണഘടനയുടെ പിറവി
1946 ഡിസംബര് ഒമ്പതിന് ഡോ.സച്ചിദാനന്ദ സിന്ഹയുടെ താത്ക്കാലിക അധ്യക്ഷതയില് ഭരണഘടനാ നിര്മാണ സഭയുടെ ആദ്യയോഗം സെന്ട്രല് ഹാളിലാണ് ചേര്ന്നത്. തുടര്ന്ന് ഡോ. രാജേന്ദ്രപ്രസാദിന്റെ അധ്യക്ഷതയിലും ഡോ. ബി.ആര്. അംബേദ്കറുടെ നേതൃത്വത്തിലും ഡ്രാഫ്റ്റിംഗ് കമ്മിറ്റിയുടെ മേല്നോട്ടത്തിലും ഭരണഘടനാ നിര്മാണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് രണ്ട് വര്ഷവും 11 മാസവും 18 ദിവസവും ദീര്ഘിച്ച തീവ്രസംവാദങ്ങള് നടന്നതും ഈ ഹാളിലാണ്. 1949 നവംബര് 26ന് ഭരണഘടന അംഗീകരിച്ചതും ഇവിടെത്തന്നെ.
സ്വാതന്ത്ര്യ കൈമാറ്റം
കൊളോണിയലിസത്തിന് അന്ത്യം കുറിച്ച് ബ്രിട്ടീഷ് പതാക താഴ്ത്തി ഇന്ത്യയുടെ ത്രിവര്ണപതാക പാറിച്ചതും വൈസ്രോയ് ലോര്ഡ് മൗണ്ട്ബാറ്റണില്നിന്ന് അധികാരകൈമാറ്റം നടന്നതിനും ഈ ഹാളിന്റെ ചുവരുകള് സാക്ഷിയാണ്.
സംയുക്ത സമ്മേളനങ്ങള്
സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയില് ലോക്സഭയും രാജ്യസഭയും ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്ന സന്ദര്ഭങ്ങള്ക്ക് വേദിയായത് സെന്ട്രല് ഹാളാണ്. സര്ക്കാരിന്റെ ഓരോ വര്ഷത്തെയും ആദ്യ സമ്മേളനത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് രാഷ്ട്രപതി നടത്തുന്ന നയപ്രഖ്യാപന പ്രസംഗങ്ങളും ഇവിടെയായിരുന്നു. വിവിധ രാഷ്ട്രപതിമാര് 86 തവണ സെന്ട്രല് ഹാളില് പാര്ലമെന്റിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. 41 രാഷ്ട്ര തലവന്മാര് ഇവിടെ പാര്ലമെന്റിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
അമേരിക്കന് പ്രസിഡന്റുമാരായ ഡൈ്വറ്റ് ഐസന്ഹോവര്, റിച്ചാര്ഡ് നിക്സണ്, ബില് ക്ലിന്റണ്, ബരാക് ഒബാമ തുടങ്ങിയവര് ഇവരില് പ്രധാനികളാണ്. പുതിയ പാര്ലമെന്റ് മന്ദിരം വന്നതോടെ സംയുക്തസമ്മേളനങ്ങള് പുതിയ കെട്ടിടത്തിലെ ലോക്സഭാ ഹാളിലാണ് നടക്കുന്നത്.
സൗഹൃദ സംഭാഷണ വേദി
കക്ഷി രാഷ്്ട്രീയത്തിനപ്പുറം മറ്റൊരു പ്രാധാന്യംകൂടി സെന്ട്രല് ഹാളിനുണ്ടായിരുന്നു. ജനപ്രതിനിധികളുടെ സൗഹൃദ സംഭാഷണ വേദി കൂടിയായിരുന്നു ഇവിടം. പാര്ലമെന്റില് ഉടലെടുക്കാറുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളും തര്ക്കങ്ങളും സൗഹാര്ദപരമായി പരിഹരിക്കാനുള്ള നിഷ്പക്ഷ ഇടമായിരുന്ന സെന്ട്രല് ഹാള്. ഏഴു പതിറ്റാണ്ടോളം ഭരണപക്ഷത്തെയും പ്രതിപക്ഷത്തെയും നേതാക്കള് അനൗദ്യോഗികമായി കണ്ടുമുട്ടുന്ന വേദിയായുമായിരുന്നു. മന്ത്രിമാരും ഭരണപ്രതിപക്ഷ എംപിമാരും മാധ്യമപ്രവര്ത്തകരും ഹാളിൽ സമ്മേളിച്ചു.
പ്രധാന വാര്ത്തകളും അറിയിപ്പുകളും പങ്കുവയ്ക്കുന്ന പ്രസ് ഗാലറി കൂടിയായിരുന്നു സെന്ട്രല് ഹാള്. പുതിയ പാര്ലമെന്റ് കെട്ടിടത്തിലേക്ക് അധികാര കേന്ദ്രം കുടിയേറിയപ്പോള് ഇന്ത്യക്ക് മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന സവിശേഷത നഷ്ടമായി. പരസ്പര സൗഹൃദ സംഭാഷണത്തിന് പുതിയ പാര്ലമെന്റ് മന്ദിരത്തിന് ഒരു വേദിയില്ല.
പുതിയ ചുവടുവയ്പ്
2023 സെപ്റ്റംബറില് പുതിയ പാര്ലമെന്റ് മന്ദിരം ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യപ്പെടുകയും സഭാനടപടികള് അവിടേക്ക് മാറ്റുുകയും ചെയ്തു. 2023 സെപ്റ്റംബര് 19ന് പഴയ പാര്ലമെന്റിലെ സെന്ട്രല് ഹാളില് ചേര്ന്ന അവസാന വിശേഷാൽ സമ്മേളനത്തില് പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി ഈ മന്ദിരത്തെ സംവിധാന് സദന് എന്ന് പുനര്നാമകരണം ചെയ്യാന് നിര്ദേശിച്ചു.
പാര്ലമെന്റ് നടപടികള് പുതിയ മന്ദിരത്തിലേക്ക് മാറ്റിയെങ്കിലും സംവിധാന് സദന് എന്ന പേരില് പഴയ പാര്ലമെന്റ് മന്ദിരവും സെന്ട്രല് ഹാളും ചരിത്രസ്മാരകമായി നിലകൊള്ളുന്നു. പല നിര്ണായക ഓഫീസുകള് ഇപ്പോഴും അവിടെ പ്രവര്ത്തിക്കുന്നണ്ടെങ്കിലും ചുരുക്കം ഔദ്യോഗിക പരിപാടികള്ക്ക് മാത്രമാണ് ഹാള് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഭാരതം എന്ന മഹത്തായ ജനാധിപത്യ റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ ഉദയത്തിനും വളര്ച്ചയ്ക്കും സാക്ഷ്യംവഹിച്ച സൗധം വരും തലമുറകള്ക്ക് ഇന്ത്യന് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഓര്മപ്പെടുത്തലായി നിലകൊള്ളും.
SUNDAY DEEPIKA
ചിന്താവിഷയം
ചില പുസ്തകങ്ങള് നാം വായിച്ചുകഴിഞ്ഞാല് അവ അലമാരയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകും. ചിലത് ഏതാനും ദിവസങ്ങള് മനസില് തങ്ങിനില്ക്കും. എന്നാല്, അപൂര്വമായി ചില പുസ്തകങ്ങള് ഈ തലമുറയുടെ ചിന്തയെയും സ്വഭാവത്തെയും ജീവിതദര്ശനത്തെയും രൂപപ്പെടുത്തും. കാലം കടന്നുപോയാലും അവയുടെ പ്രസക്തി മങ്ങുകയില്ല. മറാത്തി ഭാഷയില് എഴുതപ്പെട്ട ‘ശ്യാമിന്റെ അമ്മ’ എന്ന കൃതി ആ ഗണത്തില് ഉള്പ്പെടുന്നു.
പാണ്ഡുരംഗ് സദാശിവ് സാനെ(1899-1950)യാണ് ഈ അനശ്വരകൃതിയുടെ രചയിതാവ്. സാനെ ഗുരുജി എന്നു പരക്കെ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന അദ്ദേഹം മഹാരാഷ്ട്രയിലെ കൊങ്കണ് മേഖലയിലുള്ള പല്ഗഡ് എന്ന ചെറിയ ഗ്രാമത്തിലാണ് ജനിച്ചത്. അധ്യാപകന്, സ്വാതന്ത്ര്യസമരസേനാനി, ഗാന്ധിയന് ചിന്തകന്, സാമൂഹിക പരിഷ്കര്ത്താവ്, ബാലസാഹിത്യകാരന് എന്നിങ്ങനെ വിവിധ രീതികളില് പ്രശോഭിച്ചു. എന്നാല്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിശേഷണം അദ്ദേഹം മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തിയ അധ്യാപകന് എന്നതായിരുന്നു.
അധ്യാപകനായിരുന്നപ്പോള് അദ്ദേഹം പാഠപുസ്തകങ്ങള് മാത്രമല്ല പഠിപ്പിച്ചത്. വിദ്യാര്ഥികളുടെ ജീവിതത്തില് സത്യസന്ധതയും സ്നേഹവും കരുണയും സേവനവും ആഴത്തില് വേരൂന്നുന്നതില് ശ്രദ്ധിച്ചു. തൻമൂലം, വിദ്യാര്ഥികള് അതിയായ സ്നേഹത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ ഗുരുജി എന്നു വിളിച്ചു. ആ പേരു പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ യഥാര്ഥ പേരിനെക്കാള് പ്രസിദ്ധമായി. ഇന്നും മഹാരാഷ്്ട്രയില് ‘സാനെ ഗുരുജി’ എന്നു പറയുമ്പോള് ഒരു എഴുത്തുകാരനെ മാത്രമല്ല, ഒരു ഗുരുവിനെയും മനുഷ്യസ്നേഹിയെയുമാണ് ജനങ്ങള് ഓര്മിക്കുന്നത്.
ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തില് അദ്ദേഹം സജീവമായി പങ്കെടുത്തു. പലവട്ടം ജയില്വാസം അനുഭവിച്ചു. എന്നാല്, ആ തടവറയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാഹിത്യജീവിതത്തിനു വഴിത്തിരിവായത്. ഇരുമ്പഴിക്കുള്ളില് ശരീരം ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും മനസ് സ്വതന്ത്രമായിരുന്നു. ജയിലില് കഴിയുമ്പോഴാണ് പിന്നീട് അനശ്വരകൃതിയായി മാറിയ ‘ശ്യാമിന്റെ അമ്മ’ എന്ന നോവല് എഴുതിത്തുടങ്ങിയത്. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരം സാമൂഹിക വിവേചനങ്ങള്ക്കെതിരേ അദ്ദേഹം ശക്തമായി ശബ്ദമുയര്ത്തി. സാധന എന്ന വാരിക സ്ഥാപിച്ച് സാമൂഹികസമത്വത്തിനും ദേശീയ ഐക്യത്തിനുമായി ജീവിതം സമര്പ്പിച്ചു.
സാനെ ഗുരുജി 135 പുസ്തകങ്ങള് രചിച്ചു. അവയില് ഭൂരിഭാഗവും കുട്ടികള്ക്കും യുവജനങ്ങള്ക്കും വേണ്ടിയുള്ളവയായിരുന്നു. കുട്ടികള്ക്കുവേണ്ടി കഥകള് എഴുതുക മാത്രമായിരുന്നില്ല അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. നല്ല മനുഷ്യരെ രൂപപ്പെടുത്തുക എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വപ്നം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ കൃതികളും ആളുകള് ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിലും ജനഹൃദയങ്ങള് കീഴടക്കിയത് ‘ ശ്യാമിന്റെ അമ്മ’ എന്ന നോവലായിരുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ മിക്ക പ്രധാന ഭാഷകളിലേക്കും ഇംഗ്ലീഷിലേക്കും ജാപ്പനീസ് ഭാഷയിലേക്കും വിവര്ത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ട കൃതി പിന്നീട് ദേശീയപുരസ്കാരം നേടിയ ചലച്ചിത്രമായും മാറി.
‘ശ്യാമിന്റെ അമ്മ’ ഒരു സാങ്കല്പിക നോവലല്ല. സാനെ ഗുരുജിയുടെ ബാല്യകാല സ്മരണകളുടെ ഹൃദയസ്പര്ശിയായ അവതരണമാണ്. കൊങ്കണ് പ്രദേശത്തെ ഒരു സാധാരണ ഗ്രാമത്തിലെ ദാരിദ്ര്യം നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിലൂടെ തന്റെ അമ്മയുടെ സ്നേഹവും ത്യാഗവും മൂല്യബോധവും അദ്ദേഹം അനശ്വരമാക്കി. ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസമോ സമ്പത്തോ ഇല്ലാതിരുന്ന അമ്മ തന്റെ ജീവിതംകൊണ്ടാണ് മകനെ പഠിപ്പിച്ചത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ലോകസാഹിത്യത്തില് ഒരു അമ്മയുടെ സ്വാധീനത്തെ ഹൃദയസ്പര്ശിയായി ചിത്രീകരിച്ച കൃതികള് വളരെ വിരളമാണ്.
ആ പുസ്തകത്തിലെ ഒരു സംഭവം ഇന്നും വായനക്കാരുടെ ഹൃദയത്തെ സ്പര്ശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ശ്യാമിന്റെ കുടുംബം അന്നു കടുത്ത സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലായിരുന്നു. കടബാധ്യതകള് കുടുംബത്തെ വല്ലാതെ തളര്ത്തിയിരുന്നു. വീട്ടില് ഭക്ഷണസാധനങ്ങള് വളരെ കുറവായിരുന്നു. ഓരോ അരിമണിയും സൂക്ഷിച്ച് ഉപയോഗിക്കേണ്ട അവസ്ഥ. ഇന്നത്തെപ്പോലെ സൂപ്പര്മാര്ക്കറ്റില് പോയി സാധനങ്ങള് വാങ്ങാന് കഴിയുന്ന കാലമായിരുന്നില്ല അന്ന്. നാളെ ഭക്ഷണമുണ്ടാകുമോ എന്ന ആശങ്ക എപ്പോഴും വീട്ടുകാരെ അലട്ടിയിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് മഥുര എന്ന പാവപ്പെട്ട സ്ത്രീ ഗുരുതരമായി രോഗബാധിതയായെന്ന വാര്ത്ത അവര് അറിയുന്നത്. അവളുടെ വീട്ടിലെ അവസ്ഥ ശ്യാമിന്റെ കുടുംബത്തെക്കാള് പരിതാപകരമായിരുന്നു. രോഗവും ദാരിദ്ര്യവും മഥുരയെ തളര്ത്തിക്കളഞ്ഞിരുന്നു. ഈ വാര്ത്ത കേട്ടപ്പോള് ശ്യാമിന്റെ അമ്മ ഒരു നിമിഷംപോലും ആലോചിച്ചില്ല. അവര് അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി. വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന അരിയില്നിന്ന് ഒരു പങ്ക് മാറ്റിവച്ചു. കുറെ ഭക്ഷണവും കഴിയുന്നത്ര മരുന്നും വാങ്ങി അവര് മഥുരയുടെ വീട്ടിലെത്തിച്ചു.
സ്വന്തം വീട്ടില് എന്തു ശേഷിക്കുമെന്ന കണക്കുകൂട്ടലോ ആരെങ്കിലും നന്ദി പറയുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോ അവര്ക്കില്ലായിരുന്നു. മറ്റൊരാളുടെ വേദന കണ്ടപ്പോള് സഹായിക്കണമെന്ന ഹൃദയത്തിന്റെ പ്രേരണ മാത്രമാണ് അവരെ നയിച്ചത്. ഇതെല്ലാം കണ്ട ശ്യാം വിസ്മയത്തോടെ അമ്മയെ നോക്കി. സ്വന്തം ആവശ്യത്തിനുപോലും കാര്യമായി ഒന്നുമില്ല. എന്നിട്ടും മറ്റൊരാള്ക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം വിഹിതം മാറ്റിവയ്ക്കുവാന് അമ്മയ്ക്ക് എങ്ങനെ സാധിക്കുന്നു എന്നതായിരുന്നു ആ നോട്ടത്തില് അടങ്ങിയിരുന്ന ചോദ്യം. അമ്മയുടെ മറുപടി വാക്കുകളിലായിരുന്നില്ല. അവരുടെ ജീവിതംതന്നെയായിരുന്നു ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടി.
അന്ന് ശ്യാം തന്റെ ജീവിതത്തിലെ വലിയ പാഠങ്ങളിലൊന്നു പഠിച്ചു. സമ്പത്തിന്റെ അഭാവം ദാരിദ്ര്യമാകാം. എന്നാല്, കരുണയുടെ അഭാവമാണു യഥാര്ഥ ദാരിദ്ര്യം. കൈവശം വളരെ കുറച്ചേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂവെങ്കിലും ഹൃദയം വിശാലമായിരുന്നതിനാല് ആ അമ്മ യഥാര്ഥ സമ്പന്നയായിരുന്നു. സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങള്ക്കിടയിലും മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണീര് കാണാന് കഴിയുന്നവരാണ് ദൈവത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയില് യഥാര്ഥ സമ്പന്നര്. തന്മൂലമാണ്, ആ അധ്യായത്തിനു ‘ഹൃദയസമ്പന്നര്’ എന്ന പേരു നോവലിസ്റ്റ് നല്കിയിരിക്കുന്നത്.
ഈ സംഭവത്തില് സുവിശേഷത്തിലെ യേശുവിന്റെ വചനത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനി നാം കേള്ക്കുന്നു: “എനിക്കു വിശന്നു; നിങ്ങള് എനിക്കു ഭക്ഷിക്കാന് തന്നു. എനിക്കു ദാഹിച്ചു; നിങ്ങള് എനിക്കു കുടിക്കാന് തന്നു’’ (മത്തായി 25:35). ദാനത്തിന്റെ അളവല്ല യേശു നോക്കിയത്. പ്രത്യുത, അതിന്റെ പിന്നിലെ സ്നേഹമാണ് അവിടന്നു കണ്ടത്. ശ്യാം വീട്ടില് കരുണ പ്രവര്ത്തിക്കുന്നതു കണ്ടുവളര്ന്നു.
സാനെ ഗുരുജിക്ക് അമ്മയില്നിന്നു ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത് വീടോ ആഭരണമോ ആയിരുന്നില്ല. പ്രത്യുത, സ്നേഹവും കരുണയും നിറഞ്ഞ ഒരു ഹൃദയമായിരുന്നു. നമ്മില് പലരും പറയാറുണ്ട്, സമ്പന്നനായാല് ഞാന് മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കും എന്ന്.
എന്നാല് ശ്യാമിന്റെ അമ്മ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്. സമ്പന്നരാകുമ്പോള് ആരംഭിക്കുന്നതല്ല ഔദാര്യം. നേരെമറിച്ച്, നമ്മുടെ ഇല്ലായ്മയില് നിന്നുതന്നെ ആരംഭിക്കുന്നതാണത്.
ബാങ്കിലെ നിക്ഷേപമല്ല നമ്മുടെ യഥാര്ഥ സമ്പത്ത്; മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണീര് തുടയ്ക്കാന് സഹായിക്കുന്ന ഹൃദയമാണത്. സമ്പത്ത് നമ്മെ വലിയവരാക്കുന്നില്ല. ഔദാര്യമുള്ള ഹൃദയമാണ് നമ്മെ എപ്പോഴും സമ്പന്നരാക്കുന്നത്. അതു നമുക്കു മറക്കാതിരിക്കാം.
SUNDAY DEEPIKA
പുലർച്ചെ 4.15ന് ഖത്തർ എയർവേസിന്റെ വിമാനം റൺവേയിലൂടെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ മീര കണ്ണടച്ചു. പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത എന്തൊക്കെയോ അനുഭൂതികൾ ഉള്ളിൽ തിങ്ങിനിറയുന്നു. വിമാനം വേഗമാർജിച്ച് ചെറിയൊരു കുലുക്കത്തോടെ ആകാശത്തേക്കുയർന്നപ്പോൾ മീര അമലിന്റെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ജനാലയ്ക്കപ്പുറം കൊച്ചിയുടെ നഗരവെളിച്ചങ്ങൾ ചെറിയ മിന്നാമിനുങ്ങുകളെപ്പോലെ അകന്നുപോകുന്നത് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ രണ്ടുപേരും എന്തിനെന്നറിയാതെ പരസ്പരം കണ്ണുകളിൽ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
മേഘങ്ങൾക്കും മുകളിലെ ശാന്തതയിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ അമലിന്റെ തോളിലേക്കു ചാരി ചോദിച്ചു, " ഡാ... നമ്മൾ ശരിക്കും അമേരിക്കയിലേക്ക് പോവുകയാണല്ലേ? ഹോളിവുഡ് സിനിമകളും സോഷ്യൽ മീഡിയയും ചിരപരിചിതമാക്കിയ അമേരിക്കൻ മണ്ണിൽ ആദ്യമായി കാലുകുത്താൻ പോകുന്നു. വിമാനത്തേക്കാൾ വേഗത്തിൽ അവളുടെ ആവേശം കടൽ കടന്നു. നിരവധി സമയമേഖലകൾ കടന്നുള്ള 22 മണിക്കൂറോളം നീളുന്ന യാത്രതന്നെ അവളെ ത്രില്ലടിപ്പിച്ചു.
ഷിക്കാഗോയാണ് അവരുടെ ആദ്യ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം. അവിടുന്ന് ഓഹോയോ സ്റ്റേറ്റിലെ ഡെയ്റ്റൺ. അമേരിക്കൻ കാഴ്ചകളുടെ തുടക്കം അവിടെനിന്ന്. നാഷണൽ മ്യൂസിയം ഓഫ് ദി യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് എയർഫോഴ്സ് ഡെയ്റ്റണിലാണ്. ഒരു ഗവേഷണപ്രബന്ധം തയാറാക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായാണ് ഈ യാത്ര.
നീണ്ട യാത്രയ്ക്കുശേഷം ഷിക്കാഗോ വിമാനത്താവളത്തിൽ നിലംതൊടുമ്പോൾ ആവേശം പരകോടിയിലായിരുന്നു. ഇനി ഡെയ്റ്റണിലേക്കുള്ള ഒന്നര മണിക്കൂർ യാത്ര. വിമാനം കണ്ടുപിടിച്ച റൈറ്റ് സഹോദരൻമാരുടെ നാടാണ് ഡെയ്റ്റൺ. യാത്രാക്ഷീണമെല്ലാം മാറ്റി പിറ്റേ ദിവസമാണ് അവർ എയർഫോഴ്സ് മ്യൂസിയം കാണാനിറങ്ങിയത്. ആദ്യത്തെ ആവേശമടങ്ങി അമേരിക്കൻ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് രണ്ടുപേരും ഏതാണ്ട് പരുവപ്പെട്ടിരുന്നു.
മിലിട്ടറി ഏവിയേഷൻ മ്യൂസിയം
ഗ്ലാസ് കവർ ചെയ്ത മനോഹരമായ വലിയ കമാനത്തിനു താഴെയുള്ള പ്രധാന പ്രവേശനകവാടത്തിനു താഴെ അവരെത്തുമ്പോൾ രാവിലെ ഒമ്പതു മണി. മ്യൂസിയം തുറക്കുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ സന്ദർശകർ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഉള്ളിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ കാത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ അമൽ മ്യൂസിയത്തെക്കുറിച്ച് വായിച്ചറിഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തു.
1923ൽ ചെറിയൊരു എൻജിനിയറിംഗ് പഠനശേഖരമായാണ് തുടക്കം. ഇന്ന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മിലിട്ടറി ഏവിയേഷൻ മ്യൂസിയം. 350ലധികം എയ്റോസ്പേസ് വാഹനങ്ങളും മിസൈലുകളും ആയിരക്കണക്കിന് മറ്റ് പുരാവസ്തുക്കളും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. 20 ഏക്കറിലധികം വരുന്ന ഇൻഡോർ സൗകര്യങ്ങൾ. കൂടാതെ ഔട്ട്ഡോർ എയർ, മെമ്മോറിയൽ പാർക്കുകളും ഇതിലുണ്ട്.
അമൽ ചരിത്രത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ മീര നാലു കൂറ്റൻ വിമാന ഹാംഗറുകളുടെ രൂപത്തിലുള്ള മ്യൂസിയത്തിന്റെ ഗാംഭീര്യം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. വലിയ ബോംബർ വിമാനങ്ങളും മിസൈലുകളും പ്രദർശിപ്പിക്കേണ്ടതിനാൽ ഉള്ളിൽ തൂണുകളില്ലാത്ത വിശാലമായ ആർച്ച് ആകൃതിയിലുള്ള മേൽക്കൂരകളാണ് ഈ ഗാലറികൾക്കുള്ളത്. റൈറ്റ് സഹോദരന്മാരുടെ കാലം മുതലുള്ള വ്യോമയാന ചരിത്രം പറയുന്നതാണ് ഫസ്റ്റ് ഫ്ലൈറ്റ് ഗാലറി. ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ബി-29 പോലുള്ള വിമാനങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ഇടമാണ് രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധ ഗാലറി.
ശീതയുദ്ധകാലത്തെ പോർവിമാനങ്ങളുടെ ശേഖരം കൊറിയൻ/വിയറ്റ്നാം യുദ്ധ ഗാലറികളെ സമ്പന്നമാക്കുന്നു. ഏറ്റവും പുതിയതും അത്യാധുനികവുമാണ് നാലാമത്തെ ഗാലറി. ഇവിടെയാണ് പ്രശസ്തമായ പ്രസിഡൻഷ്യൽ വിമാനങ്ങൾ പ്രദർശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. കൂടാതെ ബഹിരാകാശ വാഹനങ്ങളും ആഗോള ഗവേഷണ വിമാനങ്ങളും ഈ ഗാലറിയിലാണ്.
ചിന്തകളിൽ മുഴുകി മുന്നോട്ടു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന മീരയും അമലും സന്ദർശകരുടെ ആശ്ചര്യസൂചകമായ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടാണ് യാഥാർഥ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നത്. മുന്നിൽ നീണ്ടുനിവർന്നു കിടക്കുന്ന, പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ച, ഭീമാകാരമായ ഹാംഗറുകളിൽ ആദ്യത്തേതിന്റെ മുന്നിലാണ് അവരിപ്പോൾ. വിന്റേജ് യന്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പഴമയുടെ സുഗന്ധം വായുവിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഹൈഡ്രോളിക് ഫ്ലൂയിഡ്, പഴകിയ റബർ, തണുത്തുറഞ്ഞ ലോഹത്തകിടുകൾ എന്നിവയുടെ മിശ്രിതഗന്ധത്തിലലിഞ്ഞ് അവർ അദ്ഭുതങ്ങളുടെ ചരിത്രവേദിയിലേക്ക് കടന്നു.
വായുവിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന, ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ദുർബലമെന്നു തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ചട്ടക്കൂടാണ് ആദ്യം അവരുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടത്. മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ സുപ്രധാന നിമിഷത്തിന്റെ സ്മാരകമാണത്. 1903ൽ റൈറ്റ് സഹോദരർ പറത്തിയ "റൈറ്റ് ഫ്ലയറി'ന്റെ പുനർനിർമിതി. ഈ സമുച്ചയത്തിലെ എല്ലാ അദ്ഭുതങ്ങളും വികസിച്ചുവന്നത് സ്പ്രൂസ് മരത്തിന്റെയും തുണിയുടെയും കഷണങ്ങൾ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഈ ചെറിയ അസ്ഥികൂടത്തിൽനിന്നാണെന്ന് അമൽ കൗതുകത്തോടെ ഓർത്തു.
റൈറ്റ് സഹോദരർക്കു മനസാ നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ വീണ്ടും നടന്നു. ചുറ്റും ഇരുളിമ പടർന്നതായി പെട്ടെന്നവർക്കു തോന്നി. പഴയകാല ബിഗ് ബാൻഡ് ജാസ് സംഗീതത്തിന്റെയും റേഡിയോ പ്രക്ഷേപണങ്ങളുടെയും ശബ്ദം അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നതായൊരു ഫീൽ. അമൽ മീരയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ വേദിയിലേക്കാണ് അവർ പ്രവേശിച്ചത്. കനമേറിയ വിമാനങ്ങൾ. യുദ്ധത്തിന്റെ മുറിപ്പാടുകൾ. വെള്ളിവെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങിനിൽക്കുന്ന പി-51 മസ്താംഗ് വിമാനത്തിന്റെ വശത്തുകൂടെ അവർ നടന്നുനീങ്ങി. പെട്ടെന്ന് ഒരു തിരിവിനപ്പുറം അവർ സ്തംഭിച്ചുനിന്നു. ഒരു ഭീമൻ മുന്നിൽ. ബി-29 സൂപ്പർ ഫോർട്രസ്. പൊടുന്നനെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭയാനകമായ ആ കനത്ത ഭാരം അവരുടെ തോളിലമർന്നു. മനുഷ്യത്വത്തെ കുരുതി കഴിച്ച ആ നിമിഷത്തിലേക്ക് അവർ തലയുംകുത്തി വീണു.
1945 ഓഗസ്റ്റ് ആറ്. പുലർച്ചെ 2.45. "ഇനോള ഗേ' എന്നു പേരിട്ട പരിഷ്കരിച്ച ഒരു ബോയിംഗ് ബി-29 സൂപ്പർ ഫോർട്രസ് വിമാനം ടിനിയൻ ദ്വീപിലെ റൺവേയിലൂടെ ഓടിത്തുടങ്ങി. അതുവരെ ചുമന്നിട്ടില്ലാത്ത ഭാരത്താൽ അതിന്റെ ടയറുകൾ തേങ്ങിഞരങ്ങി. ആ ബോംബർ വിമാനത്തിന്റെ ഉള്ളറയിൽ ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിന് അതുവരെ അപരിചിതമായിരുന്ന നാലു ടൺ ഭാരമുള്ള മാരകായുധം അവസരം കാത്തു കിടന്നിരുന്നു. "ലിറ്റിൽ ബോയ്'എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ രഹസ്യനാമം.
ശാന്തസമുദ്രത്തിനു മുകളിലെ ഇരുണ്ട ആകാശത്തിലേക്ക് വിമാനം ഉയർന്നപ്പോൾ ജീവനക്കാർ പൂർണ നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു. അവരുടെ മുന്നിൽ പ്രഭാതമഞ്ഞിൽ പൊതിഞ്ഞുനിന്ന ഹിരോഷിമ എന്ന നഗരമുണ്ടായിരുന്നു. എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത് എന്നറിയാത്ത മൂന്നു ലക്ഷം മനുഷ്യർ അവർക്കു താഴെ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
രാവിലെ 8.15
ഹിരോഷിമയിലെ ആ പ്രഭാതത്തിന് തിളക്കമേറെയായിരുന്നു. തെളിഞ്ഞ ആകാശം. ആളുകൾ ജോലിസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നു. കുട്ടികൾ തീപിടിത്തം തടയാനായി യുദ്ധാവശിഷ്ടങ്ങൾ നീക്കംചെയ്യുന്ന ജോലിയിൽ. ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ തെരുവുകൾ ഇരമ്പി.
31,000 അടി ഉയരത്തിൽ "ഇനോള ഗേ' അതിന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം കണ്ടെത്തി. കുരിശാകൃതിയിലുള്ള അയോയ് പാലത്തിനു മുകളിൽ വട്ടമിട്ടു. വിമാനത്തിന്റെ താഴ്ഭാഗത്തെ അറയുടെ വാതിലുകൾ പെട്ടെന്ന് തുറന്നു. ആ മാരകായുധം താഴേക്ക് പതിച്ചു. 43 സെക്കൻഡുകൾ. വിമാനജോലിക്കാർ കണ്ണുകളെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള പ്രത്യേക ഗ്ലാസുകൾ ധരിച്ചു. വരാനിരിക്കുന്ന ആഘാത തരംഗത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനായി 155 ഡിഗ്രിയിൽ വന്യമായി ചരിഞ്ഞ് കുതിച്ചുമാറി.
കൃത്യം 8.16ന് ഷിമ ആശുപത്രിക്ക് തൊട്ടുമുകളിൽ, 1900 അടി ഉയരത്തിൽവച്ച് കൗണ്ട്ഡൗൺ അവസാനിച്ചു. ഒരു റഡാർ ട്രിഗർ അതിന്റെ സർക്യൂട്ട് പൂർത്തിയാക്കി. ഒരു മില്ലിസെക്കൻഡിന്റെ ചെറിയൊരംശംകൊണ്ട് ആറ്റങ്ങൾ പിളർന്നു. നക്ഷത്രങ്ങൾക്ക് ഊർജം നൽകുന്ന പ്രപഞ്ചശക്തി സ്വതന്ത്രമായി!
വെളിച്ചത്തോടെയായിരുന്നു തുടക്കം. നഗരത്തിന്റെ നിഴലുകളെപ്പോലും അലിയിച്ചുകളയുന്ന തരത്തിൽ അത്രമേൽ അന്ധത വരുത്തുന്ന ശുദ്ധമായ വെളിച്ചം. അപ്പോൾ, സ്ഫോടനത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവിന് സൂര്യന്റെ ഉപരിതലത്തേക്കാൾ ചൂടായിരുന്നു!
സ്ഫോടനകേന്ദ്രത്തിനു സമീപം നിന്നിരുന്ന ആയിരക്കണക്കിനാൾക്കാർ ആ നിമിഷം ഇല്ലാതായി. കൽച്ചുമരുകളിലും നടപ്പാതകളിലും പതിഞ്ഞ കറുത്ത നിഴലുകൾ മാത്രം അവശേഷിച്ചു. തൊട്ടുപിന്നാലെ ആഘാത തരംഗം. 4000 മൈലിലധികം വേഗത്തിൽ ആഞ്ഞടിച്ച വായുവിന്റെ മതിൽ നഗരത്തെ തകർത്തെറിഞ്ഞു. കോൺക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങൾ ചില്ലുകൂടാരംപോലെ പൊടിഞ്ഞു.
വൈദ്യുതിപോസ്റ്റുകൾ ചുള്ളിക്കമ്പുകൾപോലെ ഒടിഞ്ഞുതൂങ്ങി. നാലു മൈൽ ചുറ്റളവിൽ ഒന്നും അവശേഷിച്ചില്ല. കറുത്ത പുകയുടെ ഗോപുരം പ്രഭാതസൂര്യനെ പൂർണമായും മറച്ചു. വസ്ത്രങ്ങൾ കരിഞ്ഞുപോയ, ജീവൻ മാത്രം ബാക്കിയായ കുറേ മനുഷ്യർ വിറച്ചുകൊണ്ട് നടന്നു. പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ പേരുകൾ വിളിച്ച് അലമുറയിട്ടു. വൈകാതെ അവശിഷ്ടങ്ങളുടെയും അതിജീവിച്ച മനുഷ്യരുടെയും മേൽ ഭയാനകമായ "കറുത്ത മഴ' പെയ്തിറങ്ങി.
മീരയും അമലും പരസ്പരം ആലിംഗനം ചെയ്തുകൊണ്ട് ആ ഭയാനക നിമിഷത്തിൽ കരിഞ്ഞുപോയ മനുഷ്യത്വത്തിനുവേണ്ടി ഭൂമിയോടു മാപ്പുചോദിക്കുന്ന ആധുനികമനുഷ്യരുടെ പ്രതീകമായി.
ഹിരോഷിമ ഭൂമിയിൽനിന്ന് തുടച്ചുനീക്കപ്പെട്ട് മൂന്നു ദിവസത്തിനുശേഷം വിനാശത്തിന്റെ ആകാശം ആവശ്യപ്പെട്ട മറ്റൊരു ബലിയായിരുന്നു അവരുടെ തൊട്ടടുത്ത് വിറങ്ങലിച്ചുനിന്ന ജപ്പാൻ സഞ്ചാരിയുടെയുള്ളിൽ. പൊലിഞ്ഞുപോയ പൂർവികർ അയാളുടെയുള്ളിൽ ദാഹനീരിനായി പിടഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
നാഗസാക്കിയിൽ സംഭവിച്ചത്
"ഫാറ്റ് മാൻ' ലിറ്റിൽ ബോയ് യിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ബോക്സ്കാർ എന്നു പേരിട്ട വിമാനത്തിന്റെ ആ ദിവസത്തെ ലക്ഷ്യം കൊക്കുറ നഗരമായിരുന്നു. ആ നഗരാകാശം പുക മൂടിയിരുന്നു. കാഴ്ച തീരെ കുറവ്. വിമാനം കുറച്ചുനേരം വട്ടമിട്ടു പറന്നശേഷം ലക്ഷ്യം മാറ്റി. തെക്കോട്ടു പറന്നു. പുതിയ ലക്ഷ്യം കണ്ടെത്തി. അതായിരുന്നു നാഗസാക്കി.
രാവിലെ 11.02. മേഘപാളികൾക്കിടയിൽ കണ്ടെത്തിയ ചെറിയൊരു വിടവിലൂടെ വൈമാനികർ ഉറകാമി നദീതീരത്തുള്ള മിത്സുബിഷി ആയുധനിർമാണശാല കൃത്യമായി കണ്ടു. 10,000 പൗണ്ട് ഭാരമുള്ള പ്ലൂട്ടോണിയം ബോംബ് താഴ്വരയിലേക്ക് പതിച്ചു. ആ 47 സെക്കൻഡ് നഗരം പതിവുപോലെ ശ്വസിച്ചു. ഫാക്ടറിയിൽ തൊഴിലാളികൾ ജാഗ്രതയോടെ ജോലിയിലേർപ്പെട്ടു. അമ്മമാർ ഉച്ചഭക്ഷണം തയാറാക്കുകയായിരുന്നു. ഉറകാമി കത്തീഡ്രലിൽ പ്രാർഥനാനിരതമായ കൈകൾ ആകാശത്തേക്കുയർന്നു.
തറനിരപ്പിൽനിന്ന് 1650 അടിഉയരത്തിൽ വച്ച് കൗണ്ട്ഡൗൺ പൂജ്യം തൊട്ടു.
രാക്ഷസീയമായ പ്രപഞ്ചശക്തി ഉണർന്നു. ചുറ്റുമുള്ള മലനിരകൾ സ്ഫോടനതരംഗത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു. വിനാശകരമായ ഊർജം ഇരട്ടിശക്തിയോടെ ഉറകാമി പ്രദേശത്തെ മുഴുവൻ തരിപ്പണമാക്കി. കിഴക്കൻ ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ക്രൈസ്തവ ദേവാലയമായിരുന്ന, മനോഹമായ ഉറകാമി കത്തീഡ്രൽ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തകർന്നടിഞ്ഞു. ആഘാതതരംഗത്തിൽ മനുഷ്യരുടെ വസ്ത്രങ്ങളും ചർമവും ഓർമകളും ആവിയായി. രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധം അവസാനിച്ചു.
മുട്ടിൽ വീണു വിലപിക്കുന്ന ജപ്പാൻകാരനെ കടന്ന്, കൈകോർത്തുപിടിച്ച് അമലും മീരയും യാന്ത്രികമായി മുന്നോട്ടു നടന്നു. കോൾഡ് വാർ ഗാലറിയുടെ തണുപ്പ് അവരെ കൂടുതൽ വിഷാദികളാക്കി. പ്രസിഡൻഷ്യൽ ഗാലറിയിൽ ജോൺ എഫ്. കെന്നഡി കൊല്ലപ്പെടുംമുമ്പ് യാത്ര ചെയ്ത എയർഫോഴ്സ് വൺ വിമാനത്തിനകത്തുറഞ്ഞ ചരിത്രം അവരെ സ്പർശിച്ചില്ല.
1960 നവംബർ 22ന് ലിൻഡൻ ബി. ജോൺസൺ ദുഃഖഭാരത്തോടെ അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റായി സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്ത വിമാനത്തിന്റെ പിൻഭാഗത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ, അന്ന് രക്തംപുരണ്ട പിങ്ക് സ്യൂട്ടണിഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമീപത്തുനിന്ന ജാക്വിലിൻ കെന്നഡിയുടെ ഓർമ അവരെ വികാരം കൊള്ളിച്ചില്ല. ഹിരോഷിമയുടെയും നാഗസാക്കിയുടെയും ആകാശത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് അത്രമേൽ ആഴമുണ്ടായിരുന്നു.
മ്യൂസിയത്തിനു പുറത്തേക്കു നടക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കാലുകളിൽ ഭാരം തൂങ്ങി. " മനുഷ്യൻ എത്ര വിചിത്രമായ ജീവിയാണ്.' മീരയുടെ ഉള്ളുലഞ്ഞു. "ആകാശത്തോളം ഉയരത്തിൽ പറക്കാൻ പഠിച്ചു. എന്നിട്ടും അതേ ആകാശത്തുനിന്ന് സഹജീവികളുടെമേൽ മരണം വർഷിക്കാനും മടിച്ചില്ല. ഈ ചിറകുകൾ ലോകത്തെ പരസ്പരം ബന്ധിക്കാനായിരുന്നു ഉപയോഗിക്കേണ്ടിയിരുന്നത്.'
ഓരോ വർഷവും ഓഗസ്റ്റ് കടന്നുവരുമ്പോൾ ശവകുടീരങ്ങൾക്കു മുകളിൽ വിരിയുന്ന വെള്ളപ്പൂക്കളുടെ ദൃശ്യമായിരുന്നു അപ്പോൾ അമലിന്റെയുള്ളിൽ. അടക്കാനാകാത്ത ഏതോ കുറ്റബോധത്താൽ അയാളുടെ കണ്ണുനിറഞ്ഞു. മീരയുടെ കൈ അയാളുടെ തോളിൽ അഭയംതേടി.
SUNDAY DEEPIKA
മൂന്നു ഭൂഖണ്ഡങ്ങളും രണ്ടു മഹാസമുദ്രങ്ങളും കടന്ന്, ഒരു രാവും പകലും കൊണ്ട് രാജ്യാന്തര ദിനരേഖ മുറിച്ചുള്ള പറക്കലില് രണ്ടു സൂര്യോദയങ്ങളും രണ്ടു സൂര്യാസ്തമനങ്ങളും കണ്ടു ചരിത്രം കുറിച്ച വിമാനയാത്രയ്ക്ക് ലോകം സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത് ഇക്കഴിഞ്ഞ തിങ്കൾ, ചൊവ്വ ദിവസങ്ങളിലായിരുന്നു.
ഓസ്ട്രേലിയയിലെ മെല്ബണ് നഗരത്തില്നിന്ന് ഫ്രാന്സിലെ തുളൂസിലേക്കു നിര്ത്താതെ പറന്ന എയര്ബസ് എ350-1000 യുഎല്ആര് വിമാനം, പ്രോജക്ട് സണ്റൈസ് എന്ന പേരിട്ട പരീക്ഷണപ്പറക്കല് നടത്തിയത് ഓസ്ട്രേലിയയിലെ ഖാന്റാസ് എയര്ലൈന് രാജ്യത്തിന്റെ കിഴക്കന് നഗരങ്ങളില്നിന്ന് അമേരിക്കയിലേക്കും യൂറോപ്പിലേക്കുമെല്ലാം ആരംഭിക്കുന്ന നേരിട്ടുള്ള സര്വീസുകള്ക്ക് മുന്നോടിയായിട്ടായിരുന്നു.
സമയവും ദൂരവും തീര്ക്കുന്ന അതിര്ത്തിവേലികള് ലംഘിച്ചു മുന്നേറുന്ന മാനവയാത്രാചരിതത്തിലെ പുതിയൊരു ഏടായ പ്രോജക്ട് സണ്റൈസിന്റെ വിശദാംശങ്ങള് ഏറെ കൗതുകകരമാണ്. പറക്കലിന് ഉപയോഗിച്ച വിമാനത്തെപ്പോലെതന്നെ. ലണ്ടനിലേക്കും ന്യൂയോര്ക്കിലേക്കുമെല്ലാം നേരിട്ടു പറക്കുന്നതിനുള്ള തയാറെടുപ്പുകള് ഖാന്റാസ്, വിമാന നിര്മാതാക്കളായ എയര്ബസുമായി ചേര്ന്ന് ആരംഭിച്ചത് 2017ല് ആയിരുന്നു. നിലവിലുള്ള എയര്ബസ് എ350 വിമാനം അടിസ്ഥാനമാക്കി നിര്മിക്കുന്ന എ350-1000യുഎല്ആര് (അള്ട്രാ ലോംഗ് റേഞ്ച്) എന്ന 12 വിമാനങ്ങള്ക്ക് ഖാന്റാസ് എയര്ബസിന് ഓര്ഡര് കൊടുക്കുന്നത് 2022ല്.
വീഗ എന്നു പേരിട്ട ആദ്യവിമാനം 2027 ഏപ്രിലില് ഖാന്റാസ് പറത്തിത്തുടങ്ങും മുമ്പേ, യാത്രാവിമാനങ്ങള് ഇതേവരെ പറന്നിട്ടില്ലാത്തത്രയും ദൂരം നിര്ത്താതെ പറക്കുന്നതിനുള്ള എ350-1000യുഎല്ആര് പരീക്ഷണപ്പറക്കലാണ്, കഴിഞ്ഞ തിങ്കളും ചൊവ്വയുമായി നടത്തിയത്. ഫ്രാന്സില് എയര്ബസ് ആസ്ഥാനമായ തുളൂസിലെ ബ്ലാന്യാക്ക് വിമാനത്താവളത്തില്നിന്ന് വിമാനം പറന്നുയര്ന്നത് ജൂലൈ 23ന് ആയിരുന്നു. പ്രാദേശികസമയം രാവിലെ 7.30നു ടേക്കോഫ് ചെയ്ത വിമാനം 19 മണിക്കൂര്, 13 മിനിറ്റുകൊണ്ട്, 17,000 കിലോമീറ്റര് താണ്ടി ജൂലൈ 24ന് രാവിലെ 10.45ന് മെല്ബണില് ഇറങ്ങി.
തിരിച്ചുള്ള പറക്കലിന് മെല്ബണില്നിന്ന് ടേക്കോഫ് ചെയ്തത് ജൂലൈ 27ന് വൈകുന്നേരം 5.27ന്. 24 മണിക്കൂറും 25 മിനിറ്റും കഴിഞ്ഞ് 23,075 കിലോമീറ്റര് പറന്ന് ഫ്രാന്സിലെ തുളൂസിൽ ഇറങ്ങിയത് 28ന് രാവിലെ 9.52ന്. ഇങ്ങോട്ടു വന്നതുപോലെ, മെല്ബണില്നിന്ന് പടിഞ്ഞാറോട്ടു പറന്ന് ശ്രീലങ്കയും ഇന്ത്യയും ഒമാനും സൗദിയും ഈജിപ്തും ഇറ്റലിയും കടന്ന് 17,000 കിലോമീറ്റര് താണ്ടിയാല് ഫ്രാന്സില് എത്താമായിരുന്നു എന്നിരിക്കേ, കിഴക്കോട്ടു പറന്ന് യുഎസ്, കാനഡ, ഗ്രീന്ലാന്ഡ്, യുകെ രാജ്യങ്ങള്ക്കു മീതേകൂടി 23,075 പറന്നത്, ദൂരം കൂട്ടാനും പറക്കല്സമയം 24 മണിക്കൂറിന് അപ്പുറമെത്തിക്കാനും വേണ്ടിത്തന്നെ.
പറന്നെത്തിയ ദൂരത്തിന് ആനുപാതികമാണ്, വിമാനത്തില് നിറച്ചതും യാത്രയില് എരിച്ചു തീര്ത്തതുമായ ഇന്ധനത്തിന്റെ അളവ്. പരമാവധി 1,68,300 ലിറ്റര് ഇന്ധനം നിറയ്ക്കാവുന്ന വിമാനത്തില്, ഈ യാത്രയ്ക്കായി 20,900 ലിറ്റര് കൊള്ളുന്ന ഒരു ഇന്ധനടാങ്കുകൂടി പിടിപ്പിച്ചിരുന്നു. അങ്ങനെ മൊത്തം 1,89,000 ലിറ്റര് നിറയ്ക്കാന് ശേഷിയുണ്ടായിരുന്ന വിമാനത്തില് ശരിക്കും എത്ര ഇന്ധനമാണ്, മെല്ബണില്നിന്ന് പറന്നുയര്ന്നപ്പോള് ഉണ്ടായിരുന്നതെന്ന് എയര്ബസ് വ്യക്തമാക്കിയിട്ടില്ല. ഫുള് ടാങ്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന റിപ്പോര്ട്ടുകള് പരിഗണിച്ചാല്, 152 ടണ്ണായിരുന്നു പറന്നുയര്ന്ന വേളയില് ഇന്ധനം എന്നു കണക്കാക്കാം. ഇതനുസരിച്ച്, വിമാനത്തിന്റെ മൊത്തം ഭാരം 319 ടണ്.
ഇന്ധനത്തിന്റെ മാത്രം ഭാരമായിരുന്ന 152 ടണ് എത്രയെന്നു ധാരണ കിട്ടാന്, പെട്ടെന്ന് മനസിലാകുന്ന ഒരു ഉദാഹരണമുണ്ട്. കേരളത്തില്നിന്ന് ഗള്ഫിലേക്ക് പല എയര്ലൈനുകളും ഉപയോഗിക്കുന്ന വിമാനമാണ് ബോയിംഗ് 737-800. വിമാനത്തിന്റെയും അതില് കയറ്റാവുന്ന 189 യാത്രക്കാരുടെയും ലഗേജിന്റെയും നിറയ്ക്കുന്ന ഇന്ധനത്തിന്റെയും മൊത്തം ഭാരം പരമാവധി 75 ടണ്ണായിരിക്കും.
രണ്ട് ബോയിംഗ് 737-800 വിമാനങ്ങളുടെ മൊത്തം ഭാരത്തേക്കാള് രണ്ടു ടണ് കൂടുതലായ 152 ടണ് ഇന്ധനവുമായി ടേക്കോഫ് ചെയ്ത വിമാനം 24 മണിക്കൂറും 25 മിനിറ്റുംകൊണ്ട് 23,075 കിലോമീറ്റര് താണ്ടി തുളൂസില് ഇറങ്ങിയപ്പോള് ശേഷിച്ചത് രണ്ടു ടണ് ഇന്ധനമായിരുന്നിരിക്കാം. കത്തിച്ചുതീര്ത്തത് 150 ടണ്. ഒരു രാവും ഒരു പകലും നിര്ത്താതെയുള്ള പറക്കലിന്റെ ഓരോ സെക്കന്ഡിലും ഏകദേശം ഒരു ലിറ്റര് വീതം ഇന്ധനമാണ്, രണ്ടു എന്ജിനുകള് ഓരോന്നും കത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് എന്നര്ഥം.
24 മണിക്കൂര് ഭൂഖണ്ഡാന്തര യാത്രയ്ക്കായി പ്രത്യേകം കരുതലോടെ ക്രമീകരിച്ചതാണ്, വിമാനത്തിനുള്ളിലെ സൗകര്യങ്ങളും. സിഡ്നി യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ ചാള്സ് പെര്ക്കിന്സ് സെന്റർ നടത്തിയ പഠനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില് രൂപകല്പന ചെയ്ത പാസഞ്ചര് കാബിനുകള്, യാത്രക്കാരുടെ സ്വാഭാവികമായ ഉറക്കത്തിനും ഉണര്വിനും അനുകൂലമായ അന്തരീക്ഷമുണ്ടാക്കുന്നതാണ്.
സാധാരണ 300 യാത്രക്കാരെ കയറ്റാവുന്ന എ350 വിമാനങ്ങളില്നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി 238 പേര്ക്കു മാത്രമായി വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്ന സീറ്റുകള്ക്കിടയില് നടക്കാനും കാലുകള് നീട്ടിവയ്ക്കാനും കൂടുതല് സൗകര്യമുണ്ട്. ആറ് ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ് സ്വീറ്റുകളും 52 ബിസിനസ് സ്വീറ്റുകളും 40 പ്രീമിയം ഇക്കോണമി സീറ്റുകളും 140 ഇക്കോണമി സീറ്റുകളുമാണ് വിമാനത്തിലുള്ളത്. ഇരുന്നു മടുക്കുമ്പോള് എഴുന്നേറ്റുനടന്ന്് എന്തെങ്കിലും എടുത്ത് കഴിക്കാനും കുടിക്കാനും ചെറുവ്യായാമങ്ങള് ചെയ്യാനും സൗകര്യമുള്ള ‘വെല്ബീയറിംഗ് സോണ്’ എല്ലാ യാത്രക്കാര്ക്കും വേണ്ടിയുള്ളതാണ്.
യാത്ര നീളുംതോറും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തരത്തില്, രാപകലുകളിലെ വെളിച്ചവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുംവിധം ഏര്പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന വെളിച്ച വിന്യാസം ദീര്ഘയാത്രയുടെ അസ്വസ്ഥതകള് കുറയ്ക്കും. ഉറങ്ങാത്തവര്ക്കും ഉറക്കം വരാത്തവര്ക്കും മൊബൈല് നോക്കാന് ഇടമുറിയാത്ത വൈഫൈ കണക്ഷനുമുണ്ട്.
പരീക്ഷണ പറക്കലില് അഞ്ചു പൈലറ്റുമാരാണ് വിമാനത്തിലുണ്ടായിരുന്നത്. എയര്ബസിന്റെ മൂന്ന് ടെസ്റ്റ് പൈലറ്റുമാരും ഖാന്റാസിന്റെ രണ്ടു പേരും. കൂടാതെ അഞ്ച് ഫ്ളൈറ്റ് ടെസ്റ്റ് എന്ജിനീയര്മാരും പറക്കലിനുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി സാധാരണ യാത്രാ സര്വീസ് ആരംഭിക്കുമ്പോള് ഉണ്ടാവുക നാലു പൈലറ്റുമാര് ആയിരിക്കും. ഒരു ക്യാപ്റ്റനും ഒരു ഫസ്റ്റ് ഓഫീസറും കൂടാതെ രണ്ട് റിലീഫ് പൈലറ്റുമാരും. ഫ്ളൈറ്റ് അറ്റന്ഡന്റുമാര് 12 പേരായിരിക്കും ഉണ്ടാവുക.
SUNDAY DEEPIKA
ഉത്തരാഖണ്ഡില് ഇന്ത്യയുടെ ഹൃത്തടംപോലെ നൈനിറ്റാള് തടാകം. പച്ചപ്പണിഞ്ഞ മലനിരകള് ചുറ്റും കാവല് നില്ക്കുന്ന തടാകത്തിന്റെ വശ്യസൗന്ദര്യം നുകരണമെങ്കില് ഇവിടെയെത്തുകതന്നെ വേണം. ഡല്ഹിയില്നിന്ന്, നിബിഡവനങ്ങളിലൂടെയും മനോഹര ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെയും ദീർഘയാത്രയ്ക്കുശേഷമാണ് നൈനി തടാകക്കരയിലെ ഹില്സ്റ്റേഷനില് എത്തിയത്. ഉത്തരാഖണ്ഡിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന നൈനിറ്റാള്, പ്രകൃതിരമണീയതകൊണ്ടും വശ്യമായ കാലാവസ്ഥകൊണ്ടും സന്ദര്ശകരെ ആകര്ഷിക്കുന്ന പര്വതപ്രദേശമാണ്.
ഹോട്ടലില്നിന്നു ടാക്സിയിലായിരുന്നു യാത്ര. മലനിരകള്ക്കു നടുവിലെ വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ റോഡിലൂടെ പൈന്, ദേവദാരു മരങ്ങള് ഇടതൂര്ന്ന വനങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു സഞ്ചാരം. പച്ചപ്പണിഞ്ഞ കുന്നിന്ചെരിവിലെ ഓരോ വളവിലും നോക്കെത്തും ദൂരത്ത് നൈനി തടാകം തിളക്കമാര്ന്നു കിടന്നു. വളവു തിരിയുമ്പോള് തടാകക്കാഴ്ച മറയുന്നതോടെ അടുത്ത വളവിനായി കാത്തിരിക്കും. ഹരിതമലകള്ക്കു നടുവില് ചിലപ്പോള് ചന്ദ്രക്കലയുടെ ആകൃതിയിലും മറ്റു ചിലപ്പോള് മാമ്പഴത്തിന്റെ ആകൃതിയിലുമൊക്കെയാണ് തടാകക്കാഴ്ച.
കാറില്നിന്നിറങ്ങി അല്പദൂരം നടന്നുവേണം തടാകക്കരയിലെത്താന്. തടാകക്കരയിലൂടെയുള്ള നടത്തം അവിസ്മരണീയമായിരുന്നു. കുത്തനെയുള്ള കുന്നുകളാല് ചുറ്റപ്പെട്ട നൈനി തടാകം സ്ഫടികംപോലെ തിളങ്ങുന്നു. ഞങ്ങള് ബോട്ടില് തടാകത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു. ശാന്തമായ തടാകത്തില് ചുറ്റുമുള്ള കുന്നുകള് കണ്ണാടിയിലെന്നപോലെ പ്രതിഫലിക്കുന്നത് അദ്ഭുതക്കാഴ്ചയായി. തടാകത്തിലൂടെ മന്ദമായൊഴുകി നടക്കുന്ന ശിക്കാര ബോട്ടുകള് കൗതുകമാണ്. നൈനി തടാകമാണ് നൈനിറ്റാളിന്റെ ഹൃദയം.
പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ മലനിരകളും തടാകത്തിലെ വഞ്ചിയാത്രയുമാണ് പ്രധാന ആകര്ഷണം. സായന്തനങ്ങളില് തെളിമയാര്ന്ന വെള്ളത്തിലൂടെ ബോട്ട് തുഴഞ്ഞുപോകുമ്പോള് ഉണ്ടാകുന്ന ആനന്ദം വാക്കുകള്ക്കതീതമാണ്. രാത്രിയിൽ വിളക്കുകളുടെ പ്രകാശം നൈനി തടാകത്തില് പ്രതിഫലിക്കുന്നതുനോക്കി എത്രനിന്നാലും മടുപ്പു തോന്നില്ല. ഏറെ മലയാളികള്ക്കും നൈനിറ്റാൾ കേവലമൊരു വിനോദസഞ്ചാരകേന്ദ്രം മാത്രമായിരിക്കില്ല, അതു മലയാളത്തിന്റെ പ്രിയ സാഹിത്യകാരന് എം.ടി. വാസുദേവന്നായരുടെ 'മഞ്ഞി'ന്റെ നാട്ടിലേക്കുള്ള തീര്ഥാടനംകൂടിയാണ്. അത്രമാത്രം ആഴത്തിലാണ് നൈനിറ്റാളിന്റെ ഛായാചിത്രം എം.ടി. തന്റെ മാന്ത്രികത്തൂലികയില് കുറിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നത്.
“ നൈനിറ്റാളില് മഞ്ഞു പെയ്യാന് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു...'' എന്നു തുടങ്ങുന്ന വരികളിലൂടെ ഓരോ മലയാളിയുടെയും മനസില് ആ മഹാപ്രതിഭ വരച്ചിട്ടിരിക്കുന്നത് ഈ മനോഹാരിതയുടെ നേര്ചിത്രമാണ്. ബോട്ട് യാത്രയ്ക്കിടയിലും റോഡിലൂടെയുള്ള സായാഹ്ന നടത്തത്തിനിടയിലും തടാകക്കരയില് മഞ്ഞുപെയ്തപ്പോള് എംടിയെയും ‘മഞ്ഞി’ലെ പ്രധാന കഥാപാത്രമായ വിമല ടീച്ചറിനെയും ഓര്ക്കാതിരിക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. വൈകുന്നേരമാണ് നൈനി തടാകക്കരയിലുള്ള നൈനാദേവി ക്ഷേത്രത്തിലെത്തിയത്. രാജ്യത്തെ പ്രശസ്തമായ 51 ശക്തിപീഠങ്ങളിലൊന്നാണ് ഈ ക്ഷേത്രമെന്നാണ് വിശ്വാസം.
സതീദേവിയുടെ കണ്ണുകള്
സതീദേവിയുടെ കണ്ണുകള് വീണ സ്ഥലമാണത്രെ നൈനിറ്റാള്. അതുകൊണ്ടാണ് നഗരത്തിന് നൈനിറ്റാള് (നൈന എന്നാല് കണ്ണ്, താല് എന്നാല് തടാകം) എന്ന് പേര് ലഭിച്ചത്. ക്ഷേത്രത്തിനു സമീപം കണ്ട മുതിര്ന്നയാളോട് ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചു.
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ ഐതിഹ്യപ്പെരുമ ഇപ്രകാരമാണ്: ശിവന് ദക്ഷയാഗം പൂര്ത്തിയാക്കിയശേഷം നടത്തിയ ശിവതാണ്ഡവത്തില് സതീദേവിയുടെ മൃതദേഹവും കൈയിലേന്തിയിരുന്നു. തുടര്ന്ന് വിഷ്ണു സുദര്ശനചക്രംകൊണ്ട് സതിയുടെ ശരീരം കഷണങ്ങളാക്കി. ഇതില് സതിയുടെ കണ്ണുകള് (നൈന) വീണത് ഇവിടെയാണ്. കണ്ണുകള് വീണിടത്ത് രൂപംകൊണ്ടതാണ് നൈനി തടാകം. തുറന്നുനില്ക്കുന്ന ദേവിയുടെ രണ്ട് കണ്ണുകളാണ് ക്ഷേത്രത്തിലെ ആരാധനാരൂപം. ക്ഷേത്രത്തിലെത്തുന്നവര്ക്ക് ദേവിയുടെ കണ്ണുകള്ക്കു പുറമെ ഗണപതിയുടെയും കാളിയുടെയും പ്രതിഷ്ഠകളും കാണാം. ആല്ചുവട്ടിലിരിക്കുമ്പോള് കേള്ക്കുന്ന ദലമര്മരങ്ങള് മന്ത്രാക്ഷരികളാണ്.
തടാകത്തിന് സമാന്തരമായാണ് മാള് റോഡുള്ളത്. നൈനിറ്റാളിന്റെ ഹൃദയം നൈനി തടാകമാണെങ്കില് മാള് റോഡ് നൈനിറ്റാളിന്റെ ജീവനാഡിയാണെന്നു പറയാം. സഞ്ചാരികള്ക്ക് നടക്കാന് സായാഹ്നങ്ങളില് വാഹനഗതാഗതം നിരോധിക്കുന്ന ഈ റോഡിലൂടെയുള്ള നടത്തം മറക്കാനാവാത്ത അനുഭവമാണ്.
ഏകദേശം 1.5 കിലോമീറ്റര് ദൈര്ഘ്യമുള്ള റോഡ് നഗരത്തിന്റെ രണ്ട് പ്രധാന ഭാഗങ്ങളായ മല്ലിതാലിനെയും തല്ലിതാലിനെയും തമ്മില് ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. മാള് റോഡിന്റെ ഒരു വശത്ത് മഞ്ഞും പച്ചപ്പും നിറഞ്ഞ മലനിരകളും മറുവശത്ത് ശാന്തസുന്ദരമായ നൈനി തടാകവുമാണ്. സഞ്ചാരികള് മാള് റോഡ് എന്നാണു വിളിക്കുന്നതെങ്കിലും ഔദ്യോഗികനാമം 'ഗോവിന്ദ് വല്ലഭ് പന്ത് മാര്ഗ്' എന്നാണ്. തല്ലിതാല് ഭാഗത്ത് ഗോവിന്ദ് വല്ലഭ് പന്തിന്റെ കൂറ്റൻ വെങ്കലപ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. നൈനിറ്റാളിന്റെ പ്രധാന ലാന്ഡ്മാര്ക്കാണിത്.
ഇവിടെനിന്നാണ് മാള് റോഡിലെ മനോഹരകാഴ്ചകള് ആരംഭിക്കുന്നത്.മെഴുകുതിരികള്, തദ്ദേശീയ കമ്പിളിവസ്ത്രങ്ങള്, കരകൗശല വസ്തുക്കള് എന്നിവ വില്ക്കുന്ന ധാരാളം കടകള് മാള് റോഡില് കാണാം. സുഗന്ധപൂരിതവും ചിത്രപ്പണികളുള്ളതുമായ ഈ തിരികള് ലോകപ്രശസ്തമാണ്. നൈനിറ്റാള് യാത്രയില് സഞ്ചാരികള് കൂടുതല് വാങ്ങുന്നതും ഈ തിരികളാണ്. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് വൈദ്യുതിയി ത്ത സാഹചര്യത്തിലാണ് ഇവിടെ മെഴുകുതിരി നിര്മാണം ആരംഭിച്ചത്.
കാലക്രമേണ അതൊരു കുടില്വ്യവസായമായി വളര്ന്നു. പിന്നീട്, വൈദ്യുതി സൗകര്യം എത്തിയെങ്കിലും പരമ്പരാഗതമായ ഈ തൊഴിൽ നിലനിര്ത്താന് ആഗ്രഹിച്ച തദ്ദേശവാസികള് തിരി നിര്മാണത്തില് തങ്ങളുടെ സര്ഗാത്മകതയുടെ അലകുകള്കൂടി ചേര്ക്കാന് തുടങ്ങി. അങ്ങനെ നൈനിറ്റാളിലെ മെഴുകുതിരികള് ഒരു കരകൗശലവസ്തുവായി പരിവര്ത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ആപ്പിള്, മുന്തിരി, ഓറഞ്ച്, വഴുതനങ്ങ തുടങ്ങിയവയുടെയൊക്കെ ആകൃതിയില്, യഥാര്ഥ ഫലങ്ങളെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലാണ് ഇവ ഡിസൈന് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.
വിനോദസഞ്ചാരികള് തിരികള് കത്തിച്ച് തടാകത്തില് ഒഴുക്കിവിടാറുണ്ട്. ഒഴുകി നടക്കുന്ന പ്രഭ വിതറുന്ന തിരികൾ ഏവരെയും ആകര്ഷിക്കും. കാര്ട്ടൂണ് കഥാപാത്രങ്ങള്, ദേവീ-ദേവന്മാര്, മൃഗങ്ങള് തുടങ്ങിയ രൂപങ്ങളിലും തിരികളുണ്ട്. ഡിസൈനുകള്ക്കപ്പുറം ഇവയെ ലോകപ്രശസ്തമാക്കുന്നത് കത്തിക്കുമ്പോള് പരക്കുന്ന സൗരഭ്യത്താലാണ്. റോസ്, ജാസ്മിന്, ലാവെന്ഡര്, ചന്ദനം, വാനില, തുളസി തുടങ്ങിയ സുഗന്ധതൈലങ്ങള് മെഴുകില് ചേര്ക്കുന്നതിലൂടെയാണ് സുഗന്ധം പരക്കുന്നത്. സുതാര്യമായ ജലാറ്റിന് തിരികളാണ് മറ്റൊരു പ്രത്യേകത. ചില്ലുഭരണികളിലും പാത്രങ്ങളിലും ഈ തിരികള് സ്ഥാപിച്ച് നല്കുന്നുണ്ട്. മുത്തുകള്, കടല്ച്ചിപ്പികള്, കൃത്രിമ ചെടികള് എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് ഇവയില് അലങ്കാരപ്പണികളും നടത്താറുണ്ട്.
ഏവരെയും ആകര്ഷിക്കുന്ന മറ്റൊന്ന് അവിടത്തെ ഭക്ഷണ വൈവിധ്യമാണ്. വിശേഷാൽ കോഫികള് ലഭിക്കുന്ന ഷോപ്പുകള്, തട്ടുകടകള്പോലെ തോന്നിക്കുന്ന സ്ട്രീറ്റ് ഫുഡ് സ്റ്റാളുകള്, റസ്റ്ററന്റുകള് എന്നിവയാണ് മാള് റോഡിലെ പ്രധാന ആകര്ഷണം. ഉത്തരേന്ത്യന് വിഭവങ്ങളും ചൈനീസ് വിഭവങ്ങളും സുലഭമാണ്. പുറമെ തണുപ്പില് ചൂടോടെ കഴിക്കാന് മോമോസ്, തിപ്പന് എന്നിവ തെരുവു ഭക്ഷണശാലകളിലെ പ്രധാന വിഭവങ്ങളാണ്. ഉത്തരാഖണ്ഡിലെ പരമ്പരാഗത ഭക്ഷണമായ കുമാവോണിയും ടിബറ്റന് ഭക്ഷണങ്ങളും രുചികരം. തുക്പ എന്ന ടിബറ്റന് സൂപ്പ് പ്രത്യേക വിഭവമാണ്. നൂഡില്സും പച്ചക്കറികളും (അല്ലെങ്കില് ചിക്കന്) ചേര്ത്തുണ്ടാക്കുന്ന സൂപ്പാണിത്.
നൈനിറ്റാളിന്റെ പ്രകൃതിസൗന്ദര്യം ശരിക്കും ആസ്വദിച്ചറിയാന് പര്വതങ്ങളിലേക്കുതന്നെ പോകണം. അതിനായി ഒരു ദിവസത്തെ യാത്ര വേണ്ടിവരും. ഏരിയല് എക്സ്പ്രസ് എന്ന റോപ്വേയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് സ്നോ വ്യൂ പോയിന്റില് എത്തി. ആ മനോഹരകാഴ്ചകളില് കണ്ണുടക്കി എത്രനേരം നിന്നുവെന്ന് അറിയില്ല. അവിടെനിന്നാല് ഹിമാലയ പര്വതനിരകളുടെ വിദൂര ദൃശ്യം ആസ്വദിക്കാം. കുതിരപ്പുറത്തോ നടന്നോ പോകാന് കഴിയുന്ന ടിഫിന് ടോപ്പിലേക്കായിരുന്നു അടുത്ത യാത്ര. കുതിരസവാരിക്ക് പ്രത്യേക പാതയുണ്ട്.
ഒരു പ്രണയകഥ
ഡൊറോത്തി സീറ്റെന്നും അവിടത്തെ ടിഫിന് ടോപ്പിനു വിളിപ്പേരുണ്ട്. ഈ പേരിനു പിന്നിലൊരു പ്രണയകഥയുണ്ടെന്ന് ഗൈഡ് പറഞ്ഞു. ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളില് കഥയൊതുക്കാന് ഗൈഡ് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഞാന് വഴങ്ങിയില്ല. കഥയല്ലിത്, ചരിത്രമാണെന്ന് ഗൈഡ് പറഞ്ഞു: സ്വാതന്ത്ര്യപ്രാപ്തിക്കു മുന്പു നടന്നതാണ്. ഡൊറോത്തി കെല്ലറ്റ് എന്ന ബ്രിട്ടീഷ് വനിതയുടെ ഓര്മയ്ക്കായാണ് സ്ഥലത്തിന് ഇങ്ങനെ പേരു നല്കിയിരിക്കുന്നത്.
അവരൊരു ചിത്രകാരിയായിരുന്നു. നൈനിറ്റാളിലെ പ്രകൃതിഭംഗി ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഡൊറോത്തി, സ്ഥിരമായി ടിഫിന് ടോപ്പിലെത്തി താഴെയുള്ള നഗരത്തെയും തടാകത്തെയും കാന്വാസില് പകര്ത്തിയിരുന്നു. പലപ്പോഴും തനിച്ചായിരുന്നു കപ്പലില് ഡൊറോത്തിയുടെ ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള വരവും പോക്കും. ഒരിക്കല് മക്കളെ കാണാന് ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോള് അവര് പെട്ടെന്ന് രോഗബാധിതയായി കപ്പല് ഇംഗ്ലണ്ടിലെത്തുന്നതിന് മുമ്പേ മരണപ്പെട്ടു. തുടര്ന്ന് മൃതദേഹം കടലില് ഒഴുക്കേണ്ടിവന്നു.
പ്രിയതമയുടെ വിയോഗത്തില് ദുഃഖിതനായ ഭര്ത്താവ് കേണല് ജെ.പി. കെല്ലറ്റും ഡൊറോത്തിയുടെ ചില സുഹൃത്തുക്കളും ചേര്ന്ന്, ഡൊറോത്തി ചിത്രം വരച്ചിരുന്ന ഹില് ടോപ്പില് കല്ലുകൊണ്ട് ഒരു ഇരിപ്പിടം നിര്മിച്ചു. അന്നുമുതല് ടിഫിന് ടോപ്പ് ഡൊറോത്തി സീറ്റ് എന്നും അറിയപ്പെടാന് തുടങ്ങി. പിന്നീട് ഇരിപ്പിടം പ്രാദേശിക ഭരണകൂടം വിപുലീകരിച്ചെങ്കിലും ഇന്ന്, തകര്ന്നു കിടക്കുകയാണെന്നത് വല്ലാത്ത വ്യഥയുളവാക്കും. നൈനിറ്റാള് യാത്ര അവസാനിപ്പിച്ചു ഡൽഹിയിലേക്കു ബസ് കയറുമ്പോള് മനസ് മലനിരകള്ക്കിടയിലെ വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ പാതകളിലും നീലത്തടാകത്തിലെ ജലയാനങ്ങളിലും ചുറ്റിത്തിരിയുകയായിരുന്നു... മനസ് മന്ത്രിച്ചു... നൈനിറ്റാള് നീയെത്ര മനോഹരി!
SUNDAY DEEPIKA
സ്മാരക ശിലകൾ
നിരവധിയായ കോട്ടകളും കൊട്ടാരങ്ങളും സാംസ്കാരികാവശേഷിപ്പുകളുടെ സ്മാരകങ്ങളായി നിലകൊള്ളുന്ന രാജ്യമാണ് ഇന്ത്യ. പ്രഖ്യാതങ്ങളായ കോട്ടകളില് മിക്കതും മലഞ്ചെരുവിലോ നദീതീരത്തോ ആണ് പണികഴിപ്പിക്കപ്പെട്ടതെങ്കില് സാക്ഷാല് അറബിക്കടലിന്റെ ഉള്ളില് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് കൊളാബ കോട്ടയെ വേറിട്ടു നിര്ത്തുന്നത്. മഹാരാഷ്്ട്രയിലെ അലിബാഗ് തീരത്തുനിന്ന് ഏകദേശം 1-2 കിലോമീറ്റര് അകലെ അറബിക്കടലില് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന കൊളാബ കോട്ട വെറുമൊരു കടല്ക്കോട്ട എന്നതിലുപരി മറാത്ത സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ നാവികചരിത്രത്തില് അതിപ്രധാന സ്ഥാനമുള്ള ചരിത്രസ്മാരകമാണ്.
17-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തില്, കടല്മാര്ഗങ്ങളിലെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്നതിനും ശത്രുക്കളുടെ ആക്രമണങ്ങളില്നിന്ന് തീരപ്രദേശങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുമായി ഛത്രപതി ശിവജി നിരവധി കടല്ക്കോട്ടകള് നിര്മിക്കാന് തീരുമാനിച്ചു. ആ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായാണ് കൊളാബ കോട്ടയുടെയും നിര്മാണം. 1680ല് ശിവജി കോട്ടനിര്മാണം ആരംഭിച്ചെങ്കിലും അധികം വൈകാതെ അദ്ദേഹം മരണപ്പെട്ടു. തുടര്ന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകന് സംഭാജി 1681ല് നിര്മാണം പൂര്ത്തിയാക്കുകയായിരുന്നു.
മറാത്ത നാവികസേനയുടെ തലവനായിരുന്ന കാനോജി ആംഗ്രെയുടെ പ്രധാന താവളമായിരുന്നു ഈ കോട്ട. ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെയും പോര്ച്ചുഗീസുകാരുടെയും ആക്രമണങ്ങളില്നിന്ന് കൊങ്കണ് തീരം സംരക്ഷിക്കുന്നതില് കൊളാബ കോട്ട വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചു. 1721ല് ബ്രിട്ടീഷുകാരും പോര്ച്ചുഗീസുകാരും ചേര്ന്ന് കൊളാബ കോട്ട പിടിച്ചെടുക്കാന് സംയുക്ത ആക്രമണം നടത്തിയെങ്കിലും കാനോജി ആംഗ്രെയുടെ നേതൃത്വത്തില് മറാത്താ സേന അത് വിജയകരമായി പ്രതിരോധിച്ചുവെന്നതും ചരിത്രം.
ഏകദേശം 25 അടി ഉയരമുള്ള കല്മതിലുകളാണ് കോട്ടയുടെ പ്രധാന പ്രത്യേകത. കോട്ടയ്ക്കുള്ളില് ഗണപതി ക്ഷേത്രം, പത്മാവതി ക്ഷേത്രം, പഴയ പീരങ്കികള്, സൈനിക വസതികള് എന്നിവ ഇന്നും സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നാലുപാടും ഉപ്പുരസമുള്ള കടല്വെള്ളത്താല് ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോഴും കോട്ടയ്ക്കുള്ളില് ഒരു ശുദ്ധജല കിണറുണ്ട് എന്നത് അവിശ്വസനീയ കാര്യമാണ്. കോട്ടയുടെ നിര്മാണ വൈദഗ്ധ്യത്തിന്റെയും സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെയും വിശേഷാൽ സ്മാരകമായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
വേലിയിറക്കസമയത്ത് കോട്ടയിലേക്ക് കാല്നടയായും കുതിരവണ്ടിയിലും പോകാനാവും. എന്നാല് വേലിയേറ്റസമയത്ത് കോട്ട പൂര്ണമായും വെള്ളത്താൽ ചുറ്റപ്പെടുകയും ബോട്ടുകള്വഴി മാത്രം ഗതാഗതം സാധ്യമാവുകയും ചെയ്യുന്നു. മറാത്താസാമ്രാജ്യ ത്തിന്റെ തകര്ച്ചയോടെയാണ് കൊളാബ കോട്ടയുടെ പ്രതാപം അസ്തമിക്കുന്നത്. പിന്നീട് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് കോട്ടയുടെ സൈനികപ്രാധാന്യവും നഷ്ടമായി. എന്നിരുന്നാലും മറാത്താ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഗതകാല സ്മരണകളുണര്ത്തുന്ന ചരിത്രസ്മാരകമായി ഇത് നിലകൊള്ളുന്നു.
ഇന്ന് അലി ബാഗ് സന്ദര്ശിക്കുന്ന വിനോദസഞ്ചാരികളുടെ പ്രധാന ആകര്ഷണങ്ങളിലൊന്നാണ് കൊളാബ കോട്ട. പ്രത്യേകിച്ച്, വേലിയിറക്കസമയത്ത് കടലിലൂടെ നടന്ന് കോട്ടയിലെത്തുന്ന അനുഭവം യാത്രക്കാരെ പ്രത്യേകമായി ഇവിടേക്ക് ആകര്ഷിക്കുന്നു.
അറബിക്കടലിലെ തിരമാലകള്ക്കിടയില് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ചരിത്രം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന കാവല്ക്കാരനെപ്പോലെയാണ് കോട്ട നിലകൊള്ളുന്നത്. മറാത്താ നാവികശക്തിയുടെ അഭിമാനവും മഹാരാഷ്ട്രയുടെ സമുദ്ര പൈതൃകത്തിന്റെ ജീവനുള്ള സ്മാരകവുമാണ് ഈ കടല്ക്കോട്ട.
SUNDAY DEEPIKA
ഡല്ഹി കേരള ക്ലബ്ബില് ഒ.വി. വിജയന്, എം. മുകുന്ദന്, വി.കെ.എന്, കാക്കനാടന്, ആനന്ദ്, സക്കറിയ, എന്.എസ്. മാധവന് തുടങ്ങിയ സാഹിത്യപ്രതിഭകള് ഒത്തുകൂടി എഴുത്തനുഭവങ്ങളും കഥക്കൂട്ടുകളും പങ്കുവച്ചിരുന്ന പഴയ കാലമുണ്ട്. കോഴിക്കോട് ബീച്ചിലും അവിടുത്തെ ഗുജറാത്തി തെരുവിലും വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീര്, എസ്.കെ. പൊറ്റെക്കാട്, എം.ടി. വാസുദേവന്നായര് തുടങ്ങിയവര് സായാഹ്നങ്ങളിൽ ഒത്തുകൂടി സാഹിത്യവര്ത്തമാനങ്ങള് പറഞ്ഞിരുന്നു.
വന്നഗരമല്ലെങ്കിലും അക്ഷരങ്ങളുടെയും അച്ചടിയുടെയും തറവാട് എന്ന നിലയില് എക്കാലവും കോട്ടയത്തിനുമുണ്ട് സാഹിത്യപ്പെരുമ. തിരുനക്കര തിരക്കില്നിന്ന് അല്പം അകന്ന് ബോട്ട്ജെട്ടി റോഡിലെ ലോഡ്ജുകളിലായിരുന്നു സാഹിത്യപ്രതിഭകള് ഏറെക്കാലം ചേക്കേറിയിരുന്നത്. തകഴി ശിവശങ്കരപ്പിള്ളയുടെ ‘ചെമ്മീനും’ ‘തോട്ടിയുടെ മകനും’ വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീറിന്റെ ‘ബാല്യകാലസഖി’യും ഉള്പ്പെടെ വിഖ്യാത രചനകള്ക്ക് ഇടമായത് നഗരത്തിലെയും ബോട്ടുജെട്ടി റോഡിലെയും ലോഡ്ജ് മുറികളായിരുന്നു.
വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീറും വൈക്കം ചന്ദ്രശേഖരന് നായരും കാരൂര് നീലകണ്ഠപ്പിള്ളയും തകഴി ശിവശങ്കരപ്പിള്ളയും പൊന്കുന്നം വര്ക്കിയും എം.പി. പോളും പി.എന്. പണിക്കരും പോലുള്ളവരുടെ ഒത്തുചേരല് ഇടമായിരുന്നു ബോട്ടുജെട്ടി റോഡ്. സെന്ട്രല് ജംഗ്ഷനില് അടുത്തകാലത്ത് താഴുവീണ ബെസ്റ്റ് ഹോട്ടലിലായിരുന്നു അവരുടെ ചായകുടി. മഹാരഥന്മാര്ക്ക് മഹാകൃതികള് എഴുതാന് ആര്ജവവും ഊര്ജവും നല്കിയ ഹോട്ടല് 67 വര്ഷത്തെ വിഭവസമൃദ്ധിക്കുശേഷമാണ് അടുപ്പണച്ചത്.
സാഹിത്യപ്രതിഭകളുടെ പ്രധാന ഒത്തുചേരല് ഇടമായിരുന്ന കാരാപ്പുഴ കച്ചേരിക്കടവ് ബോട്ടുജെട്ടിയിലെ പുഞ്ചിരി ബില്ഡിംഗ് ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. കോട്ടയം താഴത്തങ്ങാടി മണലേല് (പുഞ്ചിരി) എം.സി. ചെറിയാന് 1890കളില് നിര്മിച്ചതാണ് പുഞ്ചിരി ബില്ഡിംഗ്. ഇതിന്റെ രണ്ടാം നിലയിലായിരുന്നു സാഹിത്യകൂട്ടായ്മകള്. കോട്ടയത്തുനിന്നു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്ന ‘പുഞ്ചിരി’ ബാലമാസികയിലാണു തകഴി ശിവശങ്കരപിള്ളയും വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീറും തങ്ങളുടെ ആദ്യകാല രചനകള് നിര്വഹിച്ചത്. 1933ല് ആരംഭിച്ച മാസികയുടെ പത്രാധിപര് പ്രശസ്ത സാഹിത്യകാരന് എന്. ഗോപാലപിള്ളയായിരുന്നു.
എം.പി.പോളുമായുള്ള സൗഹൃദമാണ് വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീറിനെ കോട്ടയത്ത് എത്തിച്ചത്. തൃശൂര് സെന്റ് തോമസ് കോളജിലെ ഇംഗ്ലീഷ് പ്രഫസര് സ്ഥാനത്തുനിന്നു പിരിഞ്ഞശേഷം പോള് കോട്ടയത്ത് ആരംഭിച്ച എം.പി. പോള്സ് ട്യൂട്ടോറിയൽ കോളജിന്റെ ഹോസ്റ്റല് വാര്ഡനായി ബഷീറിനു ജോലി നല്കി. കലാസാഹിത്യവും സ്വാതന്ത്ര്യസമര പ്രവര്ത്തനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ബഷീര് അക്കാലത്ത് പോലീസിന്റെ നോട്ടപ്പുള്ളിയായിരുന്നു.
പൊലീസിനെ കബളിപ്പിച്ചായിരുന്നു ബഷീറിന്റെ കോട്ടയത്തെ വാസം. മജീദിന്റെയും സുഹ്റയുടെയും പ്രണയം ആദ്യം വായിച്ചുകേട്ടത് കോട്ടയമാണ്. അതും ബഷീറിന്റെ സ്വന്തം ശബ്ദത്തില്. പിന്നെയാണ് പ്രണയം ‘ബാല്യകാലസഖി’യായി സാഹിത്യാസ്വാദകരുടെ മനസില് ചേക്കേറിയത്. നാഗമ്പടത്ത് എം.പി. പോൾ കുടുംബസമേതം താമസിച്ചിരുന്ന വീട്ടില് മാസത്തിലൊരിക്കല് ചേര്ന്നിരുന്ന ’സാഹിതീസഖ്യം’ സഹൃദയസമിതിയിലാണ് ബഷീര് ബാല്യകാലസഖിയുടെ കയ്യെഴുത്തുപ്രതി ആദ്യമായി അവതരിപ്പിച്ചത്.
‘ചെമ്മീന്’ കോട്ടയത്ത് വിരചിതമാകാന് കാരണമായതിനു പിന്നില് വലിയൊരു കഥയും കാര്യവുമുണ്ട്. അമ്പലപ്പുഴ മുന്സിഫ് കോടതിയില് പ്രാക്ടീസ് ചെയ്തിരുന്ന കാലത്താണ് തകഴിയുടെ ‘ചെമ്മീന്’ എഴുത്ത്. സാഹിത്യ പ്രവര്ത്തക സഹകരണ സംഘത്തിന്റെ (എസ്പിസിഎസ്) പ്രതിമാസ ബുള്ളറ്റിനില് ‘ഉടന് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു, തകഴിയുടെ ചെമ്മീന്’ എന്നു തുടരെ പരസ്യം വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. നോവല് കൈയെഴുത്തു പ്രതി വാങ്ങാന് എസ്പിസിഎസ് ജീവനക്കാരന് പതിവായി അമ്പലപ്പുഴയിലെ വക്കീല് ഓഫീസിലും തകഴിയിലെ വീട്ടിലും ചെന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
മേശപ്പുറത്തെ കടലാസ് കെട്ടുകള് ഉയര്ത്തിക്കാട്ടി തകഴി പറഞ്ഞു: “ഇത്രയും പൂര്ത്തിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്, മൂന്നാഴ്ച കൂടി സമയം തന്നാല് പൂർണമാകും.” മൂന്നാഴ്ച കഴിഞ്ഞെത്തിയ ജീവനക്കാരനോട് തകഴി പറഞ്ഞു: “ഒരാഴ്ച കൂടി വേണ്ടിവരും.” അടുത്തയാഴ്ചയും ഇതുതന്നെ ആവര്ത്തിച്ചു. ക്ഷമകെട്ട് എസ്പിസിഎസിന്റെ സാരഥിയായിരുന്ന ഡി.സി. കിഴക്കേമുറി അമ്പലപ്പുഴയില് നേരിട്ടെത്തി തകഴി വക്കീലിന്റെ മേശപ്പുറത്തെ കടലാസ് കെട്ടുകള് പരിശോധിച്ചപ്പോള് അതെല്ലാം കോടതിയില് ഹാജരാക്കിയിരുന്ന കക്ഷികളുടെ കേസുകെട്ടുകളായിരുന്നുവെന്ന് മനസിലാക്കി.
തകഴിയെ ബലമായി കോട്ടയം ബോട്ട് ഹൗസ് കഫേയില് എത്തിച്ച് പേപ്പറും പെന്സിലും വാങ്ങിക്കൊടുത്തു. ഇപ്പോഴത്തെ ഹെഡ് പോസ്റ്റ് ഓഫിസിന് എതിര്വശം നഗരസഭാ മന്ദിരത്തിനടുത്തായിരുന്ന കെട്ടിടത്തിലെ ചെറിയ മുറിയില് ഇരുന്നാണ് തകഴി ‘ചെമ്മീന്’ പൂര്ത്തിയാക്കിയത്. സമാനമായി തകഴിയുടെ ‘തോട്ടിയുടെ മകന്’ എന്ന നോവല് വരുന്നതായുള്ള അറിയിപ്പ് എസ്പിസിഎസ് ബുള്ളനില് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അവസാനം തകഴിയെ കോട്ടയത്ത് സാഹിത്യകാരന് അഭയദേവിന്റെ പള്ളത്തെ വീട്ടിലെത്തിച്ച് അവിടെ താമസിപ്പിച്ചാണ് ് ‘തോട്ടിയുടെ മകന്’ പൂര്ത്തിയാക്കിയത്.
എസ്പിസിഎസിന്റെ നാട്ടകം പ്രസിന് എതിര്വശത്തുണ്ടായിരുന്ന നൈനാന്സ് ടെക്നിക്കല് ഇന്സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ മുകള്നിലയില് താമസിച്ചു രണ്ടാഴ്ച കൊണ്ടാണു തകഴി ‘കയര്’ നോവലിന്റെ അവസാന അധ്യായങ്ങള് പൂര്ത്തിയാക്കിയതെന്നും സാഹിത്യലോകത്തൊരു കഥയുണ്ട്. അതേ കാലത്തുതന്നെ പൊന്കുന്നം വര്ക്കിയുടെ രചനകള്ക്ക് ഇടമായത് കോട്ടയവും പൊന്കുന്നവും പാമ്പാടിയുമാക്കെയായിരുന്നു.
SUNDAY DEEPIKA
ചിന്താവിഷയം
കവി, നോവലിസ്റ്റ്, നാടകകൃത്ത്, തത്വചിന്തകന്, സംഗീത സംവിധായകന്, ചിത്രകാരന്, വിദ്യാഭ്യാസ പരിഷ്കര്ത്താവ്, സാമൂഹിക ചിന്തകന് എന്നിങ്ങനെ വിവിധ രീതികളില് പ്രശോഭിച്ച മഹാത്മാവാണ് രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗോര്. ആധുനിക ഇന്ത്യയുടെ സാംസ്കാരിക നവോത്ഥാനത്തിന് ഏറ്റവും ശക്തമായ ദിശാബോധം നല്കിയ വ്യക്തികളില് ഒരാളായിരുന്നു അദ്ദേഹം. 1913ല് ഗീതാഞ്ജലി എന്ന കൃതിയിലൂടെ സാഹിത്യത്തിനുള്ള നൊബേല് സമ്മാനം ലഭിച്ചപ്പോള് ഏഷ്യയുടെ ചരിത്രത്തില് ആദ്യമായി ആ ബഹുമതി കരസ്ഥമാക്കിയ വ്യക്തിയായി അദ്ദേഹം മാറി.
ഇന്ത്യയുടെയും ബംഗ്ലാദേശിന്റെയും ദേശീയഗാനങ്ങള് ടാഗോറിന്റെ രചനകളാണ് എന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിഭയുടെ അപൂര്വത വ്യക്തമാക്കുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസം പാഠപുസ്തകങ്ങള് മനഃപാഠമാക്കാനുള്ള പ്രക്രിയയല്ലെന്നും അതു പ്രകൃതിയോടും കലകളോടും സ്വതന്ത്ര ചിന്തയോടും ചേര്ന്നു വ്യക്തിത്വത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ജീവിതാനുഭവമായിരിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. ശാന്തിനികേതനില് അദ്ദേഹം ആരംഭിച്ച വിദ്യാഭ്യാസ സംരംഭമാണു പിന്നീട് വിശ്വഭാരതി സര്വകലാശാലയായി വളര്ന്നത്.
സാഹിത്യത്തിലും സംഗീതത്തിലും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും കലാസാംസ്കാരിക രംഗങ്ങളിലും അദ്ദേഹം നല്കിയ സംഭാവനകള് ലോകമെമ്പാടും അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ 1915ല് ബ്രിട്ടീഷ് രാജാവ് അദ്ദേഹത്തിന് ‘നൈറ്റ്’ പദവി നല്കി ആദരിച്ചപ്പോള് ആരും അദ്ഭുതപ്പെട്ടില്ല. അന്നു മുതല് അദ്ദേഹം സര് രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗോര് എന്ന പേരില് അറിയപ്പെട്ടു. ജീവിതത്തില് ലഭിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ അംഗീകാരങ്ങളില് ഒന്നായിരുന്നു അത്.
അത്തരം ഒരു ബഹുമതി ലഭിച്ചാല് ജീവിതം ധന്യമാണെന്നു കരുതുന്നവരാണ് അധികവും. കാരണം, ഈ ബഹുമതികള് പ്രശസ്തിയുടെയും സാമൂഹിക അംഗീകാരത്തിന്റെയും അധികാരത്തിന്റെയും പ്രതീകങ്ങളാണ്. എന്നാല്, ഒരു മെഡലിന്റെ യഥാര്ഥ മൂല്യം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത് അതു നിര്മിച്ച സ്വര്ണത്തിലല്ല. പ്രത്യുത, അതു ധരിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവത്തിലാണ്.
നൈറ്റ് പദവി സ്വീകരിച്ചിട്ട് നാലുവര്ഷം കഴിയുന്നതിനു മുന്പ് ടാഗോര് ലോകത്തെ അമ്പരപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആ പദവി ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്തിനു തിരികെ നല്കി. എന്തുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം അങ്ങനെ ചെയ്തത്? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം കണ്ടെത്താന് 1919 ഏപ്രില് മാസത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കണം. 1919 ഏപ്രില് 13 ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ ദിവസങ്ങളിലൊന്നാണ്.
പഞ്ചാബിലെ അമൃത്സറിലുള്ള ജാലിയന് വാലാബാഗില് ആയിരക്കണക്കിനാളുകള് ഒത്തുകൂടിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. ചിലര് ബ്രിട്ടീഷ് സര്ക്കാരിന്റെ അടിച്ചമര്ത്തല് നയങ്ങള്ക്കെതിരേ സമാധാനപരമായി പ്രതിഷേധിക്കാനായിരുന്നു വന്നത്. എന്നാല്, ഭൂരിഭാഗവും ബൈശാഖി ഉത്സവം ആഘോഷിക്കാനെത്തിയ സാധാരണക്കാരായിരുന്നു. പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും അടങ്ങിയ ആ ജനസമൂഹത്തിലാരും ഒരു ദുരന്തം തങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ബ്രിഗേഡിയര് ജനറല് റെജിനോള്ഡ് ഡയര് തന്റെ സൈനികരുമായി അവിടെയെത്തി നിരായുധരായ ജനങ്ങളുടെ നേരേ തുടര്ച്ചയായി വെടിയുണ്ടകള് പായിച്ചു. മുന്നറിയിപ്പൊന്നും നല്കാതെ പുറത്തേക്കുള്ള പ്രധാനവഴി അടച്ചതിനുശേഷമായിരുന്നു വെടിവെയ്പ് നടത്തിയത്. ഭീതിയിലായ ആളുകള് നാലുപാടും ഓടി. രക്ഷപ്പെടാന് വഴിയില്ലാതെ പലരും സമീപത്തുണ്ടായിരുന്ന കിണറ്റിലേക്കു ചാടി. നൂറുകണക്കിനാളുകള് കൊല്ലപ്പെട്ടു. അതിലും അധികം പേര്ക്ക് ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റു. ലോകമന:സാക്ഷിയെ ഞെട്ടിച്ച സംഭവമായിരുന്നു അത്.
ആ വാര്ത്ത രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗോറിന്റെയും ഹൃദയത്തെ ആഴത്തില് മുറിവേല്പ്പിച്ചു. അതൊരു രാഷ്ട്രീയസംഭവമായി മാത്രം അദ്ദേഹം കരുതിയില്ല. മനുഷ്യന്റെ അന്തസിനും മാനവികതയ്ക്കുമേറ്റ ക്രൂരമായ പ്രഹരമായിട്ടാണു അദ്ദേഹം അതിനെ വീക്ഷിച്ചത്. കുറേ ദിവസം അദ്ദേഹം മൗനത്തിലായിരുന്നു. അവസാനം അദ്ദേഹം പേനയെടുത്തു. ഇന്ത്യയുടെ വൈസ്രോയി ആയിരുന്ന ലോര്ഡ് ചെംസ്ഫോര്ഡിന് ഒരു കത്തെഴുതി. ഇന്ത്യന് ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ കത്തുകളില് ഒന്നായി അതു മാറി. ആ കത്തില് ടാഗോര് ഇപ്രകാരം എഴുതി:
“അപമാനത്തിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടത്തില് ബഹുമതിയുടെ ചിഹ്നങ്ങള് നമ്മുടെ നാണക്കേടിനെ കൂടുതല് പ്രകടമാക്കുന്നു.’’ ഈ വാക്കുകളോടൊപ്പം ബ്രിട്ടീഷ് സര്ക്കാര് നല്കിയ സര് ബഹുമതി അദ്ദേഹം തിരികെ നല്കി. അദ്ദേഹം ജനങ്ങളെ തെരുവിലിറക്കിയില്ല. പ്രക്ഷോഭങ്ങള്ക്കു നേതൃത്വം നല്കിയില്ല. ആരെയും അധിക്ഷേപിച്ചില്ല. സ്വന്തം മനഃസാക്ഷിയുടെ ശബ്ദമനുസരിച്ച് പ്രവര്ത്തിക്കുക മാത്രമാണു ചെയ്തത്. ആ തീരുമാനമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ധീരകൃത്യമായി മാറിയത്!
ടാഗോറിന്റെ ജീവിതം നമ്മെ വലിയ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കുന്നു. പുരസ്കാരങ്ങളും മെഡലുകളും മനുഷ്യന്റെ നേട്ടങ്ങളെ അംഗീകരിക്കുന്നവയാണ്. അവ പ്രോത്സാഹനം നല്കുകയും സമൂഹത്തിന്റെ ആദരവ് പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാല്, മനുഷ്യന്റെ യഥാര്ഥ മഹത്വം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത് അവന്റെ മനഃസാക്ഷിയിലും സ്വഭാവത്തിലുമാണ്. അല്ലാതെ, അവന് ധരിക്കുന്ന ബഹുമതികളിലല്ല. തന്മൂലമാണ്, വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥം പറയുന്നത്, “സല്കീര്ത്തി സമ്പത്തിനെയും പൊന്നിനെയുംകാള് വിലയേറിയതാണ് ’’ (സുഭാഷിതങ്ങള് 22:1) എന്ന്.
ജീവിതത്തിന്റെ യഥാര്ഥ മൂല്യം അളക്കാനുള്ള അളവുകോല് സമ്പത്തോ പ്രശസ്തിയോ ബഹുമതികളോ അല്ല; പ്രത്യുത നല്ല സ്വഭാവമാണെന്ന് ഈ വചനം നമ്മെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് സത്യം തന്നെയാണ്. ദൈവപുത്രനായ യേശുവും മറ്റൊരു രീതിയില് ചോദിക്കുന്നതു: “ഒരു മനുഷ്യന് ലോകം മുഴുവന് നേടിയാലും തന്റെ ആത്മാവിനെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയാല് അവനു എന്തു പ്രയോജനം?” (മര്ക്കോസ് 8:35).
ടാഗോറിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടം നൊബേല് സമ്മാനം നേടിയതോ സര് പദവിക്ക് അര്ഹനായതോ അല്ല. പ്രത്യുത, സത്യത്തിനും ധാര്മികമൂല്യങ്ങള്ക്കുംവേണ്ടി തനിക്കു ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ ബഹുമതി പോലും ത്യജിക്കാന് തയാറായി എന്നതിലാണ്. ഭരണകൂടങ്ങള്ക്ക് ബഹുമതികള് നല്കാനാവും. എന്നാല്, നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന് ഏറ്റവും വലിയ ബഹുമതി നല്കുന്നത് നമ്മുടെ മനഃസാക്ഷിയും നമ്മുടെ സ്വഭാവവുമാണെന്നതു മറക്കാതിരിക്കാം.
SUNDAY DEEPIKA
മനുഷ്യചരിത്രത്തെ പലപ്പോഴും മാറ്റിമറിച്ചിട്ടുള്ളതു വമ്പന് യുദ്ധങ്ങളോ മഹാസാമ്രാജ്യങ്ങളോ ആയിരുന്നില്ല. പ്രത്യുത, മനുഷ്യന്റെ ചില കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളായിരുന്നു. അവയില് ഒന്നാണ് നാം വടക്കുനോക്കിയന്ത്രം എന്നു പറയുന്ന കോമ്പസ്.
വടക്കുനോക്കിയന്ത്രമില്ലാതെ ഒരു കപ്പല് വിശാലമായ സമുദ്രത്തിലൂടെ യാത്രചെയ്യുകയാണെന്നു കരുതുക. ചുറ്റും വെള്ളം മാത്രം. കര അകലെ എവിടെയോ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. രാത്രി മേഘങ്ങള് നക്ഷത്രങ്ങളെ മറച്ചെന്നിരിക്കും. പകല് കാര്മേഘങ്ങളും കൊടുങ്കാറ്റും മഴയും സൂര്യനെ മറച്ചേക്കാം. അപ്പോള്, ഏതു ദിശയിലേക്കാണു യാത്ര ചെയ്യേണ്ടതെന്നു നാവികര്ക്ക് അറിയാതെപോകുന്നു.
തന്മൂലം അവര് സാധിക്കുന്നിടത്തോളം കരയോടു ചേര്ന്നാണ് യാത്ര ചെയ്തിരുന്നത്. തുറസായ സമുദ്രത്തിലേക്ക് കടക്കാന് അവര് ഭയപ്പെട്ടു. ധൈര്യം ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ടല്ല, ദിശ അറിയാതിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്. പിന്നീട് മനുഷ്യചരിത്രത്തെ മാറ്റിമറിച്ച ഒരു ചെറിയ ഉപകരണം രംഗപ്രവേശം ചെയ്തു, വടക്കുനോക്കിയന്ത്രം.
രണ്ടായിരത്തിലേറെ വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുമ്പ് ചൈനയിലാണ് ആദ്യകാല വടക്കുനോക്കിയന്ത്രങ്ങള് രൂപപ്പെട്ടതെന്നു ചരിത്രകാരന്മാര് കരുതുന്നു. ആദ്യം അവ യാത്രയ്ക്കല്ല, ദിക്കും ദിശയും സ്ഥലവും നിര്ണയിക്കാനാണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. പിന്നീട് ചൈനീസ് നാവികര് അതു സമുദ്രയാത്രയ്ക്ക് ഉപയോഗിക്കാന് തുടങ്ങി. ചൈനയില്നിന്ന് ഈ കണ്ടുപിടിത്തം അറബ് ലോകത്തേക്കും പിന്നീട് യൂറോപ്പിലേക്കും എത്തി.
അതിനുശേഷം ലോകം പഴയതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല. ക്രിസ്റ്റഫര് കൊളംബസ് അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രം കടന്നു. വാസ്കോഡഗാമ കടല്മാര്ഗം ഇന്ത്യയിലെത്തി. പോര്ച്ചുഗീസ് പര്യവേക്ഷകനായിരുന്ന ഫെര്ഡിനാന്ഡ് മഗല്ലന് 1519 മുതല് 1522 വരെ യാത്രചെയ്ത് ലോകം ഉരുണ്ടതാണെന്നു പ്രായോഗികമായി തെളിയിച്ചു.
അതോടെ ലോകത്തിന്റെ ഭൂപടങ്ങള് മാറി. വ്യാപാരം വളര്ന്നു. സംസ്കാരങ്ങള് പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടി. അങ്ങനെ, ഒരു ചെറിയ സൂചി ലോകത്തിന്റെ ദിശതന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു. ചരിത്രം ഇവിടംകൊണ്ട് അവസാനിക്കുന്നില്ല. വടക്കുനോക്കിയന്ത്രം ഇന്ന് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വലിയ ജീവിതപാഠമുണ്ട്.
വടക്കുനോക്കിയന്ത്രം എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്? അതിലും പ്രധാനമായി എന്താണ് അതു ചെയ്യാത്തത്? വടക്കുനോക്കിയന്ത്രം ഒരു കപ്പലിനോട് ലക്ഷ്യസ്ഥാനം പറയുന്നില്ല. അതു യാത്ര തീരുമാനിക്കുന്നില്ല. കപ്പല് ഓടിക്കുന്നില്ല. അതു ചെയ്യുന്നത് ഒരു കാര്യം മാത്രം. വടക്ക് എവിടെയാണെന്നു കാണിച്ചുതരുന്നു. ബാക്കി തീരുമാനം യാത്രക്കാരന്റേതാണ്. നമ്മുടെ ജീവിതവും അങ്ങനെതന്നെയാണെന്നു പറയാം.
ഓരോ ദിവസവും നാം ഓരോ തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുന്നു. എന്തു പറയണം, എന്തു ചെയ്യണം, ആരെ വിശ്വസിക്കണം, എന്തിനെ പിന്തുടരണം, എന്താണ് ശരി, എന്താണ് തെറ്റ് എന്നിങ്ങനെ നിരവധി തീരുമാനങ്ങള്. ഈ തീരുമാനങ്ങള്ക്കിടയില് നമുക്ക് വടക്കുനോക്കിയന്ത്രംപോലെ ഒരു ദിക്കുസൂചി വേണം. നമുക്കുള്ള ആ ദിക്കുസൂചിയാണ് നമ്മുടെ മനസാക്ഷി.
മനസാക്ഷി നമുക്ക് ശരിയായ ദിശ കാണിച്ചുതരുന്നു. അതു പിന്തുടരണമോ വേണ്ടയോ എന്നു നാം തീരുമാനിക്കുന്നു. ദൈവം മനുഷ്യനു നല്കിയിരിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹങ്ങളിലൊന്നാണ് ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം.
എന്നാല്, ഒരു വടക്കുനോക്കിയന്ത്രം ശരിയായി പ്രവര്ത്തിക്കണമെങ്കില് അതിന്റെ സമീപത്ത് ശക്തമായ കാന്തം ഉണ്ടാകരുത്. കാരണം, കാന്തം അടുത്തുവന്നാല് സൂചി തെറ്റായ ദിശയിലേക്കു തിരിയാന് തുടങ്ങും. ദിക്കുസൂചിക്ക് തകരാറൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ, അതിന്റെ ദിശ മാറിയിരിക്കുന്നു.
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും ഇതുതന്നെയാണു സംഭവിക്കുന്നത്. അഹങ്കാരം നമ്മുടെ മനസാക്ഷിയെ വഴിതെറ്റിക്കാം. അത്യാഗ്രഹം നമ്മുടെ തീരുമാനങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കാം. ക്രോധം വിവേകത്തെ മറയ്ക്കാം. അസൂയ നമ്മുടെ കാഴ്ചയ്ക്ക് മങ്ങലേല്പിക്കാം. ഭയം ശരിയെന്ന് അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങളില്നിന്നു നമ്മെ പിന്തിരിപ്പിക്കാം.
തന്മൂലമാണ്, നാം ഇടയ്ക്കിടെ നമ്മുടെ മനസാക്ഷിയെ ശരിയായ ദിശയിലേക്ക് തിരിക്കേണ്ടത്. പ്രാര്ഥനയും ധ്യാനവും ദൈവവചനവുമൊക്കെ അതിനു സഹായിക്കുന്നു. ഇവയൊക്കെപ്പോലെ ഏറ്റവും പ്രയോജനപ്രദമായ ഒരു കാര്യമാണ് ആത്മപരിശോധന. ഉപനിഷത്തുകളിലെ ഋഷിമാര് മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ യാത്ര പുറംലോകത്തിലേക്കല്ല, അകത്തേക്കാണെന്നു പഠിപ്പിച്ചു.
കഠോപനിഷത്ത് പറയുന്നു, “സ്രഷ്ടാവ് മനുഷ്യന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ പുറംലോകത്തിലേക്കാണ് തിരിച്ചിരിക്കുന്നത്. എന്നാല്, അക്ഷയജീവിതം അന്വേഷിക്കുന്ന ജ്ഞാനികള് അകത്തേക്കു തിരിഞ്ഞ് ആത്മസത്യത്തെ കണ്ടെത്തുന്നു” (2:1). മനസിനെ ശുദ്ധീകരിക്കാതെ സത്യം കണ്ടെത്താനാവില്ലെന്ന് അവര് വിശ്വസിച്ചു.
ദൈവപുത്രനായ യേശുവിന്റെ സന്ദേശവും ഇതേ ആത്മീയയാത്രയിലേക്കാണു ക്ഷണിക്കുന്നത്. എന്നാല്, യേശു ആ യാത്രയുടെ ലക്ഷ്യം കൂടുതല് വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. മനുഷ്യന്റെ യഥാര്ഥ സമ്പത്ത് പുറംലോകത്തിലെ നേട്ടങ്ങളിലല്ല, പ്രത്യുത ദൈവവുമായുള്ള ജീവനുള്ള ബന്ധത്തിലാണെന്ന് അവിടന്ന് നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ്, മലമുകളിലെ പ്രസംഗം ആരംഭിക്കുമ്പോള് യേശു പറഞ്ഞത്,
“ആത്മാവില് ദരിദ്രരായവര് ഭാഗ്യവാന്മാര്, സ്വര്ഗരാജ്യം അവരുടേതാകുന്നു” (മത്തായി 5:3). സ്വന്തം പരിമിതികള് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ദൈവത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നവരാണ് യഥാര്ഥത്തില് ഭാഗ്യവാന്മാര് എന്നതാണ് ആ വചനത്തിന്റെ കാതല്.
മറ്റൊരവസരത്തില് യേശു നമ്മെ ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ചോദ്യത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. “ഒരുവന് ലോകം മുഴുവന് നേടിയാലും തന്റെ ആത്മാവിനെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയാല് അതുകൊണ്ട് എന്തു പ്രയോജനം.” (മര്ക്കോസ് 8:36). ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് നാം അറിവും സമ്പത്തും സ്ഥാനമാനങ്ങളും സാങ്കേതികവിദ്യയും പിന്തുടരുന്നു. എന്നാല്, സ്വന്തം ആത്മാവിനെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി ലോകം മുഴുവന് നേടിയാലും അതു വലിയ പരാജയമാണെന്ന് യേശു ഓര്മിപ്പിക്കുന്നു. പുറംലോകം കീഴടക്കുന്നതിനേക്കാള് സ്വന്തം ഹൃദയത്തെ ദൈവത്തിലേക്കു തിരിക്കുക എന്നതിലാണ് യഥാര്ഥ വിജയം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.
മഹാത്മാഗാന്ധി ഒരിക്കല് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, “നീതിന്യായ കോടതികളെക്കാള് ഉയര്ന്ന ഒരു കോടതിയുണ്ട്. അതു മനസാക്ഷിയുടെ കോടതിയാണ്.” എത്ര ആഴമുള്ള ചിന്ത! നിയമങ്ങള് നമ്മുടെ പ്രവര്ത്തനങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചേക്കാം. എന്നാല് മനസാക്ഷിയാണ് നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്.
ഉപനിഷത്തുകള് നമ്മെ അകത്തേക്കു നോക്കാന് പഠിപ്പിക്കുന്നു. യേശു ആത്മീയയാത്രയുടെ ലക്ഷ്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ആ ലക്ഷ്യമാകട്ടെ ദൈവവുമായി സജീവബന്ധം സ്ഥാപിച്ച് അവിടന്ന് പറയുന്നതുപോലെ ജീവിക്കുക എന്നതാണ്.
അതു സാധിക്കാന്വേണ്ടിയാണ് മനസാക്ഷി എന്ന ദിക്കുസൂചിയെ ദൈവം ഓരോ ഹൃദയത്തിലും സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നത്. ആ ദിക്കുസൂചി തെറ്റായ ദിശയിലേക്കു തിരിയാതിരിക്കാന് അതിനു സമീപത്ത് ലൗകികമോഹങ്ങളുടെ കാന്തശക്തി ഒരിക്കലും നാം കൊണ്ടുവരരുത്.
ഒരു ചെറിയ സൂചി ലോകത്തിന്റെ ചരിത്രം മാറ്റിമറിച്ചു. നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ള ദിക്കുസൂചിയായ മനസാക്ഷിക്കു നമ്മുടെ ജീവിതവും ശരിയായി മാറ്റിമറിക്കാന് കഴിയും. കാരണം, അത് എപ്പോഴും സത്യത്തിലേക്കും നന്മയിലേക്കും ദൈവത്തിലേക്കും ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ടാണിരിക്കുന്നത്. ആ ദിക്കുസൂചിയുടെ പാത നമുക്ക് എപ്പോഴും പിന്തുടരാം.
SUNDAY DEEPIKA
കിഴക്കന് വനാന്തര നദികളിലെ ജലസമ്പത്ത് വൈദ്യുതോർജമാക്കി കേരളത്തിന്റെ ഇരുട്ടകറ്റിയ ശബരിഗിരി പദ്ധതി ആരംഭിച്ചിട്ട് 60 വർഷം തികയുന്നു.
പത്തനംതിട്ട ജില്ലയിലെ നിബിഡവനപ്രദേശമായ ഗവിയില് പടിഞ്ഞാറോട്ടൊഴുകുന്ന ഒട്ടനവധി നീര്ച്ചാലുകളെയും നദികളെയും അണകെട്ടി നിര്ത്തി കിലോമീറ്ററുകള് ടണലുകളിലൂടെ അടിവാരമായ മൂഴിയാറിലെത്തിച്ചു വൈദ്യുതിയാക്കാമെന്ന സാധ്യതയ്ക്ക് 1966 ലാണ് സാക്ഷാല്ക്കാരമായത്.
കേരളത്തിലെ വലിയ രണ്ടാമത്തെ ജലവൈദ്യുതപദ്ധതിയായ ശബരിഗിരി നാടിനു പ്രകാശം ചൊരിയാന് തുടങ്ങിയിട്ട് 60 വര്ഷം. പത്തനംതിട്ട ജില്ലയിലെ ശബരിഗിരി പദ്ധതിയുടെ നിര്മാണത്തുടക്കം 1962ലാണ്. 1966ല് 300 മെഗാവാട്ട് സ്ഥാപിതശേഷിയോടെ കമ്മീഷന് ചെയ്ത സംരംഭം 2009ല് 340 മെഗാവാട്ടിലേക്ക് ഉയര്ന്നു. പമ്പ, അഴുത വനാന്തര മലനിരകളിലെ പ്രകാശനിലയം കേരളത്തിലെ ഇതര ജലവൈദ്യുത പദ്ധതികളില്നിന്ന് ഏറെ വ്യത്യസ്തമാണ്. ശബരിഗിരിയില് ആരംഭിക്കുന്ന വൈദ്യുതോത്പാദനം കക്കാട്, അള്ളുങ്കല്, കാരിക്കയം, മണിയാര് പദ്ധതികളിലൂടെ പെരുനാട് ടെയ്ൽ റെയ്സ് വരെ നീളുന്നു. വനാന്തരത്തില് ചെറുതും വലുതുമായ ജലസംഭരണികൾ, തുരങ്കങ്ങള്, പെന്സ്റ്റോക്ക് പൈപ്പുകള് തുടങ്ങി വൈദ്യുതി ഉത്പാദനത്തില് ഇതൊരു സംഭവംതന്നെയാണ്.
ചരിത്രത്തിലേക്ക്
ശബരി തപം ചെയ്ത ദേവഭൂമിയില് പിറന്നതിനാലാണ് ഇതിന് ശബരിഗിരി എന്ന പേര് നല്കിയത്. ശബരിമലയ്ക്ക് തെക്കുകിഴക്കു മാറി പമ്പാനദിയിലും തെക്കുമാറി കക്കിയാറിലും പോഷകനദിയായ ആനത്തോട്ടിലും അണകൾ കെട്ടി വൈദ്യുതി ഉത്പാദിപ്പിക്കാന് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണ കാലത്തുതന്നെ ആലോചന തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതിനുള്ള സര്വേ പൂര്ത്തിയായെങ്കിലും രൂപരേഖയായത് 1960ലാണ്. പമ്പ, കക്കി, ആനത്തോട് അണക്കെട്ടുകള് കൂടാതെ കുള്ളാര് ഗവി, മീനാര് ഒന്ന്, മീനാര് രണ്ട് എന്നീ ചെറിയ ഡാമുകളും പ്ലാനില് ഇടം പിടിച്ചു.
1962ല് അമേരിക്കന് സാങ്കേതിക, സാമ്പത്തിക സഹായത്തോടൊപ്പം അമേരിക്കന് കമ്പനി ഇബാക്കോ സര്വീസസ് നിര്മാണത്തില് സഹകരിച്ചു. 1967 ഓഗസ്റ്റ് 27 ന് ഉപരാഷ്ട്രപതി വി.വി. ഗിരി ശബരിഗിരി നാടിന് സമര്പ്പിച്ചു.
പ്രധാന അണക്കെട്ടുകള്
പെരിയാര് കടുവാസംരക്ഷണ മേഖലയിലെ കൊച്ചുപമ്പയില് നിര്മിച്ച അണക്കെട്ടാണ് പമ്പ. 57 മീറ്റര് ഉയരം. നീളം 281.48 മീറ്റര്. പമ്പയില് സംഭരിക്കുന്ന വെള്ളം തുരങ്കം വഴി കക്കി ജലാശയത്തിലെത്തിക്കും.
കക്കിയാറിനു കുറുകെയുള്ള കക്കി അണക്കെട്ടാണ് ഇതിൽ വലിയ ജലസംഭരണി. ഉയരം 116.13 മീറ്റര്. നീളം 336 മീറ്റര്. കക്കിയാറിന്റെ പോഷകനദിയായ ആനത്തോടിന് കുറുകെയാണ് ആനത്തോട് ഡാം. കക്കിയുടെ ജലസംഭരണിയായിട്ടാണ് ആനത്തോടും പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത്. പമ്പ സംഭരണി കക്കി അണക്കെട്ടുമായി 3.21 കിലോമീറ്റര് ഭൂഗര്ഭ തുരങ്കം വഴി ബന്ധിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആനത്തോട് ഡാമില്നിന്ന് മൂന്ന് കൂറ്റന് പെന്സ്റ്റോക്ക് പൈപ്പുകളിലൂടെ വെള്ളം മൂഴിയാര് പവര് ഹൗസിലെത്തിച്ചാണ് വൈദ്യുതി ഉത്പാദനം. കക്കി, പമ്പ ഡാമുകള് 1966ലും ആനത്തോട് 1967ലും പൂര്ത്തിയായി. നിലവില് ആറ് ജനറേറ്ററുകളുണ്ട്.
ശബരിഗിരി ഓഗ്മെന്റേഷൻ സ്കീം
പമ്പയുടെ പോഷകനദിയായ മൂഴിയാറിന്റെ മുകള്ഭാഗം കക്കി റിസർവോയറിന്റെ തെക്കുഭാഗത്തുകൂടിയാണ് ഒഴുകുന്നത്.
അപ്പര് മൂഴിയാര് അണക്കെട്ട് തുരങ്കംവഴി കക്കി ആനത്തോട് റിസര്വോയറിലേക്ക് വെള്ളം തിരിച്ചുവിടുന്നു. ഈ വെള്ളം വൈദ്യുതിക്കു പ്രയോജനപ്പെടുത്താന് അപ്പര് മൂഴിയാര് ഡാം 1979 ലും കുള്ളാർ, ഗവി, മീനാര് ഒന്ന്, മീനാര് രണ്ട് അണക്കെട്ടുകള് 1990 കളിലും പൂര്ത്തീകരിച്ചു. പമ്പ സംഭരണിയിലേക്കുള്ള ജലനിരപ്പ് ക്രമീകരിക്കുന്നത് ഈ അണക്കെട്ടുകളാണ്. കുള്ളാര്, ഗവി അണക്കെട്ടുകള് വനമേഖലയിലെ പൊതുജലസംഭരണിയാണ്. ഇതില്നിന്നു വെള്ളം തുരങ്കത്തിലൂടെ മീനാര് രണ്ട് സംഭരണിയിലേക്ക് തിരിച്ചുവിടുന്നു. തുടര്ന്ന് മറ്റൊരു തുരങ്കത്തിലൂടെ മീനാര് ഒന്ന് സംഭരണിയിലെത്തിച്ച് കനാലിലൂടെ പമ്പ ഡാമിലേക്ക് തിരിച്ചുവിടുന്നു. ജലലഭ്യത കണക്കിലെടുത്ത് രണ്ടാമതൊരു വൈദ്യുതപദ്ധതികൂടി പരിഗണനയിലുണ്ട്. മൂഴിയാറില് 200 മെഗാവാട്ട് ശേഷിയുള്ള ഒരു പവര് ഹൗസുകൂടി നിര്മിച്ച് ശേഷി 540 മെഗാവാട്ടായി ഉയർത്താനാണ് ആലോചന. എന്നാല് നടപടികള് മന്ദഗതിയിലാണ്.
കക്കാട് പദ്ധതി
മൂഴിയാര് പവര്ഹൗസില് വൈദ്യുതി ഉത്പാദനത്തിനുശേഷം തള്ളുന്ന വെള്ളവും കക്കാട്ടാർ, ഗോപിയാര്, വേലുത്തോട് എന്നിവയിലെ ജലസമൃദ്ധി പ്രയോജനപ്പെടുത്തി മറ്റൊരു പദ്ധതി 1975ല് വിഭാവനം ചെയ്തിരുന്നു. പ്രതിവര്ഷം 262 ദശലക്ഷം യൂണിറ്റ് വൈദ്യുതി ഉത്പാദിപ്പിക്കാന് ശേഷിയുള്ള കക്കാട് വൈദ്യുതപദ്ധതിയുടെ നിര്മാണം പൂര്ത്തീകരിക്കാന് രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടു വേണ്ടിവന്നു. ഇതിനായി മൂഴിയാര് പവര്ഹൗസിന് ഒരു കിലോമീറ്റര് താഴെ കക്കാട്ടാറിന് കുറുകെ മൂഴിയാര് അണക്കെട്ട് നിര്മിച്ചു. ആറ് കിലോമീറ്റര് താഴെ വേലുത്തോട്ടില് മിനി ഡാമും പണിതു. പദ്ധതിയുടെ പവര്ഹൗസ് സീതത്തോട്ടിലാണ്. ശബരിഗിരി പദ്ധതിയുടെ ടെയില്റേസ് വെള്ളം ജലസേചനത്തിന് ഉപയോഗപ്പെടുത്താനാണ് പമ്പ ജലസേചന പദ്ധതി ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. മൂഴിയാറിലെ വെള്ളം കക്കാട് നദിയിലെത്തിച്ച് മണിയാറിലെ തടയണയില് സംഭരിക്കുന്നു. പത്തനംതിട്ട, ആലപ്പുഴ ജില്ലകളിലെ 21,135 ഹെക്ടറില് ജലസേചനം ഉറപ്പാക്കുന്നതു മണിയാറിലെ വെള്ളമാണ്.
സ്വകാര്യ പദ്ധതികള്
സംസ്ഥാനത്തെ ആദ്യ സ്വകാര്യ ജലവൈദ്യുത നിലയം മണിയാര് ജലസേചന പദ്ധതിയോടു ചേര്ന്നാണ്. കാര്ബോറാണ്ടം യൂണിവേഴ്സല് ലിമിറ്റഡാണ് നടത്തിപ്പുകാര്. രണ്ടു മെഗാവാട്ട് സ്ഥാപിതശേഷിയോടെ 1995ല് കമ്മീഷന് ചെയ്തു. കക്കാടിനും മണിയാറിനും മധ്യേ രണ്ട് ചെറുകിട പദ്ധതികള്കൂടി സ്വകാര്യമേഖലയിലുണ്ട്. അള്ളുങ്കലില് 3.5 മെഗാവാട്ട് ശേഷിയില് രണ്ട് ജനറേറ്ററുകള് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു. ഇഡിസിഎല്ലിനാണ് നിയന്ത്രണം. ചിറ്റാര് കാരിക്കയത്തെ അയ്യപ്പ ഇലക്ട്രിക് പ്രോജക്ട് അഞ്ച് മെഗാവാട്ടിന്റേതാണ്. സമാനമായ പദ്ധതി പെരുനാട്ടില് കെഎസ്ഇബിയും നടത്തുന്നുണ്ട്. നാല് മെഗാവാട്ടാണ് സ്ഥാപിതശേഷി. കക്കാട് നദിയിലെ ജലലഭ്യതയും മൂഴിയാറിലെ ഉത്പാദനവും കണക്കിലെടുത്തു മാത്രമേ ചെറുകിട പദ്ധതികളില് ഉത്പാദനം സാധ്യമാകുകയുള്ളൂ. 2018ലെ മഹാപ്രളയം ഈ പദ്ധതികളെയെല്ലാം സാരമായി ബാധിച്ചിരുന്നു. പവര് ഹൗസുകള്ക്ക് അന്ന് സാരമായ തകരാറുകളുണ്ടായി.
40 ഏക്കര് കാഴ്ചവിസ്മയം
കേരളത്തില് സഞ്ചാരികളെ ഏറ്റവും ആകര്ഷിക്കുന്ന ഇടങ്ങളിലൊന്നാണ് ഗവി. ആങ്ങമൂഴിയില്നിന്നു ഗവി വരെ വനത്തിലൂടെ 55 കിലോമീറ്റര് യാത്ര ചെയ്യാമെന്നതാണ് പ്രത്യേകത. ഇതിനിടെയിലാണ് വൈദ്യുതി ഉത്പാദനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അത്ഭുതലോകം കാഴ്ചകൾ സമ്മാനിക്കുന്നത്. മൂന്ന് പ്രധാന ഡാമുകള്, നിരവധി ചെറുകിട സംഭരണികള് എന്നിവയെല്ലാം കടന്ന് പെന്സ്റ്റോക്ക് പൈപ്പുകളും മൂഴിയാര് പവര്ഹൗസിന്റെ വിദൂര ദൃശ്യവുമെല്ലാം ആസ്വാദ്യം. അരണമുടി ലുക്ക് ഔട്ട്, വാല്വ് ഹൗസ്, അരണമുടി പുല്ലുമേട്, വന്യമൃഗങ്ങൾ, ആനത്തോട് കക്കി ഡാമുകളില് ബോട്ടിംഗ്, കൊച്ചുപമ്പ എന്നിവയൊക്കെ ഏറെ ഹൃദ്യം.
ശബരിഗിരി പദ്ധതി നിര്മാണത്തിന് കൊച്ചുപമ്പ വനമേഖലയില് 1960 -70 കാലഘട്ടത്തില് ഒരു ടൗണ്ഷിപ്പ് നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. ഇതിന്റെയെല്ലാം അവശേഷിപ്പുകള് സഞ്ചാരികള്ക്കു കാണാം. കാനനമധ്യത്തില് 40 ഏക്കറില് നല്ല പ്ലാനിംഗോടെ നിർമിച്ചതാണ് ടൗണ്ഷിപ്പ്. പദ്ധതി നിര്മാണഘട്ടത്തില് ഇവിടം ജീവനക്കാരെക്കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാല് 1990 മുതല് താമസക്കാർ കുറഞ്ഞുതുടങ്ങി. മൂഴിയാര് പവര്ഹൗസ് മേഖലയിലെ കോട്ടേജുകളേറെയും നശിച്ചു. അക്കാലത്ത് സിനിമ തിയറ്റര്, ബസ് സ്റ്റാന്ഡ്, സ്കൂളുകള്, ആശുപത്രി, മൈതാനം, ക്ലബ്, ക്ഷേത്രം എന്നിവയൊക്കെ മൂഴിയാറിലും പരിസരങ്ങളിലുമുണ്ടായിരുന്നു. കൊച്ചുപമ്പ ഗവ. യുപി സ്കൂള് 1990കളുടെ അവസാനത്തോടെ പൂട്ടി. മൂഴിയാര് എല്പി സ്കൂള് നിലവിലുണ്ട്. ആദിവാസി വിഭാഗം കുട്ടികളാണ് പഠിതാക്കളേറെയും. അക്കാലത്തെ ബസ് സര്വീസുകള് മിക്കതും നിലച്ചുവെങ്കിലും തിരുവനന്തപുരം- മൂഴിയാര് ബസ് സര്വീസ് ഇപ്പോഴുമുണ്ട്.
SUNDAY DEEPIKA
1979ൽ പുറത്തുവന്ന ഐ.വി.ശശി ചിത്രമാണ് "ഏഴാം കടലിനക്കരെ.' അമേരിക്കയിൽ ചിത്രീകരിച്ച ആദ്യ മലയാളസിനിമ. ടെലിവിഷനൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് മലയാളി പ്രേക്ഷകർ ആ സിനിമ അറിഞ്ഞാസ്വദിച്ചു. അമേരിക്കൻ വിസ്മയങ്ങൾ കണ്ട് ആനന്ദിച്ചു.
1776 ജൂലൈ നാലിന് മുൻ ബ്രിട്ടീഷ് കോളനികളായിരുന്ന 13 സംസ്ഥാനങ്ങൾ ഔദ്യോഗികമായി യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് ഓഫ് അമേരിക്ക എന്ന പേര് തങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യപ്രഖ്യാപനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി. ആ പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ ഇരുനൂറ്റി അമ്പതാം വർഷമാണിത്. ഇപ്പോഴും അമേരിക്ക വാർത്തകളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. അമേരിക്കയിലടക്കം നടക്കുന്ന ലോകകപ്പ് ഫുട്ബോളിന്റെ ലഹരിയിലാണ് ലോകത്തോടൊപ്പം കേരളവും.
അമേരിക്കയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ പ്രസിഡന്റ് ഡോണൾഡ് ട്രംപും തീർന്നിട്ടും തീർന്നിട്ടും തീരാത്ത ഇറാൻ യുദ്ധവും ഹോർമുസ് കടലിടുക്കും ചേർന്ന് കേരളത്തിലെ അടുക്കളകളെ ഞെരിക്കുന്ന കാലവും കൂടിയാണിത്. അമേരിക്കയെ ഓർത്ത് നമ്മൾ പല്ലു ഞെരിക്കുന്ന കാലവും. ട്രംപും അമേരിക്കയും ലോകത്തിന്റെ സ്വാസ്ഥ്യം കെടുത്തുകയാണ്.മലയാളികൾക്ക് അമേരിക്ക ഇപ്പോൾ പണ്ടത്തെ അമേരിക്കയല്ല. അങ്ങോട്ടുള്ള യാത്രകൾ ധാരാളം. അവിടത്തെപ്പോലെ പല അതിശയക്കാഴ്ചകളും ഇവിടെയുമെത്തി.
ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് അമേരിക്കൻ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഇരുനൂറ്റമ്പതാം വാർഷികമെത്തുന്നത്. സാംസ്കാരിക വൈവിധ്യം, സാങ്കേതിക മുന്നേറ്റം, പൗരസ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവയ്ക്ക് പേരുകേട്ടതാണ് അമേരിക്കയുടെ ചരിത്രം. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സാമ്പത്തിക, സൈനിക ശക്തി. അമേരിക്കയുടെ പരിണാമത്തെക്കുറിച്ചും അവിടത്തെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും പറയാൻ ഏറ്റവും അർഹതയുള്ളത് കേരളത്തിന്റെ ലോകസഞ്ചാരിയായ സന്തോഷ് ജോർജ് കുളങ്ങരയ്ക്കുതന്നെ. അദ്ദേഹവുമായി നടത്തിയ അഭിമുഖത്തിന്റെ പ്രസക്തഭാഗങ്ങൾ:
? അമേരിക്കൻ സ്വാതന്ത്ര്യപ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ 250ാം വർഷത്തിലെത്തുമ്പോൾ ആ രാജ്യത്തിന്റെ തുടക്കം എങ്ങനെ വിലയിരുത്താം
= ലോകത്തിന്റെ പലയിടത്തുമെന്നതുപോലെ കുടിയേറിയെത്തിയവരാണ് അമേരിക്കയെയും പടുത്തുയർത്തിയത്. എത്തിയവർ നാടിന്റെ ഉടമസ്ഥരും ഭരണാധികാരികളുമായി. ശൂന്യമായ നാട്ടിലേക്കല്ല കുടിയേറ്റമുണ്ടായത് എന്നോർക്കണം. തദ്ദേശീയരായ ജനത അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. റെഡ് ഇന്ത്യൻസും നേറ്റീവ് അമേരിക്കൻസും.
അവരെ ഇല്ലാതാക്കിക്കൊണ്ടുള്ള സംസ്കാരമാണുണ്ടായത്. ചരിത്രം ഭരണാധികാരികളുടേതാണല്ലൊ. അങ്ങനെ കുടിയേറ്റക്കാരുടെ ചരിത്രമായി അമേരിക്കൻ ചരിത്രം. അശോക ചക്രവർത്തിയുടെ ഭരണനേട്ടങ്ങൾ അശോകൻതന്നെ രേഖപ്പെടുത്തിയ ശിലകളിൽ നിന്നാണല്ലൊ നമ്മളറിയുന്നത്. 2000 വർഷം മുമ്പു ജീവിച്ചിരുന്ന സാധാരണക്കാരോ കർഷകരോ ഒന്നും ഞങ്ങളുടെ അനുഭവം ഇങ്ങനെയാണെന്നു കൊത്തിവച്ചിട്ടില്ല.
? കുടിയേറ്റത്തിൽനിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയോ
= കുടിയേറി എത്തിയവർക്ക് കുറേ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. യൂറോപ്പിലെ പല രാജ്യങ്ങളിൽനിന്നാണ് പ്രധാനമായും ആളുകളെത്തിയത്. ബ്രിട്ടൻ നിയന്ത്രണത്തിൽ നിർത്താൻ കുറേ ശ്രമിച്ചു. അതോടെ ബ്രിട്ടനിൽനിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടേണ്ടതായിവന്നു. ജോർജ് വാഷിംഗ്ടണൊക്കെ നേതൃത്വം നല്കി ആ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയെടുത്തു. സ്വാതന്ത്ര്യം നേടുമ്പോൾ നമ്മളെങ്ങനെ ജീവിക്കും, എങ്ങനെ അതിജീവിക്കും എന്ന ചോദ്യത്തിൽനിന്ന് അവർക്കൊരു വാശിയുണ്ടായി. അതിജീവനത്തിനായി സാങ്കേതികവിദ്യകളൊക്കെ അവർ മാറ്റിയെടുത്തു.
അതാണ് ആദ്യഘട്ടത്തിൽ അവരുടെ മികവ്. ബ്രിട്ടൻ മാത്രമല്ല, പല യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളുടെ കോളനികളും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ പ്രധാന ശക്തി ബ്രിട്ടനായെന്നുമാത്രം. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ (യുഎസ്എ) ആയി മാറുമ്പോൾ സ്ഥാപകപിതാക്കൻമാർ എന്ന് അവർ വിളിക്കുന്ന ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള മഹാന്മാരായ നേതാക്കളാണ് അവരുടെ ഭരണരീതികളും ഭരണഘടനയും രൂപപ്പെടുത്തിയത്. അതാണ് അവരുടെ അടിസ്ഥാനശിലകൾ. അതിന്നും ആ രാജ്യത്തെ ശക്തമായി മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്നുണ്ട്.
? അമേരിക്കൻ ജീവിതത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യ (liberty)ത്തിനുള്ള സ്ഥാനം എന്താണ്
= മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലൂന്നിയ സംവിധാനമാണവിടെ കൊണ്ടുവന്നത്. യൂറോപ്പിൽ ബ്രിട്ടനും സ്പെയിനുമടക്കം പലയിടത്തും രാജഭരണം നടക്കുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള ഏകാധിപത്യ സംവിധാനത്തെ അമേരിക്ക മാറ്റിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും ശക്തി അവർ ഉൾക്കൊണ്ടു.
പക്ഷേ, ഒന്നു മനസിലാക്കണം. ലിബർട്ടിയെന്നാൽ എന്തും ചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല. ഒരാൾക്കുള്ളതിനു തുല്യമായ സ്വാതന്ത്ര്യം മറ്റേയാൾക്കുമുണ്ട്. അതായത് സമ്പന്നനും ദരിദ്രനും ഒരേ അവകാശമുണ്ടാകണം. പക്ഷേ അതുമുഴുവൻ അമേരിക്കയിൽ നടപ്പിലായോ എന്നു ചോദിച്ചാൽ ഇല്ലെന്നു പറയേണ്ടിവരും. എന്നാലും പൊതുവെ അമേരിക്കൻ നഗരങ്ങളിലായാലും ഗ്രാമങ്ങളിലായാലും ലിബർട്ടി എന്നതാണ് അവരുടെ അടിസ്ഥാനവാക്യം. എല്ലാവർക്കും യാത്ര ചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. എന്നാൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് ദോഷമാകുന്ന വിധം കാറോടിക്കാൻ അവകാശമില്ല. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ പിടിക്കപ്പെടും. എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും സാമൂഹികമായ അത്തരമൊരു നിഷ്ഠ ആദ്യമായി കൊണ്ടുവന്ന രാജ്യം അമേരിക്കയാണ്.
? സോവ്യറ്റ് ചേരിയുമായുള്ള ശീതയുദ്ധം അവരെ എങ്ങനെ മാറ്റി
= രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനുശേഷം സോവ്യറ്റ് ചേരിയുമായുള്ള സംഘർഷത്തിന്റെ കാലത്ത് സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ മത്സരമുണ്ടായി. അതിലവർ സോവ്യറ്റ് യൂണിയനെയാണ് ലക്ഷ്യംവച്ചതെങ്കിലും സോവ്യറ്റ് ചേരിയിലുള്ള രാജ്യങ്ങളെയെല്ലാം കണക്കിലെടുത്ത് അപ്രമാദിത്വത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള വലിയൊരു കുതിപ്പായിരുന്നു. അത് സാങ്കേതികവിദ്യയിലും സാമ്പത്തികരംഗത്തും അമേരിക്കയ്ക്ക് വലിയ നേട്ടമുണ്ടാക്കി. അങ്ങനെയാണവർ ലോകശക്തിയായി വളർന്നത്. ആ വളർച്ച മറ്റു ലോകരാജ്യങ്ങളുടെ വിധി നിർണയിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമായി അവർ കണ്ടു. അതോടെ ലോകത്തിന്റെ സമതുലനം തെറ്റിക്കുന്ന നിലയിലേക്കു പോയി. ഏറ്റവുമവസാനം നമ്മളിപ്പോൾ കാണുന്ന ഇറാൻ യുദ്ധംവരെ ആ തുടർച്ച നമുക്കു കാണാം.
? അമേരിക്കയിലെ പൗരബോധത്തെക്കുറിച്ച് യാത്രകളിൽനിന്ന് എന്താണറിഞ്ഞത്
= അമേരിക്കയിൽ മാത്രമല്ല, എല്ലാ വികസിതനാടുകളിലും പൗരബോധം കാണാൻ പറ്റും. വിദ്യാഭ്യാസംകൊണ്ടും മറ്റും മനുഷ്യനുണ്ടായ മനോവികസനമാണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്. വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള വികസനമല്ല. അനുകൂലമായ സാഹചര്യമുണ്ടാകുമ്പോഴാണ് പൗരബോധവുമുണ്ടാകുന്നത് എന്നതും സത്യമാണ്. കുറച്ചുദിവസം മുമ്പ് ഉത്തര അയർലൻഡിൽ തെരുവിലേക്കിറങ്ങിയ വെള്ളക്കാർ കാണുന്ന ഓരോ വീടും കാറും അടിച്ചുതകർക്കുന്ന ദൃശ്യവും നമ്മൾ കണ്ടു. പൗരബോധമുള്ള സമൂഹം തന്നെയാണ് അതൊക്കെ ചെയ്യുന്നത്. സാഹചര്യംകൂടി അനുകൂലമാകണമെന്നതാണ് അതിന്റെയർഥം. നമ്മുടെ നാട്ടിലാണെങ്കിൽ സാഹചര്യം അനുകൂലമാണെങ്കിലും പൗരബോധമില്ല എന്നതാണ് വ്യത്യാസം.
? അമേരിക്ക മലയാളികളുടെകൂടി സ്വപ്നഭൂമിയാണ്. അവിടത്തെ മലയാളി സമൂഹത്തിന്, അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിന് വേണ്ടത്ര ഉയരങ്ങളിലെത്താനായിട്ടുണ്ടോ
= അവിടത്തെ മലയാളി സമൂഹം എണ്ണത്തിൽ വളരുന്നുണ്ട് എന്നല്ലാതെ അതിന് ആനുപാതികമായി അവരെത്തേണ്ട സ്ഥലങ്ങളിലെത്തുന്നുണ്ടോ എന്നു സംശയമാണ്. അവിടത്തെ ജൂതസമൂഹത്തെ നോക്കുക. അവരുടെ എണ്ണം. മലയാളി അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ത്യൻ സമൂഹം. അവരുടെ എണ്ണം. അതിനെ അവരെത്തിയ പദവികൾ, ഔന്നത്യം, അവരുടെ സ്വാധീനം എന്നിവയുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ മറ്റു പല സമൂഹങ്ങളും എത്തിയ ഉയരങ്ങളിൽ നമുക്കെത്താൻ പറ്റിയിട്ടില്ല എന്നു കാണാം.
എങ്കിലും ചില പട്ടണങ്ങളിലെ മേയർ പദവിയുൾപ്പെടെ പല മേഖലകളിലും ഉയർന്നുവരുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ രണ്ടാം തലമുറപോലും വേണ്ടത്ര ഉയരത്തിലേക്കു പോയിട്ടുണ്ടോ എന്നു ചോദിച്ചാൽ ഇല്ല എന്നു പറയേണ്ടിവരും. അവിടെയും ഉദ്യോഗസ്ഥനാകുക, കൃത്യമായി ശമ്പളം വാങ്ങുക, സ്വസ്ഥമായി ജീവിക്കുക എന്ന ചിന്തയാണ് പൊതുവെ നമ്മുടെ ആളുകൾക്ക്.
? അമേരിക്കൻ സ്വപ്നം എന്നത് ലോകമെമ്പാടുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും അമേരിക്ക തന്നെയാണോ അവസരങ്ങളുടെ ആത്യന്തിക ഭൂമി
= അങ്ങനെ പറയാൻ പറ്റില്ല. അമേരിക്കയിൽ ഒത്തിരി പ്രതിസന്ധികളുണ്ട്. അങ്ങോട്ടുള്ള കുടിയേറ്റംതന്നെ പ്രശ്നമാണ്. മിടുക്കുള്ളവരെ എല്ലാവർക്കും വേണം. മിടുക്കു കുറഞ്ഞവർക്കാണ് പ്രശ്നം. മിടുക്കനായ ഒരു ന്യൂറോസർജന് എവിടെയും ജോലിക്ക് സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ സാധാരണ തൊഴിലാളിയെ അവർക്കാർക്കും വേണ്ട.
അത്തരം സാഹചര്യങ്ങൾ ലോകത്തെല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെയാണെന്നാണ് തോന്നുന്നത്. അമേരിക്ക തീർച്ചയായും കുടിയേറ്റക്കാരുടെ രാജ്യമാണ്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവരങ്ങനെയല്ല ചിന്തിക്കുന്നത്. ആദ്യം കുടിയേറിയവർ നാട്ടുകാരും പിന്നീടു വരുന്നവർ നിയമവിരുദ്ധ കുടിയേറ്റക്കാരും എന്ന മനോഭാവമാണിപ്പോൾ. ആദ്യം വന്നവനാണല്ലൊ എവിടെയും അധികാരം കൂടുതൽ.
? റെഡ് ഇന്ത്യൻസ് പോലുള്ള തദ്ദേശീയരെ അവരെങ്ങനെയാണ് കാണുന്നത്. അവരുടെ സംസ്കാരവും പൈതൃകവും സംരക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ
= ഉണ്ട്. ആദ്യകാലത്തൊന്നും തദ്ദേശീയ അമേരിക്കക്കാരോട് വലിയ സഹതാപം കാണിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിലും ഇപ്പോൾ ലോകത്തെ കാണിക്കാൻ വേണ്ടിയിട്ടും ഭരണഘടന കൊടുത്തിട്ടുള്ള ചില അവകാശങ്ങളുടെ പേരിലും അവശേഷിക്കുന്ന തദ്ദേശീയർക്ക് നല്ല പരിഗണന കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന് കാസിനോകൾ, ടൂറിസ്റ്റ് കേന്ദ്രങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ കിട്ടുന്ന വരുമാനത്തിന്റെ വലിയൊരു പങ്ക് ഇവർക്കാണ്.
? 250 വർഷത്തെ ചരിത്രം അവരെങ്ങനെയാണ് കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നത്. സ്മാരകങ്ങൾ, മ്യൂസിയങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെയാണോ. ഇക്കാര്യത്തിൽ ഇന്ത്യയുമായി താരതമ്യമുണ്ടോ
= ഇന്ത്യയിൽ ആർക്കിയോളജിക്കൽ സർവേ വകുപ്പ് സംരക്ഷിക്കുന്നത് നല്ല രീതിയിലാണ്. കുഴപ്പം നമ്മുടെ നാട്ടുകാർക്കാണ്. കേറരുതെന്ന് പറയുന്നിടത്ത് കേറി നിൽക്കുക, പൗരാണിക ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും മുകളിൽ കയറി എങ്ങനെയാണൊരു സെൽഫിയെടുക്കുക എന്നു ചിന്തിക്കുക, മാലിന്യങ്ങൾ തള്ളുക, പുൽത്തകിടികളിലൂടെ നടക്കുക ഇതൊക്കെയാണ് നമ്മുടെ ആൾക്കാരുടെ പരിപാടി. നേരത്തേ പറഞ്ഞതുപോലെ പൗരബോധത്തിന്റെ കുറവ്.
ഇന്ത്യയിലെ ഇത്തരം കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ചെന്നാൽ ഏറ്റവുമധികം കേൾക്കുന്നത് സെക്യൂരിറ്റി വിഭാഗത്തിന്റെ വിസിലടി ശബ്ദമാണ്. ഒരുത്തനെ വിസിലടിച്ച് പുല്ലിന്റെ പുറത്തുനിന്നിറക്കുമ്പോഴേക്കും മറ്റവൻ അമ്പലത്തിനു മുകളിൽ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു കയറും! അച്ചടക്കമില്ലാത്ത സമൂഹത്തിന്റെ പണിയാണിത്. ഈ പ്രശ്നം അമേരിക്കപോലുള്ള രാജ്യങ്ങളിലില്ല. അവിടെ സെക്യൂരിറ്റിപോലും വേണ്ട. അവർക്കറിയാം ഒരു പ്രത്യേകസ്ഥലത്ത് എങ്ങനെ പെരുമാറണമെന്ന്. അത് സ്കൂളിൽത്തന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതാണ് അവിടെയും ഇവിടെയുമുള്ള വ്യത്യാസം. സംരക്ഷണത്തിന്റെ വ്യത്യാസത്തേക്കാൾ മനുഷ്യരുടെ തോന്ന്യാസത്തിലെ വ്യത്യാസം.
? അമേരിക്കൻ യാത്രകളിലെ സവിശേഷമായ എന്തെങ്കിലും അനുഭവം ഓർത്തെടുക്കാമോ
= അമേരിക്കയിൽ ലാൻഡ്സ്കേപ്പിന്റെ ഒത്തിരി വ്യത്യാസമുണ്ട്. ഫ്ലോറിഡയിലെ കീ വെസ്റ്റ് പ്രദേശത്തുകൂടി യാത്രചെയ്യുന്നതുപോലെയല്ല മൊണ്ടാന സ്റ്റേറ്റിലൂടെ പോകുന്നത്. ലാസ് വേഗാസിന്റെ അനുഭവമല്ല, ന്യൂയോർക്കിലേത്. ലോകത്തെ ഒട്ടുമുക്കാലും ഭൂപ്രകൃതി അമേരിക്കയിലുണ്ട്. ഇന്ത്യയെപ്പോലെ വൈവിധ്യം. പാറക്കെട്ടുകളുള്ള പർവതങ്ങൾ, മഞ്ഞുമൂടിയ സ്ഥലങ്ങൾ, മരുഭൂമി, ഗ്രാൻഡ് കാനിയൻ പോലുള്ള പ്രകൃതിയുടെ അദ്ഭുതങ്ങൾ, അലാസ്ക പോലെ ഉത്തരധ്രുവത്തോടടുത്തു കിടക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വൈവിധ്യം ഏതാണ്ടെല്ലാംതന്നെ അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ആദ്യത്തെ യാത്രകളിൽ അമേരിക്ക വലിയ ആവേശമാകുമെങ്കിലും പിന്നെപ്പിന്നെ അദ്ഭുതം കുറഞ്ഞുവന്നു. ഞാൻ ആദ്യ അമേരിക്കൻയാത്ര നടത്തുന്ന കാലത്തെ ഇന്ത്യയിൽനിന്ന് ഇവിടത്തെ സംവിധാനങ്ങളും റോഡുകളും സൗകര്യങ്ങളും സൂപ്പർമാർക്കറ്റുകളും മാളുകളും മറ്റൊരു ലെവലായി. അങ്ങനെ അമേരിക്കൻകാഴ്ചയുടെ ഷോക്ക് കുറഞ്ഞു. ലുലു മാളിലൊക്കെ പോയിട്ടുള്ളവർക്ക് അമേരിക്കയിലെ മാളുകളൊന്നും അദ്ഭുതമല്ല. ആദ്യം പോയപ്പോൾ പക്ഷേ അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല.
? മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ വൈവിധ്യങ്ങളോ
= മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ അവിടെ വലിയ വൈവിധ്യമില്ല. നെവാദ മരുഭൂമിയിൽകൂടിയൊക്കെ പോകുമ്പോൾ ചില വിദൂരസ്ഥലങ്ങളിലെ ഗ്രാമങ്ങളുണ്ട്. ജയിലിൽനിന്ന് വിട്ടയച്ച കുറ്റവാളികളും മറ്റും ചേർന്ന ചില സമൂഹങ്ങൾ. അവരെ പൊതുസമൂഹം സ്വീകരിക്കില്ല. അതൊക്കെ കുറച്ചു ദരിദ്രവും പ്രാകൃതവുമായ സ്ഥലങ്ങളാണ്. അവിടൊക്കെ ഞാൻ പോയിട്ടുണ്ട്. അതൊക്കെ വിചിത്രമായ അനുഭവമായിരുന്നു. അമേരിക്കയിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള ഇടങ്ങളുണ്ടോ എന്ന ആശ്ചര്യം.
തകരം മേഞ്ഞ വീടുകളും പലകയടിച്ച ഭിത്തിയൊക്കെയുള്ള ദാരിദ്ര്യം പിടിച്ച സ്ഥലങ്ങൾ. അവർ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ആളുകളാണ്. ബലാത്സംഗക്കേസുകളിലൊക്കെപ്പെട്ടശേഷം ജയിൽ മോചിതരാകുന്നവർക്ക് പൊതുസമൂഹത്തിൽ വീടു കിട്ടാനൊക്കെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. അങ്ങനെയുള്ളവർ ഇത്തരം സ്ഥലങ്ങളിൽച്ചെന്ന് താമസമുറപ്പിക്കും. അമേരിക്കയുടെ വേറൊരു മുഖമാണ് അവിടങ്ങളിൽ കാണാൻ സാധിച്ചിട്ടുള്ളത്.
? അമേരിക്കൻ യാത്രകൾക്കിടയിൽ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ഉള്ളിൽത്തട്ടിയ ഏതെങ്കിലും അനുഭവമുണ്ടോ
= അങ്ങനെ ഒരു പ്രത്യേകനാട്ടിൽ കുറേ ആളുകൾ നമ്മളെ സഹായിക്കും, വേറെ കൂട്ടർ നമ്മളെ സഹായിക്കില്ല എന്നൊന്നുമില്ല. ഇത് ലോകത്തെവിടെയും ഒരുപോലെയാണ്. പിന്നെയുള്ളത് ഭാഷയുടെ പ്രശ്നം. പ്രതിസന്ധിയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞുകൊടുക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരു ഭാഷ വേണ്ടേ. അതാണ് ചിലയിടത്തു ചെന്നാൽ സഹായംകിട്ടാൻ തടസം നിൽക്കുന്നത്. മനുഷ്യരുടെ നന്മയുടെ അളവും തിന്മയുടെ അളവും ലോകത്തെല്ലായിടത്തും ഒരേ അളവിലാണ്.
അമേരിക്കക്കാരനായതുകൊണ്ട് നന്മ കൂടുതലോ ഇന്ത്യക്കാരനായതുകൊണ്ട് തിന്മ കൂടുതലോ ഒന്നുമില്ല. നമ്മളൊരു ഗ്രാമത്തിൽ ചെന്നാൽ 90 ശതമാനവും നല്ല മനുഷ്യരായിരിക്കും. അഞ്ചെട്ടു ശതമാനം സംശയാലുക്കളായിരിക്കും. മൂന്നുനാലു ശതമാനം പ്രശ്നക്കാരുമായിരിക്കും. സംശയാലുക്കളും പ്രശ്നക്കാരും വന്ന് എടങ്കോലിടാം. എങ്കിലും പൊതുവേ മനുഷ്യരെ സഹായിക്കാൻ തയാറുള്ളവരാണ് ബഹുഭൂരിപക്ഷംപേരും എന്നാണ് എന്റെ അനുഭവം. അമേരിക്കയിലും പൊതുവേ അങ്ങനെയാണ്.
? അമേരിക്കൻ ടൂറിസം മോഡലിന് എന്തെങ്കിലും സവിശേഷതകൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ
= ടൂറിസം മോഡലുകളല്ല അമേരിക്കയ്ക്ക് പ്രധാനം. അവരുടെ സാങ്കേതികവിദ്യകൊണ്ട് അവിടെ സ്വാഭാവികമായി സംഭവിച്ച മാറ്റങ്ങളൊക്കെ ലോകത്തിനു വളരെ മുമ്പേ നടന്ന കാര്യങ്ങളായതുകൊണ്ട് മറ്റു നാടുകൾക്കെല്ലാം അതു കൗതുകമായി. ആ കൗതുകമാണ് ടൂറിസമായി മാറിയത്. സാൻഫ്രാൻസിസ്കോയിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ കടലിടുക്കിനു കുറുകെ നിർമിച്ച വലിയൊരു പാലം. അതവരുടെ ആവശ്യമായിരുന്നു. അതാണ് ഗോൾഡൻ ഗേറ്റ് ബ്രിഡ്ജ്.
സാൻഫ്രാൻസിസ്കോയിൽ മറ്റിടങ്ങളിൽനിന്ന് ചെല്ലുന്നവർക്കെല്ലാം ആ പാലം ഒരദ്ഭുതമായി മാറി. നാസയിൽ ടൂറിസ്റ്റുകൾ എത്തുന്നുണ്ട്. അത് ടൂറിസത്തിലുവേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയ സ്ഥാപനമല്ലല്ലൊ. സ്റ്റാച്യു ഓഫ് ലിബർട്ടി പോലും ടൂറിസത്തിനുവേണ്ടി പണിതതല്ല. ചരിത്രസ്മാരകമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെയാണ് അമേരിക്കയിൽ ടൂറിസം വികസിച്ചത്. അടുത്തകാലത്ത് എവിടെയെങ്കിലും അമേരിക്കയുടെ ടൂറിസം പരസ്യം കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? അങ്ങനെ പരസ്യം ചെയ്ത് വിളിക്കേണ്ട കാര്യം അവർക്കില്ല. എന്നാൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആളുകൾ ടൂറിസം വീസയ്ക്കുവേണ്ടി കാത്തുനിൽക്കുന്നത് അമേരിക്കയിൽ പോകാനാണ്.
ഇന്ത്യയിൽ സർദാർ പട്ടേലിന്റെ പ്രതിമയുണ്ടാക്കിയപ്പോൾ വിമർശനമുണ്ടായി. പട്ടിണികിടക്കുന്നവന് കൊടുക്കേണ്ട കാശല്ലേ എന്ന്. അങ്ങനെ അതിനെ കാണരുത്. പട്ടിണി മാറ്റിയിട്ടല്ല ലോകത്ത് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നടത്തിയിട്ടുള്ളത്. നാസ ബഹിരാകാശ ദൗത്യം നിർവഹിക്കുമ്പോൾ അമേരിക്കയിലാരും തെരുവിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്നില്ലേ? ഇത് രണ്ട് ദർശനമാണ്. ഭാവിയിൽ മനുഷ്യർ കാണാൻ വരുമെന്നു ചിന്തിച്ചിട്ടല്ലല്ലോ ഷാജഹാൻ താജ്മഹാൽ ഉണ്ടാക്കിയത്. പിന്നീടിന്നുവരെ എത്ര കോടിയാളുകൾ അത് കാണാൻ വന്നു. ആ വന്ന ആളുകൾ ചെലവഴിച്ച പണം ഇക്കണോമി വളർത്തിയില്ലേ. പട്ടേൽ പ്രതിമയൊക്കെ ഒരു ചിഹ്നമാണ്. നമുക്കും പലതും ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് കാണിക്കുന്ന ചിഹ്നം. പ്രതിമയ്ക്കു പിന്നിലെ രാഷ്ട്രീയത്തെക്കുറിച്ചല്ല ഞാൻ പറയുന്നത്.
? മോഡേൺ ഇംപീരിയലിസത്തിന്റെ പേരിലുള്ള വിമർശനമോ
= അത് ഭരണാധികാരികളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും. ഏറ്റവും സ്വാർഥരാണ് അമേരിക്കൻ സമൂഹം. ഞങ്ങളുടെ കാര്യം, ഞങ്ങളുടെ കച്ചവടം. ഇതാണ് ലൈൻ. ട്രംപൊക്കെ വന്ന് ഒരു രാഷ്ട്രം അർഹിക്കുന്ന ബഹുമാനം ആരും കൊടുക്കാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് അമേരിക്കയെ എത്തിച്ചു. ആ രാജ്യത്തെ ലോകത്തിനു മുന്നിൽ അവഹേളനാപാത്രമായി മാറ്റിയ ഭരണാധികാരിയാണ് ട്രംപ്. അതിൽ അമേരിക്കയിലെ പൗരൻമാർക്കും ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്.
? അമേരിക്ക സാംസ്കാരികമായും സാമ്പത്തികമായും അധിനിവേശം നടത്തിയ രാജ്യങ്ങളുടെ അവസ്ഥ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ
= അമേരിക്കയ്ക്ക് ഒറ്റ ഉദ്ദേശ്യമേയുള്ളൂ. അവരുടെ കച്ചവടം നടക്കണം. ഇതുവരെ തന്ത്രപരമായിട്ടാണത് ചെയ്തിരുന്നതെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ പരുഷമായിട്ടാണ്. അമേരിക്ക മഹത്തായ രാഷ്ട്രം തന്നെയാണ്. അവരുടെ സാങ്കേതികവിദ്യയേയോ സംവിധാനങ്ങളെയോ വളർച്ചയേയോ ലോകത്തിനവർ നല്കിയ സംഭാവനകളെയോ കുറച്ചുകാണുന്ന ആളല്ല ഞാൻ.
ഇടയ്ക്ക് അവരുടെ നയങ്ങളിലുണ്ടാകുന്ന മാറ്റമാണ് പ്രശ്നമാകുന്നത്. അത് ഒരാളുടെ അബദ്ധമായും കാണാനാവില്ല. അവർക്കൊരു ഭരണ സംവിധാനമുണ്ടല്ലോ. അതിൽപ്പെട്ടവരൊക്കെ ബുദ്ധിമാൻമാരല്ലേ. അതിന്റെ പിന്നിൽ നമ്മളറിയാത്ത എന്തൊക്കെയോ നടക്കുന്നുണ്ടാകാം. ഓരോ വിവാദ പ്രസ്താവനയും ഓഹരിവിപണിയിലുണ്ടാക്കുന്ന മാറ്റം പറയുന്നയാൾക്ക് അറിയാമല്ലോ.
? അമേരിക്കയിലെ കുടുംബജീവിതത്തെ നമ്മൾ പരിഹസിക്കാറുണ്ടല്ലോ
= പാശ്ചാത്യരീതിയിലുള്ള ജീവിതം ഒരു ശൈലിയിലങ്ങനെ നീങ്ങുന്നു. അവരുടെ ജോലി, വരുമാനം, വിനോദം, കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം അതൊക്കെ വ്യവസ്ഥാപിത രീതിയിൽ പോകുന്നു. അതിൽ ഇൻഷ്വറൻസ് കമ്പനികൾ, ബാങ്കുകൾ, വായ്പാ സ്ഥാപനങ്ങൾ ഇവരുടെയൊക്കെ സ്വാധീനമുണ്ട്. നിയമങ്ങൾ, നികുതി, പിന്നെ പൊതുവായി സർക്കാരുകൾ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന സൗകര്യങ്ങൾ ഇതൊക്കെയായി അങ്ങനെ പോകുന്നു എന്നതാണ് പാശ്ചാത്യ, വികസിത നാടുകളുടെയെല്ലാം പൊതുസ്വഭാവം.
അമേരിക്കയ്ക്കു മാത്രമായി മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റം എന്നൊന്നും പറയാനാകില്ല. നമുക്ക് കൂടുതൽ ക്ഷമാശീലവും സഹനശേഷിയും ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് അവിടത്തെ അപേക്ഷിച്ച് ഇവിടെ കുടുംബജീവിതം ഭദ്രം എന്നു പറയുന്നത്. അമേരിക്കയിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് കൂടുതൽ സ്വാതന്ത്ര്യവും സ്വതന്ത്രചിന്തയും ഉള്ളതുകൊണ്ട് ഏതു നിമിഷവും പിരിയാം. ഇന്ന് അവിടെയുള്ളത് നാളെ ഇവിടെയെത്തും എന്നതാണ് ശരി.
SUNDAY DEEPIKA
2025 നവംബര് ആറ്.
മലയാളിയായ ആര്. അജിക്ക് അവിസ്മരണീയമായ ദിനം. അന്നാണ് ഓര്മശക്തിയിലെ അസാധാരണ മികവിനുള്ള ഗിന്നസ് വേള്ഡ് റിക്കാര്ഡ് അജിയെ തേടിയെത്തിയത്. ഈ വാര്ത്ത അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞത് ഭൂമിയില് വച്ചല്ല, ആകാശത്തുവച്ചാണ്. ഗണിതശാസ്ത്ര നേട്ടത്തിനുള്ള അറേബ്യന് അവാര്ഡ് ഏറ്റുവാങ്ങാന് ദുബായിലേക്കുള്ള എയര് ഇന്ത്യ വിമാനത്തിലായിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഗിന്നസ് റിക്കാര്ഡിന്റെ പ്രഖ്യാപനം വന്നത്. വിവരമറിഞ്ഞ് പൈലറ്റും എയര്ക്രൂവും അജിയെ അഭിനന്ദനംകൊണ്ടു മൂടി. അന്ന് ആകാശത്തുവച്ചുണ്ടായ ആത്മഹര്ഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്തതാണെന്ന് അജി പറയുന്നു.
അതുല്യ പ്രതിഭ
അജിയുടെ ഐക്യു 187.4 ആണ്. ഇതാണ് കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഐക്യു സ്കോര്. അതിനാല് "ഐക്യു മാന് ഓഫ് കേരള' എന്ന വിശേഷണം ഇദ്ദേഹത്തിനു ലഭിച്ചു. വെറും നാലു സെക്കന്ഡില് 48 അക്ക നമ്പര് ഓര്മിച്ച് മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും കൃത്യമായി ആവര്ത്തിച്ച് പാക്കിസ്ഥാന് പൗരന്റെ പേരിലുള്ള റിക്കാര്ഡ് മറികടന്നാണ് ഗിന്നസ് ബുക്കിൽ ഇടംപിടിച്ചത്.
സ്ക്രീനില് തെളിയുന്ന നൂറോളം അക്കങ്ങള് ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ഓര്ത്തെടുത്ത് മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും പറയാന് കഴിയുന്ന അതുല്യ പ്രതിഭയാണ് ഇദ്ദേഹം. ഒരാളെ നോക്കി ശരീരഭാരം കൃത്യമായി പറയുക, റസ്റ്ററന്റിലെ മെനു കാര്ഡില് കണ്ണോടിച്ച് അതിലുള്ളതെല്ലാം കാണാതെ പറയുക, അഞ്ചുമീറ്റര് അകലെ പിടിച്ച ദിനപത്രത്തിലെ വാര്ത്തകള് തെറ്റാതെ വായിക്കുക, എത്ര വര്ഷം മുമ്പുള്ള കലണ്ടറിലെ ദിവസവും തീയതിയും കണക്കുകൂട്ടി പറയുക, ഒരേസമയം രണ്ടുകൈകള്കൊണ്ടും രണ്ടു ലിപികള് എഴുതുക എന്നിവയെല്ലാം ചെയ്യാന് അജിക്കു കഴിയും.
പതിനൊന്ന് ഇന്ത്യന്, വിദേശ ഭാഷകളില് അജി പ്രാവീണ്യം നേടിയിട്ടുണ്ട്. 13 അക്കങ്ങളുള്ള രണ്ടു സംഖ്യകള് തമ്മില് ഗുണിക്കാന് ഇദ്ദേഹത്തിന് 4.48 സെക്കന്ഡ് മതി. 118 മൂലകങ്ങളുടെ പേരുകള്, 114 ഖുറാന് അധ്യായങ്ങള്, ഭരണഘടനയിലെ 444 അധ്യായങ്ങള് എന്നിവയെല്ലാം അജിക്ക് ഹൃദിസ്ഥം. ഇതുവരെ 33 പിഎസ്സി പരീക്ഷകള് പാസായി. 500 അക്ഷരങ്ങളുള്ള ഇംഗ്ലീഷ് ഖണ്ഡിക വായിച്ചശേഷം പിന്നില്നിന്ന് മുന്നിലേക്ക് അക്ഷരം തെറ്റാതെ അജി പറയും. പത്തക്കങ്ങളുള്ള സംഖ്യയുടെ സ്ക്വയര് റൂട്ട് 1.13 സെക്കന്ഡിനുള്ളില് കണ്ടെത്തുന്നത് ഉള്പ്പെടെ കണക്കിലെ പല കീറാമുട്ടികളും ഇദ്ദേഹത്തിന് നിസാരം. അജിയുടെ അസാധാരണമായ ഓര്മശക്തിയും ഗണിതശാസ്ത്ര വൈഭവവും ആരെയും വിസ്മയിപ്പിക്കും.
പരിശീലനം
കാചപ്രാപ്തി, നയന വിസ്തൃതി, ലോപനസ്ഥം, കാലവൈഭവസ്മൃതി, സൂക്ഷ്മഗുണനം, ഭാരതീയ ഗണിതം, വേദഗണിതം, തുലധിഷ്ഠാനം, ഏകാഗ്രത എന്നിവ പരിശീലിച്ചാണ് ഓര്മശക്തിയിലും ബൗദ്ധികശേഷിയിലും അജി അതുല്യനേട്ടം കൈവരിച്ചത്. ഒരുപിടി മഞ്ചാടിക്കുരു വാരിയിട്ട് ഒറ്റനോട്ടത്തില് അതിന്റെ എണ്ണം പറയാനുള്ള പ്രാപ്തി നേടിയത് നയന വിസ്തൃതിയില് നിന്നാണെന്ന് അജി പറയുന്നു.
കണ്ണിന്റെ ഏകാഗ്രതയിലൂടെ ദൂരെയുള്ള അക്ഷരങ്ങള് വായിച്ചെടുക്കാനുള്ള കഴിവാണ് കാചപ്രാപ്തി. മുന്നിലിരിക്കുന്നയാളുടെ തൂക്കം തിരിച്ചറിയാന് പ്രാപ്തി നല്കുന്നതാണ് തുലധിഷ്ഠാനം. അന്തരീക്ഷത്തില് കണ്ണുറപ്പിച്ച് കാലഗണന നടത്തിയാല് സമയം തിരിച്ചറിയാനുള്ള ശേഷി നല്കുന്ന പരിശീലനമാണ് ലോപനസ്ഥം. ഏതു സമയത്തു ചോദിച്ചാലും ക്ലോക്ക് നോക്കാതെ സമയം പറയാനും ഇദ്ദേഹത്തിനാകും. കലണ്ടറില്ലാതെ പിന്നിലേക്കും മുന്നിലേക്കുമുള്ള ഏതു വര്ഷത്തെയും തീയതിയും സമയവും പറയുന്നതിനുള്ള ശേഷിയാണ് കാലവൈഭവസ്മൃതി.
ഐക്യു ഇഡി ലേണിംഗ് സിസ്റ്റം
വിദ്യാര്ഥികളുടെ ഓര്മശക്തി, വൈജ്ഞാനിക ശേഷി, ഗണിതശാസ്ത്ര കഴിവുകള് എന്നിവ വര്ധിപ്പിക്കുന്നതിന് സഹായിക്കുന്ന ഐക്യു ഇഡി ലേണിംഗ് സിസ്റ്റത്തിന്റെ ഉപജ്ഞാതാവാണ് അജി. മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ പ്രവര്ത്തനക്ഷമതയും പുതിയ വിവരങ്ങള് വേഗത്തില് ഗ്രഹിക്കാനുള്ള ശേഷിയും പ്രയോജനപ്പെടുത്താന് ഈ സിസ്റ്റത്തിലൂടെ കഴിയുമെന്ന് അജി പറയുന്നു.
മൂന്നാം ക്ലാസുമുതല് പ്ലസ്ടു വരെയുള്ള വിദ്യാര്ഥികളുടെ ഐക്യു ലെവല് ഉയര്ത്തുന്ന പദ്ധതിയാണിത്. നാഷണല് മെഡിക്കല് കമ്മീഷന്റെ മുന് ചെയര്മാനും നിംഹാന്സിന്റെ (നാഷണല് ഇന്സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് മെന്റല് ഹെല്ത്ത് ആൻഡ് ന്യൂറോ സയന്സ്) മുന് ഡയറക്ടറുമായ ഡോ. ബി.എന്. ഗംഗാധര് അജിയുടെ കഴിവ് നേരിട്ടു മനസിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇതേക്കുറിച്ച് കൂടുതല് പഠിക്കാന് നിംഹാന്സ് ഇന്സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് അജിയുടെ മസ്തിഷ്കശേഷി പഠനവിധേയമാക്കാനും തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്.
വനം വകുപ്പില് ഡെപ്യൂട്ടി റേഞ്ച് ഓഫീസറായി ജോലി ചെയ്തിരുന്ന അജി അഞ്ചുവര്ഷത്തേക്ക് അവധിയെടുത്ത് വിദ്യാര്ഥികള്ക്കുള്ള പരിശീലന പരിപാടി നടത്തിവരികയാണ്. ഇതിനായി സംസ്ഥാനത്തെ വിവിധ വിദ്യാലയങ്ങള് സന്ദര്ശിക്കുകയും ക്ലാസുകള് നല്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വിദ്യാര്ഥികളുടെ ഗവേഷണത്തിനും പരിശീലനത്തിനും നേതൃത്വം നല്കുന്നത് ഡോ. ഗംഗാധറാണ്. ഗവേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി ദേശീയതലത്തില് തെരഞ്ഞെടുത്ത 34 വിദ്യാര്ഥികള്ക്ക് 41 ദിവസത്തെ റസിഡന്ഷ്യല് ഗവേഷണ പരിപാടിയാകും നടത്തുക. നിലവില് ഐക്യു ഇഡിക്ക് ലോകത്തിലെ പ്രമുഖ ടെക് ചിപ് നിര്മാണ കമ്പനിയായ എന്വിഡിയയുടെ പൂര്ണ പിന്തുണയുണ്ട്.
ഐക്യു ഇഡി സിസ്റ്റം വഴി ലോകത്തെ പ്രമുഖ രാജ്യങ്ങളോട് കിടപിടിക്കാന് നമ്മുടെ വിദ്യാര്ഥികളെയും വളര്ത്തിയെടുക്കാന് കഴിയുമെന്നാണ് അജിയുടെ പ്രതീക്ഷ. മാജിക് ഓഫ് മാത്തമാറ്റിക്സ്, പ്രാണായാമ- ദ സയന്സ് ഓഫ് ബ്രീത്ത് എന്നീ പുസ്തകങ്ങളുടെ രചയിതാവാണ് അജി. കുണ്ടറ നാന്തിരിക്കല് വെട്ടിലില് പുത്തന്വീട്ടില് രഘു-ഗീത ദമ്പതികളുടെ മകനാണ്. ഭാര്യ: അജന്ത. മക്കള്: അഭിനന്ദ്, അഭിനിത.
SUNDAY DEEPIKA
സ്മാരക ശിലകൾ
രാജസ്ഥാനിലെ ജോധ്പുര് ജില്ലയില്, താര് മരുഭൂമിയുടെ അതിരുകളിലായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന പുരാതന നഗരമാണ് ഒസിയാന്. മനോഹരമായ കൊത്തുപണികളാല് സമൃദ്ധമായ ഇവിടത്തെ ഹൈന്ദവ ജൈന ക്ഷേത്രങ്ങള് കാരണം ഈ നഗരം "രാജസ്ഥാന്റെ ഖജുരാഹോ’ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. ഒരുകാലത്ത് ഉത്തരേന്ത്യയെയും മധ്യേഷ്യയെയും ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്ന പ്രധാന വ്യാപാരകേന്ദ്രമായിരുന്ന ഒസിയാന്, ഇന്ന് അതിന്റെ അതുല്യമായ ശില്പകലയും ആത്മീയ പാരമ്പര്യവുംകൊണ്ട് ചരിത്രസ്നേഹികളെയും സഞ്ചാരികളെയും ഒരുപോലെ ആകര്ഷിക്കുന്നു.
എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടു മുതല് പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ട് വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തില് ഗുര്ജരപ്രതിഹാര രാജവംശത്തിന്റെ കീഴില് മാര്വാര് രാജ്യത്തിന്റെ പ്രധാന സാംസ്കാരിക, മത കേന്ദ്രമായിരുന്നു ഈ നഗരം. പണ്ട് "ഉകേഷ’, "ഉപ്കേശപുര്’ എന്നീ പേരുകളിലാണ് ഈ നഗരം അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്.
ഗുപ്തസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കാലഘട്ടം മുതല്ക്കേ, മരുഭൂമിയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന വ്യാപാരികളുടെ ഒട്ടകക്കൂട്ടങ്ങള്ക്ക് വിശ്രമിക്കാനുള്ള ഒരു പ്രധാന താവളമായിരുന്നു ഈ നഗരം. സില്ക്ക് റൂട്ടുമായുള്ള ബന്ധം ഒസിയാനെ വലിയൊരു വ്യാപാര കേന്ദ്രമാക്കി മാറ്റി. എഡി 1195ല് മുഹമ്മദ് ഘോറിയുടെ അധിനിവേശത്തോടെയാണ് ഒസിയാന്റെ സുവര്ണകാലം അവസാനിച്ചത്. ഘോറിയുടെ സൈന്യം നഗരം ആക്രമിക്കുകയും ഇവിടത്തെ മനോഹരമായ നൂറുകണക്കിന് ക്ഷേത്രങ്ങള് തകര്ക്കുകയും ചെയ്തു. ആക്രമണത്തെ തുടര്ന്ന് ജനങ്ങള് നഗരത്തില്നിന്ന് പലായനം ചെയ്തു. ഒസിയാന് വര്ഷങ്ങളോളം വിജനതയിലാണ്ടു കിടന്നു. എങ്കിലും അന്ന് അതിജീവിച്ച 18 പ്രധാന ക്ഷേത്രങ്ങള് ഇന്നും ഒസിയാന്റെ പഴയ പ്രതാപം വിളിച്ചോതി നിലകൊള്ളുന്നു.
ഒസിയാന്റെ ചരിത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു പ്രധാന ഐതിഹ്യമാണ് "ഒസ്വാള് ജൈന’ സമൂഹത്തിന്റെ ഉത്ഭവം. ജൈന സന്യാസിയായ ആചാര്യ രത്നപ്രഭ സൂരി ഈ നഗരം സന്ദര്ശിച്ച വേളയില്, ഒരു രാജകുമാരനെ പാമ്പുകടിയേറ്റതില് നിന്ന് അത്ഭുതകരമായി രക്ഷപ്പെടുത്തിയെന്നാണ് കഥ. ഇതില് ആകൃഷ്ടരായി അവിടത്തെ വലിയൊരു വിഭാഗം ജനങ്ങള് ജൈനമതം സ്വീകരിച്ചുവെന്നും ഈ ആളുകളാണ് പില്ക്കാലത്ത് "ഒസ്വാള്’ എന്ന പേരില് അറിയപ്പെട്ടതെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. ഒസ്വാളുകളുടെ പ്രധാന തീര്ഥാടനകേന്ദ്രമാണ് ഒസിയാന്.
ഒസിയാനിലെ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായ ആരാധനാലയമാണ് സചിയാ മാതാ ക്ഷേത്രം. ഒരു കുന്നിന്മുകളില് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഈ ക്ഷേത്രം ഒസ്വാള് ജൈനരുടെയും ഹൈന്ദവരുടെയും പ്രധാന ആരാധനാലയമാണ്. ഇന്ദ്രന്റെ ഭാര്യയായ സചീദേവിയാണ് ഇവിടുത്തെ പ്രതിഷ്ഠ. മനോഹരമായ കമാനങ്ങളും കൊത്തുപണികളും നിറഞ്ഞതാണീ ക്ഷേത്രം. ജൈന വിശ്വാസങ്ങള്ക്ക് പ്രാധാന്യം നല്കുന്നതായ ക്ഷേത്രങ്ങളില് പ്രമുഖമാണ് എഡി 783ല് വത്സരാജ രാജാവ് നിര്മിച്ച മഹാവീര ക്ഷേത്രം. പടിഞ്ഞാറന് ഇന്ത്യയില് ഇന്നും അവശേഷിക്കുന്ന ഏറ്റവും പഴയ ജൈനക്ഷേത്രങ്ങളില് ഒന്നാണിത്.
പത്താം നൂറ്റാണ്ടില് നിര്മിച്ച സൂര്യക്ഷേത്രമാണ് മറ്റൊരു അദ്ഭുത നിര്മിതി. ഇവിടത്തെ കൊത്തുപണികള് റാണക്പുരിലെ സൂര്യക്ഷേത്രത്തോടു സാമ്യമുള്ളതാണ്. ഇവിടെയുള്ള ഹരിഹര ക്ഷേത്രങ്ങളും പ്രശസ്തമാണ്. ശിവന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും സംയുക്ത രൂപമായ ഹരിഹരന്റെ മൂന്ന് ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടമാണിത്.
ചരിത്രവും ആത്മീയതയും വിലയം ചെയ്യുന്ന ഒസിയാന് ഇന്ന് മരുഭൂമി ടൂറിസത്തിന്റെയും പ്രധാന കേന്ദ്രമാണ്. മണല്ക്കുന്നുകളിലൂടെ ഒട്ടകസവാരി, ജീപ്പ് സഫാരി, സന്ധ്യാസമയത്തെ മരുഭൂമി കാഴ്ചകള് എന്നിവ സഞ്ചാരികള്ക്ക് വ്യത്യസ്ത അനുഭവങ്ങള് സമ്മാനിക്കുന്നു. ജയ്പുരും ഉദയ്പുരും പോലുള്ള വന്നഗരങ്ങളിലെ തിരക്കില്നിന്ന് അകലെയായതിനാല്, ഒസിയാന് ഇന്നും അതിന്റെ പൗരാണിക ചാരുത നിലനിര്ത്തുന്നുണ്ട്. ചരിത്രവും ആത്മീയതയും സാഹസികതയും ഒരുമിച്ച് അനുഭവിക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്ക്ക് ഒസിയാന് മികച്ച ലക്ഷ്യസ്ഥാനമാണ്.
SUNDAY DEEPIKA
ചിന്താവിഷയം
രാത്രിയിലെ ആകാശം എന്നും വിസ്മയിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. അനാദികാലം മുതൽ മനുഷ്യർ നക്ഷത്രങ്ങളിലേക്കു നോക്കി അദ്ഭുതപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. കടൽയാത്രികർ അവയെ വഴികാട്ടിയായി ഉപയോഗിച്ചു. കർഷകർ അവയെ ആശ്രയിച്ച് കാലാവസ്ഥയും കൃഷിക്കാലവും മനസിലാക്കി. കവികളും തത്വചിന്തകരും അവയിൽ സൗന്ദര്യവും രഹസ്യവും കണ്ടു. എന്നാൽ, നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഒരു ചോദ്യം മനഷ്യരെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു- എന്തുകൊണ്ടാണ് ഗ്രഹങ്ങൾ ഒരു പ്രത്യേകരീതിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നത്?
ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരത്തിനായി തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരുഭാഗം സമർപ്പിച്ച വ്യക്തിയായിരുന്നു ജൊഹാന്നസ് കെപ്ലർ (1571-1630). ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മഹാന്മാരായ ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞരിൽ ഒരാളായി അദ്ദേഹം അറിയപ്പെടുന്നു. ജർമനിയിൽ ജനിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബാല്യം സുഖകരമായിരുന്നില്ല. ദാരിദ്ര്യവും രോഗങ്ങളും കുടുംബപ്രശ്നങ്ങളും അദ്ദേഹത്തെ വേട്ടയാടി. ചെറുപ്പത്തിൽതന്നെ പിതാവ് കുടുംബത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്നിട്ടും ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആകാംക്ഷയും ദൈവവിശ്വാസവും അദ്ദേഹം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയില്ല.
ഒരു ലൂഥറൻ വൈദികനാകാനാണ് കെപ്ലർ ആദ്യം ആഗ്രഹിച്ചത്. ദൈവശാസ്ത്ര പഠനത്തിനിടയിലാണ് ഗണിതശാസ്ത്രത്തോടും ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തോടും അദ്ദേഹത്തിനു പ്രത്യേക താത്പര്യം തോന്നിയത്. ലോകം യാദൃച്ഛികമായി ഉണ്ടായതല്ലെന്നും ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനപൂർണമായ പദ്ധതിയുടെ ഫലമാണെന്നും അദ്ദേഹം ഉറച്ചുവിശ്വസിച്ചു. ദൈവം ലോകത്തെ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള പോക്കിന് ആഴത്തിലുള്ള ക്രമവും അർഥവുമുണ്ടായിരിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. അതു കണ്ടെത്തേണ്ടത് മനുഷ്യന്റെ ചുമതലയായി അദ്ദേഹം കരുതി.
ഗ്രഹങ്ങൾ സൂര്യനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി പൂർണവൃത്താകൃതിയിലാണു സഞ്ചരിക്കുന്നതെന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ അക്കാലത്തു കരുതിയിരുന്നു. ആ ആശയം മനോഹരമായിരുന്നെങ്കിലും നിരീക്ഷണങ്ങളുമായി അതു പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ലായിരുന്നു. ഡാനിഷ് ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞനായ ടൈക്കോ ബ്രാഹെ വർഷങ്ങളായി ശേഖരിച്ച വിവരങ്ങൾ കെപ്ലറിനു ലഭിച്ചു.
പ്രത്യേകിച്ച്, ചൊവ്വാ ഗ്രഹത്തിന്റെ ചലനം പഠിക്കാൻ നിരവധി വർഷങ്ങൾ അദ്ദേഹം കഠിനാധ്വാനംചെയ്തു. എണ്ണമറ്റ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ അദ്ദേഹം നടത്തി. എന്നാൽ ഓരോ തവണയും ഉത്തരങ്ങൾ തെറ്റിപ്പോയി. ഇന്നത്തെപ്പോലെ കന്പ്യൂട്ടറുകളോ കാൽക്കുലേറ്ററുകളോ ഇല്ലാത്ത കാലമായിരുന്നു അത്. കൈകൊണ്ട് ആയിരക്കണക്കിനു കണക്കുകൾ ചെയ്യേണ്ടിവന്നു. പലരും അത്തരം സാഹചര്യത്തിൽ ശ്രമം ഉപേക്ഷിക്കാനാണു സാധ്യത. എന്നാൽ കെപ്ലർ പിന്മാറിയില്ല.
അവസാനം, അദ്ദേഹം മഹത്തായ ഒരു സത്യം കണ്ടെത്തി. ഗ്രഹങ്ങൾ പൂർണവൃത്തത്തിലല്ല, ദീർഘവൃത്താകൃതിയിലാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. ഈ കണ്ടെത്തൽ പിന്നീട് കെപ്ലറിന്റെ ഗ്രഹചലനനിയമങ്ങൾ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായി. അതു ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തെ മാറ്റിമറിച്ചു. പിന്നീട്, ഐസക് ന്യൂട്ടന്റെ ഗുരുത്വാകർഷണ സിദ്ധാന്തത്തിന് അത് അടിത്തറയായി.
എന്നാൽ കെപ്ലറിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രചോദനാത്മകമായ കാര്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശാസ്ത്രീയ കണ്ടെത്തലല്ല. പ്രത്യുത ആ കണ്ടെത്തലിനെ അദ്ദേഹം എങ്ങനെ മനസിലാക്കി എന്നതാണ്. ഒരവസരത്തിൽ അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ എഴുതി: ""ഞാൻ ദൈവത്തിന്റെ ചിന്തകൾക്കൊപ്പം ചിന്തിക്കാൻ മാത്രമാണു ശ്രമിച്ചത്.''
ഈ ഒരു വാക്യത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതദർശനം മുഴുവൻ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രം അദ്ദേഹത്തിന് ദൈവത്തിൽനിന്ന് അകന്നുപോകാനുള്ള മാർഗമല്ലായിരുന്നു. മറിച്ച്, ദൈവത്തെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ മനസിലാക്കാനുള്ള വഴിയായിരുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിലെ ക്രമവും സൗന്ദര്യവും പഠിക്കുന്പോൾ അദ്ദേഹം ദൈവത്തിന്റെ മനസിന്റെ ചില സൂചനകൾ വായിക്കുകയായിരുന്നു. സങ്കീർത്തകൻ പറയുന്നതുപോലെ, ""ആകാശങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു, ആകാശവിതാനം അവിടത്തെ കരവേലയും'' (സങ്കീ 19:11).
കെപ്ലർ നക്ഷത്രങ്ങളിൽ കണ്ടത് വെറും ഭൗതിക വസ്തുക്കളല്ല. നേരേമറിച്ച്, സ്രഷ്ടാവിന്റെ അനന്തജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമായിരുന്നു. ഇവിടെ നമുക്കെല്ലാവർക്കും ഉൾക്കൊള്ളാവുന്ന ഒരു വലിയ പാഠമുണ്ട്: ജീവിതത്തിലെ യഥാർഥ സന്തോഷവും വിജയവും സംതൃപ്തിയും നമുക്കു കൈവരുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ ചിന്തകൾക്കൊപ്പം നാം ചിന്തിക്കാൻ പഠിക്കുന്പോഴാണ്. നമ്മുടെ പദ്ധതികളും ആഗ്രഹങ്ങളും മാത്രം പിന്തുടരുന്പോൾ താത്കാലിക നേട്ടങ്ങൾ ലഭിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ, ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയെ തിരിച്ചറിയാൻ നാം ശ്രമിക്കുന്പോഴാണ് ജീവിതത്തിന് ലക്ഷ്യവും അർഥവുമുണ്ടാകുന്നതെന്നതാണു വാസ്തവം.
ദൈവത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ഏശയ്യാ പ്രവാചകൻ ഇപ്രകാരം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: ""എന്റെ ചിന്തകൾ നിങ്ങളുടേതുപോലെയല്ല. നിങ്ങളുടെ വഴികൾ എന്റേതുപോലെയുമല്ല'' (ഏശ 55:8).
ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാന വെല്ലുവിളി നമ്മുടെ ചിന്തകളെ ദൈവത്തിന്റെ ചിന്തകളോടു ചേർത്തുനിർത്തുക എന്നതാണ്. കാരണം, ദൈവം ക്ഷമിക്കണമെന്നു പറയുന്പോൾ നാം പ്രതികാരം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പങ്കുവയ്ക്കണമെന്നു ദൈവം പറയുന്പോൾ നാം കൂടുതൽ സന്പാദിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ദൈവം വിനയം ആവശ്യപ്പെടുന്പോൾ നാം പ്രശസ്തിയുടെ പിന്നാലെ പോകുന്നു. ദൈവം സേവനത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്പോൾ നാം അധികാരം മോഹിക്കുന്നു.
യഥാർഥ മഹാന്മാരുടെ ജീവിതം പരിശോധിച്ചാൽ അവർ മഹാന്മാരായതു സ്വന്തം ചിന്തകൾ ലോകത്തിനുമേൽ അടിച്ചേല്പിച്ചതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ ചിന്തകൾ മനസിലാക്കാനും അതനുസരിച്ചു ജീവിക്കാനും ശ്രമിച്ചതുകൊണ്ടാണെന്നു വ്യക്തമാണ്. ജീവിതാവസാനംവരെ കെപ്ലർ അനേകം കഷ്ടതകൾ സഹിച്ചു. എന്നിട്ടും അദ്ദേഹത്തിനു പ്രത്യാശ നഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. കാരണം, അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചത് ലോകം അർഥരഹിതമല്ലെന്നും അതിന്റെ പിന്നിൽ സ്നേഹപൂർണനായ ഒരു സ്രഷ്ടാവുണ്ടെന്നുമായിരുന്നു.
നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരും എന്തെങ്കിലും അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവരാണ്. സന്തോഷം, വിജയം, സ്നേഹം, സമാധാനം അല്ലെങ്കിൽ ജീവിതത്തിന്റെ അർഥം എന്നിവയൊക്കെ അക്കൂട്ടത്തിൽ ഉൾപ്പെടും. ഈ അന്വേഷണത്തിൽ പലപ്പോഴും നമുക്കു പരാജയവും നിരാശയും ഉണ്ടാകും. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ ചിന്തകൾക്കൊപ്പം ചിന്തിക്കാൻ നാം പഠിച്ചാൽ ജീവിതം പ്രത്യാശയോടുകൂടി മുന്നോട്ടുപോകുകതന്നെ ചെയ്യുമെന്നതിൽ സംശയംവേണ്ട.
കെപ്ലർ നക്ഷത്രങ്ങളിലും ഗ്രഹങ്ങളിലുമൊക്കെ ദൈവത്തിന്റെ വിജ്ഞാനം കണ്ടു. നമുക്കും നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലേക്കു നോക്കാം. അപ്പോൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയുടെ സൂചനകൾ കണ്ടെത്താനാവും. അപ്പോൾ ജീവിതം വെറും ദിവസങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മയാകുകയില്ല. പ്രത്യുത, അതു ദൈവത്തിന്റെ മഹത്തായ പദ്ധതിയിൽ പങ്കുചേരുന്ന വിശുദ്ധയാത്രയായി മാറും.
SUNDAY DEEPIKA
""2023 ഏപ്രിൽ 30. എന്റെ കളിജീവിതത്തിലെ ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ദിവസങ്ങളിലൊന്ന്. കിർഗിസ്ഥാനിൽ നടന്ന അണ്ടർ 17 എഎഫ്സി യോഗ്യതാ മത്സരങ്ങളിൽ ഇന്ത്യ എഫ് ഗ്രൂപ്പ് ജേതാക്കളായി. നിർണായകമായ അവസാന മത്സരത്തിൽ ഇന്ത്യയെക്കാൾ റാങ്കിംഗിൽ ഏറെ മുന്നിലുള്ള കിർഗിസ്ഥാനെ 2-1 ന് ഇന്ത്യ തോല്പിച്ചു.
ബംഗാളിയായ സുലഞ്ജന റാവു, ഹരിയാനക്കാരിയായ പൂജ എന്നിവരാണ് ഇന്ത്യക്കായി സ്കോർ ചെയ്തത്. അങ്ങനെ ചരിത്രത്തിലാദ്യമായി ഗ്രൂപ്പ് ജേതാക്കളായി ഇന്ത്യ തായ്ലൻഡിൽ നടന്ന രണ്ടാം റൗണ്ടിനു യോഗ്യതനേടി. ഇന്ത്യൻ താരങ്ങൾ എന്നെ പൊക്കിയെടുത്ത് ആനന്ദനൃത്തം ചെയ്തു. ഇന്ത്യക്കാരായ ഒരുപാടുപേർ കളികാണാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആതിഥേയ ടീമിനെന്നപോലെ നമുക്കും കാണികളുടെ വലിയ സപ്പോർട്ട് ലഭിച്ചിരുന്നു. ആ അവിസ്മരണീയ നിമിഷം ഇപ്പോഴും എന്റെ കണ്ണിൽനിന്ന് മാഞ്ഞിട്ടില്ല..''- ഡോ.പി.വി. പ്രിയ പറഞ്ഞുതുടങ്ങുന്നു.
കളികളെ പ്രണയിച്ച കുടുംബം
കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ കലാ-കായിക പൈതൃകം ഏറെയുള്ള വെങ്ങര ഗ്രാമത്തിലാണ് പ്രിയയുടെ ജനനം. "പാഞ്ഞതിന്റെ കുഞ്ഞ് പറക്കും' എന്നൊരു നാടൻ ചൊല്ലുണ്ടല്ലോ. ഗോവൻ ഡിഫൻസ് ഫുട്ബോൾ ടീം അംഗമായിരുന്ന റിട്ട. മിലിട്ടറി ഓഫീസർ പി.വി. പ്രഭാകരന്റെയും കെ. സുനീതിയുടെയും മൂത്ത പുത്രി. ഇന്ത്യൻ താരം പ്രസൂൺ ബാനർജിയോടുള്ള ആരാധനമൂലം ഏക മകന് പ്രസൂൺ എന്നു പേരിട്ടയാളാണ് അച്ഛൻ പ്രഭാകരൻ. വലിയച്ഛന്മാരും മാമന്മാരും എല്ലാം വിവിധ സ്പോർട്സ് ഇനങ്ങളിലെ കളിക്കാർ. എല്ലാവർക്കും ഫുട്ബോൾ ഒരു വികാരമായിരുന്നു.
വെങ്ങരയിലെ ഹിന്ദു എൽപി സ്കൂൾ, പ്രിയദർശിനി യുപി സ്കൂൾ, മാടായി ഗവ. ഹൈസ്കൂൾ എന്നിവിടങ്ങളിലായി പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം. സ്കൂൾതല മത്സരങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കാതെ മാറിനിന്ന കുട്ടിയോട് നിനക്കതുപറ്റും എന്നുപറഞ്ഞ് പ്രചോദിപ്പിച്ചത് യുപി സ്കൂളിലെ ഹെഡ് മാസ്റ്റർ കുഞ്ഞിക്കണ്ണൻ മാഷ്. പ്രീഡിഗ്രിക്കുചേർന്ന മാടായി കോളജിൽ വച്ചാണ് പ്രിയ ഹാൻഡ്ബോൾ കളിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. ഒന്നാംവർഷ പ്രീഡിഗ്രി വെക്കേഷൻ കാലത്തെ ഒരു പത്രവാർത്തയാണ് പ്രിയയുടെ ജീവിതം മാറ്റിമറിച്ചത്. പ്രിയയുടെ വാക്കുകളിലേക്ക്:
ആ പത്രവാർത്ത
പെൺകുട്ടികൾക്കുള്ള സമ്മർ ഫുട്ബോൾ കോച്ചിംഗ് ക്യാമ്പ് കണ്ണൂർ മുനിസിപ്പൽ മൈതാനിയിൽ ആരംഭിക്കുന്നു, മറ്റു കായിക ഇനങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നവർക്ക് മുൻഗണന- ഇതായിരുന്നു പത്രവാർത്ത. അങ്ങനെ അച്ഛൻ എന്നെയുംകൂട്ടി മൈതാനിയിലെത്തി. അച്ഛന്റെ കൂടെ കളിച്ച എം. ആർ.സി കൃഷ്ണൻ മാസ്റ്ററായിരുന്നു ക്യാമ്പിലെ കോച്ച്. അങ്ങനെ ഞാൻ ഫുട്ബോൾ കളിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അന്നൊക്കെ കണ്ണൂർ, വയനാട്, മലപ്പുറം ഭാഗങ്ങളിൽ നിരവധി ലോക്കൽ ടൂർണമെന്റുകൾ ഉണ്ട്. പുരുഷന്മാരുടെ ഈ ടൂർണമെന്റുകളുടെയെല്ലാം ഫൈനലിന്റെ തലേന്ന് അല്ലെങ്കിൽ ഫൈനലിനു തൊട്ടുമുമ്പ് വനിതകളുടെ ടീമുകൾ തമ്മിലുള്ള പ്രദർശന മത്സരം ഉണ്ടാകും. അങ്ങനെ ഞാൻ ആദ്യമായി ഒരു ടൂർണമെന്റിൽ ബൂട്ടുകെട്ടി; പിണറായിയിൽ.
ആദ്യ കളിയിൽത്തന്നെ എനിക്ക് പേടി മാറിക്കിട്ടി. മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കേരള ടീമിലേക്കും സെലക്ഷൻ ലഭിച്ചു. ആ വർഷം ബിഹാറിൽ നടന്ന ദേശീയ ജൂണിയർ ചാമ്പ്യൻഷിപ്പിൽ കേരളത്തിനായി പന്തുതട്ടി. ഇതുതന്നെയാണ് എന്റെ വഴിയെന്നുതോന്നി.
പരിശ്രമം, പരിശീലനം, വായന
അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് ആദ്യ ബസിനു പോയാലാണ് പരിശീലനത്തിനു മുനിസിപ്പൽ ഗ്രൗണ്ടിൽ എത്താനാവുക. വീട്ടിൽനിന്ന് ഒരു മണിക്കൂർ ബസിൽ യാത്രചെയ്ത് അവിടെ എത്തുമ്പോഴേക്കും പരിശീലനം തുടങ്ങിക്കാണും. എന്നാലും ഒരിക്കൽപോലും മുടക്കിയില്ല. പരിശീലന സൗകര്യത്തിനായി ഡിഗ്രിക്ക് കണ്ണൂർ കൃഷ്ണമേനോൻ മെമ്മോറിയൽ ഗവ. കോളജിൽ മലയാളത്തിനു ചേർന്നു. അക്കാലത്ത് പരന്ന വായന ഉണ്ടായിരുന്നു.
മലയാളസാഹിത്യത്തോടു വലിയ പ്രിയമായിരുന്നു. സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട നല്ലൊരു ലൈബ്രറി ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. പഠനത്തോടൊപ്പം ഫുട്ബോളിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. പെട്ടെന്നുതന്നെ സീനിയർ ജില്ലാ ടീമിൽ ഇടം കിട്ടി. പിന്നെ സംസ്ഥാന ടീമിലേക്ക്. 1998ൽ സീനിയർ നാഷണൽസിൽ കേരളത്തിനായി കുപ്പായമിട്ടു. നീണ്ട ഒരു ദശാബ്ദക്കാലം കേരളത്തിനായി കളിച്ചു. 2009ൽ കേരള ക്യാപ്റ്റന്റെ തൊപ്പിയും അണിഞ്ഞു.
ഇതിനിടെ തലശേരി ബ്രണ്ണൻ കോളജിൽ മലയാളത്തിൽ പിജിക്ക് ചേർന്നു. രണ്ടാം വർഷമായപ്പോഴാണ് ഫിസിക്കൽ എഡ്യൂക്കേഷനിലേക്ക് മാറണമെന്ന ശക്തമായ തോന്നലുണ്ടായത്. അങ്ങനെ കാലിക്കട്ട് കാമ്പസിൽ എംപിഎഡിനു ചേർന്നു. പിന്നെ എംഫിൽ, പിഎച്ച്ഡി.
മഴവില്ലുപോലൊരു ഫ്രീകിക്ക് ഗോൾ
ഒരു കളിക്കാരിയെന്ന നിലയിൽ ഏറ്റവും സന്തോഷം തോന്നിയത് 2007ലെ നാഷണൽ ഗെയിംസിനിടെയായിരുന്നു. ആസാമിലെ ഗുവാഹട്ടിയിൽ നടന്ന മത്സരത്തിൽ മിസോറാമിനെതിരേ കിട്ടിയ ഒരു ഫ്രീകിക്ക്. അന്നു പ്രതിരോധ താരമായിരുന്നെങ്കിലും ഫ്രീകിക്ക്, കോർണർ എന്നിവ എപ്പോഴും ഞാനായിരുന്നു എടുത്തിരുന്നത്. സെന്റർ ലൈനിനു തൊട്ടരികേ നിന്നെടുത്ത (ഏകദേശം 45 വാര അകലെനിന്ന്) ആ ഫ്രീകിക്ക് ഉയർന്നുപൊങ്ങി മഴവില്ലു പോലെ പോസ്റ്റിന്റെ വലതു മൂലയിലേക്കു പറന്നിറങ്ങി. ഗോളിക്ക് സ്തബ്ധയായി നോക്കിനിൽക്കാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. ആ കളിയിൽ കേരളം 2-1 ന് ജയിക്കുകയും ചെയ്തു.
കോച്ചിന്റെ കുപ്പായത്തിലേക്ക്
കോച്ചിംഗിന്റെ സാധ്യതകളെക്കുറിച്ച് പലരുംവഴി ബോധ്യപ്പെട്ടു. അങ്ങനെയാണ് 2006ൽ ഒരു വർഷത്തെ ഇടവേളയെടുത്ത് പട്യാല സായ് സെന്ററിലെ നാഷണൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് സ്പോർട്സിൽനിന്ന് എൻഐഎസ് ഡിപ്ലോമ കരസ്ഥമാക്കിയത്. പിറ്റേവർഷം സി ലൈസൻസും നേടി.
എംഎഫിൽ കഴിഞ്ഞതിന്റെ ആനുകൂല്യത്തിൽ 2007ൽ കാലിക്കട്ട് യൂണിവേഴ്സിറ്റി കാമ്പസിൽ ഫിസിക്കൽ എഡ്യൂക്കേഷൻ ഗസ്റ്റ് ലക്ചററായി; 2012വരെ തുടർന്നു. അതിനിടെ 2010ൽ ബി ലൈസൻസും സ്വന്തമാക്കി . ഒറീസയിലെ സാമ്പൽപുരിലായിരുന്നു ഒരു മാസം നീണ്ട ക്യാമ്പ്. അതിലെ ഏക വനിതയായിരുന്നു.
ഇന്ത്യൻ ടീമിന്റെ കോച്ച്
ലൈസൻസ് നേടി ഇറങ്ങിയ ഉടൻ അണ്ടർ 14 ഇന്ത്യൻ വനിത ടീമിന്റെ അസിസ്റ്റന്റ് കോച്ചായി നിയമിതയായി. 2012ൽ ഹെഡ് കോച്ചായി. 2010 മുതൽ 16 വരെ തുടർച്ചയായി എഎഫ്സി കപ്പിനായി അണ്ടർ 14 ടീമിനെ ഒരുക്കി. ശ്രീലങ്ക, താജിക്കിസ്ഥാൻ, ഇറാൻ, ഉസ്ബെക്കിസ്ഥാൻ തുടങ്ങിയ ടീമുകളെ തോൽപ്പിച്ചു. 12 ലും 13 ലും എഎഫ്സിയുടെ സൗത്ത് സെൻട്രൽ ഏഷ്യൻ ഗ്രൂപ്പ് ജേതാക്കളായി. എട്ടു രാജ്യങ്ങൾ മത്സരിച്ച ടൂർണമെന്റിലെ ഏഴു കളികളിലും വിജയിച്ചു.
2014ൽ കൊളംബോയിലും 16ൽ താജിക്കിസ്ഥാനിലും റണ്ണറപ്പായി. 2013ൽ അണ്ടർ 19 ഇന്ത്യൻ ടീമിന്റെ അസിസ്റ്റന്റ് കോച്ചായി മലേഷ്യയിലും 14ൽ വിയറ്റ്നാമിലും പോയി. പിറ്റേക്കൊല്ലം ഹെഡ് കോച്ചായി ജോർദാനിൽ നടന്ന എഎഫ്സി ടൂർണമെന്റിൽ പങ്കെടുത്തു. ഇതിനിടെ 2014ൽ എ ലൈസൻസ് നേടുന്ന ഇന്ത്യയിലെ മൂന്നാമത്തെ വനിതയായി. ഇതിനിടെ പ്രാഗത്ഭ്യം തെളിയിച്ച കായികതാരങ്ങൾക്ക് കേരള സർക്കാർ ജോലി നൽകുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി 2012ൽ കണ്ണൂർ സ്പോർട്സ് ഡിവിഷനിൽ ജോലിക്കുകയറി. നിരവധി കുട്ടികളെ പരിശീലിപ്പിച്ചു. അതിൽ അഞ്ചുപേർ അണ്ടർ 17, 19 ഇന്ത്യൻ ടീമിൽ ഇടം നേടി.
ഇന്ത്യൻ വിമൺസ് ലീഗ് കിരീടം
2017ൽ ഗോകുലം കേരളയ്ക്കായി വുമൺസ് ടീം രൂപീകരിച്ച് ഹെഡ് കോച്ചായി. ആദ്യമായി കേരളത്തിൽനിന്ന് ഒരു ടീം നാഷണൽ ലീഗ് കളിച്ചു. ആദ്യതവണതന്നെ നാലാം സ്ഥാനത്തെത്തി. ഇതിനിടെ ഇന്ത്യൻ വുമൺസ് ലീഗിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു വിദേശ കളിക്കാരിയെ കൊണ്ടുവന്നു; ഉഗാണ്ടക്കാരി ഫസീല. പിന്നെ അവിടെനിന്നുതന്നെ റിതയും എത്തി.
പിറ്റേവർഷം ശക്തരായ മണിപ്പൂർ പോലീസിനോടു സെമിയിൽ തോറ്റ് മൂന്നാം സ്ഥാനം. 2019ൽ ബംഗളൂരുവിൽ നടന്ന ഇന്ത്യൻ വുമൺസ് ലീഗിൽ ഗോകുലം ചാമ്പ്യന്മാരായി. ഈ ടീം ജോർദാനിൽ കളിക്കാനും പോയി. അതോടെ ഒരു ഇന്ത്യൻ വനിതാ ക്ലബ് ടീം വിദേശത്ത് എഎഫ്സി ക്ലബ് ടൂർണമെന്റ്് കളിക്കാൻ പോയതിന്റെ ചരിത്രവും സ്വന്തമായി.
ഇന്ത്യൻ സീനിയർ ടീമിനൊപ്പം
2020ൽ ഇന്ത്യൻ വനിതാ സീനിയർ ടീമിന്റെ അസിസ്റ്റന്റ് കോച്ചായി. സ്വീഡൻകാരനായ തോമസ് ഡെനർബി ആയിരുന്നു അന്ന് ഹെഡ് കോച്ച്. ആ സമയത്ത് ബ്രസീൽ, സ്വീഡൻ, ബഹറിൻ, യുഎഇ തുടങ്ങിയ നിരവധി ടീമുകളുമായി നമ്മൾ കളിച്ചു. ലോകകപ്പ് ചരിത്രത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഗോൾ നേടുകയും ഫിഫ ലോകത്തിലെ മികച്ച താരമായി ആറുതവണ തെരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്ത "വനിത ഫുട്ബോളിലെ പെലെ ’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ബ്രസീലിന്റെ മർത്തയ്ക്കെതിരേയും നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്ക് കളിക്കാനായി.
ബ്രസീലിനെതിരേയുള്ള മത്സരത്തിൽ അവർ ആദ്യം ഗോൾ അടിച്ചു. പക്ഷേ, നമ്മുടെ പഞ്ചാബി താരം മനീഷ കല്യാൺ ഗോൾ നേടി സമനില പിടിച്ചു. പിന്നീട് ആറു ഗോളുകൾകൂടി അടിച്ച് അവർ 7-1ന് ജയിച്ചെങ്കിലും ഒരു ഗോളടിക്കാനും കുറച്ചുനേരത്തേക്കെങ്കിലും സമനിലയിലാക്കാനുമായി എന്നത് ഫിഫയുടെ ഒഫീഷ്യൽസിനെപ്പോലും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
2023ല് അണ്ടർ 17ന്റെ ഹെഡ് കോച്ചായി എഎഫ്സി ക്വാളിഫൈ ടൂർണമെന്റിന്റെ ആദ്യ റൗണ്ട് ഗ്രൂപ്പ് ജേതാക്കളായി. 2023-24 കാലഘട്ടത്തിൽ സീനിയർ ടീമിന്റെ അസിസ്റ്റന്റ് കോച്ചായി പിങ്ക് കപ്പ് പോലുള്ള ഒട്ടേറെ ടൂർണമെന്റുകളിലും വിവിധ യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലും കളിച്ചു. 2024ൽ നേപ്പാളിൽ നടന്ന സാഫ് ഗെയിംസിൽ സെമിയിൽ തോറ്റു. ഇതിനിടെ 2023 ൽ ഓൾ ഇന്ത്യ ഫുട്ബോൾ ഫെഡറേഷന്റെ ബെസ്റ്റ് വനിത കോച്ചിനുള്ള പുരസ്കാരം ലഭിച്ചു.
ഏഷ്യാ കപ്പിലേക്ക് സീനിയർ ടീം
2025 ൽ തായ്ലൻഡിൽ നടന്ന എഎഫ്സി ക്വാളിഫൈ മത്സരത്തിൽ മംഗോളിയ, തിമോർ ലെസ്റ്റെ, ഇറാഖ് ടീമുകളെ തോൽപ്പിച്ചാണ് നിർണായക മത്സരത്തിലേക്ക് എത്തിയത്. ആതിഥേയരായ തായ്ലൻഡിനെ 2-1 ന് തോൽപ്പിച്ച് ഏഷ്യാകപ്പിന് നാം യോഗ്യത നേടി- 22 വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, യോഗ്യതാമത്സരം കളിച്ച്. സീനിയർ ടീമിന്റെ മറക്കാനാവാത്ത ഒരു നിമിഷം ഇതായിരുന്നു.
ലോകകപ്പ് സ്വപ്നം
വനിതാ ലോകകപ്പിലും ഒളിമ്പിക്സിലും ഇന്ത്യൻ ടീമിനെ കളിപ്പിക്കണമെന്നതാണ് സ്വപ്നം. ഇപ്പോഴത്തെ വനിതാ ടീമിലെ കുറച്ചുപേർ മികച്ച പ്രകടനം കാഴ്ചവയ്ക്കുന്നുണ്ട്. സമീപഭാവിയിൽ അണ്ടർ 19, 17 ടീമുകളിൽനിന്ന് മികച്ച കുറച്ചുപേർകൂടി സീനിയർ ടീമിലെത്തും. അതോടെ കളിമാറും... 2024ൽ പ്രോ ലൈസൻസ് നേടിയ ഇന്ത്യയിലെ ഏക വനിതാ കോച്ചും ഇപ്പോൾ തേവര സേക്രഡ് ഹാർട്ട് കോളജിലെ കായികാധ്യാപികയുമായ ഡോ.പി.വി. പ്രിയയുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഗോൾമുഖത്തു തിളങ്ങുന്നു...
SUNDAY DEEPIKA
പതിനാറു കോടിയിലേറെ വർഷങ്ങളായി ഭൂമിയുടെ ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന പക്ഷികളും വെറും 123 കൊല്ലം മുമ്പ് പറന്നുതുടങ്ങിയ വിമാനങ്ങളും തമ്മിലുണ്ടാകുന്ന സംഘർഷം വ്യോമയാന മേഖലയിലെ കൃത്യമായ പരിഹാരം കാണാനാവാത്ത പ്രശ്നങ്ങളിലൊന്നാണ്. ആകാശങ്ങളുടെ ഏറ്റവും പഴയ അവകാശിയും ഇന്നലെ വന്ന യന്ത്രപ്പക്ഷികളും തമ്മിൽ വർഷംതോറും ഉണ്ടാകുന്ന ശരാശരി അരലക്ഷം കൂട്ടിയിടികളിലൂടെ സംഭവിക്കുന്ന മൊത്തം നഷ്ടം ഏകദേശം 12,255 കോടി രൂപയാണ് എന്നാണ് കണക്ക്. ഇക്കഴിഞ്ഞ ഒരു കൊല്ലം മാത്രം ഇന്ത്യയിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടത് 1,782 വിമാന-പക്ഷി കൂട്ടിയിടികളാണ്. വാർഷിക നഷ്ടം 100-200 കോടി രൂപ.
കണക്കുകൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും, ഓരോ കൂട്ടിയിടി വാർത്ത കാണുമ്പോഴും, ഇത്തിരിപ്പോന്ന പക്ഷിയെ എന്തിനാണ് വമ്പൻ വിമാനങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നതെന്ന് ഒരു വേളയെങ്കിലും അമ്പരക്കാത്തവർ ചുരുക്കമായിരിക്കും. മൊമെന്റം എന്ന് ഇംഗ്ലീഷിലും ആക്കം എന്നു മലയാളത്തിലും പറയുന്ന, പക്ഷിയും വിമാനവും തമ്മിലുള്ള ആപേക്ഷിക വേഗത്തെ പക്ഷിയുടെ ഭാരവുമായി ഗുണിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന തുകയിലാണ് ഇതിന്റെ വിശദീകരണം ഉള്ളത്.
ഒരു ഉദാഹരണം പറയാം-
പറന്നുയർന്ന്, 250 നോട്ട്സ് വേഗത്തിൽ (സെക്കൻഡിൽ 128 മീറ്റർ) നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു വിമാനത്തിൽ, എതിരേ പറന്നു വരുന്ന ഒരു കിലോ ഭാരമുള്ള ഒരു പരുന്ത് ഇടിക്കുന്നുവെന്നു കരുതുക. പക്ഷിയുടെ വേഗവും വിമാനത്തിന്റെ വേഗവും കുട്ടിക്കിട്ടുന്ന തുകയാണ് ഇവിടെ ആപേക്ഷിക വേഗം. പക്ഷിയുടെ വേഗം വിമാനവേഗത്തെ അപേക്ഷിച്ച് തീരെ കുറവായിരിക്കുമെന്നതിനാൽ അത് കണക്കിലെടുക്കണമെന്നില്ല.
1x128 = 128 കിലോഗ്രാം-മീറ്റർ/സെക്കൻഡ് മൊമെന്റമാണ് ഇടിയിൽ ഉണ്ടാകുന്നത്.
ഇടി നടക്കുമ്പോൾ, പക്ഷിക്കുണ്ടായിരുന്ന ആപേക്ഷിക വേഗമായ 128മീറ്റർ/സെക്കൻഡ് എന്നത്, സെക്കൻഡിന്റെ ചെറിയൊരു അംശത്തിനുള്ളിൽ പൂജ്യമാവുകയാണല്ലോ. വിമാനത്തിൽ ഇടിച്ച് പക്ഷി നിശ്ചലമാകാൻ 0.005 സെക്കൻഡാണ് എടുക്കുന്നതെങ്കിൽ, മേൽപ്പറഞ്ഞ മൊമെന്റെം ഉണ്ടാക്കുന്ന ആഘാതം കിട്ടാൻ അതിനെ ഈ സമയം കൊണ്ട് ഹരിച്ചാൽ മതി.
128/0.005 =25,600 ന്യൂട്ടൺസ്.
വിമാനത്തിൽ രണ്ടര ടണ്ണുള്ള ഒരു കൂടംകൊണ്ട് അടിക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ് ആ ആഘാതം. പക്ഷിയുടെ ഭാരം കൂടുന്നതനുസരിച്ച്, ആ ആഘാതം കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ഭാരം രണ്ടു കിലോയാണെങ്കിൽ ആഘാതം അഞ്ചു ടണ്ണിലേറെ. അതുപോലെ തന്നെ, വിമാനത്തിന്റെ വേഗം കൂടുംതോറും ആഘാതം വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. പക്ഷിയിടിയിൽ വിമാനത്തിന്റെ മൂക്ക് പൊളിയുകയും എൻജിൻ ബ്ലേഡുകൾ ഇളകിപ്പോവുകയും ചിറകിൽ പൊട്ടലുണ്ടാവുകയും ചെയ്യുന്നതൊക്കെ, ടൺ കണക്കിനുള്ള ഈ ആഘാതം കാരണമാണ്.
വിമാനശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന കേടുപാടുകളേക്കാൾ അപകടം ഉണ്ടാക്കുന്നത് പക്ഷി നേരേ എൻജിനിൽ ഇടിക്കുകയും എൻജിനുള്ളിലേക്ക് വലിച്ചെടുക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ്. നേരത്തേ പറഞ്ഞ ടൺ കണക്കിനുള്ള ആഘാതത്തിൽ എൻജിന്റെ പുറംചട്ട പൊളിയാം, അതിവേഗം കറങ്ങുന്നതിനാൽ, പക്ഷിയെ ഉള്ളിലേക്കു വലിച്ചെടുക്കുന്ന എൻജിൻ ബ്ലേഡുകൾ ഒടിഞ്ഞു തകരാം. ഇന്ധനത്തിനൊപ്പം കത്തിപ്പിടിക്കുന്ന പക്ഷി എൻജിന്റെ പ്രവർത്തനം മൊത്തം അവതാളത്തിലാക്കുകയും ചെയ്യാം.
ചെറിയ ഉയരത്തിൽ പറക്കുന്ന പക്ഷികളുമായി കൂട്ടിയിടിക്കാനുള്ള സാധ്യത ഏറുന്നത് വിമാനം ലാൻഡുചെയ്യുമ്പോളും പറന്നുയരുമ്പോഴുമാണ് എന്നത് അപകടം കൂടുതൽ ഗുരുതരമാക്കുന്നുമുണ്ട്.
ചിറകിനും എൻജിനും ലാൻഡിംഗ്/ടേക്കോഫ് നേരത്തുണ്ടാകുന്ന പരുക്കുകൾ വിമാനത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടാനും വീണു തകരാനും വരെ ഇടയാക്കാം. ലാൻഡിംഗിലും ടോക്കോഫിലും തന്നെ, ടേക്കോഫാണ് കൂടുതൽ അപകടകരമായ ഘട്ടം. വിമാനം നല്ല വേഗത്തിലായിരിക്കുമെന്നതും എൻജിനുകൾ പരമാവധി ശക്തിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുകയായിരിക്കുമെന്നതും "ഫുൾ ടാങ്ക്' ഇന്ധനം ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്നതും, പക്ഷിയിടിയുടെ പ്രത്യാഘാതം കൂടുതൽ ഗുരുതരമാക്കുന്നു.
ഇന്ത്യയിൽ കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം 1782 വിമാന-പക്ഷി കൂട്ടിയിടികളാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയതെന്ന് നേരത്തേ പറഞ്ഞല്ലോ. ദിവസം ശരാശരി 5 സംഭവങ്ങൾ. 2021 നെ അപേക്ഷിച്ച് 130 ശതമാനം കൂടുതലായിരുന്നു ഇത്. 775 ആയിരുന്നു അന്നത്തെ സംഖ്യ. 2022 ൽ ഇത് 1131 ആയി. 2023ൽ 1371, 2024ൽ 1278.
തെക്കേ ഇന്ത്യയിലെ വിമാനത്താവളങ്ങളിൽ 2020 മുതൽ 2025 വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പക്ഷിയിടി രേഖപ്പെടുത്തിയത് ബംഗളുരുവിലായിരുന്നു- 343. ഹൈദരാബാദിൽ 207, ചെന്നൈയിൽ 205, നമ്മുടെ തിരുവനന്തപുരത്ത് 125. ഇന്ത്യ മൊത്തം എടുത്താൽ ഡൽഹിക്കാണ് ഒന്നാം സ്ഥാനം- 695 സംഭവങ്ങൾ. മുംബൈ-407, ബെംഗളുരു-343, അഹമ്മദാബാദ്-337, ഹൈദരാബാദ്-207. പക്ഷി ഇടി നിയന്ത്രിക്കാൻ, വിമാനത്താവള പരിസരങ്ങളിൽ പക്ഷികൾ കൂടുന്നത് തടയുകതന്നെയാണ് പരിഹാരം. പക്ഷികൾക്ക് ഇരതേടാനും കൂടു കൂട്ടാനുമുള്ള സൗകര്യങ്ങൾ കുറയ്ക്കുക അതിൽ മുഖ്യം.
വിമാനം ലാൻഡു ചെയ്യാൻ അടുക്കുമ്പോഴും പറന്നുയരുമ്പോഴും പക്ഷികളെ വിരട്ടിയോടിക്കാൻ പടക്കം പൊട്ടിക്കുന്നത്, മിക്കവാറും എല്ലാ വിമാനത്താവളങ്ങളിലും പതിവാണ്. പക്ഷികൾ ഇടിക്കുന്നതു പോലെ വിമാനത്താവളങ്ങളിൽ വച്ച് മൃഗങ്ങൾ ഇടിക്കുന്നതും ഏറെ ഗൗരവമുള്ള സുരക്ഷാ പ്രശ്നമാണ്. റൺവേയിൽ ഓടുമ്പോഴുള്ള ഈ ഇടികൾ ഏറെയും കുറുക്കൻ, വെരുക്, മുയൽ, കീരി, കുരങ്ങ് തുടങ്ങിയവയുമായാണ്, ഇന്ത്യയിലെ വിമാനത്താവളങ്ങളിൽ. ഈ ഭീഷണി കുറയ്ക്കാൻ മൃഗങ്ങളെ കെണിവച്ച് പിടിച്ച് ദൂരെ കൊണ്ടുപോയി വിടുകയാണ് ചെയ്യുക.
SUNDAY DEEPIKA
പാസ്പോർട്ട് പോലും വേണ്ടാത്ത ലോകസഞ്ചാരം- അതാണ് പോണ്ടിച്ചേരി ബൊട്ടാണിക്കൽ ഗാർഡനിൽ നമ്മെ കാത്തിരിക്കുന്നത്. ന്യൂസിലാൻഡ്, മഡഗാസ്കർ, മലേഷ്യ, ബ്രസീൽ, ആഫ്രിക്ക, നേപ്പാൾ എന്നിവിടങ്ങളിലെ മരങ്ങൾ കാണണമെന്നുണ്ടോ? അതിന് ലോകം ചുറ്റേണ്ട ആവശ്യമില്ല- ഈ തണലേറിയ വഴികളിലൂടെ നടക്കുക മാത്രം മതി.
ഈ തോട്ടത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത അതിന്റെ ആഗോള സ്വഭാവമാണ്. ആഫ്രിക്കൻ ബാവോബാബ്, ചുവന്ന പുഷ്പങ്ങളാൽ മിന്നുന്ന ആഫ്രിക്കൻ ട്യൂളിപ്പ് മരം, ബ്രസീലിൽ ഉത്ഭവംകൊണ്ട റബർ, ദക്ഷിണേഷ്യൻ മുള വർഗങ്ങൾ... ഇവയെല്ലാം ഇവിടെ ഒരുമിച്ചാണ്. ഓരോ മരവും ഓരോ കഥയാണ് പറയുന്നത്; ഓരോ ചെടിയും ഒരു പുതിയ രാജ്യത്തേക്കുള്ള യാത്രയാണ്-നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ കഥയും.
ശാസ്ത്രീയ ലക്ഷ്യം
1826ൽ ഫ്രഞ്ചുകാർ ഔദ്യോഗികമായി സ്ഥാപിച്ച ഈ തോട്ടത്തിന് 1740ൽ തന്നെ ഫ്രഞ്ച് സർക്കാർ രേഖകളിൽ പരാമർശം ഉണ്ട്. ഇതിന്റെ സ്ഥാപന ലക്ഷ്യം തികച്ചും ശാസ്ത്രീയമായിരുന്നു- പുതുച്ചേരിയുടെ കാലാവസ്ഥയ്ക്കും മണ്ണിനും അനുയോജ്യമായ വിളകളും സസ്യങ്ങളും കണ്ടെത്തുക. 1829ഓടെ തന്നെ 800 മുതൽ 900 വരെ സസ്യജാതികൾ ഇവിടെ വളർത്തിയിരുന്നുവെന്ന് ഫ്രഞ്ച് യാത്രികനായ വിക്ടർ ജാക്ക്മുണ്ട് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ചെറിയൊരു പ്രസ്ഥാനമായി തുടങ്ങിയ ഈ പൂന്തോട്ടം പിന്നീട് ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ബൊട്ടാണിക്കൽ ഗാർഡനുകളിൽ ഒന്നായി വളർന്നു. ഈ തോട്ടത്തിന്റെ യഥാർഥ വളർച്ചയ്ക്കു പിന്നിൽ പ്രധാന പങ്കു വഹിച്ചത് ഫ്രഞ്ച് ബൊട്ടാണിസ്റ്റായ ജോർജ് സാമുവൽ പെറോട്ടെറ്റ് ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹം ചുമതലയേറ്റശേഷം ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിൽനിന്നുള്ള അപൂർവ സസ്യങ്ങൾ ഇവിടെ എത്തിച്ചു.
അതോടെ ഈ തോട്ടം ഒരു "ലൈവ് ഹെർബേറിയം' ആയി മാറി- സസ്യങ്ങളെ പഠിക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു ജീവിക്കുന്ന ശാസ്ത്രീയ കേന്ദ്രം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്മരണയ്ക്കായി ഇന്ന് തോട്ടത്തിനുള്ളിൽ ഒരു സ്മാരകവും നിലകൊള്ളുന്നു. ബൊട്ടാണിക്കൽ ഗാർഡന്റെ ഒത്തനടുവിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പെറോട്ടെറ്റ് സ്മാരകം ഓരോ സസ്യ ശാസ്ത്രജ്ഞനും തീർഥാടനം തന്നെയാണ്.
പിന്നീട് നിരവധി ബൊട്ടാണിസ്റ്റുകളും ഭരണാധികാരികളും ഈ തോട്ടത്തെ കൂടുതൽ സമ്പന്നമാക്കി. പുതിയ സസ്യജാതികളെ പരിചയപ്പെടുത്തുകയും ശാസ്ത്രീയമൂല്യം വർധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തതിലൂടെ ഇത് ഗവേഷണത്തിനും പൊതുജനങ്ങൾക്കുമായി ഒരു പ്രധാന പഠനകേന്ദ്രമായി മാറി.
പ്രകൃതിദത്ത ശ്വാസകോശം
പുതുച്ചേരി നഗരത്തിന്റെ തെക്കുപടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്തായി ഏകദേശം 11 ഹെക്ടർ വിസ്തൃതിയിൽ ഓവൽ ആകൃതിയിൽ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന ഈ തോട്ടം ഒരു പ്രകൃതിദത്ത ശ്വാസകോശമാണ്. ശരാശരി 28 ഡിഗ്രി താപനിലയും ഏകദേശം 1253 മില്ലിമീറ്റർ വാർഷിക മഴയും ഉള്ള ഈ പ്രദേശം വൈവിധ്യമാർന്ന സസ്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമാണ്. ഉയർന്ന മരങ്ങൾ, കട്ടിയുള്ള പച്ചപ്പുകൾ, ക്രമബദ്ധമായ തോട്ടവിഭാഗങ്ങൾ- ഇവയൊക്കെ ചേർന്ന് പ്രകൃതിയും മനുഷ്യരൂപകല്പനയും തമ്മിലുള്ള മനോഹരമായ സംയോജനം ഇത് സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ഇവിടത്തെ ഗ്ലാസ് ഹൗസ് ഏറെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. യൂറോപ്യൻ മാതൃകയിൽ നിർമിച്ച ഈ കെട്ടിടം പുഷ്പപ്രദർശന സമയങ്ങളിൽ നിറങ്ങളിൽ നീരാടും. കൂടാതെ, തോട്ടത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ടോയി ട്രെയിൻ കുട്ടികൾക്കും മുതിർന്നവർക്കും ഒരുപോലെ ആസ്വാദ്യമാണ്- ഒരു ചെറിയ കാടിനുള്ളിലൂടെ സഫാരി നടത്തുന്ന അനുഭവം പോലെ.
കാഴ്ചസൗന്ദര്യത്തിനപ്പുറം ഈ തോട്ടം നിർവഹിക്കുന്നത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പരിസ്ഥിതിദൗത്യമാണ്. നഗരത്തിലെ മലിനവായുവിനെ ശുദ്ധമാക്കി തണുപ്പും ശ്വാസവും നൽകുന്ന പ്രകൃതിദത്ത സംവിധാനമാണ് ഇത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ "നഗരത്തിന്റെ ഓക്സിജൻ സിലിണ്ടർ' എന്ന പേരിൽ ഇതറിയപ്പെടുന്നു.
വിദ്യാർഥികൾക്കും ഗവേഷകർക്കും ഇത് ഒരു ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ക്ലാസ് മുറിയാണ്. അപൂർവ സസ്യങ്ങൾ, ഔഷധസസ്യങ്ങൾ, നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള മരങ്ങൾ- ഇവയെല്ലാം പഠനത്തിനും ഗവേഷണത്തിനും വലിയ സഹായമാണ്. പുസ്തകങ്ങളിലെ അറിവും യഥാർഥ പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഇവിടെ വ്യക്തമായി കാണാം.
1954ൽ പുതുച്ചേരി ഇന്ത്യയുമായി ലയിച്ചതിനു ശേഷം ഈ തോട്ടത്തിന്റെ പരിപാലനം കൃഷിവകുപ്പിന് കൈമാറി. ഇന്നും സംരക്ഷണവും പഠനവും വിനോദവും ഒരുമിപ്പിക്കുന്ന കേന്ദ്രമായി ഇത് തുടരുന്നു. 200 വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടിട്ടും, പോണ്ടിച്ചേരി ബൊട്ടാണിക്കൽ ഗാർഡൻ ഇന്നും നഗരത്തിന് ശ്വാസം നൽകുന്നു. കോൺക്രീറ്റിൽ വളരുന്ന നഗരങ്ങൾക്ക് പച്ചപ്പാണ് ജീവൻ നൽകുന്നതെന്ന് ഈ തോട്ടം നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
SUNDAY DEEPIKA
സ്മാരക ശിലകൾ
രാജസ്ഥാനിലെ പാലി ജില്ലയില് ആരവല്ലി പര്വതനിരകളുടെ താഴ്വരയില് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന രണക്പുര് ജൈന ക്ഷേത്രം ഭാരതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരവും ചരിത്രപ്രധാനവുമായ ജൈന തീര്ഥാടന കേന്ദ്രങ്ങളില് ഒന്നാണ്. പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടില് നിര്മിക്കപ്പെട്ട ഈ ക്ഷേത്രം അതിന്റെ അതിശയകരമായ മാര്ബിള് ശില്പകലയ്ക്കും വാസ്തുവിദ്യയ്ക്കും ലോകപ്രശസ്തം. ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെപ്പറ്റി ചില ഐതിഹ്യങ്ങള് നിലനില്ക്കുന്നുണ്ട്. അതിന്പ്രകാരം ഒരു സ്വപ്നത്തില്നിന്നാണ് കഥ തുടങ്ങുന്നത്:
മേവാര് സാമ്രാജ്യത്തിലെ പ്രശസ്തനായ രാജാവ് റാണാ കുംഭന്റെ കൊട്ടാരത്തിലെ മന്ത്രിയും ധനികനായ ഒരു ജൈന വ്യാപാരിയുമായിരുന്നു സേത്ത് ധര്മ ഷാ. ഒരു രാത്രിയില് ധര്മ ഷാ ജൈന പുരാണങ്ങളില് പറയുന്ന "നളിനിഗുല്മ വിമാനം’ (സ്വര്ഗീയമായ ഒരു പറക്കുംവാഹനം) സ്വപ്നം കണ്ടുവത്രേ. ഇതേത്തുടര്ന്ന് ആ സ്വര്ഗീയ വാഹനത്തിന്റെ മാതൃകയില് ഭൂമിയില് ഒരു ക്ഷേത്രം പണിയണമെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറപ്പിച്ചു.
ജൈനമതത്തിലെ ആദ്യത്തെ തീര്ഥങ്കരനായ ആദിനാഥ് ഭഗവാന് (ഋഷഭനാഥന്) സമര്പ്പിച്ചായിരിക്കണം ഈ ക്ഷേത്രമെന്നും അദ്ദേഹം നിശ്ചയിച്ചു. തന്റെ സ്വപ്നപദ്ധതിയുമായി ധര്മ ഷാ റാണാ കുംഭ രാജാവിനെ സമീപിച്ചു. കലയെയും വാസ്തുവിദ്യയെയും ഏറെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന രാജാവ്, മാഘായ് നദിക്കരയിലുള്ള ഒരു വലിയ വനപ്രദേശം ക്ഷേത്രനിര്മാണത്തിനായി വിട്ടുനല്കുകയും ചെയ്തു.
എന്നാല് രാജാവ് അതോടൊപ്പം ഒരു നിബന്ധനയും വച്ചു. ക്ഷേത്രവും അതിനോടനുബന്ധിച്ചുള്ള നഗരവും തന്റെ പേരില് അറിയപ്പെടണം എന്നായിരുന്നു അത്. ധര്മ ഷാ അത് സമ്മതിക്കുകയും, ആ പ്രദേശത്തിന് "രണ്പുര്’ (പിന്നീട് അത് രണക്പുര് ആയി മാറി) എന്ന് പേരിടുകയും ചെയ്തു.
തന്റെ സ്വപ്നത്തിനൊത്ത ഒരു രൂപരേഖ തയാറാക്കാന് ധര്മ ഷാ രാജ്യത്തെ പ്രശസ്തരായ ഒട്ടനവധി ശില്പികളെ ക്ഷണിച്ചെങ്കിലും ആരുടെയും ഡിസൈന് അദ്ദേഹത്തിന് തൃപ്തി നല്കിയില്ല. ഒടുവില്, ദേപാ (ദീപക്) എന്ന വിനയാന്വിതനായ ഒരു പ്രശസ്ത ശില്പി സമര്പ്പിച്ച രൂപരേഖ ധര്മ ഷായുടെ സ്വപ്നത്തിന് അനുയോജ്യമാണെന്നു കണ്ടെത്തുകയും അദ്ദേഹത്തെ നിര്മാണ ചുമതല ഏല്പ്പിക്കുകയുമായിരുന്നു.
1389ല് ആരംഭിച്ച ക്ഷേത്രനിര്മാണം പൂര്ത്തിയാകാന് ഏകദേശം 50 വര്ഷമെടുത്തു. ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികളും ശില്പികളും ഇതിനായി അഹോരാത്രം പണിയെടുത്തു. മുഗള് ഭരണകാലത്ത് ഈ പ്രദേശത്തുണ്ടായ രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരതയും ആക്രമണങ്ങളും മൂലം ക്ഷേത്രത്തിന് കേടുപാടുകള് സംഭവിച്ചു. അക്രമികളില്നിന്ന് രക്ഷിക്കാനായി ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രധാന വിഗ്രഹങ്ങള് പുരോഹിതന്മാര് രഹസ്യ അറകളില് ഒളിപ്പിച്ചു.
പിന്നീട് വളരെക്കാലം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയിലായ ഈ ക്ഷേത്രം കൊള്ളക്കാരുടെയും വന്യമൃഗങ്ങളുടെയും താവളമായി മാറുകയും ചെയ്തു. പത്തൊന്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ ജൈന സമൂഹവും ആനന്ദ്ജി കല്യാണ്ജി ട്രസ്റ്റും ഈ ക്ഷേത്രം ഏറ്റെടുക്കുകയും വലിയ രീതിയിലുള്ള പുനരുദ്ധാരണ പ്രവര്ത്തനങ്ങളിലൂടെ അതിന്റെ പഴയ പ്രൗഢി വീണ്ടെടുക്കുകയുമായിരുന്നു.
ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പ്രധാന ശ്രീകോവില് "ചൗമുഖാ’ (നാലു വശങ്ങളിലേക്ക് മുഖമുള്ളത്) രീതിയിലാണ് നിര്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇതിനുള്ളിലെ ആദിനാഥ് ഭഗവാന്റെ വെളുത്ത മാര്ബിള് വിഗ്രഹം നാലു ദിശകളിലേക്കും ദര്ശനം നല്കുന്ന രീതിയിലാണ് പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നത്.
48,000 ചതുരശ്ര അടി വിസ്തീര്ണമുള്ള ഈ വലിയ ക്ഷേത്രസമുച്ചയം താങ്ങി നിര്ത്തുന്നത് 1444 മാര്ബിള് തൂണുകളാണ്. ഇതില് ഏറ്റവും അത്ഭുതകരമായ കാര്യം, ഈ തൂണുകളില് ഒരേപോലെയുള്ള കൊത്തുപണികളുള്ള രണ്ടെണ്ണമില്ല എന്നതാണ്. മനുഷ്യന് ദൈവത്തെപ്പോലെ പൂര്ണനല്ല എന്നു കാണിക്കാനും കണ്ദൃഷ്ടി തട്ടാതിരിക്കാനുമായി ശില്പികള് മനപ്പൂര്വം ഒരു തൂണ് ഒരല്പം ചരിവുള്ളതായാണ് നിര്മിച്ചിരിക്കുന്നത്.
സൂര്യന്റെ സ്ഥാനം എവിടെയാണെങ്കിലും, ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിലെ പ്രധാന വിഗ്രഹങ്ങളിലേക്ക് എപ്പോഴും സൂര്യപ്രകാശം നേരിട്ടു വീഴുന്ന രീതിയിലാണ് ദീപക് എന്ന ശില്പി ഇത് രൂപകല്പന ചെയ്തത്. കൂടാതെ, ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഏതു കോണില്നിന്ന് നോക്കിയാലും ഒരു തൂണ് പോലും വിഗ്രഹം കാണുന്നതിന് തടസമാവുകയുമില്ല.
SUNDAY DEEPIKA
ബാങ്ക് ജോലിയിൽനിന്നു വിരമിച്ചവർ ഒത്തുചേർന്നുള്ള ഒരു യാത്രയ്ക്കുവേണ്ടി സ്ഥലങ്ങൾ തെരയുന്പോഴാണ് പിഴല എന്ന പേര് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അവിടേക്ക് കെഎസ്ഐഎൻസി ബോട്ട് സർവീസ് നടത്തുന്നുണ്ട് എന്നറിഞ്ഞു. സീറ്റുകൾ മുൻകൂട്ടി ബുക്ക് ചെയ്ത് പോകാനുള്ള ഒരുക്കമായി.
കടമക്കുടിയിലെ 14 ദ്വീപുകളിൽ ഒന്നാണ് പിഴല. എറണാകുളം ജില്ലയിലെ കടമക്കുടി ഇപ്പോൾ യാത്രികർക്ക് ഏറെ പരിചിതമാണ്. പലപ്പോഴും റീൽസിൽ നിറയുന്ന ഇടം. കടമക്കുടിയിലേക്ക് വരാപ്പുഴ ടൗൺ വഴി നാഷണൽ ഹൈവേ 66ലൂടെ എളുപ്പത്തിൽ എത്തിച്ചേരാം. എന്നാൽ ബോട്ടിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്നതാണ് രസം. ‘കടന്നാൽ കുടുങ്ങി കടമക്കുടി’ എന്ന് പണ്ടുപറയാറുണ്ട്. ഇപ്പോൾ അങ്ങനെയല്ല, ധാരാളം യാത്രാ സൗകര്യങ്ങൾ ഉണ്ട്. നഗരത്തിൽനിന്ന് എട്ടു കിലോമീറ്റർ മാത്രം ദൂരത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന പരിസ്ഥിതിസമ്പുഷ്ടമായ ഒരിടം.
മഹീന്ദ്രയുടെ ഇഷ്ടം
പ്രമുഖ വ്യവസായി ആനന്ദ് മഹീന്ദ്ര തന്റെ യാത്രാ പട്ടികയിലേക്ക് ഒരു പുതിയ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം കൂടി ചേർത്ത സംഭവം മുന്പ് വലിയ വാർത്തയായിരുന്നു. ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഒന്നായി അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിച്ചത് കടമക്കുടിയെയായിരുന്നു. കടമക്കുടി ഒരു ദ്വീപ് പ്രാന്തപ്രദേശമാണ്. നെൽവയലുകൾ, കായലുകൾ, സമൃദ്ധമായ തണ്ണീർത്തടങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട പതിനാല് ദ്വീപുകളുടെ ഒരു കൂട്ടം.
പെരിയാറിനാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട കൊച്ചി നഗരത്തിന്റെ വടക്കു ഭാഗത്തിനോട് അടുത്തുകിടക്കുന്ന ദ്വീപാണ് പിഴല. കടമക്കുടി ദ്വീപുകളുടെ കേന്ദ്രഭാഗവും, കടമക്കുടി ഗ്രാമപഞ്ചായത്തിൻറെ ഭരണതലസ്ഥാനവും പിഴലയാണ്. പിഴല എന്ന നാമം, വിത്തിട്ടാൽ പിഴയ്ക്കില്ല-പിഴയില്ല എന്ന കർഷകരുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തിൽ, വാമൊഴിൽനിന്നാണ് ഉണ്ടായതത്രേ. എഡി 1341ലെ മഴക്കാലത്ത് ഉണ്ടായ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ പ്രകൃതി രൂപംകൊടുത്ത ദ്വീപുകളിൽ ഒന്നാണ് പിഴല. ഏതാണ്ട് ഒരു കിലോമീറ്റർ നീളവും അത്രതന്നെ വീതിയും ഉണ്ട്. എൺപത് ശതമാനവും പൊക്കാളി കൃഷിപ്പാടങ്ങളാണ്.
സൂര്യാംശു
ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കുമുന്പ് ഞങ്ങൾ യാത്രയ്ക്കൊരുങ്ങിയപ്പോൾ കെഎസ്ഐഎൻസിയുടെ പുതുതായി തുടങ്ങിയ ഡെസ്റ്റിനേഷനായിരുന്നു ഈ ദ്വീപ്. ഹൈക്കോർട്ട് വാട്ടർ മെട്രോ ജെട്ടിക്ക് അടുത്താണ് അവരുടെ ടെർമിനൽ. ഞങ്ങളുടെ ബോട്ടിന്റെ പേര് സൂര്യാംശു എന്നായിരുന്നു. സൂര്യകിരണങ്ങൾ എന്നർഥം. രണ്ടു തട്ടുകളിലായി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന മനോഹരമായ ബോട്ടാണ്. ചുറ്റും ഗ്ലാസുകൾ ഉള്ളതിനാൽ കാഴ്ചകൾകണ്ടു യാത്രചെയ്യാം.
രാവിലെ പത്തരയോടെ പുറപ്പെട്ടു. ബോട്ടിൽ ഒരു കലാകാരനായ ഗൈഡും, രണ്ടു ഗായകരും ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ചും നന്നായി അറിവുകളുള്ള വ്യക്തിയായിരുന്നു ഗൈഡ്. കപ്പൽ പാലം, കൊച്ചിൻ പോർട്ട്, മട്ടാഞ്ചേരി, ഫോർട്ട് കൊച്ചി കാർണിവൽ, ആസ്പിൻവാൾ കമ്പനി, ബിനാലെ, ബോൾഗാട്ടി, വല്ലാർപാടം പള്ളി, വൈപ്പിൻ ദ്വീപുകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചെല്ലാം വളരെ വിശദമായ വിവരണങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇവയെക്കുറി ച്ചെല്ലാം അറിയാമെന്നു വിചാരിച്ച എറണാകുളംകാരായ ഞങ്ങൾക്കും അതെല്ലാം പുതിയ അറിവുകളായിരുന്നു.
ബോട്ട് മെല്ലെ പെരിയാറിലേക്കു കടന്നു. കായലിന്റെയും നദിയുടെയും ഇരുകരകളിലും പല സ്ഥലത്തും കണ്ടൽക്കാടുകൾ കാണാം. സൗത്ത് ചിറ്റൂരിലുള്ള ഒരു ക്ഷേത്രം കാഴ്ചയിലെത്തി. ചീനവലകളുടെ കൂട്ടംകടന്ന് ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ട്.
ദ്വീപിലേക്ക്
അങ്ങിനെ ഞങ്ങൾ പിഴലയിലേക്ക് എത്തുന്നു. എല്ലാവരും നന്നായി വിശന്നിരുന്നതിനാൽ നേരേ ഭക്ഷണശാലയിലേക്കാണ് എത്തിയത്. ചുറ്റുപാടും പ്രകൃതിയുടെ അസാധാരണ കൈവിരുതു കാണാം. കാഴ്ചകൾകണ്ടുതന്നെ രുചികരമായ ഭക്ഷണം.
പുറത്തേക്കിടക്കുമ്പോൾ കയർ പായ് വിരിച്ച റോഡുകൾ.. ചുറ്റുപാടും വെള്ളം, ചിലയിടത്ത് ഫ്ലൈ ഓവറുകൾ, പൊക്കാളി പാടങ്ങൾ, കയാക്കിംഗ്, പെഡൽ ബോട്ടിംഗ്, 20 പേർക്കു കയറാവുന്ന സ്പീഡ് ബോട്ടിംഗ്, ചൂണ്ടയിടാനുള്ള സൗകര്യം, കുട്ടികൾക്ക് കളിക്കാൻ പാർക്ക്, ചെറിയ ചായക്കട... ഒരു അപൂർവ സുന്ദര ലോകം.
പിഴലയിലെ പൊക്കാളി കൃഷി വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്. പൊക്കാളി ഒരു ജൈവ കൃഷിരീതിയാണ്, രാസവളങ്ങളോ കീടനാശിനികളോ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല. കാഴ്ചകൾ തീരുംമുന്പ് സമയം തീരുന്നു, യാത്ര അവസാനിക്കുന്നു. എല്ലാവരും മനസുനിറയെ ആസ്വദിച്ച, ആഹ്ളാദിച്ച ഒരു യാത്ര. ഇത്തരം യാത്രകളാണ് മനുഷ്യനെ ജീവിക്കാൻ മോഹിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പായി.
SUNDAY DEEPIKA
യൂറോപ്പിലെ ഏറ്റവും പഴക്കംചെന്ന വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലൊന്നായ കൊയിംബ്ര സർവകലാശാല സ്ഥാപിതമായത് 1290ലാണ്- അതായത്, ഏഴു നൂറ്റാണ്ടിലേറെ പഴക്കമുള്ള ഒരു ജ്ഞാനകേന്ദ്രമാണത്. ആ സർവകലാശാലയുടെ ഹൃദയഭാഗത്ത്, അറിവിന്റെയും ബറോക്ക് വാസ്തുവിദ്യയുടെയും ഒരു യഥാർഥ നിധിശേഖരമായ ജോവാനിന ലൈബ്രറി ഉണ്ട്.
1717ൽ, യൂറോപ്പിൽ ജ്ഞാനോദയ കാലഘട്ടം ആരംഭിക്കുന്ന ആ ചരിത്ര മുഹൂർത്തത്തിൽ, പോർച്ചുഗൽ രാജാവ് ജോൺ അഞ്ചാമനാണ് ഈ ലൈബ്രറിയുടെ നിർമാണം ആരംഭിച്ചത്. 1728ൽ നിർമാണം പൂർത്തിയായശേഷം, 1750ൽ ലൈബ്രറിയിൽ ആദ്യ പുസ്തകങ്ങൾ എത്തി. ലൈബ്രറിക്ക് സ്ഥാപകന്റെ ലാറ്റിൻ നാമമായ "ജോവാനസ്' എന്നതിൽ നിന്നാണ് "ജോവാനിന' എന്ന പേരു ലഭിച്ചത്.
ഇരുനിലകളിലായി നീളുന്ന കൊത്തുപണിയുള്ള മരയലമാരകൾ, ചൈനീസ് ചിത്ര ആലേഖനങ്ങൾ, തെക്കേ അമേരിക്കയിൽനിന്നുള്ള അപൂർവ മരത്തിൽ തീർത്ത ഫർണിച്ചർ... ഇവ മൊത്തം പോർച്ചുഗീസ് കലാകാരന്മാർതന്നെ നിർമിച്ചതാണ്.
1725ൽ ഇറ്റലിക്കാരനായ ഡൊമെനിക്കോ ഡുപ്രാ വരച്ച ജോൺ അഞ്ചാമന്റെ ഛായാചിത്രം ഇവിടെയുണ്ട്. നോബിൾ ഫ്ലോറിലെ ഷെൽഫുകൾ കറുപ്പ്, ചുവപ്പ്, പച്ച നിറങ്ങളിൽ, പൊന്നു പൂശിയ ഓക്ക് മരത്തിൽ മാർബിളിന്റെ ഘടന അനുകരിക്കുന്ന ശൈലിയിൽ നിർമിച്ചതാണ്. 2013ൽ യുനെസ്കോ ഈ സർവകലാശാലാ പരിസരത്തിന് ലോക പൈതൃക പദവി നൽകി ആദരിച്ചു.
ജ്ഞാനഭണ്ഡാഗാരം
ജോവാനിന ലൈബ്രറിയിൽ 70,000ലേറെ അപൂർവ ചരിത്ര പുസ്തകങ്ങൾ ഉണ്ട്- വൈദ്യശാസ്ത്രം, ഭൂമിശാസ്ത്രം, ചരിത്രം, ദൈവശാസ്ത്രം, ശാസ്ത്രം, നിയമം എന്നീ മേഖലകളിൽ പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടു മുതലുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ. ഡയോനീഷ്യസ് ഓഫ് ഹലികർണാസസിന്റെ "റോമൻ ആന്റിക്വിറ്റീസി'ന്റെ ഒന്നാം പതിപ്പ്, ഹോമറിന്റെ സന്പൂർണ കൃതികൾ... ഇങ്ങനെ ലോകസാഹിത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇവിടെ സൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.
ഈ ലൈബ്രറി കെട്ടിടം ഒരു ഭൂഗർഭ ഖജനാവു പോലെ സങ്കല്പിച്ച് നിർമിച്ചതാണ്. പുറംഭിത്തികൾ 2.11 മീറ്ററിലേറെ കട്ടിയുള്ളവ. തേക്കു മരത്തിൽ നിർമിച്ച വാതിൽ. ഉൾഭാഗത്ത് 18-20 ഡിഗ്രി സെൽഷസ് സ്ഥിരതയുള്ള താപനിലയും 60 ശതമാനം ആർദ്രതയും നിലനിർത്തുന്നു. ഈ സ്ഥിരമായ അന്തരീക്ഷമാണ് ഗ്രന്ഥങ്ങളെ നൂറ്റാണ്ടുകളായി മികച്ച അവസ്ഥയിൽ കാക്കുന്നതിന്റെ ഒരു രഹസ്യം.
രാത്രി ലൈബ്രേറിയൻമാർ
ലൈബ്രറിയുടെ ഉപ ഡയറക്ടർ അന്തോണിയോ എവുഴേനിയോ മായ ദു അമറാൽ "ഓണററി ലൈബ്രേറിയൻമാർ' എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടം ഇവിടെയുണ്ട്. ഏതാണ്ടു രണ്ടര നൂറ്റാണ്ടായി അവരുടെ സംഘം ഇവിടെ "ജോലി' ചെയ്യുന്നു. നെറ്റി ചുളിക്കേണ്ട, അവർ മനുഷ്യരല്ല, വവ്വാലുകളാണ്!
പകലത്രയും അലമാരകൾക്കിടയിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് ഉറങ്ങുന്ന ഈ ജോലിക്കാർ രാത്രികളിൽ ഉണർന്ന് ലൈബ്രറിക്കുള്ളിലെത്തുന്ന പ്രാണികളെ ഭക്ഷിക്കും. അതുകഴിഞ്ഞ് ജനലിലൂടെ പുറത്തുകടന്ന് മൊണ്ടേഗു നദിയിലേക്കുപറന്ന് വെള്ളം കുടിക്കാൻ പോകുന്നു.
ചാറ്റൽമഴയുള്ള മധ്യാഹ്നങ്ങളിൽ ലൈബ്രറിക്കുള്ളിൽ ചെവി കൊടുത്തിരുന്നാൽ അവിടത്തെ ജീവനക്കാർ "പാടുന്നതായി" വർണിക്കുന്ന വവ്വാലുകളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാം- അവരുടെ സാമൂഹ്യ ആശയവിനിമയ ശബ്ദങ്ങളാണത്. 2015ൽ ലൈബ്രറിയുടെ കൂറ്റൻ തടിവാതിൽ മാറ്റി പുതുക്കിയപ്പോൾ, ആശാരിമാർ ഒരുകാര്യം ശ്രദ്ധാപൂർവം ഉറപ്പുവരുത്തി- വവ്വാലുകൾ രാത്രി നദിക്കരയിലേക്കു പറക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന വിടവ് അതേപോലെ നിലനിർത്തണം. ഒരു ജ്ഞാനഭണ്ഡാഗാരത്തിലെ ജ്ഞാനമുള്ള ജീവനക്കാർ!
എങ്ങനെ വന്നു ഇവർ
വവ്വാലുകൾ ഇവിടെ ആദ്യം എത്തിയ കഥ ആർക്കും കൃത്യമായി അറിയില്ല. ചിലർ കരുതുന്നത് ആദ്യകാല ഗ്രന്ഥപാലകർ ബോധപൂർവും ഇവരെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു എന്നാണ്. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ ജോലിക്കാർ കൂടുതൽ വിശ്വസിക്കുന്നത് മറിച്ചാണ്. ശാന്തിയും ഇരുളും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഈ ജീവികൾ സ്വയം വന്നതാകണം. “രാത്രിയിലെ ലൈബ്രറിപോലെ ഇതിലും ശാന്തമായ ഇടം വേറെ എവിടെയുണ്ട്?” എന്ന് ഉപ ഡയറക്ടർ ചോദിക്കുന്നു. രണ്ടിനങ്ങളിൽപ്പെട്ട വവ്വാലുകളാണ് ഇവിടെയുള്ളത്. രണ്ടും ചെറുതും ചടുലമായി പറക്കുന്നവയുമാണ്.
വെല്ലുവിളികൾ
ഈ ജൈവകൂട്ടുകെട്ടിന് ചില വെല്ലുവിളികളുമുണ്ട്. പത്തൊന്പതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ലൈബ്രറി അലമാരകൾ സംരക്ഷിക്കാൻ ഇംപീരിയൽ റഷ്യയിൽനിന്ന് ഇറക്കുമതിചെയ്ത തുകൽ ഷീറ്റുകൾ ഇന്നും ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഓരോ ദിവസവും ലൈബ്രറി അടയ്ക്കുമ്പോൾ മേശകളും അലമാരകളും മൂടി, പ്രഭാതത്തിൽ ശ്രദ്ധാപൂർവം ശുദ്ധിയാക്കും.
എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് ഇന്നും പരിഹരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല- ലൈബ്രറിയുടെ ഉള്ളിൽ, സ്ഥാപകൻ ജോൺ അഞ്ചാമന്റെ ഛായാചിത്രത്തിന് ഏറ്റവുമടുത്ത് ഇഷ്ടത്തോടെ "ഹാജർ' വയ്ക്കുക വവ്വാലുകളുടെ ഒരു ശീലമാണ്! എന്നുവച്ചാൽ കാഷ്ഠിക്കൽതന്നെ. ആ ചിത്രത്തിന്റെ കാര്യം ലൈബ്രറി ജീവനക്കാർ ഇപ്പോൾ നോക്കാറില്ലത്രേ. പുസ്തകങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ വവ്വാലുകൾ മാത്രമാണെന്നു കരുതരുത്. ലൈബ്രറിയിലെ ഒരു ഓക്സിജൻരഹിത അറയും ഇതിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
ലോകത്ത് അപൂർവം
ലോകത്ത് ബോധപൂർവം വവ്വാലുകൾക്ക് ആതിഥ്യമരുളുന്ന ലൈബ്രറികൾ രണ്ടെണ്ണമാണ്. രണ്ടും പോർച്ചുഗലിൽതന്നെ. ആദ്യത്തേത് ജോവാനിന ലൈബ്രറി. മറ്റൊന്ന് ലിസ്ബണിന് 125 മൈൽ തെക്ക് മാഫ്ര പാലസിലെ ലൈബ്രറി. മാഫ്രയിലെ ലൈബ്രറി തുകൽ ബൈൻഡ് ചെയ്ത 36,000 ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഉള്ള ഒന്നാണ്. അവിടെ ഒരു ഗ്ലാസ് പെട്ടിയിൽ മൂന്നു വവ്വാലുകളുടെ ടാക്സിഡേർമ്ഡ് അവശിഷ്ടങ്ങൾ ആദരാഞ്ജലിയായി സൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു!
കേരളത്തിലെ വവ്വാലുകൾ
ജോവാനിന ലൈബ്രറിയിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളായി "ഓണററി ലൈബ്രേറിയൻ' എന്നപേരിൽ ആദരം ലഭിക്കുന്ന ഈ ജീവിയെ, കേരളത്തിൽ ഇന്നും ശാപമായും അപകടകാരിയായും മാത്രമാണ് കാണുന്നത്. നിപ്പ രോഗബാധയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ആ ജാഗ്രത ആവശ്യമാണെന്നതു ശരി. എന്നാൽ ഒരേ ജീവി ഒരിടത്ത് ലോക പൈതൃക ഭണ്ഡാഗാരത്തിന്റെ കാവൽക്കാരൻ, മറ്റൊരിടത്ത് ഭയത്തോടെ കല്ലെറിഞ്ഞോടിക്കപ്പെടുന്ന ദുശ്ശകുനം- ഈ വ്യത്യാസം ശാസ്ത്രബോധത്തിന്റേതല്ല, കാഴ്ചപ്പാടിന്റേതാണ്.
അതുകൊണ്ട്, കൊയിംബ്രയിൽ എത്തുകയാണെങ്കിൽ ചരിത്രവും വാസ്തുവിദ്യയും പ്രകൃതിയും ഒരുമിച്ചു ശ്വസിക്കുന്ന ഈ അദ്ഭുതകരമായ ലൈബ്രറി നിർബന്ധമായും കണ്ടിരിക്കണം. ഒരുപക്ഷേ, ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് ഒരു ചാറ്റൽമഴദിവസം ചെന്നാൽ, ആ "ഓണററി ലൈബ്രേറിയൻമാർ' ഉള്ളിൽനിന്ന് പാടുന്നതുകൂടി കേൾക്കാം.
SUNDAY DEEPIKA
വിചിത്ര ലോകം
ഭാവിയിലെ ഗ്രഹാന്തര അന്വേഷണങ്ങളിൽ, ചന്ദ്രനെ ഇടത്താവളമാക്കി മാറ്റാനുള്ള ഗവേഷണങ്ങളിലാണ് ശാസ്ത്രലോകം. ലക്ഷ്യമിടുന്ന ചൊവ്വ പര്യവേക്ഷണങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ബഹിരാകാശ പഠനങ്ങൾക്കു മനുഷ്യന്റെ ഇടത്തവളം ചന്ദ്രനിലുറപ്പിക്കാൻ അമേരിക്കയുടെ ബഹിരാകാശ ഗവേഷണ സ്ഥാപനമായ നാസ പദ്ധതിയിടുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യനെ വരുംവർഷങ്ങളിൽ ചന്ദ്രനിലെത്തിക്കാനുള്ള പദ്ധതികളും പുരോഗമിക്കുകയാണ്. ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഗവേഷണങ്ങൾ മുന്നോട്ടുപോകുന്പോൾ, അദ്ഭുതകരമായ കണ്ടുപിടിത്തം നടത്തിയിരിക്കുകയാണ് നാസ.
ചാന്ദ്രദൗത്യങ്ങളിൽ ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരികൾക്കു വഹിക്കേണ്ടിവരുന്ന ഉപകരണങ്ങളുടെ ഭാരം ഗണ്യമായി കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന പുതിയൊരു "പദാർഥം' വികസിപ്പിച്ചെടുത്തിരിക്കുകയാണ് നാസ. ചന്ദ്രന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ ലഭ്യമായ വിഭവങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് അവിടെത്തന്നെ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ നിർമിക്കാനും മനുഷ്യവാസം സാധ്യമാക്കാനുമുള്ള നാസയുടെ ശ്രമങ്ങൾക്ക് ഈ കണ്ടെത്തൽ വലിയ കരുത്താകും.
ചന്ദ്രോപരിതലത്തിൽനിന്നു ലോഹങ്ങളും ഓക്സിജനും റോക്കറ്റ് ഇന്ധനവും വേർതിരിച്ചെടുക്കാനുള്ള ഗവേഷണങ്ങളിലാണ് നാസ. ഇതിനു സഹായകമാകുന്ന ചന്ദ്രനിലെ മണ്ണിനെ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ ശേഷിയുള്ള പദാർഥമാണ് ഇപ്പോൾ ശാസ്ത്രജ്ഞർ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നത്.
അപ്രതീക്ഷിതമായി രൂപപ്പെട്ട "പദാർഥം'
നാസയുടെ ക്ലീവ്ലാൻഡിലുള്ള ഗ്ലെൻ റിസർച്ച് സെന്ററിൽ നടന്ന ഗവേഷണത്തിനിടയിലാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി ഈ പദാർഥം രൂപപ്പെടുന്നത്. കൃത്രിമമായി നിർമിച്ച വസ്തു "സ്കാൻഡിയം ഓക്സൈഡ്' എന്ന സംയുക്തവും ചേർത്ത് ഉയർന്ന താപനിലയുള്ള ഫർണസിലിട്ട് ചൂടാക്കിയപ്പോഴാണ് പുതിയ "പദാർഥം' രൂപപ്പെട്ടത്.
ശാസ്ത്രലോകത്ത് ഇതുവരെ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുള്ള പത്ത് ലക്ഷത്തിലധികം പദാർഥങ്ങളുടെ എക്സ്-റേ അനാലിസിസ് ഡാറ്റയുമായി ഒത്തുനോക്കിയെങ്കിലും ഇതിനു സമാനമായ മറ്റൊന്ന് കണ്ടെത്താനായില്ല. തുടർന്ന്, ഇതിന്റെ രാസഘടന പഠിക്കുകയാണു ശാസ്ത്രജ്ഞർ.
സവിശേഷതകൾ നിരവധി
അത്യപൂർവ പ്രതിരോധശേഷിയാണ് പദാർഥത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷത. അതിശക്തമായ താപനിലയിലും ചന്ദ്രനിലെ മണ്ണിന്റെ രാസപ്രവർത്തനങ്ങളെയും ദ്രവീകരണത്തെയും പ്രതിരോധിക്കാൻ ഈ പദാർഥത്തിനു കഴിയും.
ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന "സ്കാൻഡിയം ഓക്സൈഡ്' വിലകൂടിയതാണെങ്കിലും, ഉയർന്ന താപനിലയുള്ള ആവശ്യങ്ങൾക്കു സാധാരണയായി ഉപയോഗിക്കാറുള്ള പ്ലാറ്റിനം പോലുള്ള വിലപിടിച്ച ലോഹങ്ങളേക്കാൾ ഇതിനു ചെലവ് വളരെ കുറവാണെന്ന് ഗവേഷകർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. നിലവിലുള്ള അത്യാധുനിക കോട്ടിംഗ് പദാർഥങ്ങളേക്കാൾ ഭാരം കുറഞ്ഞതും മികച്ച താപപ്രതിരോധം നൽകുന്നതുമാണ് പുതിയ പദാർഥം.
ഭാവി ഉപയോഗങ്ങൾ
ചന്ദ്രനിലെ വിഭവങ്ങൾ വേർതിരിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ, ആ ഉരുകിയ മിശ്രിതം സൂക്ഷിക്കാനുള്ള പൈപ്പുകളോ പാത്രങ്ങളോ നിർമിക്കാൻ ഈ പദാർഥം ഉപയോഗിക്കാം. ചന്ദ്രനിൽ മാത്രമല്ല, ഭൂമിയിലെ ജെറ്റ് എൻജിനുകൾക്കുള്ളിലെ കടുത്ത ചൂടിൽനിന്നു സംരക്ഷണം നൽകുന്ന ആവരണമായും ഉപയോഗിക്കാൻ സാധിക്കുമെന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
SUNDAY DEEPIKA
ചിന്താവിഷയം
ഏതാണ്ട് ഒന്നര നൂറ്റാണ്ടായി നിർമാണം തുടരുന്ന ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയരംകൂടിയ ദേവാലയമാണ് സഗ്രാദ ഫമീലിയ. സ്പെയിനിലെ ബാഴ്സലോണയിൽ അംബരചുംബിയായി നിൽക്കുന്ന ഈ ബസിലിക്കയുടെ ഉയരം 566 അടിയാണ്. തിരുക്കുടുംബത്തിന്റെ നാമത്തിലുള്ള ഈ ദേവാലയത്തിൽ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ നാമത്തിൽ പണിതീർത്ത ടവർ ആണ് ഏറ്റവും ഉയർന്നു നിൽക്കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ പത്തിന് ലെയോ പതിനാലാമൻ മാർപാപ്പ ഈ ടവർ ആശീർവദിച്ചതോടുകൂടി അതു കൂടുതൽ പ്രസിദ്ധമായി.
ഇപ്പോൾ സ്പെയിനിലെ ഏറ്റവും വലിയ ടൂറിസ്റ്റ് കേന്ദ്രം ഈ ദേവാലയമാണ്. ഇതിന്റെ ശില്പിയായ അന്റോണി ഗൗദിയും ഏറെ പ്രസിദ്ധനായിത്തീർന്നിട്ടുണ്ട്. ദൈവത്തിന്റെ ആർക്കിടെക്ട് എന്നാണ് അദ്ദേഹം അറിയപ്പെടുന്നത്.
1852ൽ സ്പെയിനിലെ കാറ്റലോണിയയിലാണ് ഗൗദി ജനിച്ചത്. ബാല്യകാലംമുതൽ പ്രകൃതിയോട് അതിയായ താത്പര്യം അദ്ദേഹം പുലർത്തിയിരുന്നു. മരങ്ങൾ, പുഷ്പങ്ങൾ, മലനിരകൾ, പക്ഷികൾ, കടൽച്ചിപ്പികൾ എന്നിങ്ങനെ പ്രകൃതിയിലെ എല്ലാറ്റിലും ദൈവത്തിന്റെ കരവിരുത് അദ്ദേഹം കണ്ടു. പിന്നീട് വാസ്തുശില്പിയായി വളർന്നപ്പോൾ ഈ പ്രകൃതിസൗന്ദര്യംതന്നെ അദ്ദേഹം രൂപകല്പനചെയ്ത സൗധങ്ങളുടെ മുഖമുദ്രയായി മാറി.
1883ൽ സഗ്രാദ ഫമീലിയ എന്ന ദേവാലയത്തിന്റെ നിർമാണച്ചുമതല അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകളിലെത്തി. ആദ്യം അതൊരു സാധാരണ പ്രഫഷണൽ ജോലി മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ കാലക്രമേണ അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതദൗത്യമായി മാറി. മറ്റു പല പദ്ധതികളും അദ്ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ചു. തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നാല്പതുവർഷം ഈ ഒരൊറ്റ ദേവാലയനിർമിതിക്കുവേണ്ടി അദ്ദേഹം സ്വയം സമർപ്പിച്ചു.
ഈ ദേവാലയത്തിന്റെ നിർമാണം ഏറെ വർഷങ്ങൾ നീണ്ടുപോകുമെന്നറിയാമായിരുന്ന ഒരാൾ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു: പള്ളിയുടെ പണി ഇത്രയും സാവധാനം നടക്കുന്പോൾ അങ്ങേക്ക് വിഷമമില്ലേ? അപ്പോൾ ഗൗദി നൽകിയ മറുപടി പ്രസിദ്ധമാണ്- ""എന്റെ ഉപഭോക്താവിനു തിടുക്കമില്ല.'' അദ്ദേഹം പരാമർശിച്ച ഉപഭോക്താവ് ദൈവമായിരുന്നു.
സഗ്രാദ ഫമീലിയയുടെ നിർമാണം തന്റെ ജീവിതകാലത്തു പൂർത്തിയാകില്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനറിയാമായിരുന്നു. എങ്കിലും അദ്ദേഹം നിരാശനായില്ല. കാരണം, താൻ പടുത്തുയർത്തുന്നത് ഒരു വന്പൻ കെട്ടിടം മാത്രമല്ല, പ്രത്യുത ഭാവി തലമുറകൾക്കായി ഒരു വിശ്വാസ സാക്ഷ്യം പണിയുകയായിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനു ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
1926ൽ ഒരു ട്രാം ഇടിച്ച് ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ ഗൗദി ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം മരിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണശേഷം നൂറു വർഷം പിന്നിട്ടിട്ടും സഗ്രാദ ഫമീലിയയുടെ നിർമാണം തുടരുകയാണ്. 2030കളിൽ മാത്രമേ ഇതിന്റെ നിർമാണം പൂർത്തിയാകൂവെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഓരോ വർഷവും ശതലക്ഷക്കണക്കിനു വിശ്വാസികളും സന്ദർശകരും ഈ അദ്ഭുത ദേവാലയം കാണാനെത്തുന്നുണ്ട്. ഗൗദിയുടെ സ്വപ്നത്തിന്റെ ഫലമാണ് അവർ ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്നത്.
ഈ കഥ മറ്റൊരു സത്യത്തിലേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്. ആ സത്യം വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒരു ഗ്രീക്ക് പഴമൊഴിയുള്ളത് ഇപ്രകാരമാണ്: ""തങ്ങൾ ഇരിക്കാത്ത തണലിനായി മരങ്ങൾ നട്ടുപിടിപ്പിക്കുന്പോഴാണ് ഒരു സമൂഹം മഹത്തരമാകുന്നത്.'' ലോകത്തിലെ മഹത്തായ പല നേട്ടങ്ങൾക്കും കാരണക്കാർ അവയുടെ അന്തിമഫലം കാണാൻ ജീവിച്ചിരിക്കാത്ത ആളുകളാണ്. യൂറോപ്പിലെ അനേകം മഹത്തായ കത്തീഡ്രലുകൾ പണിയാൻ തുടങ്ങിയവർക്ക് അവയുടെ പൂർത്തീകരണം കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. തലമുറകൾ കൈമാറിയാണ് അവയുടെ നിർമാണം പൂർത്തിയായത്. അവയിൽ ജർമനിയിലെ കൊളോണ് കത്തീഡ്രലും റോമിലെ സെന്റ് പീറ്റേഴ്സ് ബസിലിക്കയുമൊക്കെ ഉൾപ്പെടും.
ജീവിതത്തിലും ഇതുതന്നെയാണ് യാഥാർഥ്യം. മാതാപിതാക്കൾ മക്കളെ വളർത്തുന്നു. എന്നാൽ അവരുടെ ജീവിതം പലപ്പോഴും പാതിവഴിയിൽവച്ച് കണ്ടുകൊണ്ട് ഈ ലോകം വിടാനല്ലേ പല മാതാപിതാക്കളും വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്? അധ്യാപകർ വിദ്യാർഥികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവരുടെ ഭാവിനേട്ടങ്ങൾ മുഴുവൻ കാണാനുള്ള ഭാഗ്യം അധ്യാപകർക്കു ലഭിക്കാറുണ്ടോ?
പുരോഹിതർ എത്രയോ പേർക്കു ആത്മീയോപദേശം നൽകുന്നു. അവരുടെ വാക്കുകൾ പലരുടെയും ജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നാൽ അവയുടെ പൂർണഫലം കാണാൻ അവർക്ക് അവസരം ലഭിക്കുമോ?
സന്നദ്ധപ്രവർത്തകരും സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താക്കളുമൊക്കെ ചെയ്യുന്ന നന്മപ്രവൃത്തികളുടെ അന്തിമഫലം കാണാൻ അവർക്ക് എപ്പോഴും ഭാഗ്യമുണ്ടാകാറുണ്ടോ? ഗവേഷണങ്ങൾ നടത്തുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞൻമാരുടെയും സ്ഥിതി ഇതുതന്നെയല്ലേ?
ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ നല്ല പ്രവൃത്തികളുടെയും ഫലം ഉടനെ നാം കണ്ടെന്നുവരില്ല. നമ്മുടെ എല്ലാ സ്വപ്നപദ്ധതികളും കണ്മുന്നിൽ പൂർത്തിയായെന്നും വരില്ല. എന്നാൽ നമുക്കു ചെയ്യാനുള്ളത് ഒന്നുമാത്രമാണ്. ദൈവം നമ്മുടെ കൈകളിൽ ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്ന ജോലി ഏറ്റവും വിശ്വസ്തതയോടെ ചെയ്യുക. അവിടന്ന് നമ്മെ ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്ന ദൗത്യം ഏറ്റവും ഭംഗിയായി പൂർത്തിയാക്കുക.
ഗൗദി മരിച്ചിട്ട് നൂറു വർഷം പിന്നിട്ടിട്ടും സഗ്രേഡ ഫമീലിയ സന്ദർശിക്കാൻ വരുന്നവർ അനുഭവിക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രയത്നഫലംകൂടിയാണ്. താൻ നട്ട മരത്തിന്റെ തണൽ ആസ്വദിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരിക്കലും സാധിച്ചില്ല. അദ്ദേഹം അതാഗ്രഹിച്ചില്ല എന്നതു വേറേ കാര്യം. ആ തണൽ ആസ്വദിക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവരാണ്. അതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹത്വവും.
നാം നടുന്ന മരത്തിന്റെ തണലിൽ ഇരിക്കണമെന്നു നിർബന്ധം പിടിക്കുന്നവരാണോ നമ്മൾ? എങ്കിൽ നാം അതിസ്വാർഥരാണെന്ന് ഓർമിക്കുക. നമ്മൾ ചെയ്യുന്നത് നമുക്കുമാത്രം ഫലമെടുക്കാനാണെന്നു ശാഠ്യംപിടിക്കരുത്. അതു മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കുകൂടിയാവട്ടെ. നാം നടുന്ന മരങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർക്കു തണൽ നൽകുന്നവയാകട്ടെ. അതായത്, നാം ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരുടെ ഐശ്വര്യവും നന്മയും ഉറപ്പുവരുത്തുന്നവയാകട്ടെ. അപ്പോഴാണ് നമ്മുടെയും ജീവിതം മഹത്തരമാവുക.
SUNDAY DEEPIKA
പതിനേഴ് വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പാണ് അവളുടെ ജീവിതത്തെ പകുതി ഇരുട്ടിലാക്കിയ അഗ്നിജലം അവളുടെ മുഖത്തു പതിച്ചത്. അന്നു ഷഹീൻ മാലിക് എന്ന ഇരുപത്താറുകാരി ഹരിയാനയിലെ പാനിപ്പത്തിൽ എംബിഎക്ക് പഠിക്കുകയായിരുന്നു. സ്വപ്നങ്ങളുടെ ആകാശത്ത് പറക്കുകയായിരുന്ന അവളുടെ ചിറകുകളരിയാൻ കരുതിക്കൂട്ടി നടത്തിയതായിരുന്നു ആ ആസിഡ് ആക്രമണം. മുഖത്തിന്റെ പകുതിയും ഒരു കണ്ണിന്റെ കാഴ്ചയും പൂർണമായും അവൾക്ക് നഷ്ടമായി. സമൂഹം അവളെ അകറ്റിനിർത്തിയപ്പോൾ, അവൾക്കുമുന്നിൽ രണ്ടു വഴികളുണ്ടായിരുന്നു. വൈകല്യം അഗീകരിച്ച്, ജീവിതകാലംമുഴുവൻ മാതാപിതാക്കളെ ആശ്രയിക്കുക. അതല്ലെങ്കിൽ പകുതി കാഴ്ചയിൽ കൺതുറന്ന് ആകാശം ലക്ഷ്യമാക്കി വീണ്ടും പറക്കുക.
ചിറകു കരിഞ്ഞ് നിലത്തുവീണെങ്കിലും അവൾ പിന്നെയും കണ്ണുകളുയർത്തി. നിയമസംവിധാനമടക്കം തളർത്താൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൾ പിന്നെയും ഉയരങ്ങൾ താണ്ടി. ജീവിതയാത്രയിൽ തന്നെപ്പോലെ ആസിഡ് ആക്രമണത്തിന് ഇരയായ പലരെയും അടുത്തറിഞ്ഞു. ഇത്തരം ആക്രമണങ്ങളെ അതിജീവിച്ചവർക്ക് നിയമപരമായും മനഃശാസ്ത്രപരമായും വൈദ്യപരമായും സഹായം നൽകുന്നതിന് "ബ്രേവ് സോൾസ് ഫൗണ്ടേഷൻ' എന്ന സംഘടനയ്ക്ക് രൂപം നൽകി. ആസിഡ് ആക്രമണം അതിജീവിക്കുന്ന നൂറുകണക്കിനു പേർക്കാണ് ഷഹീൻ മാലികും ബ്രേവ് സോൾസ് ഫൗണ്ടേഷനും ഇന്ന് തണൽ നൽകുന്നത്.
തന്നെ ആക്രമിക്കാൻ മുഖ്യ കാരണക്കാരായവർക്ക് ശി ക്ഷയുറപ്പാക്കാൻ 16 വർഷം ഷഹീൻ നിയമപോരാട്ടം നടത്തിയെങ്കിലും ഡൽഹിയിലെ വിചാരണക്കോടതി പ്രതികളെ കഴിഞ്ഞ ഡിസംബറിൽ വെറുതെവിട്ടു. ഷഹീൻ ഇന്നും പോരാട്ടത്തിലാണ്. തനിക്കുവേണ്ടി മാത്രമല്ല, നൂറുകണക്കിനു ആസിഡ് ആക്രമണ ഇരകൾക്കുകൂടി വേണ്ടി. അവർക്കു നീതികിട്ടാനും സംവിധാനത്തിന്റെ പരിവർത്തനത്തിനുംവേണ്ടി സുപ്രീം കോടതി വരെയും ചെന്നെത്തുന്ന പോരാട്ടങ്ങൾ. യാഥാർഥ്യങ്ങളെ കണ്ണുതുറന്നു നേരിടാൻ അവർ തന്റെ രാജ്യത്തോട് ആവശ്യപ്പെടുകയാണ്. ഷഹീൻ മാലിക് സംസാരിക്കുന്നു.
ഒരു ഇര എന്ന നിലയിൽ, ആസിഡ് ആക്രമണത്തെ അതിജീവിച്ചവർ സമൂഹത്തിൽനിന്ന് നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികൾ എന്തൊക്കെയാണ്?
സർക്കാരിൽനിന്നും സമൂഹത്തിൽനിന്നും ഒട്ടേറെ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുന്നുണ്ട്. ആക്രമണമുണ്ടായതിനുശേഷം പോലീസുമായി അന്വേഷണത്തോട് എങ്ങനെയാണ് പ്രതികരിക്കേണ്ടതെന്ന് അതിജീവിത അറിയുന്നില്ല. കുടുംബവും ഇരയും അവരുടെ അവകാശങ്ങളെപ്പറ്റി അജ്ഞതയുള്ളവരാണ്. ഇരകളുടെ മെഡിക്കൽ ചെലവുകൾ വളരെ വലുതാണ്. ഒരു സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയും സൗജന്യമായി ചികിത്സ നൽകില്ല. ലക്ഷക്കണക്കിനു രൂപയാണ് ചികിത്സയ്ക്കായി ചെലവാകുന്നത്. ആസിഡ് ആക്രമണത്തിന് ഇരയാകുന്നവർക്ക് ഫലപ്രദമായ ഫണ്ടിംഗോ നയമോ സർക്കാരിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നില്ല. പലരും തങ്ങളുടെ വസ്തുവകകൾ വിറ്റാണ് ചികിത്സയ്ക്കുള്ള പണം കണ്ടെത്തുന്നത്. ഇരകൾ അവരുടെ പഠനം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതായി വരുന്നു, അവർക്കെവിടെയും ജോലി ലഭിക്കില്ല.
സമൂഹത്തിൽനിന്നു ശക്തമായ വിവേചനമാണ് നേരിടേണ്ടിവരുന്നത്. പലർക്കും അവരുടെ മുഖം കാണുന്നത് ഇഷ്ടമല്ല, അതുകൊണ്ട് മുഖം മൂടേണ്ടതായി വരുന്നു. അവരുടെ ആത്മവിശ്വാസം കുറയുന്നു.അവരുടെ അടുത്ത് ഇരിക്കാൻപോലും ആളുകൾ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത സംഭവങ്ങളുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ട്രെയിനിൽ യാത്രചെയ്യുമ്പോൾ അവരോട് നിലത്തിരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ള സംഭവങ്ങളുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് ആളുകൾ പെരുമാറുന്നത്. അവരെ എങ്ങനെ ഇതിൽനിന്നു കൈപിടിച്ചുയർത്തി പുനരധിവസിപ്പിക്കേണ്ടതെന്നു സർക്കാരിനറിയില്ല. ഇരകളെ ആക്രമണത്തിനുശേഷം സമൂഹം സ്വീകരിക്കില്ല, എന്നാൽ ആക്രമണം നടത്തിയവരെ സ്വീകരിക്കും.
ആസിഡ് ആക്രമണത്തിന് ഇരയായവർക്ക് കുറഞ്ഞത് മൂന്നു ലക്ഷം രൂപയെങ്കിലും നഷ്ടപരിഹാരം നൽകണമെന്ന് സുപ്രീം കോടതി ഉത്തരവുണ്ടല്ലോ?
ഈ മൂന്നു ലക്ഷത്തിനു വലിയ കാലതാമസമുണ്ട്. മൂന്നുമാസത്തിനുള്ളിൽ മൂന്നു ലക്ഷം നൽകണമെന്നാണ് ഉത്തരവ്. എന്നാൽ അതൊരിക്കലും നടന്നിട്ടില്ല. തുക ലഭിക്കാനുള്ളവരുടെ ലിസ്റ്റിൽ ഉൾപ്പെടാൻതന്നെ വർഷങ്ങളെടുക്കും. ഈ തുകതന്നെ മതിയായ നഷ്ടപരിഹാരവുമല്ല. ഏതൊരു ഇരയും ആക്രമണത്തിനു ശേഷം മുപ്പതു മുതൽ നാല്പതു ശസ്ത്രക്രിയകൾക്കുവരെയാണ് വിധേയരാകേണ്ടത്. ഈ തുക കൂടുതൽ ലഭിക്കാനായി വ്യവസ്ഥകളുണ്ടെങ്കിലും ഇത് വർധിക്കാനായി 15 വർഷം വരെയൊക്കെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരുന്നു.
ഇതിനെ സംബന്ധിച്ച് 2016ൽ ഡൽഹി ഹൈക്കോടതിയിൽ ഞങ്ങൾ കേസ് ഫയൽ ചെയ്തിട്ട് പത്തു വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും വിധി വന്നിട്ടില്ല. പുനരധിവാസത്തിനായി ചികിത്സ വേണം, ജോലി വേണം, പെൻഷൻ വേണം, ആക്രമണം മൂലം കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ടവർക്കും മറ്റ് അംഗഭേദങ്ങളുണ്ടായവർക്കും കൂടുതൽ നഷ്ടപരിഹാരം ആവശ്യമാണ്. ഇതുപോലുള്ള കേസുകൾ അടിയന്തരമായി കോടതികൾ കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. മൂന്ന് ലക്ഷം നൽകുന്നതിനപ്പുറം ഒരു സഹായവും സർക്കാരിൽനിന്ന് ലഭിക്കുന്നില്ല.
2023ൽ 703 ആസിഡ് ആക്രമണ കേസുകൾ വിചാരണ കാത്തു കിടക്കുന്നുണ്ടെന്നാണ് കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തരമന്ത്രാലയത്തിന്റെ നാഷണൽ ക്രൈം റെക്കോർഡ്സ് ബ്യൂറോ (എൻസിആർബി) കണക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. ഇതിൽ വെറും 43 കേസുകൾ മാത്രമാണ് തീർപ്പാക്കിയത്; ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടതാകട്ടെ കേവലം 16 കേസുകളിൽ മാത്രവും.
വർഷങ്ങളായുള്ള ഈ കണക്കുകൾ വിരൽചൂണ്ടുന്നത് ആസിഡ് ആക്രമണ കേസുകളിലെ വളരെ കുറഞ്ഞ ശിക്ഷാ നിരക്കിലേക്കാണ്. ആസിഡ് ആക്രമണങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ, ഇരകൾ തങ്ങളെ ആരാണ് ആക്രമിച്ചതെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട്. അവിടെ ആക്രമണം നടന്നു എന്നത് പകൽ പോലെ വ്യക്തമാണ്, ഇരകൾ അക്രമികളുടെ പേരെടുത്ത് പറയുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നിട്ടും,
എന്തുകൊണ്ടാണ് ശിക്ഷാ നിരക്ക് ഇത്രയും കുറവ്? "കുറ്റം തെളിയിക്കാനുള്ള ബാധ്യത’ ഇപ്പോഴും ഇരയുടെമേൽ തന്നെയാണോ?
തെളിവുനൽകേണ്ട ബാധ്യത ആസിഡ് ആക്രമണ കേസുകളിൽ ഇരയ്ക്കുമേൽ തന്നെയാണ്. പോലീസ് കേസന്വേഷണത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ സെൻസിറ്റീവായല്ല കേസ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. പല നിയമപഴുതുകളും അവർ വെറുതെവിടുന്നു, ചിലപ്പോഴൊക്കെ മനഃപൂർവമായിത്തന്നെ. ഇതുകൊണ്ടൊക്കെ അന്വേഷണത്തിൽ വിടവുകൾ ഉണ്ടാകുകയും പ്രതികൾ രക്ഷപ്പെടുകയുമാണ്. അതിജീവിതയെ ആക്രമണത്തിനു ശേഷം കൗൺസൽ ചെയ്യുമ്പോഴും വീഴ്ചകളുണ്ടാകാറുണ്ട്, ഏതൊക്കെ മൊഴികളാണ് പ്രധാനമെന്നും ഏതൊക്കെയാണ് പ്രാധാന്യമില്ലാത്തതെന്നും കൗൺസലിംഗിൽ കൃത്യമായി അതിജീവിതയ്ക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുക്കാൻ സാധിക്കുന്നില്ല.
വിചാരണ ഇത്രയും നീളുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ സാക്ഷികളും സ്വാധീനിക്കപ്പെടാൻ സാധ്യത കൂടുതലാണ്, അവരും അതിജീവിതർക്ക് എതിരെയാകുന്ന പ്രവണതയുണ്ട്. എട്ട് മുതൽ പത്ത് വർഷം വരെയൊക്കെയാണ് വിചാരണകൾ നീളുന്നത്. ഇത്രയും വർഷത്തെ വിചാരണയിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കാൻ പ്രതികൾ അതിജീവിതരുമായി ഒത്തുതീർപ്പിലെത്താനും ശ്രമം നടത്തുന്നു.
അതിജീവിതർ പലരും സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന കുടുംബങ്ങളിൽനിന്ന് വരുന്നവരാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവരിൽ പലരും ഒത്തുതീർപ്പിലെത്താനും ശ്രമിക്കും. ആസിഡ് ആക്രമണത്തിലെ അതിജീവിതയ്ക്ക് മരുന്നുകൾക്കും ചികിത്സകൾക്കും ധാരാളം പണം ആവശ്യമായതുകൊണ്ടുതന്നെ അവർ ഒത്തുതീർപ്പിലെത്താനും നിർബന്ധിതരാകുന്നു. ആസിഡ് ആക്രമണങ്ങളിൽ കുറ്റവാളികൾ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത് കുറവായതുകൊണ്ടുതന്നെ ആക്രമണങ്ങളും വർധിക്കുന്നു,
ആരാണ് ആക്രമിച്ചതെന്ന് ഇരയായവർക്ക് കൃത്യമായി അറിയാം. ആസിഡ് ആക്രമണത്തിന് ഇരയായവർ തെറ്റുചെയ്യാത്ത ഒരാളെ കുറ്റക്കാരനാക്കാൻ ശ്രമിക്കില്ലല്ലോ. എന്നാൽ ആറു മാസം കൊണ്ട് തീർപ്പാക്കാവുന്ന വിചാരണ പത്തു വർഷം വരെയെടുക്കുന്നത് കുറ്റവാളിയെ രക്ഷിക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ്. അതവരെ ശിക്ഷയിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനും സഹായിക്കുന്നു.
വ്യവസ്ഥിതിയിൽ എന്തൊക്കെ മാറ്റങ്ങളാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
സമയബന്ധിതമായി വേഗത്തിലുള്ള വിചാരണകൾ നടത്തുന്ന ഫാസ്റ്റ് ട്രയൽ കോടതികളുണ്ടാകണം. ആറു മാസത്തിനകം അന്വേഷണം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയണം. കുറ്റപത്രം ഒരു മാസത്തിനകം സമർപ്പിക്കണം. പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് ഈ വിഷയത്തിൽ കൃത്യമായി പരിശീലനം നൽകാൻ കഴിയണം. അതിജീവിതരുടെ ചികിത്സാ ചെലവുകൾ സർക്കാർ വഹിക്കണം. കുറ്റവാളികൾക്ക് കടുത്ത ശിക്ഷ നൽകണം. ആളുകൾ ഇതുപോലുള്ള പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നതിൽനിന്ന് ശിക്ഷകൾ അവരെ ഭയപ്പെടുത്തണം.
2013ന് ശേഷം രാജ്യത്ത് ആസിഡ് ആക്രമണ കേസുകളുടെ എണ്ണത്തിൽ ആശങ്കാജനകമായ വർധനവാണ് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. എൻസിആർബി കണക്കുകൾ പ്രകാരം 2021ൽ 176 കേസുകളും, 2022ൽ 202 കേസുകളും 2023, 2024 വർഷങ്ങളിൽ 207 കേസുകൾ വീതവും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ആസിഡ് ആക്രമണങ്ങൾ വർധിച്ചുവരുന്നതിനു പിന്നിലെ കാരണം എന്താണെന്നാണ് താങ്കൾ കരുതുന്നത്?
ആസിഡുകൾ എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കുന്നു; അത് നിയന്ത്രിതമല്ല. ഇതിന്റെ വില്പനയെക്കുറിച്ച് സുപ്രീം കോടതിയുടെ മാർഗനിർദേശങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ അത് നടപ്പിലാക്കുന്നില്ല. ആസിഡ് വളരെ വിലക്കുറവിൽ, ഇരുപതു രൂപയ്ക്കുവരെ ലഭിക്കുന്നു. ആസിഡുകൾ സാധാരണക്കാർ എന്തൊക്കെ ആവശ്യങ്ങൾക്കാണോ ഉപയോഗിക്കുന്നത്, അതിനെല്ലാം മറ്റ് ഉപാധികൾ മാർക്കറ്റിലുണ്ട്.
ബംഗ്ലാദേശിൽ ആസിഡ് വില്പനയ്ക്ക് കർശന നിരീക്ഷണമുണ്ട്. അനധികൃത ആസിഡ് വില്പന അവിടെയില്ല. അങ്ങനെ നടന്നാൽ കട സീൽ ചെയ്ത് അടച്ചുപൂട്ടും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കേസുകൾ കുറവാണ്. ഇന്ത്യയും അതുപോലെയൊരു മാതൃക പിന്തുടരണം. പ്രണയനൈരാശ്യം കാരണം കൗമാരക്കാരായ ആൺകുട്ടികൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ പെൺകുട്ടികളുടെ മേൽ ആസിഡ് ഒഴിക്കാൻ മുതിരുന്നുണ്ട്.
ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾക്കെതിരേയുള്ള ബോധവൽക്കരണം നമ്മുടെ വിദ്യാലയങ്ങളിൽ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ ആരംഭിക്കേണ്ടതുണ്ടോ?
സ്കൂളുകളിൽ ജെൻഡർ സെൻസിറ്റിയെവിറ്റിയെപ്പറ്റി ക്ലാസുകളുണ്ടാകണം. എതിർലിംഗത്തോടുള്ള കുട്ടിയോട് എങ്ങനെ സംസാരിക്കണം എങ്ങനെയൊക്കെ പെരുമാറണമെന്നത് സ്കൂളുകളിൽവച്ചുതന്നെ പഠിപ്പിച്ചുകൊടുക്കാൻ സാധിക്കണം. ഇതിനെപ്പറ്റിയുള്ള പാഠങ്ങളുണ്ടാകണം. അങ്ങനെവന്നാൽ എതിർലിംഗത്തിലുള്ള ആളിനോട് കുട്ടികൾക്ക് കുറച്ച് ബഹുമാനമുണ്ടാകും. സമത്വം, അവരുടെ അവകാശങ്ങൾ എന്നിവയെപ്പറ്റി പെൺകുട്ടികളിൽ അവബോധം സൃഷ്ടിക്കാൻ സാധിക്കണം.
ഗാർഹിക പീഡനങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ആസിഡ് ആക്രമണ കേസുകളിൽ വലിയൊരു പങ്കും ഉണ്ടാകുന്നത്. ഒരു സമൂഹം എന്ന നിലയിൽ നമ്മൾ നമ്മളെത്തന്നെ എങ്ങനെയാണ് മാറ്റിയെടുക്കേണ്ടത്?
ആസിഡ് ആക്രമണങ്ങൾ പ്രധാനമായുമുണ്ടാകുന്നത് പ്രണയബന്ധം തകരുമ്പോഴും ഗാർഹിക പീഡനങ്ങളിലൂടെയുമാണ്. രണ്ട് അവസരങ്ങളിലും സ്ത്രീകളാണ് എല്ലാ കേസുകളിലും ആക്രമണങ്ങൾക്കിരയാകുന്നത്. പുരുഷാധിപത്യം അന്നും ഇന്നും എന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.
മാറ്റമുണ്ടാകേണ്ടത് നമ്മുടെ വീടുകളിൽനിന്നാണ്. പെൺകുട്ടികളെ അടുക്കളയുടെയും വീട് കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടതിന്റെയും ഉത്തരവാദിത്വം നാം തനിയെ ഏല്പിക്കുകയാണ്. പെൺകുട്ടികൾ ചെയ്യേണ്ടത് ആൺകുട്ടികളും ചെയ്യേണ്ടതാണ്. ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിലൊക്കെ വീടുകളിൽനിന്നുതന്നെ മാറ്റമുണ്ടായാൽ അത് പിൽക്കാലത്ത് സമൂഹത്തിലും വലിയ മാറ്റത്തിനു കാരണമാകും.
ബ്രേവ് സോൾസ് ഫൗണ്ടേഷന് പിന്നിലെ ലക്ഷ്യം എന്താണ്, അതിന്റെ സന്ദേശം എന്താണ്?
ആസിഡ് ആക്രമണത്തെ അതിജീവിച്ച വ്യക്തി എന്ന നിലയിൽ, സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളിൽനിന്നാണ് ഈ സംഘടനയ്ക്ക് രൂപം നൽകിയത്. ഒരു ഇര നേരിടുന്ന വലിയൊരു ശൂന്യതയുണ്ട്-എങ്ങോട്ട് പോകണം, ആരെ സമീപിക്കണം, ചികിത്സയ്ക്കും നിയമപോരാട്ടത്തിനും എങ്ങനെ പണം കണ്ടെത്തണം എന്നറിയാതെ അവർ പകച്ചുനിൽക്കും.
പലർക്കും വലിയ സാമ്പത്തിക ബാധ്യതയാണുണ്ടാകുന്നത്. മുഴുവൻ സമ്പാദ്യവും അവർക്ക് ചികിത്സയ്ക്കായി മുടക്കേണ്ടി വരുന്നു. പലർക്കും ആരും ജോലി നൽകുകയുമില്ല. അവർക്ക് വ്യക്തിത്വവും സ്വന്തം ജീവിതവും കൂടിയാണ് ആക്രമണത്തിലൂടെ നഷ്ടമാകുന്നത്.
ആശുപത്രികൾ കയറിയിറങ്ങിയും, കോടതികളിൽ നീതിക്കായി അലഞ്ഞും ഞാൻ അനുഭവിച്ച അതേ യാതനകൾ മറ്റു പെൺകുട്ടികൾ അനുഭവിക്കരുത് എന്ന ചിന്തയിൽ നിന്നാണ് "ബ്രേവ് സോൾസ് ഫൗണ്ടേഷൻ’ ജനിക്കുന്നത്. അതിജീവിതയ്ക്ക് ആവശ്യമായ ചികിത്സ, താമസം, നിയമസഹായം, കൗൺസലിംഗ് എന്നിവയെല്ലാം ലഭ്യമാക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം.
ഞങ്ങൾക്ക് സമൂഹത്തിനു നൽകാനുള്ള സന്ദേശം വ്യക്തമാണ്: "ഞങ്ങൾ ഇരകളല്ല, പോരാളികളാണ്.' ആസിഡ് ഒഴിച്ച് ഞങ്ങളുടെ മുഖം നശിപ്പിച്ചവർക്ക് ഞങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ജീവിതത്തെയും ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇരകളെന്ന നിലയിൽ സഹതാപം ഏറ്റുവാങ്ങാനല്ല, മറിച്ച് തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ച്, സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ഈ സമൂഹത്തിൽ ജീവിക്കാനാണ് ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
ഒപ്പം, ഈ ക്രൂരതയ്ക്ക് കാരണമാകുന്ന ചിന്താഗതികൾക്കെതിരേയും, വിപണിയിലെ അനിയന്ത്രിതമായ ആസിഡ് വിൽപനയ്ക്കെതിരേയും ഉള്ള ശക്തമായ പോരാട്ടം കൂടിയാണ് ഞങ്ങളുടെ പ്രസ്ഥാനം.